Ημέρες ορειβασίας

Ημέρες ορειβασίας

Κυριακή, 26 Απριλίου 2020

Ο ΠΛΑΝΗΤΗΣ ΤΩΝ ΠΟΛΕΩΝ


  

του Γιάννη Σχίζα
Δημοσιεύεται στο "Δρόμο της Αριστεράς"


            Οι πόλεις του κόσμου  είναι προϊόντα  του  εντεινόμενου  καταμερισμού των έργων και   προϋπήρξαν της βιομηχανικής επανάστασης. Η  Ουρ της Μεσοποταμίας της 3ης  χιλιετηρίδας π.Χ  είχε  250.000 κατοίκους, η Βαβυλώνα της ακμής της  400.000   κατοίκους  και  η Ρώμη  της  Αυτοκρατορικής περιόδου   θεωρείται ότι προσέγγισε το εκατομύριο !  Ο Αριστοτέλης έθετε το πρόβλημα του «άριστου μεγέθους» και υποστήριζε ότι οι πόλεις πρέπει να έχουν την εμβέλεια του κήρυκα (!), γιατί έβλεπε  ότι η συσσώρευση πληθυσμού  είναι πρόξενη επικοινωνιακών δυσλειτουργιών. Αντίθετα ένα γερμανικό αναγεννησιακό γνωμικό, που μεταγενέστερα πολλοί επικαλέσθηκαν για να τεκμηριώσουν τον δημοκρατικό και ελευθεριακό χαρακτήρα των πόλεων  σε σχέση με τη συντηρητική ύπαιθρο, έλεγε ότι «Ο αέρας των πόλεων απελευθερώνει»…Ο  Ιάκωβος ο Α΄ της Αγγλίας,  τον  17ου αιώνα, θαμπωμένος από την επεκτεινόμενη πρωτεύουσα της χώρας του έλεγε : «σύντομα, το Λονδίνο θα είναι όλη η Αγγλία» :   Όμως η «Ουτοπία» του Τόμας Μορ, γραμμένη τον  16ο αιώνα,  δεν ήταν   φιλική με τις μεγάλες σωρεύσεις πληθυσμών, γι αυτό  και προνοούσε  σημαντικές  αποστάσεις  ανάμεσα στους προγραμματιζόμενους  οικισμούς. Τον 19ο αιώνα ο Φουριέ  έθετε  ως αρχικό πυρήνα της ουτοπίας του μια «συντροφιά»  από  1500 έως 1600 άτομα σε   έκταση τουλάχιστον 25.000 στρεμμάτων, ενώ  ο Όουεν του ίδιου αιώνα   σχεδίαζε οικιστικές μονάδες( «παροικίες»)  από  500 έως 1500  ανθρώπους...
 Το 1840 η   «Σαινσιμονική» μεταρρυθμίστρια   Φλόρα Τρίσταν  έγραφε :   «… τα πλεονεκτήματα που… προσφέρει η πόλη (το Λονδίνο) στην   βιομηχανία, αντισταθμίζονται από τα προβλήματα  που προκύπτουν από τις τεράστιες αποστάσεις  :  Η πόλη είναι μιά συνένωση πολλών πόλεων. Η έκτασή της έχει αυξηθεί τόσο πολύ  ώστε οι κάτοικοι δεν έχουν δυνατότητες συναναστροφής και γνωριμίας μεταξύ τους… ένας άνθρωπος χάνει μισή μέρα στο πηγαινέλα στους δρόμους του Λονδίνου..»

