Παράδεισος α-λα-καρτ : Μια οικολογική εκδοχή περί του άλλου κόσμου

 

Του Γιάννη Σχίζα

 Ούτε κατάλαβα πως έγινε. Αλλά  κάποια  στιγμή βρέθηκα  μπροστά σε έναν ηλικιωμένο κύριο , που καθόταν σε ένα αλλόκοτο γραφείο  με  μια πινακίδα θολή  -  κάτι σαν  «Τμήμα Εισαγωγών»…

Ο   ηλικιωμένος κύριος μου απηύθυνε το λόγο:  

 

« Άκου, αγαπητέ ,  εν ζωή υπήρξες  αρκετά παραπτωματίας, αλλά μετά σχετική διασταύρωση  και αξιολόγηση στοιχείων, λαμβανομένης δε υπόψη και της συμμετοχής  σου στο οικολογικό κίνημα,  η υπηρεσία έβγαλε το συμπέρασμα ότι είσαι εισακτέος……». 

 

«Δηλαδή  τι εννοείτε;» -  ρώτησα  απορημένος…. 

 

«Εννοώ ότι έχεις επιλεγεί για τον Παράδεισο….» 

 

Τότε συνειδητοποίησα   ότι ήμουν  νεκρός…. Στάθηκα για λίγο αμήχανος . 

 

«Σας ευχαριστώ  από τα βάθη της ψυχής μου»,  είπα τελικά ,  με τον πιο γλυκερό τρόπο που διέθετα… «αλλά εξηγήστε μου» - συνέχισα, καθώς  ένοιωθα  την ανάγκη να πω κάτι, «πού είναι ο Παράδεισος ,  πώς πηγαίνει κανείς εκεί;» 

 

Ο ηλικιωμένος κύριος  χαμογέλασε συγκαταβατικά…. 

 

«Αγαπητέ μου, σύμφωνα με τη  συμβατική αντίληψη  ο  Παράδεισος είναι  χωροθετημένος  σε μια ιδιαίτερη περιοχή  του Σύμπαντος…Όμως ο πραγματικός Παράδεισος μπορεί να είναι παντού, απλώς διότι είναι α-λα καρτ και εξαρτάται από τη βούληση του δικαιούχου….. Ο δικαιούχος επιλέγει το χώρο και το χρόνο, ανάλογα με ό,τι  τον ευχαριστεί,  π.χ  “Φαράγγι της Σαμαριάς   1966”,  “Εθνικός Δρυμός Πίνδου 1998”, Μύκονος 2024 - και η επιθυμία του εκπληρώνεται. Εσύ, λόγου χάρη,  τι   θα προτιμούσες;» 

Σκέφθηκα, αλλά όχι και πολύ. Επηρεασμένος από  μια παλιά  ερωτική σχέση, έκανα  την επιλογή μου :  Ήταν  «Βόρεια Εύβοια 1992». Έφερα στο νου μου ένα πρωϊνό,  μια  γαλήνια θάλασσα ,  μια χρωματική πανδαισία με επίκεντρο το  βαθύ γαλάζιο…

Και ω του θαύματος ! Αισθάνθηκα να μπαίνω ο ίδιος στην εικόνα που είχα σκεφθεί !

 

ΠΡΩΤΑΠΡΙΛΙΆ ΜΕ ΑΛΗΘΕΙΕΣ

 

Του Γιάννη Σχίζα

Τα σοφιστικέ ψέματα βραδείας  απόδοσης, που  αποδομούνται με μεγάλη επίσης καθυστέρηση, είναι ο κανόνας της πολιτικής – σε αντίθεση με τα ελαφρολαϊκά  πρωταπριλιάτικα ψέματα  24ωρης διάρκειας… Του λόγου το αληθές αποδεικνύει  σειρά  περιστατικών…

     Το 1996 ο Άλλαν Σόκαλ, διαπρεπής πανεπιστημιακός και καθηγητής Μαθηματικών και Φυσικής, δημοσίευσε στην επιστημονική επιθεώρηση Social Text  δοκίμιο υπό τον τίτλο : «Υπερβαίνοντας τα όρια: για μια μετασχηματιστική ερμηνευτική της κβαντικής βαρύτητας». Το κείμενο διανθιζόταν από σωρεία αναφορών σε μετα-μοντέρνους στοχαστές και εμφανώς στόχευε στο να αντικρούσει τον αυταρχισμό και  ελιτισμό της παραδοσιακής επιστήμης, όπως επίσης να καταγγείλει τα παραδοσιακά μαθηματικά για τον καπιταλιστικό, πατριαρχικό και στρατοκρατικό(!) τους χαρακτήρα….Στη πραγματικότητα όμως στόχος του ήταν να δείξει πως ακόμη και οι μεγαλύτερες αρλούμπες  μπορούσαν να δημοσιευθούν σε ένα «σκληρό επιστημονικό έντυπο» , εάν ακολουθούσαν τα στερεότυπα του πανεπιστημιακού λόγου…

      

Κορίτσια, οι τουρίστες !

