Ημέρες ορειβασίας

Ημέρες ορειβασίας

Πέμπτη 19 Μαΐου 2022

ΕΚΘΕΣΗ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ ΜΕ "ΜΟΡΦΕΣ ΚΑΙ ΚΙΟΝΟΚΡΑΝΑ" ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΥ ΣΤΟ ΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ (ΙΛΙΟΥ ΜΕΛΑΘΡΟΝ)

 

 

Στα πλαίσια του εορτασμού της Διεθνούς Ημέρα Μουσείων, εγκαινιάστηκε με μεγάλη επιτυχία και προσέλευση φιλότεχνων έκθεση ζωγραφικών έργων του Κώστα Ευαγγελάτου, με τίτλο "Μορφές και Κιονόκρανα", στο Νομισματικό Μουσείο Αθηνών (Ιλίου Μέλαθρον).

Την έκθεση επιμελήθηκε ο Διευθυντής του Μουσείου Δρ. Γεώργιος Κακαβάς, ιστορικός τέχνης, αρχαιολόγος.

Ο γνωστός εικαστικός καλλιτέχνης και ποιητής Κώστας Ευαγγελάτος που έχει εκθέσει σε μεγάλα διεθνή εικαστικά κέντρα της Ευρώπης και της Αμερικής (Αθήνα, Παρίσι, Νέα Υόρκη, Σιάτλ, Βερολίνο, Γλασκώβη, Γκετενμπόγκ, Μόσχα, Αρέτσο, Βαρκελώνη κ.α ) ανέφερε στα εγκαίνια σχετικά με την επιλεγμένη παρουσίαση έικαστικών του έργων στο Νομισματικό Μουσείο:

 Οι ζωγραφικές συνθέσεις μου με τίτλο "Μορφές και Κιονόκρανα" έχουν κεντρικό τους κορμό το κιονόκρανο, ως οικείο σύμβολο αρχιτεκτονικού ρυθμού με αρχαικά, κλασικά αλλά και βυζαντινότροπα στοιχεία, ένα μοτίβο που αποτελεί κύριο άξονα της αισθητικής μου αναζήτησης την τελευταία 15ετία. Οι ανάλογες εξπρεσιονιστικές χρώσεις και τα γραμματολογικά σχήματα στα φόντα των συνθέσεων, με υλικό το παστόζο λάδι, επιτείνουν την διαχρονική οντότητα του θέματος σε έναν παρόντα εννοιακό χώρο. 

Στα έργα αυτά η σύνθεση βασίζεται στη σύζευξη της γυναικείας μορφής και του ιωνικού κίονα σε ένα φαντασιακό και συγκινησιακά φορτισμένο περιβάλλον. Η έκφραση των μορφών και η εσωτερική τους προβολή που επιτείνεται με την εξπρεσιονιστική χρωματική επιλογή ψυχρών χρωμάτων, τα στίγματα και τις λεπτές θερμές αποχρώσεις, ολοκληρώνει την συναισθηματική και ονειρική προσέγγιση του θέματος.

 Η επιζωγράφιση επίσης γεωμετρικών αντικειμένων και ιδιαίτερα σφαιρών είναι πολυετής στην εικαστική μου πορεία.

Ανάπτυξη … εκτός ορίων, ακόμα και σε πυρήνες Εθνικών Πάρκων;

 

 

Οι Περιβαλλοντικές Οργανώσεις «ΑΝΙΜΑ», «ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ Περιβάλλοντος και Πολιτισμού (ΕΛΛΕΤ)», «Ελληνική Εταιρία Προστασία της Φύσης», «Καλλιστώ», «Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία» και «Σύλλογος Προστασίας Περιβάλλοντος Ιωαννίνων» καταγγέλλουν την παραβίαση των ορίων του παραδοσιακού οικισμού του Μεγάλου Πάπιγκου και του Πυρήνα του Εθνικού Πάρκου Βόρειας Πίνδου, για την εξυπηρέτηση οικοδομικής δραστηριότητας, και ζητούν την άμεση παρέμβαση των αρμόδιων Αρχών!

Τα όρια του οικισμού του Πάπιγκου έχουν καθορισθεί προ τριακονταετίας με την υπ’ αριθ. 165/1990 απόφαση του Νομάρχη Ιωαννίνων (ΦΕΚ Δ΄ 272/1990) που συνοδεύεται από σχεδιάγραμμα με γραμμή οριοθέτησης και θεώρηση της Υπηρεσίας. Ως Νότιο όριο του οικισμού έχει οριστεί ο Ιερός Ναός Αγ. Νικολάου (το Νεκροταφείο του οικισμού). Το όριο του οικισμού αποτελεί και το κοινό όριο με τον Πυρήνα του Εθνικού Πάρκου – Τμήμα Βίκος (Ζώνη Ια Περιοχή Προστασίας της Φύσης), σύμφωνα με την Κοινή Υπουργική Απόφαση (ΚΥΑ) χαρακτηρισμού του Εθνικού Πάρκου και καθορισμού ζωνών προστασίας.

Συνεπώς, κάθε προσπάθεια εν τοις πράγμασι «διεύρυνσης» των ορίων του οικισμού, νοτίως του Νεκροταφείου, θα έχει ως αποτέλεσμα την παράνομη, δραματική αλλοίωση του παραδοσιακού χαρακτήρα και της εικόνας του ιστορικού οικισμού και συνιστά, παράλληλα, βάναυση παραβίαση μιας από τις πιο ευαίσθητες και σημαντικές ζώνες του Εθνικού Πάρκου, υπονομεύοντας ζωτικούς όρους προστασίας του! Τονίζεται επιπλέον ότι, καθώς η περιοχή είναι ενταγμένη στο Δίκτυο Natura 2000, υφίσταται και παράβαση των Οδηγιών της Ε.Ε. για τους οικοτόπους και τα άγρια πτηνά, ενώ το Ζαγόρι είναι υποψήφιο και ως «πολιτιστικό τοπίο» Παγκόσμιας  Κληρονομιάς για ένταξη στην UNESCO.

ΟΙ ΟΡΕΙΝΕΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

του Γιάννη Σχίζα

ΠΟΝΤΙΚΙ 19.5.22  

Τα αποσπασματικά μέτρα για την «ανάπλαση»,  την «ανόρθωση», την «αναβάθμιση» κλπ. της ορεινής υπαίθρου κάνουν κακό -  περί αυτού ουδεμία αμφιβολία!  Όμως και τα μέτρα που προτείνονται συνήθως ως «ολιστικό» αντίδοτο, που είναι αποτέλεσμα μεγάλων διαβουλεύσεων και διακρίνονται για ένα «περφεξιονισμό», κάνουν επίσης κακό γιατί συνήθως αργούν πολύ ή δεν έρχονται καθόλου ! Το ωφέλιμο βρίσκεται στα επί μέρους μέτρα, που δεν αντιβαίνουν σε μια γενική χωροταξική σύλληψη. Ένα ωφέλιμο ξεκίνημα έγκειται στη λήψη κάθε είδους «επί μέρους μέτρων», χωροταξικά ελεγμένων, η δε «οργανωμένη» συνέχεια θα κρίνει το αποτέλεσμα.

ΟΙ ΟΡΕΙΝΕΣ ΠΕΡΙΟΧΕΣ ΔΙΑ ΜΈΣΟΥ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΊΑΣ

Λέει ο Φερναντ Μπρωντέλ στην «Μεσόγειο» : «Το βουνό, από ό,τι φαίνεται, ήταν η πρώτη φάση της ζωής στην Μεσόγειο, και ο πολιτισμός εδώ, όπως ακριβώς και στη Μέση Ανατολή και στην Κεντρική Ασία, δεν κατάφερε να καλύψει εντελώς τις ποιμενικές του καταβολές και να της καταστήσει αθέατες». Και συνεχίζει : «…η ποικιλία των πόρων του βουνού, αλλά και το γεγονός ότι οι πεδιάδες ήταν αρχικά ένας τόπος γεμάτος λιμνάζοντα νερά και ελονοσία…» (1) Ο Μωάμεθ ο Πορθητής διέτασσε  την επανακατοίκηση των πεδινών περιοχών, για λόγους βέβαια κυριαρχίας επί των υποτελών του.(2) Ο Ελληνισμός έζησε σε ορεινές περιοχές, σε πολλά μικρά χωριά, που πλέον δεν ανταποκρίνονται στην ανάγκη της επιβίωσής του. Η επέκταση της ελονοσίας που μάστιζε τις πεδινές εκτάσεις, κι ακόμη η παροχή υπηρεσιών σε φυματικούς ήτανε λόγοι για την ορεινή κατοίκηση.

Οι καταστάσεις αυτές έχουν εν πολλοίς ξεπερασθεί και η νέα χωροταξία των οικισμών της υπαίθρου χαρακτηρίζεται από νέες συνθήκες. Έχουμε πλέον να κάνουμε με μια χωροταξία της αναψυχής, το δε  νέο μοντέλο των ορεινών οικισμών προσεγγίζει επικίνδυνα το ύφος της «ψυχαγωγικής ψευτοϋπαίθρου» (3), ακολουθώντας ένα χαρακτηρισμό της Καταστασιακής Διεθνούς.


Το 1982 ο Αντώνης Τρίτσης, τότε Υπουργός Χωροταξίας Οικισμού και Περιβάλλοντος, διαπιστώνει την ύπαρξη 11000 οικισμών, πολλοί από τους οποίους βρίσκονται στα όρια της εξαφάνισης.

Το μέτρο το οποίο προωθεί ονοματίζεται από τον ίδιο «Ανοιχτές Πόλεις» : Σε κάθε περιφέρεια οι επί μέρους ολιγάνθρωποι οικισμοί συνδέονται με έναν κεντρικό, μέσω του οποίου παραλαμβάνουν όλες τις διευκολύνσεις και στον οποίο κυρίως αναπτύσσονται οι υποδομές. Όμως η πρόταση του Τρίτση γρήγορα

«περνάει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας» , με δεδομένη και τη σχετικά βραχεία παραμονή του στο συγκεκριμένο υπουργείο. Έκτοτε η εκάστοτε κυβερνητική πολιτική κινείται μάλλον εμπειρικά, αποφεύγοντας συστηματικές και μακρόπνοες λύσεις στην χωροταξία της υπαίθρου. Υπό την κυριαρχία μάλιστα της νεοφιλεύθερης αντίληψης, υπάρχει η
τάση της άφεσης των χωριών και οικισμών «στην τύχη τους», σε ό,τι μπορούν οι ίδιοι να πετύχουν μέσα στα πλαίσια του υφιστάμενου καταμερισμού έργων. Βεβαίως το πρόβλημα που μπαίνει είναι με ποια κριτήρια θα μπορεί ένας οικισμός να κηρυχθεί βιώσιμος, ικανός να αντέξει την περιπέτεια του μέλλοντος : Γιατί είναι σίγουρο ότι το σημερινό χωριό, αφενός με την «λειψανδρία» του και αφετέρου με την παντελή υστέρηση του στον εθνικό και πολύ περισσότερο στον διεθνή καταμερισμό έργων, στερείται εκείνης της δυναμικής για ολοκληρωμένη ανάπτυξη.