Στα τέλη του  «προαυτοκινητιστικού»  19ου αιώνα  ο  Εμπενέζερ  Χάουαρντ  προώθησε την ιδέα των «κηπουπόλεων» επιχειρώντας την εκ βάθρων ανάπλαση του αστικού  χώρου  μέσα από την  ανα- σύνθεση    ανθρωπογενών και φυσικών στοιχείων. Στη Σοβιετική Ένωση των πρώτων επαναστατικών χρόνων οι «Απολεοδομιστές» πρότειναν τη  διάχυση των υπαρκτών πόλεων κατά μήκος των μεγάλων οδικών αξόνων ! Ο  Γκίνζμπουργκ  αντέκρουε  τον ουρμπανιστή Λε Κορμπυζιέ με ένα γράμμα, όπου «τσιτάριζε» κάποιες  βολές των κλασικών του Μαρξισμού εναντίον των  αστικών σχηματισμών της εποχής εκείνης :  Ο Ένγκελς αναφερόταν στον διαχωρισμό  πόλης και υπαίθρου, που «κατέστρεψε κάθε δυνατότητα πολιτιστικής ανάπτυξης για τον αγροτικό πληθυσμό ενώ δεν άφησε καμιά δυνατότητα φυσικής ανάπτυξης για τον πληθυσμό της πόλης »,προβλέποντας ότι οι μεγαλουπόλεις του καπιταλισμού θα ερημωθούν .  Ο Μαρξ  μιλούσε για τον άνθρωπο «στην κατάσταση ζώου της πόλης», ενώ ο  Λένιν μιλούσε «για παρά φύση συνωστισμό του τεράστιου πλήθους στις μεγάλες πόλεις».   Από την άλλη πλευρά  ο  Λε Κορμπυζιέ υποστήριζε ότι «οι πόλεις είναι κατάσχεση της φύσης από τον άνθρωπο» και πρότεινε ελαχιστοποίηση αυτής της κατάληψης : Αυτό θα συνέβαινε με την  καθ’ύψος ανάπτυξη  των κτιρίων και με  την «τρισδιάστατη πολεοδομία» ,με την μικρότερη δυνατή κατάληψη  επιφανειακού χώρου από τα κτίρια.
 Στη δεκαετία του 1950 οι  Σιτουασιονιστές υπογράμμιζαν την ιδέα μιας πολεοδομίας με «ελεύθερο έδαφος για την κυκλοφορία(των πεζών) και τις δημόσιες συγκεντρώσεις» και  αναφέρονταν σε ένα οδικό σύστημα υπόγειο ή υπέργειο -  επομένως στην κατάργηση του δρόμου με τα σημερινά χαρακτηριστικά! Το οικιστικό συνεχές που υποστήριζαν ήταν διακριτό  από τις «πράσινες» φαντασιώσεις σειράς αρχιτεκτόνων : «Αντιτιθέμεθα στην αντίληψη μιας πράσινης πόλης όπου οι ουρανοξύστες, τοποθετημένοι σε απόσταση μεταξύ τους και απομονωμένοι, εξασθενούν αναγκαστικά τις άμεσες σχέσεις και την κοινή δραστηριότητα των ανθρώπων». Οι σιτουασιονιστές δεν έθεταν το ζήτημα των «όπτιμουμ» κτιριακών αποστάσεων, γιατί κύριο μέλημά τους ήταν τελικά  η προβολή μιας δομής οιονεί  «κυκλαδίτικης», με τις  ενιαίες ταράτσες «να σχηματίζουν έναν υπαίθριο χώρο, που επεκτείνεται σε όλη την επιφάνεια της πόλης και που μπορεί να αποτελείται από αθλητικά γήπεδα, πεδία προσγείωσης αεροπλάνων και ελικοπτέρων..και από βλάστηση». Παρ’ όλα αυτά η προβληματική τους για μια τρισδιάστατη πολεοδομία εμπεριείχε και στοιχεία άκρως ρεαλιστικά, εφαρμόσιμα υπό ορισμένες κοινωνικές και πολιτικές  συνθήκες.   

     Στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα οι βολές εναντίον της αστικοποίησης, της ιδεολογίας του Ουρμπανισμού  αλλά και της ειδικής μορφής  του «Υδροκεφαλισμού» όπως στην περίπτωση της Ελλάδας ,  εκπορεύθηκαν όχι μόνο από αριστερές ή ριζοσπαστικές δυνάμεις:  H κριτική προερχόταν ακόμη και από καθεστωτικούς παράγοντες  όπως ο  Καραμανλής ο «πρεσβύτερος», που  υπογράμμιζε το   1963 σε μια ομιλία  του :  «Θα πρέπει όχι μόνον δια λόγους οικονομικούς , αλλά και δι’ εθνικούς και κοινωνικούς λόγους, να μη συγκεντρωθή το πλεόνασμα του πληθυσμού της υπαίθρου αποκλειστικώς εις την ήδη ασφυκτιώσαν περιοχήν των Αθηνών»…Όμως η ιστορία επεφύλασσε άλλες ιδέες  για τις  «ασφυκτιώσες  περιοχές»  του πλανήτη.

ΟΙ ΠΟΛΕΙΣ ΣΗΜΕΡΑ
Σήμερα σε ολόκληρη τη γη  υπάρχουν περισσότερες από 20 πόλεις με περισσότερους από 10 εκατ. κατοίκους, ενώ το 1950 το μέγεθος αυτό χαρακτήριζε μόλις την Νέα Υόρκη και το Τόκυο.

 Οι αστικοί πληθυσμοί της Αφρικής, της Ασίας και της Λατινικής Αμερικής, από τα 33, 234 και 70 εκατ. ανθρώπων του 1950, εκτινάχθηκαν αντίστοιχα στα μεγέθη των 294, 1363 και 394 εκατομμυρίων το 2000. Ο νέος αστικός κόσμος , που  ίσως γίνει μεγαλύτερος μέσα  από κάποιες  πολιτικές «ευθανασίας» του αγροτικού πληθυσμού    στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης,   καταλάμβανε το  0,4% περίπου  της όλης χωρικής επιφάνειας του πλανήτη.  

 Στις απαρχές του 21ου αιώνα -  παρά τις διαφωνίες όσον αφορά το   μέγεθος  που προσδίδει σε μία   οικιστική  συνάθροιση  την ταυτότητα της πόλης -  θεωρείται γενικά ότι οι  αστικοί σχηματισμοί   ξεπερνούν κατά πολύ το 50% του παγκόσμιου πληθυσμού.    Οι σύγχρονες μεγαπόλεις όπως  το Μέξικο Σίτι, η Βομβάη,το Κάϊρο,η Κωνσταντινούπολη,η Νέα Υόρκη,το Λονδίνο κλπ. εκφράζουν  την  αδυναμία των «πολιτικών περιφερειακής ανάπτυξης » στο  να  διαμορφώσουν  συνολικά κατοικημένους χώρους   με  «άριστα» πληθυσμιακά μεγέθη, με άλλα λόγια δηλώνουν  το θρίαμβο της ανισόμετρης ανάπτυξης!

     
   
 ΟΥΤΟΠΙΕΣ  ΑΝΤΙ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΤΙΚΕΣ..
Στον αντίποδα της  μεταρρυθμιστικής λογικής  διαμορφώθηκαν   κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα διάφορες   «φουτουριστικές» μεν αλλά ουσιαστικά περιγραφικές  προσεγγίσεις.  Ο  Δοξιάδης ανέπτυξε  στην δεκαετία του 1960 την ιδέα της «Οικουμενούπολης»  - δηλαδή ενός παγκόσμιου αστικού «συνεχούς» -   υποστηρίζοντας ότι αυτή αποτελεί  αναπόδραστη  μορφή   στην πορεία της πολεοδομικής εξέλιξης.  Αργότερα ο μελλοντολόγος   Χέρμαν Καν πρόβλεψε  τον  μέσω συγχώνευσης σχηματισμό τριών εκτεταμένων  μεγαλουπόλεων στην Αμερική( Βοστώνη-Ουάσινγκτον, Σικάγο-Πίτσμπουργκ, Σαν Φρανσίσκο- Σαν Ντιέγκο)  ,  κατά τα πρότυπα του δικού μας «Αθηνοπειραιά» …… Το 2003  ο Ντάνιελ Λίμπεσκιντ, από τους πρωτεργάτες των νέων πύργων στη θέση των παλαιών «διδύμων» που χτυπήθηκαν στις 11.9.2001,  δήλωνε :  «Δεν σκέφτομαι για ολόκληρη την πόλη, επειδή πιστεύω ότι η πόλη αντιδρά σαν ένας οργανισμός και αλλάζει μέσα στο χρόνο και την ιστορία, με την αυθόρμητη αλληλεπίδραση των λειτουργιών και των κατοίκων της». Με την άποψη αυτή ο Λίμπεσκιντ ουσιαστικά καταργούσε την πολεοδομία προς όφελος μιας ευμετάβολης  αρχιτεκτονικής.