Του Γιάννη Σχίζα

από το Ξυπνηστε 

Κάποτε τα έβαζαν με τον τουρισμό γενικώς... Tα είχαν ιδιαίτερα  με τους ανθρώπους που γύριζαν με ένα σακίδιο και sleeping bag, που έβρισκαν καταφύγιο για ύπνο στο οπουδήποτε, που έτρωγαν πρόχειρα και που γενικώς δεν είχαν καμιά σχέση με επισκέπτες – περιηγητές τύπου  Πάτρικ Λη Φέρμορ .  Ήταν η εποχή που  ο Ανδρέας Παπανδρέου  ζητούσε να μην «καταντήσει» η Ελλάδα χώρα των γκαρσονιών...

Προϊόντος όμως του χρόνου, όταν ο αριθμός των τουριστών είχε ξεπεράσει  κατά πολύ τους 50.000  της  αρχής της δεκαετίας του 50 ,  άρχισαν να γλυκαίνονται και να τα βάζουν μόνο με τους αλητοτουρίστες, οπότε άρχισε το ειδύλλιο με τους «τουρίστες υψηλής εισοδηματικής στάθμης».

Την ίδια περίοδο ο ελληνικός  «εξωστρεφής» τουρισμός έγινε καθυστερημένα «ενεργητικός», καθώς ο Έλληνας άρχισε να ταξιδεύει στην Ευρώπη, έστω και με συνάλλαγμα ραμμένο στη φόδρα του παντελονιού του... Ενώ έσκαγε μύτη το συντομότερο ανέκδοτο της ελληνικής γλώσσας («Αλβανός τουρίστας»), η μεσαία τάξη,  αφού πρώτα επιδόθηκε στον «τουρισμό αγορών» χτυπώντας τα μαγαζιά των  Παρισίων και του Λονδρέζικου Κάρναμπυ Στριτ,  τα έβαλε ακάθεκτη  με την  υπερκατανάλωση ταξιδιών, με συνήθη στόχο την άντληση κοινωνικού κύρους. Ακόμη και ο Μπόμπος των ανεκδότων, ενήλικος πλέον, επέστρεφε από τουριστικό ταξίδι στη Ρώμη  και καλείτο  να αφηγηθεί σε κάτι φιλενάδες της μαμάς (σε μία κατ’ οίκον συγκέντρωση…) την πιο έντονη εμπειρία του :  Ήταν μια όπερα, λέει, αλλά δεν θυμόταν ακριβώς το όνομά της,  αν ήταν η Τόσκα του Πουτσίνι ή η πουτσ@... του Τοσκανίνι...

Βοηθούντος του κυρίου Βενιζέλου,

Ο κλέψας του κλέψαντος

 του Γιάννη Σχίζα

• 
• 
• 
• 
• 
• 0

Στην αρχή είπαν ότι τα κοσμήματα που «έφυγαν» στη μεγάλη επιχείρηση κατά του Λούβρου, ήταν της ιδιοκτησίας του Ναπολέοντος του Α’, δηλαδή του Μεγάλου Ναπολέοντα…

Εκ των υστέρων όμως απεδείχθη ότι το εξαιρετικά πολύτιμο στέμμα που βρίσκονταν μεταξύ των κλοπιμαίων ανήκε στον Ναπολέοντα τον Γ’, οι δε αμφιβολίες αναφέρονται στον τρόπο με τον οποίο περιήλθε σ’ αυτόν.

Είναι γνωστό ότι ο Ναπολέων ο Α’ ο Κορσικανός, πρόγονος του Ναπολέοντα Γ’, ήταν γόνος μεσαίας οικογένειας, που ήταν αδύνατο να κατέχει και να μεταβιβάσει τέτοια αντικείμενα…

Η λεία πάντως ήταν «βασιλική», σ’ αυτήν συμπεριλαμβάνονταν κολιέ από 8 ζαφείρια και 631 διαμάντια καθώς και η τιάρα της αυτοκράτειρας Ευγενίας, εξήχθη δε ομαλώς από το Λούβρο και χάθηκε μέσα στο πέλαγος της παρισινής κυκλοφορίας από 4 ανθρώπους «που ξέραν από βέσπα», χρησιμοποιώντας 2 σκούτερ.

Από εδώ και πέρα μόνο εικασίες μπορούν να διατυπωθούν για την κίνηση των κοσμημάτων: Το σίγουρο είναι ότι οι 4 θα τα εκποιήσουν σε βασιλική τιμή, αφού προηγουμένως τα περάσουν από ενδιάμεσους κλεπταποδόχους.