Το 1918 ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου συγγράφει τα «Ψηλά βουνά»(4),


Τετάρτη 18 Μαΐου 2022

Η Ελληνική Ποίηση ταξιδεύει στο διεθνές φεστιβάλ της Βαϊμάρης

 

 

Οι βασικοί συντελεστές της παράστασης Μεταμόρφωση (Franz Kafka), ο σκηνοθέτης Τάσος Σαγρής και η πρωταγωνίστρια Σίσσυ Δουτσίου,  λίγες μέρες πριν τις αναμενόμενες εμφανίσεις τους στην Θεσσαλονίκη (Θέατρο Αυλαία), ταξιδεύουν στην Βαϊμάρη παρουσιάζοντας ένα εξαιρετικό πρόγραμμα ελληνικών βίντεοποιημάτων και multi media spoken word συναυλίες. Με αυτό τον τρόπο το Ινστιτούτο Πειραματικών Τεχνών συμμετέχει στο International Poetry Film Festival of Thuringia, οργανώνοντας το ειδικό αφιέρωμα Focus Greece.  Το Ινστιτούτο Πειραματικών Τεχνών μέσα από την δεκαετή οργάνωση του International Video Poetry Festival στην Αθήνα, έχει καταξιωθεί ανάμεσα στους σημαντικότερους θεσμούς βιντεοποίησης στον κόσμο με εκατοντάδες συμμετέχοντες από όλες τις ηπείρους και την λειτουργία της ψηφιακής πλατφόρμας filmpoetry.org

 

Το «Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογραφικής Ποίησης της Θουριγγίας» είναι ένα νέο ετήσιο φεστιβάλ αφιερωμένο στα είδη της κινηματογραφικής ποίησης και της βιντεοποίησης.

Η οχυρά θέσις της Κρήτης


 

Βασικό εισόδημα ανεξάρτητα από τον χρόνο εργασίας

του Χάρη Ναξάκη*

     Σήμερα πραγματοποιείται μια μετάβαση από τον βιομηχανικό καπιταλισμό, το σφυρί και το γράσο, σε έναν τεχνοκόσμο αλγορίθμων, ρομπότ, λογισμικών πακέτων, ψηφιακών δικτύων και γονιδιακού υποστρώματος της ζωής. Η μετάβαση από την φάμπρικα και την μαζική παραγωγή τυποποιημένων προϊόντων στην οικονομία της γνώσης και στην κοινωνία των δικτύων, από τους γερανούς και την γραμμή συναρμολόγησης στα αυτοματοποιημένα παραγωγικά συμπλέγματα, που προσομοιώνουν τις μυϊκές ανθρώπινες ικανότητες, στηρίζεται σε μια βασική αρχή. Όσο μια εργασία είναι απλή και ανειδίκευτη, τόσο περισσότερο υπόκειται στην διαδικασία υποκατάστασης από το κεφάλαιο. Το γεγονός αυτό σε συνδυασμό με το ότι η σημαντικότερη μορφή πάγιου κεφαλαίου είναι η αποθηκευμένη γνώση, είτε ως τμήμα των ευφυών μηχανών είτε ως λογισμικό- σύστημα αυτοματοποιημένων κανόνων επεξεργασίας νοητικών συμβόλων- οδηγεί στο να παράγονται μεγαλύτερες ποσότητες προϊόντων με μικρότερες ποσότητες εργασίας και κεφαλαίου και σε λιγότερο χρόνο.

     

Τρίτη 17 Μαΐου 2022

Θ.Π. Ζαφειρίου : λύπη

 

 

 



Σελίδες: 122, Τιμή: 9,00 ευρώ

ISBN: 978-960-565-360-6

Εξώφυλλο: Θάλεια Στουραΐτη

Εκδόσεις Andy's Publishers

 

Λέγεται συχνά, κυρίως στην ηλικία εκείνη, που είθισται, με τα μέτρα ασφαλώς του καθενός μας, ν' αποκαλείται και παράταση, κατά το γνωστό απόφθεγμα του Μανόλη Αναγνωστάκη στο «ΥΓ.» του (1983), ότι η ζωή είναι μικρή. Μεγάλη είναι πίσω μας «η θλιβερή γραμμή κεριών σβυσμένων». Αλλά και μπροστά μας, αντίθετα με την αισιόδοξη καβαφική εικόνα, ένας άγνωστος αριθμός κεριών, που δεν έχουν ανάψει ακόμα, αμφίβολο κι εάν ανάψουν ποτέ για μας, και τι θα φωτίσουν, πάνω από ένα λεύκωμα κεκοιμημένων με όσες σελίδες μένουν λευκές. Και οι γεμάτες ήδη με φωτογραφίες μνήμης, παγωμένες μορφές σε εικαζόμενη ευτυχία, να εκλύουν εξ αντανακλάσεως νοσταλγία, θλίψη, πένθος.

Κοινή Επιτόπια Έρευνα στις Νησίδες του Αιγαίου: Ινστιτούτο «Αρχιπέλαγος» - Αρχιτεκτονική Σχολή του Πανεπιστημίου του Τορόντο

 

 


 

***

 

Στο πλαίσιο της συνεργασίας μας με την Αρχιτεκτονική Σχολή του Πανεπιστημίου του Τορόντο (Daniels Faculty of Architecture, Landscape & Design) ολοκληρώθηκε τις προηγούμενες μέρες στον Aegean Explorer η προκαταρκτική φάση του κοινού εργαστηρίου «Αποτύπωση του ανθρωπογενούς και φυσικού τοπίου και οικολογικής ταυτότητας των μικρών νησίδων».