      Οι όμοροι αλλά και οι εσωτερικοί χώροι της πόλης  αποτέλεσαν ένα πεδίο αντιπαραθέσεων,  μέσα σε συνθήκες όπου  η   φυσικότητα του «αστικού τοπίου», η ποιότητα του μικροκλίματος, η απορρύπανση, η διατήρηση της βιοποικιλότητας  κλπ.  αναδείχθηκαν σε κοινωνικές  αξίες.  Όμως  το πρόβλημα  της  διαμόρφωσης  της  περιαστικής  φύσης   πήρε   μιά νέα τροπή  μέσα στις συνθήκες της πληροφορικής εποχής  και της κρίσης των μεγαπόλεων.   Και συγκεκριμένα :    Το μοντέλο  της   «ελεύθερης»   ανάπτυξης της πόλης  προς την περιφέρεια,  προβλήθηκε  σαν ένα είδος  αυθόρμητης  αποκέντρωσης  που εξασφαλίζει καλύτερες σχέσεις με τη φύση! Κι ακόμη  σαν κάτι που  δεν προξενεί νέες κυκλοφοριακές  και συμφορήσεις   λόγω των  εξελισσόμενων   «τηλεδυνατοτήτων» της εποχής μας  -  όπως είναι η τηλεεργασία, οι τηλεαγορές  και  οι τηλεεξυπηρετήσεις κάθε μορφής.
       Από την άλλη πλευρά  οι υποστηρικτές της παραδοσιακής «κεντρομόλας» πόλης  - με την περιορισμένη εδαφική επέκταση και την εξέχουσα σημασία του κέντρου -  υπογράμμισαν τον αναντικατάστατο ρόλο των προσωπικών επαφών  στην ποιότητα ζωής και ζήτησαν την «ορθολογική  αξιοποίηση» του αστικού χώρου  με στόχο την εγγύτητα των χρήσεων, τον πλουραλισμό ,την δυνατότητα των «χρηστών» της  πόλης  να την  διανύουν  πεζοί και σε μικρούς χρόνους κλπ. Μέσω κυρίως των Αμερικανών Marcia Lowe, Peter Newman  και  Jeff Kenworthy  το οικολογικό κίνημα  διστακτικά    συνηγόρησε  με   την εξοικονόμηση  αστικού χώρου  και την  προστασία της  περιαστικής φύσης .
             Σήμερα  η σύγκρουση ανάμεσα  στην άμορφη αστική επέκταση    και  στην  «προγραμματισμένη»  πόλη με τα παραδοσιακά «δομικά» χαρακτηριστικά,  γίνεται όλο και περισσότερο  αισθητή  στο επίπεδο της πράξης και της θεωρίας.  Το «Πράσινο βιβλίο  γιά το  Αστικό περιβάλλον» της (πρώην) ΕΟΚ, προϊόν σειράς διεθνών συνδιασκέψεων και ζυμώσεων,  διατύπωσε το 1990  την  αρχή  της  έλλογης πολεοδομικής ανάπτυξης με στόχο  την αποφυγή της άναρχης  επέκτασης  προς την αστική περιφέρεια.  Αντίθετα  στην Β.Αμερική και στην Αυστραλία, η   «περίσσεια» χώρου  οδήγησε στη δημιουργία διάσπαρτων  οικιστικών δομών,   στην «αποστασιοποίηση» των χρήσεων  και στην αύξηση των μετακινήσεων. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Λος Άντζελες, που αναπτύχθηκε τελικά σε ένα χώρο ισοδύναμο με την Αττικοβοιωτία  και υποτάχθηκε στον  κυκεώνα  των αποστάσεων και της αυτοκίνησης….