Το κύρος της Γαλλίας ετρώθη σε απερίγραπτο βαθμό, καθώς σημείωσε ο Ζεράρ Νταρμανέν, υπουργός Δικαιοσύνης στον γαλλικό ραδιοσταθμό France Inter.

Ερώτημα: Τα κοσμήματα αυτά τελικά θα παραμείνουν στην κατοχή (πλουσίων) ατόμων επί μακρόν ή και μονίμως, για να μπορούν αυτοί να επαίρονται για την ιδιοκτησία τους; Ή θα ρευστοποιηθούν και θα πωλούνται με δόσεις, ακόμη κι ένα προς ένα;

Δηλαδή, όπου πας, όποιαν πέτρα να κινήσεις, όποια κλεψιά και κομπίνα συναντήσεις, θα πρέπει να αναζητάς πλούσιους;

Διαβάστε επίσης:

Ευημερία εναντίον ΑΕΠ

Διέσχισαν την ορεινή Ελλάδα σε 56 ημέρες

Τρεις σημαντικές φωτογραφίες

Lee

Lee

Συντάσσω ποίημα υπό απειλή

Σαν σε έργο τρόμου με τον  Κρίστοφερ Λή

Σαν τρομοκρατημένος και από άλλους Lee –

Π.χ από τον καρατίστα μαχητή Μπρους Λη –

ή απ’ τον Νότιο στρατηγό, επίσης Λη.

Εις τον ορίζοντα δεν βλέπω τη ζωή καλή

Από διαπραγματεύσεις αναμένω τη χαριστική βολή

Για την Ελλάδα δε, αλί και τρισαλί!

Για τα άτομα, άγνωστη η μοίρα η τρελή

Το μόνο βέβαιο, πως επιπλέουν οι φελλοί

 

Γιάννης Σχίζας,  όταν ο αντιμνημονιακός αγώνας είχε αρχίσει να πέφτει…

Ἀλέξανδρος Ρασκόλνικ: Ἀποχαιρετισμὸς στὰ ὅπλα

 

Χρίστος Δάλκος: ΤΟ ΛΑΘΟΣ ΤΟΥ ΣΤΑΘΜΑΡΧΗ

Πληροφοροῦμαι πὼς στὴν μακρινὴ Γελοιολάνδη, πρὶν μερικὰ χρόνια, τὸ τραγικὸ λάθος ἑνὸς σταθμάρχη τῶν σιδηροδρόμων κόστισε τὴν ζωὴ σὲ πολλούς, στὴν πλειοψηφία τους νέους ἀνθρώπους. Πληροφοροῦμαι ἐπίσης πώς, μόλις ἔγινε γνωστὸ τὸ τραγικὸ γεγονός, ἡ ΟΛΣΕ(Ὁμοσπονδία Λειτουργῶν ΣιδηροδρομικῆςἘκπαίδευσης) ἔβγαλε τὴν ἑξῆς ἀνακοίνωση:

«Η τραγική αυτή εξέλιξη επιβεβαίωσε με πανηγυρικό τρόπο την ορθότητα της παιδαγωγικής αρχήςπως δεν πρέπει να διορθώνουμε τα λάθη, γιατί πληγώνουμε τους σταθμάρχες.Για τον ίδιο λόγο,τασσόμαστε κατά της αξιολόγησηςτων σταθμαρχών μέσα από ένα βάναυσο εξετασιοκεντρικό σύστημα που βάζει φραγμούς στη μόρφωση.

 

Ο Πρόεδρος                                                             Ο Γραμματέας

Η Πρωταπριλιά έρχεται

του Γιάννη Σχίζα

"Η επιβλητική γατίσκη εκάθητο επί της τραπέζης με το βλέμμα απλανές, επιδεικτικώς αγνοούσα τας συστάσεις και φωνασκίας της Θείας Μαίρης, “φύγε κατηραμένη”, “ξουτ”, “απαισία”, “όργανον του διαβόλου”, “θεοκατάρατη” κ.λπ., κ.λπ. Άραγε να ησθάνετο το υποκριτικόν της εκφωνήσεως αυτών; Άραγε να καταλάβαινεν ότι ουδέποτε η Θεία Μαίρη – η υπολαμβάνουσα την γάταν ως την τιμιωτέραν των χαϊδεύσιμων οικιακών όντων – θα άπλωνεν την χείρα της διά να της προξενήση έστω και ελαφρόν πόνον;».