Ένας από τους στόχους αυτής της συνεργασίας είναι η συνέχιση της σχεδιαστικής έρευνας από τους εξειδικευμένους επιστήμονες του Πανεπιστημίου του Τορόντο για την επανένταξη και αφομοίωση του κτιρίου που στεγάζει το Καταφύγιο Θαλάσσιας Ζωής Αιγαίου στο φυσικό τοπίο των Λειψών. Το συγκεκριμένο βιομηχανικό κτίριο είχε αρχικά κατασκευαστεί ως μέρος μιας μονάδας ιχθυοτροφείου, το οποίο στη συνέχεια έμεινε εγκαταλελειμμένο για δεκαετίες. Το Ινστιτούτο «Αρχιπέλαγος» έχει ήδη ολοκληρώσει με επιτυχία την πρώτη φάση της μετατροπής του σε κέντρο περίθαλψης και θαλάσσιο ερευνητικό σταθμό.

 

DSC06626

Κτήριο Καταφυγίου Θαλάσσιας Ζωής Αιγαίου 2016

 

DSC08644 logo

Κτήριο Καταφυγίου Θαλάσσιας Ζωής Αιγαίου 2022

 

***

 

Παρόλο που βρίσκεται σε δυσπρόσιτη περιοχή μακριά από δίκτυα ηλεκτροδότησης και υδροδότησης, αποτελεί πρότυπο κτιριο, ενεργειακά αυτόνομο τροφοδοτούμενο από ηλιακή ενέργεια ενώ διαθέτει σύστημα αφαλάτωσης χαμηλής ενεργειακής κατανάλωσης που λειτουργεί επίσης με φωτοβολταϊκά για την κάλυψη των αναγκών παροχής νερού.

Δευτέρα 16 Μαΐου 2022

Κώστας Γκουσγκούνης

 

του Γιάννη Σχίζα

Αυγή 14.2.22

Υπάρχουν εμβληματικοί τύποι σε μια πόλη, που χαρακτηρίζουν την ιδιοσυγκρασία της και  στέκονται στο πλευρό της , που έχουν μια ορισμένη εμβέλεια και  είναι διασκεδαστές παντός καιρού. Τέτοιους τύπους είχαμε τον Νίκο Αλέφαντο και τις εκπομπές του -  μνημείο ποδοσφαιρικού στοχασμού για την  επικαιρότητα και την ιστορία .Είχαμε τον Γιώργο Τρομάρα, που έδινε παράσταση σε πλατείες μέχρι βαθυτάτου γήρατος, τον Γιάννη Κεσκελίδη ή Σαμψών, που κόντυνε κατά 7 πόντους χάρη στις πέτρες που έσπαζε, τον Γιάννη Κυριαζή, τρομερή τραγουδιστική φαλτσέτα. Είχαμε τη φτερού, τον αξέχαστο Ανδρέα Νομικό, με την αειφορική φωνή του να ξεχύνεται  στον τρισδιάστατο χώρο  της πόλης, είχαμε  τον μεγάλο και ανεπανάληπτο φαρσέρ Τζίμη Πανούση, είχαμε τον Απόστολο Σουγκλάκο, που μάλιστα το 1995 γύρισε το «Ράδιο Μόσχα» ( τότε ακόμη η Ρωσία ήταν φιλική) και τον Θόδωρο Παπαθεοδώρου , που οργάνωσε το πιο μικρό αλλά  κομψό μπαρ των Αθηνών, από  όπου  πέρασε  και ο Φρανκ Σινάτρα.  Παλιότερα, στις δεκαετίες του 50 και 60,  είχαμε το δίδυμο Ανδρέας Λαμπράκης- Χάρης Καρπόζηλος,  που έδιναν υπέρ όλων αγώνες κατς κερδίζοντας (εκ περιτροπής) ο ένας  τον άλλο….  Όμως ο εμβληματικότερος  όλων  ήταν ο Κώστας Γκουσγκούνης, που έζησε πάνω από 91 χρόνια και πρόλαβε να εκφέρει προτίμηση για ένα φιλικό  γραφείο κηδειών (στη λεωφόρο Μεσογείων) καθώς και  να μετριάσει τη θλίψη των συγγενών, λέγοντας εκεί στο κρεβάτι του θανάτου : «καλή αντάμωση»… 

Οι άμαχοι του ελληνικού εμφυλίου


 

Tάϊ Τσι


 

Σάββατο 14 Μαΐου 2022

Ο ΗΛΙΑΣ ΓΚΡΗΣ ΈΚΑΝΕ ΠΟΙΗΣΗ, Ο ΠΕΤΡΟΣ ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗΣ ΖΩΓΡΑΦΙΚΉ

 

Του Γιάννη Σχίζα

Δρόμος της Αριστεράς, 14.5.22

O Hλίας Γκρης  ανθολόγησε ποιήματα από τις ποιητικές του συλλογές : από τον «Λήθαργο κόσμο», από την «Έφεσο των αλόγων», από τον «Αλφειό πρόγονο», από το «Σαν άλλος Οιδίποδας». Ο Πέτρος  Ζουμπουλάκης ζωγράφισε έργα δυνατά, απόκοσμα ή ονειρικά και μολαυτά μέσα στη ροή των πραγμάτων, ηρωϊκά και ταυτόχρονα με μια δόση ελληνικής μελαγχολίας. Το προϊόν αυτής της όσμωσης των δυο τεχνών  παραλαμβάνει ο έκθαμβος αναγνώστης  : Ο αναγνώστης που κατά πως λέει ο Ζουμπουλάκης στον πρόλογό του, « έχει ήδη εικονογραφήσει αυτό που διαβάζει»… 