ΠΥΚΝΩΣΗ, ΑΣΦΑΛΕΙΑ, ΥΓΕΙΑ
Η ορθολογική πύκνωση του αστικού χώρου δεν μπορεί να θεωρηθεί  παράγων ενίσχυσης της εγκληματικότητας και επίτασης των ανθυγιεινών συνθηκών. Οι διάσπαρτες πόλεις  που εκτείνονται μακριά από το κεντρικό πυρήνα (ή δεν διαθέτουν τέτοιο…) είναι κατά κανόνα πιο ευάλωτες στην εγκληματικότητα, το ίδιο δε συμβαίνει στους πρόχειρους οικισμούς που στήνονται κυρίως σε τριτοκοσμικές πόλεις από τους φτωχούς….
Όσον αφορά τη  ρύπανση βιομηχανικής και κυκλοφοριακής προέλευσης , είναι σίγουρο πως εκθέτει τον άνθρωπο σε ανάλογους νοσογόνους παράγοντες, που ως ένα βαθμό αναπληρώνουν  τους νοσογόνους παράγοντες της παραδοσιακής κοινωνίας, εξουδετερώνοντας τα "κέρδη" των νέων συστημάτων υγείας σε διάρκεια και ποιότητα ζωής. Είναι χαρακτηριστικό το ότι σε ένα δοκίμιο της Ανν Μις προσδιορίζονταν ως παράγοντες διαταραχής του ανοσοποιητικού συστήματος γνωστοί «αστικοί»  ρύποι όπως το βενζόλιο, η διοξίνη, ο μόλυβδος, το όζον, το διοξείδιο του αζώτου και άλλοι.
Πολύ πιο μεγάλο πρόβλημα από κάποιους "σεσημασμένους ρύπους" αποτέλεσε το γεγονός ότι η βιομηχανική και μεταβιομηχανική περίοδος διαμόρφωσαν μικροπεριβάλλοντα εξαιρετικά  ανεξέλεγκτα. Σε αυτές τις συνθήκες η ευελιξία και "μετατρεψιμότητα" των μικροβίων παρήγαγαν νέους κινδύνους δύσκολα αντιμετωπίσιμους από τον άνθρωπο. Η  Ανν Πλατ αναφέρει  ότι οι ιοί έχουν την ικανότητα μεττάλλαξης 1 εκατομμύριο φορές ταχύτερα από ό,τι τα ανθρώπινα κύτταρα, ενώ γενικότερα τα μικρόβια (=βακτήρια, ιοί και μύκητες) αναπαράγονται τόσο γρήγορα ώστε μπορούν να προσαρμοσθούν ταχύτατα σε νέες οικολογικές βιοθέσεις…
Τα οικοσυστήματα των μικροοργανισμών, πολύ πιο ρευστά και ευέλικτα σε σχέση με τα υπόλοιπα οικοσυστήματα της φύσης, αποτελούν ουσιαστική παράμετρο για τη χάραξη των πολιτικών υγείας : Όπου και όσο  αυτή έχει περισωθεί από τη νέο-φιλελεύθερη πλημμυρίδα.
ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
     Η επισκόπηση των εξελίξεων του  αστικού χώρου πέρα από τις πολιτικές γενικολογίες αλλά και πέρα από τον εμπειρικό ακτιβισμό, μπορεί να αποφέρει μια «Δημοτική πολιτική», με μια συνεκτική – κοινωνική πρόταση . Η επισκόπηση αυτή δεν πρέπει  να σταθεί μακριά από την διαπίστωση, ότι στην Ελλάδα, προ κρίσης τουλάχιστον,  είχε τεθεί  προς συζήτηση το θέμα μιας «συντηρητικής» πολιτικής χώρου, που γίνεται μέσα από τον περιορισμό των συντελεστών δόμησης και που  τελικά αποβαίνει προς όφελος των μεγάλων οικοπεδικών συγκροτημάτων : Τα οποία ενδιαφέρονται να (μοσχο)πουλήσουν γη  στις περιαστικές περιοχές και στην ύπαιθρο
γενικότερα !
Η επισκόπηση αυτή  μπορεί  να προμηθεύσει αναλυτικά εργαλεία γιά την αντιμετώπιση προβλημάτων  στις μεγάλες  και στις μικρές χωρικές κλίμακες,  δηλαδή στις μικροκοινωνίες των προαστίων και των συνοικιών.. Σ’αυτές τις μικροκοινωνίες  προβλήματα όπως  εκείνα που αφορούν την αναλογία του χτισμένου(ιδιωτικού) χώρου με το πράσινο, με τις υποδομές κοινωνικής πρόνοιας, με την παιδεία, τον πολιτισμό κλπ. μπορούν να τεθούν με μεγαλύτερη σαφήνεια και αίσθημα δημοκρατικής ευθύνης, στο βαθμό που προηγείται μια γενική ανάγνωση του πολεοδομικού τοπίου.