Η επανέκδοση  των ποιημάτων του Ηλία Γκρη ,που ακολουθείται  παράλληλα  από τα εικαστικά σχέδια του Πέτρου Ζουμπουλάκη, έχει να δώσει πολλά και διάφορα. Έχει να διαλευκάνει  αφηγήσεις όπως  «Ο Καραϊσκάκης στο μπαρ ‘τσάϊ στη Σαχάρα’», μύθους που στέκουν στα «Ωραία ερείπια της Εφέσου», δρομολόγια  μεταξύ Πύργου-Αθήνας και τανάπαλιν. Έχει να πει για τον Διονύσιο Σολωμό, τον κόντε με το λευκό πανωφόρι με το αγέλαστο ύφος του υπερόπτη που έχει εισπράξει μια απόρριψη, τον Τζιμ Μόρισον που θέλει ν’ αλλάξει τον κόσμο, την προφητεία του γερο-Κολοκοτρώνη  που την λέει  στον Καποδίστρια – «ο τόπος είναι καλός, αλλά πατάς στα σκατά»… 

Πέμπτη 12 Μαΐου 2022

ΜΟΥ-ΛΟΥ, ΔΗΛΑΔΗ ΜΑΡΞΙΣΤΗΣ – ΛΙΜΠΙΝΤΙΣΤΗΣ

 

Του Γιάννη Σχίζα

Ποντίκι 12.5.22 

Σημείωμα στο Ποντίκι: Συμπληρώθηκαν 2 χρόνια από την απουσία του Περικλή Κοροβέση : Μια απουσία που κατέλειπε μνήμες ηρωϊκών επιδόσεων ,μνήμες  μιας  αντικαθωσπρεπεικής συμπεριφοράς, αμφισβητήσεων κεντρικών ιδεολογημάτων της Αριστεράς αλλά και εμμονής στις βασικές αρχές της. Λίγοι όμως γνωρίζουν ότι ο Π. Κοροβέσης ήταν εκτός των άλλων και συγγραφέας μυθιστορημάτων, με ξεκαρδιστικά στοιχεία.

 

Περικλή Κοροβέση: «Γύρω από το νησί η θάλασσα», εκδόσεις «Ποταμός», Αθήνα 2008 

 

             Ένα βιβλίο από ένα βουλευτή  που στο παρελθόν θεωρήθηκε ύποπτος ως  αρχηγός της 17 Νοέμβρη και του οποίου ο κεντρικός ήρωας  εξομολογείται  τη βαθιά επιθυμία ενός κορυφαίου  επαναστατικού  κατορθώματος  όπως η απαγωγή του  Καραμανλή του πρεσβύτερου, δεν είναι οπωσδήποτε κάτι το συνηθισμένο..... Παρά την Σαββοπούλιον ρήσιν που επέχει πλέον  θέση πραγματοποιημένης προφητείας  (  τα όνειρά σου μην τα λες – γιατί μια νύχτα κρύα – μπορεί  και οι Φροϋδιστές  – να ρθούν στην εξουσία ) ο  Περικλής Κοροβέσης σκιαγραφεί τη συγκεκριμένη  απαγωγή    παρουσιάζοντας  τον  αείμνηστο αρχηγό της επάρατης  ως διακατεχόμενο από πατρικά και   συμβουλευτικά σύνδρομα. Η ονειροφαντασία  όμως αυτή - με την ευγενική χορηγία ενός μπουκαλιού ουϊσκυ - αν και θυμίζει αμυδρά το ανέκδοτο με το γρύλο,  δεν τελειώνει με την γνωστή απόφανση «δεν μας χέ... εσύ και η εξουσία, ρε  Καραμανλή» : Ως έκφραση των οιδιπόδειων συλλογισμών και πρακτικών του συγγραφέα , στο προσκήνιο προβάλλει ο παλαιοκομμουνιστικών αρχών πατέρας  για να καταγγείλει  την όλη υπόθεση ως προβοκάτσια της ΣΙΑ και για να νουθετήσει τον ξεστρατισμένο γυιό κατά τον πλέον αντιαυταρχικό τρόπο :  δηλαδή με  μπουνιές, κλοτσιές, φτυσιές  και καλολογικά στοιχεία του τύπου «αλήτη» και «τσόγλανε». Τότε ο ήρωας του Κοροβέση σκοτώνει τον παλαιοκομμουνιστή πατέρα του, υπό την απόλυτον συναίνεσιν του παλαιοδεξιού πολιτικού!

       Αυτά και άλλα πολλά διαδραματίζονται σε ένα μυθιστόρημα «γκαγκάν»* άλλά όχι παιδαριώδες, σαρκαστικό προς πάσα κατεύθυνση  αλλά πρωτίστως αυτοσαρκαστικό. Ο Κοροβέσης των αρχών της δεκαετίας του 1980 δηλώνει εμμέσως αλλά σαφώς μια κατάσταση ελευθεριότητας, όπου τα «παιδία»  έπαιζαν με τις καριέρες και τους ταξιδιωτικούς προορισμούς,  εγκαταλείποντας σπουδές  και καψουρευόμενα  αδιαλείπτως και ποικιλοτρόπως. Όπου τα παιδία μπορούσαν να εκτρέφουν μια παρατεταμένη παιδικότητα και ελευθεριότητα αντί να υπεισέρχονται πρώϊμα  στη σφαίρα του γραβατοφόρου καριερισμού, σωρεύοντας  πτυχία επί πτυχίων  για μια αμφίβολη θέση στον ήλιο της επιτυχίας.

      Από σεξουαλική άποψη το μυθιστόρημα είναι «ολικής αλέσεως» , με ετερο-ομο-αυνανιστο-αιμο-μικτικές καταστάσεις, με σπερματέγχυση επί σωμάτων αλλά και επί παφλαζόντων υδάτων(!), με απογοητεύσεις και γνήσια συναισθήματα αλλά και στρατηγικά εφευρήματα στο  αιώνιο ερωτικό παιχνίδι.. Κάποτε  θυμίζει το Τζιμυπανουσικόν πόνημα «Το κυνήγι της γκόμενας»,

Τετάρτη 11 Μαΐου 2022

H Τροία στα ερείπια του Μάρτιν Γκρόπιους Μπάου

 

της Δήμητρας Κυρανούδη

Τα ερείπια του Μάρτιν Γκρόπιους Μπάου στο Βερολίνο

Τα ερείπια του Μάρτιν Γκρόπιους Μπάου στο Βερολίνο

Όταν στο ατελιέ του εικαστικού Πέτερ Γκρέμερ (1939-2018) βρέθηκαν ανάμεσα σε έργα τέχνης, καμβάδες και πινέλα κάποια θραύσματα αρχαιοτήτων, κανείς δεν μπορούσε να πιστέψει αυτό που ακολούθησε. Μόνο έμπειρα μάτια αρχαιολόγων μπορούσαν να εκτιμήσουν περί τίνος επρόκειτο, γράφει σε εκτενές άρθρο του o Mπέρτολντ Ζέεβαλντ, επικεφαλής του τμήματος Ιστορίας της εφημερίδας Die Welt. Άρχισε έτσι να ξετυλίγεται το κουβάρι άλλης μιας άγνωστης ιστορίας, οι απαρχές της οποίες ανάγονται στην ομηρική Τροία και η οποία αφοράμέρος των ευρημάτων από τις ανασκαφές του Ερρικού Σλήμαν στον λόφο του Χισαρλίκ, που βρίσκονταν κρυμμένα σε ντουλάπια και κουτιά στο ατελιέ και το κελάρι του Γκρέμερ.

Και μπορεί να μην πρόκειται για τον διάσημο  Θησαυρό του Πριάμου, αλλά σύμφωνα με τη Welt πρόκειται για 1500 αρχαιολογικά ευρήματα της τρίτης χιλιετίας π.Χ, της πρώιμης δηλαδή Εποχής του Χαλκού. Την άγνωστη αυτή συλλογή παρέδωσε πρόσφατα στο Μουσείο Προϊστορίας του Βερολίνου η χήρα του Γκρέμερ, Κριστίνε Βέμπερ.

Η συλλογή αυτή από θραύσματα της Τροίας φέρεται να εντοπίστηκε στα ερείπια του πρώην κτηρίου του Μουσείου Μάρτιν Γκρόπιους στο Βερολίνο, το οποίο υπέστη σοβαρές καταστροφές από βομβαρδισμούς των Συμμάχων κατά τον Β´ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μετά τον πόλεμο μετατράπηκε έτσι σε ένα πραγματικό «χρυσωρυχείο» για αρχαιολόγους, ιστοριοδίφες αλλά και αρχαιοκάπηλους.

''Κράνμπερις ; όχι, ευχαριστώ, έχω τη σταφίδα''

 

 

στο art bar-restaurant bassaviola

(Παπάζογλου 29, Ιστορικό Κέντρο Καλαμάτας)

 

Έχουμε αρχίσει να ξεχνάμε τις γεύσεις που συνόδευαν τις γιορτές μας, ακόμα και τις λύπες μας - γιατί και στα κόλλυβα κράνμπερις και κάσιους βάζουν τώρα. Τα ''μεταλλαγμένα'' γλυκίσματα έχουν γίνει της μόδας. Μελομακάρονα με αλεύρι ζέας και στέβια, κουραμπιέδες με κράνμπερις, βασιλόπιτα με γέμιση στρούντελ ή επικάλυψη κραμπλ, μπακλαβάδες με χουρμάδες. Από τα μπισκότα έως τον αφρό ξυρίσματος βάζουν κράνμπερις.

 

Τη στιγμή που έχουμε την ελληνική υπερτροφή, την μαύρη σταφίδα, οφείλουμε να δώσουμε τη δική μας απάντηση στα διάφορα ''μπέρι'' που επιχειρούν να μπουν στο διατροφολόγιό μας. Να μπει σε κάθε σπίτι, σε κάθε κυλικείο σχολείου. 

 

Το θετικό είναι ότι τα τελευταία χρόνια υπάρχει μια τάση χρήσης της στην μαγειρική. Tρώγεται σε πράσινες σαλάτες, σε σακουλάκι και σε είδη αρτοποιείας (σταφιδόψωμο, κέικ, κουλούρια, μπάρες)

 

Δηλώσεις συμμετοχής (για να δοκιμάσετε μία παραδοσιακή συνταγή) έως το Σάββατο το μεσημέρι στο τηλέφ. 6936-518550

 

 

Χρυσούλα Σκεπετζή : Ομιλούσες σιωπές

 του Δημήτρη Βαρβαρήγου

Με τα όνειρα κανείς δεν μπορεί να είναι αυστηρός. Είναι σαν τα αυθόρμητα παιδιά, σκανταλιάρικα, ατίθασα. Υπάρχουν στο μυαλό, σουλατσάρουν ανέμελα και κατακτούν το νου. Το ίδιο συμβαίνει με τα χρώματα όσο και με τα γράμματα. Αναμείξεις χρωμάτων και πλέξιμο λέξεων.