     Η αξίωση της «χωροταξικής δημοκρατίας» υπό την  έννοια της διεκδίκησης ίσων δυνατοτήτων σε όλες τις περιοχές της πόλης, προϋποθέτει  μια γενική σύλληψη  του αστικού χώρου. Μια τέτοια  σύλληψη απαιτείται  ακόμη για τη ρύθμιση της μορφής των μικροχώρων, γιά την ρύθμιση των συντελεστών δόμησης και των ποσοστών κάλυψης των οικοπέδων, για τον προσδιορισμό των «άριστων» κτιριακών αποστάσεων με στόχο την διευκόλυνση της απορρύπανσης και του αερισμού  των μικροχώρων κλπ. Και οι κινηματικές επεμβάσεις σ’αυτά τα κύτταρα είναι υποχρεωμένες  να δηλώνουν αυτούς τους περιορισμούς , χωρίς να παράγουν λαϊκιστικές ψευδαισθήσεις  αλλά και χωρίς να παραπέμπουν σε αφηρημένες πολιτικές αφηγήσεις . Εξ άλλου η   οικο-λογική  προσέγγιση των  πολεοδομικών κυττάρων δεν μπορεί  να είναι μια απλοϊκή πρόταση «πρασινίσματος» του κατοικημένου χώρου αλλά μια σύνθετη, «συστημική» πρόταση :    Μιά πρόταση συμβιωτικών ανθρώπινων  σχέσεων , αντίπαλη με τις  υπάρχουσες «ροβινσονιάδες»  και τη μοναξιά των  αστικών χώρων….

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
Αθανάσιου Κανελλόπουλου, «Οικολογία και οικονομική του περιβάλλοντος», εκδόσεις Καραμπερόπουλος, Αθήνα 1985

Jean Luc Pinol  «Ο κόσμος των πόλεων τον 19ο αιώνα» ,Εκδ. «Πλέθρον», Αθήνα 2001

Μarcia D.Lowe, “Shaping cities”,  από το συλλογικό έργο “State of the World 1992” του Ινστιτούτου  Worldwatsch

Marcia D. Lowe, «Επανεφευρίσκοντας τις μεταφορές»  Ινστιτούτο Worlddwatch , “Η κατάσταση του πλανήτη», 1994

Ανν Μις,"Περιβάλλον και η Υγεία", Ινστιτούτο Worldwatsch, "Η κατάσταση του πλανήτη",1994

Ανν Ε. Πλατ, «Αντιμετωπίζοντας τις μολυσματικές ασθένειες» Ινστιτούτο Worldwatsch, "Η κατάσταση του πλανήτη 1996"
Peter NewmanJeff Kenworthy, «Πρασινίζοντας τις μεταφορές», Ινστιτούτο Worldwatsch, 2007

Leonardo Benevolo, «Η κοινωνική προέλευση της σύγχρονης πολεοδομίας», εκδ. Νέα Σύνορα
Anatole Kopp, «Πόλη και Επανάσταση», εκδ. Νέα Σύνορα
Nατάσα Μπαστέα, «Οι κρεμαστοί κήποι της Νέας Υόρκης», Ταχυδρόμος 5.7.2003
Νίκος Καμπέρης, «Το ‘μεγάλο χωριό’ και ο ‘επιχειρηματίας αγρότης’», περιοδικό ΘΕΣΕΙΣ, τεύχος 75, 2001
 Ρ.Μ. Φούλερ, «Οικουμενική αρχιτεκτονική», συλλογικό έργο, «Επίκουρος» 1977
«Πράσινο βιβλίο για το αστικό περιβάλλον» , έκδοση της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, Λουξεμβούργο, 1990
Ευτύχη Μπιτσάκη, «Ανθρώπινη φύση – για έναν κομμουνισμό του πεπερασμένου», εκδόσεις Τόπος, 2013

4 σχόλια:

  1. Πολύ καλό το άρθρο σαν ιστόρηση της εξέλιξης, απαρίθμηση των απόψεων και καταγραφή της τρέχουσας κατάστασης. Δεν έχει πρόταση και δεν μπορεί να έχει διότι το θέμα μεταμορφώνεται κάτω από τα νέα δεδομένα. Η διόγκωση του τριτογενούς τομέα παραγωγής, της παροχής υπηρεσιών, γιγάντωσε τις μεγαλουπόλεις. Οι νέες τεχνολογίες όμως και η δυνατότητα μετακίνησης με ΙΧ, καταργούν σταδιακά αυτή την αναγκαιότητα. Αυτά ως προς τις ανεπτυγμένες χώρες. Η πλειονότητα του πλανήτη όμως είναι φτωχή. ‘’ΤΟ’’ σύστημα, το ένα και μοναδικό παντού στη Γή, θέλει: --πολλούς καταναλωτές, --αδύναμους και ευάλωτους άρα φτωχούς, --εύκολους άρα αμόρφωτους. Όταν βλέπει τον παγκόσμιο πληθυσμό να πλησιάζει τα 7,5 δισ & να καλπάζει προς τα 8, τρίβει τα χέρια του. Η ανάλωση λοιπόν κεφαλαίων για τα μεταλλαγμένα που δήθεν θα θρέψουν και θα ντύσουν τα αυριανά 8 δις, είναι η μεγάλη παγκόσμια υποκρισία. Αυτά πρέπει να πάνε σε μία παγκόσμια εκστρατεία για την διάδοση του ελέγχου των γεννήσεων στις χώρες που κάνουνε πολλά παιδιά. Μιλώ για ενημέρωση και όχι για θανάτωση βρεφών όπως στην Κίνα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Συγνώμη, συνεχίζω: …Οι νέες πόλεις λοιπόν, θα διαμορφωθούν εξ υπαρχής όταν θα αρχίσει να ανεβαίνει το βιοτικό επίπεδο των χειμαζόμενων χωρών και θα εξελίσσεται, καλά να είμαστε... Σωστό και λάθος δεν υπάρχει, ο χρόνος τα πασαλείβει και τα αλλάζει, όλα…

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Το άρθρο είναι πραγματικά μια ιστόρηση της εξέλιξης, πολύ περιορισμένη βέβαια, λόγω του μεγέθους που παρέχει η εφημερίδα...Νομίζω πάντως πως στις γραμμές του διαφαίνεται μια προτίμηση της "κεντρομόλας πόλης" καθώς και του μοντέλου που προτείνουν οι σιτουασιονιστές.

    ΑπάντησηΔιαγραφή