Μέσα στη δημιουργική εκφορά, τα λόγια παίρνουν χρώματα, αφήνονται στον καμβά να ζωντανέψουν οι έννοιες τους. Μέσα από ομιλούσες σιωπές με τις λέξεις, δημιουργούνται εικόνες.
Πόσο κοντά και πόσο ταυτόσημες μπορεί να είναι η λογοτεχνία με την εικαστική ελευθερία;
Είναι μαζί αυτές οι δυο σπουδαίες τέχνες. Κι ας έχει η μία μέτρο και κανόνες απέναντι στην ελεύθερη φαντασία των χρωμάτων.

Η αναζήτηση της τέχνης του λόγου και του χρωστήρα δεν συμμερίζονται το νοσηρό κλίμα των ημερών. Αντίθετα προβάλουν μέσα από αυτές τις δύο σπουδαίες τέχνες την αισιοδοξία και την αγάπη για το μοίρασμα με τον άλλον.
Το μοίρασμα των φιλότεχνων με τον δημιουργό. Είναι η υπαγωγή τους, εννοώ τις τέχνες, στις ανάγκες της ζωής, που κάνουν τη δημιουργό Χρυσούλα Σκεπετζή, να στοχάζεται, με τρόπο που συμβάλλει στην πνευματική ανάταση και αναζήτηση προς την τελειότητα του ανθρώπου με κύριο μέλημα της να τον εμπνεύσει, να τον εγκαρδιώσει στον αγωνιώδη βίο του.

Δευτέρα 9 Μαΐου 2022

1821: Τὰ Μικρὰ τοῦ Μεγάλου Ἀγώνα [Πέρας τῆς σειρᾶς]: Ἐ­κρέ­μα­σα φού­ντα εἰς τὸ γένος μου

 


CITRONNE Gallery – Αθήνα

 

ΒΑΝΑ ΞΕΝΟΥ

 
To Her | Για Εκείνη
 

 

Εγκαίνια: Τρίτη 10 Μαΐου | 20.00 - 22.00 

Διάρκεια: 10 Μαΐου - 10 Ιουνίου 2022


 

Please join the conversation with CITRONNE Gallery on:

Σάββατο 7 Μαΐου 2022

Οσμές

 

Tου Γιάννη Σχίζα

Aυγή, 7.5.22

Η όσφρηση ανήκει στις βιοτικές λειτουργίες  που προσβάλλονται από τον κορονοϊό. Υπάρχουν άνθρωποι που νόσησαν , που στερήθηκαν και ξανασυναντήθηκαν με αυτή την αίσθηση μετά από μέρες , ενώ ταυτόχρονα είχαν υποστεί και  απώλεια της γεύσης. Τώρα όμως που θα απελευθερωθούμε από τον κορονοϊό  την καλοκαιρινή περίοδο(!) κατά πως λέει η κυβέρνηση, μπορούμε άνετα να στοχαζόμαστε για την   όσφρηση….

Στη πόλη  δεν έχουμε  πολλούς τρόπους να εξασκήσουμε αυτή την αίσθηση, παρ’ όλα αυτά η όσφρηση   μας πληροφορεί ότι εκεί έξω, στους πράσινους χώρους και στα   πάρκα,  η άνοιξη  δίνει το παρών της : Εκεί έξω ανθίζουν οι μαργαρίτες και τα χαμομήλια, εκεί το φασκόμηλο αναδίδει το  πικρό του άρωμα και η λεβάντα  τις αιθέριες  οσμές της. Στους δρόμους της πόλης ανθούν οι  νεραντζιές  με τα κάτασπρα λουλούδια, ερεθίζοντας με  υπέροχο  πλην διακριτικό τρόπο την όσφρησή μας. Έξω από την πόλη, ανεξάλειπτη θα μείνει στη μνήμη μου μια επίσκεψη στα περίχωρα της Καρύστου το σούρουπο, όταν ξαφνικά δεκάδες οσμές αναδύθηκαν για να ανακατευθούν  σε ένα εξαίσιο κοκτέϊλ.  

Massimiliano Fuksas

 


Παρασκευή 6 Μαΐου 2022

Έρση Σεϊρλή :Γκρίζος Κύκνος

 

Τιμή: 12,00 ευρώ, Σελίδες: 200

Μαλακό εξώφυλλο, Διαστάσεις: 21x14

ISBN: 978-618-5399-58-0

Εκδόσεις Σμίλη

 

 

Ο Γκρίζος Κύκνος είναι το όγδοο βιβλίο της Έρσης Σεϊρλή και το μόνο που έχει ως θέμα τον χορό. Όχι τον χορό καθ' εαυτόν, αλλά τα αντιφατικά αισθήματα που μπορεί να προκαλέσει. Η ηρωίδα, που, παρά τη θέληση της, μπλέχτηκε στα «δίχτυα» του, αυτά προσπαθεί να καταδείξει. Εξιστορώντας τα γεγονότα που την σημάδεψαν, αναρωτιέται για την πορεία της. Ποια θα ήταν άραγε η εξέλιξη, αν είχε συνειδητοποιήσει την κλίση της και, κυρίως, αν την είχε αποδεχτεί; «Τόσα χρόνια θεωρούσα τον χορό φυσική ικανότητα, όπως την ομιλία ή το βάδισμα. Ποτέ δεν τον αντιμετώπισα σαν κάτι ξεχωριστό με τη δική του αξία», αναφέρει. Οι απαντήσεις παραμένουν αίολες.

 

Ο βιωματικός χαρακτήρας του βιβλίου δεν αναιρεί τη μαγεία της μυθοπλασίας. Με ορμητήριο τον χορό, ξεκινά ένα ταξίδι που διατρέχει το μισό του προηγούμενου αιώνα και φτάνει στις μέρες μας. Τις πρωτοφανείς μέρες του εγκλεισμού και της απώλειας. Ένα ταξίδι με ενδιάμεσους σταθμούς

που θα οδηγήσουν, καθυστερημένα έστω, την αφηγήτρια στην αυτογνωσία. Μέσα από πάθη και λάθη, κλαίγοντας και γελώντας, θα βρει τον σωστό βηματισμό, αποδεχόμενη το παρελθόν και συγχωρώντας τον εαυτό της.

 

Ο Γκρίζος Κύκνος είναι σπονδυλωτή σύνθεση που απαρτίζεται από τρία διακριτά και αλληλοσυμπληρούμενα μέρη. Το κυρίως σώμα, το εκτενέστερο, περιλαμβάνει την εκ βαθέων εξομολόγηση. Το δεύτερο μέρος αποτελεί έναν τριτοπρόσωπο, ως επί το πλείστον πικρό, σχολιασμό της πόλης, των γεγονότων, των ανθρωπίνων σχέσεων. Τέλος, στο corpus έχουν ενταχθεί ενδεικτικά και ορισμοί χορευτικών βημάτων. Παρά τη σχετική ακρίβεια, στοχεύουν στην ειρωνεία και όχι σε μία ουσιαστική προσέγγιση του αντικειμένου.

Η Έρση Σεϊρλή δεν επαναλαμβάνεται, προσφεύγοντας σε μία προσφιλή μανιέρα.

Πέμπτη 5 Μαΐου 2022

Τατόϊ : Ένα μητροπολιτικό δάσος για τους Αθηναίους

 

Του Γιάννη Σχίζα

Ποντίκι 5.5.22



Μια βλάστηση   πλουραλιστική, υψηλόκορμη ,με εκτάσεις πυκνού και βαθύσκιωτου δάσους, χωρίς  την «συνήθη» αττική κατάσταση των αραιών δενδρώνων, κυρίως όμως επαρκούς έκτασης, σε απόσταση «λογική» από τις εστίες του πληθυσμού, είναι αυτή που κατοικοεδρεύει στα όνειρα των Αθηναίων. Και όμως, οι αντιθέσεις και διαφορές των διαφόρων παραγόντων καθυστερούν την έλευση αυτής της πραγματικότητας : 10 χρόνια από την έγκριση μιας πληρέστατης μελέτης για το Τατόϊ, ένα χρόνο μετά την πύρινη συμφορά που χτύπησε αυτό το δάσος ,  μερικές ημέρες αφότου  ο Πρωθυπουργός της χώρας είχε επαφή  με τον διάδοχο του θρόνου της Αγγλίας – σε αναζήτηση τεχνογνωσίας για την αξιοποίηση του κτήματος(!) - η κινητικότητα για το θέμα καλά κρατεί, κι ας συναγωνίζεται σε θόρυβο με παγκόσμιας κλάσης γεγονότα όπως ο πόλεμος στην Ουκρανία. Τα 42000 στρέμματα του Τατοϊου, έκταση  που κατά προσέγγιση  είναι 5πλάσια του Δάσους της Βουλώνης στο Παρίσι και 250πλασια του Εθνικού Κήπου(!), συνιστούν  μεγάλη πρόκληση για οποιαδήποτε περιβαλλοντική πολιτική, ακόμη κι αν αυτή διαχειρίζεται από μια φιλελεύθερη κυβέρνηση. 

Ψυχή αυτής της προσπάθειας ήταν ο πρόωρα χαμένος Σταύρος Γανωτής, ένας αγωνιστής του δημόσιου χαρακτήρα του χώρου. Οι συντελεστές της όμως ήταν πολλοί και διάφοροι : Η  προβληματική για το Τατόϊ είχε ξεκινήσει πολύ νωρίς, περιλάμβανε άρθρα στα περιοδικά Νέα Οικολογία, Οικοτοπία, Οικολογείν, περιελάμβανε αναφορές από την Ελληνική Εταιρεία, γραφές για την ιστορία του από τον Κώστα Σταματόπουλο, περιελάμβανε τις παρεμβάσεις των «Φίλων του Τατοϊου» με  τον Βασίλη Κουτσαβλή, περιελάμβανε πολλούς  και διάφορους.   Στις 28.1.2007 η ΑΥΓΗ δημοσίευσε άρθρο του υποφαινόμενου με τίτλο «Το μητροπολιτικό δάσος που μας λείπει», όπου εκτίθεντο οι κύριες γραμμές της ανάπλασης του χώρου. Από το  2003, όταν  οριστικά εξαγοράσθηκε το κτήμα των Γλύξμπουργκ από το ελληνικό δημόσιο, το ζήτημα είχε μια διαρκή παρουσία, άσχετα από το αν κατά καιρούς  διήγε  υπόγεια ζωή.