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, «Αι γάται των Αθηνών», τόμος Α, σελίς 259

Remaining Time-0:00

Fullscreen

Mute

Η παρούσα περιγραφή προσεγγίζει τα μέγιστα με το παπαδιαμάντειον ύφος. Έχει καθαρεύουσα, έχει εκείνη την αξιαγάπητη ιδιαιτερότητα στην οποία μαθητεύσαμε στα γυμνάσια και στα λύκεια – οι πιο πολλοί από μας. Έχει τα «βεβαιωτικά» μιας ολόκληρης έκδοσης για τις γάτες και μιας σελίδας. Εντούτοις δεν οφείλεται στον συμπαθή Σκιαθίτη: Είναι απλώς μια περίπτωση Fake Culture – «Ψευδής Κουλτούρα» – προσωπικής κατασκευής, που έβαλα στον τοίχο μου στο Facebook…

Τέτοιες περιπτώσεις μπορούν να αλιευτούν σήμερα με διαφορετική μορφολογία. Μπορεί να τσιτάρετε έναν συγγραφέα αποδίδοντάς του πράγματα που δεν είπε, μπορεί να αποδώσετε κάποιες ιδέες σε έναν ανύπαρκτο συγγραφέα, μπορεί να παραγάγετε έναν τρίτο συνδυασμό «ανύπαρκτου συγγραφέα και ανύπαρκτου κειμένου».

Μπορεί να έχετε κίνητρο την προσωπική σας προβολή, μπορεί να έχετε κίνητρο την παραγωγή χιούμορ, μπορεί να έχετε κίνητρο την εξυγίανση της κουλτούρας, μπορεί να στοχεύετε την ευρυμάθεια των πανεπιστημιακών… Το τελευταίο φαίνεται πως ήταν το κίνητρο του Άλαν Σόκαλ, διαπρεπούς θεωρητικού φυσικού, που έγραψε το 1996 άρθρο με τίτλο «Διαπερνώντας τα όρια: Προς μια μετασχηματιστική ερμηνευτική της κβαντικής βαρύτητας». Η κβαντική βαρύτητα ήταν το τυρί, οι ποντικοί ήταν οι άλλοι.

Το άρθρο, Kotsanoroum verbis, εμπεριείχε ουκ ολίγες σαχλαμάρες που διέφυγαν την προσοχή των υπεύθυνων επιμελητών του περιοδικού «Social Text»

Ποια Ευρωπαϊκή Άμυνα θέλει η Ελλάδα;

 

του Παντελή Οικονόμου   Για την Πέμπτη λοιπόν, ο κύριος Antonio Costa, συγκάλεσε το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο για να συζητηθεί η ενίσχυση της Ευρωπαϊκής Άμυνας, η ειρήνη στην Ευρώπη και η ασφάλεια της Ουκρανίας. Δήλωσε μάλιστα ότι θα εργαστεί με την Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κυρία Ursula von der Leyen και όλα τα κράτη μέλη ώστε να πάρουν αποφάσεις στις 6 Μαρτίου. Αλλά αποφάσεις για την άμυνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των κρατών μελών της δεν μπορεί να παρθούν πριν τον προσδιορισμό των κοινών συμφερόντων τους, η προάσπιση των οποίων θα διαμόρφωνε και το δόγμα ασφάλειας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και εδώ ανακύπτουν ουκ ολίγα ερωτήματα: Ποιες είναι οι απειλές κατά της Ευρωπαϊκής Ένωσης και κρατών μελών της; Συνιστά κάθε απειλή κατά κράτους μέλους αυτόχρημα απειλή κατά της Ένωσης; Είναι η κυριαρχία όλων αναμφισβήτητη και ενδεχόμενες παραβιάσεις της επιφέρουν αυτομάτως συνδρομή από όλους προς όλους;

Η ΑΠΟΔΡΑΣΗ ΩΣ ΤΕΧΝΗ

 

Βασίλη Παλαιοκώστα, «Μια φυσιολογική ζωή», εκδόσεις Συναδέλφων, έκδοση
Αθήνα 2019

Του Γιάννη Σχίζα

Ο Τζωρτζ Μπέρναρντ Σω παραθέτει στο θεατρικό του έργο «Καίσαρ και Κλεοπάτρα» κάποιο  διάλογο μεταξύ Ιουλίου Καίσαρα και Απολλώνιου. Ο δεύτερος, διαπρεπής φιλόσοφος και λόγιος της εποχής, δεν έχει τον παραμικρό ενδοιασμό «να την πέσει» στον Ρωμαίο ηγέτη και να του κάνει σκληρή κριτική για την πολιτική της Ρώμης στα «πολιτιστικά» ζητήματα.

 

- «Η Ρώμη δεν θα παραγάγει ποτέ καμιά τέχνη», λέει ο Απολλώνιος.....

 

Και ο Ρωμαίος ηγέτης , που αν και στρατηγός τυχαίνει να είναι επίσης διανοούμενος ευρέος φάσματος και να μην καταδέχεται να κάνει χρήση της στρατιωτικής του ιδιότητας "για να τα βγάλει πέρα" με τον Έλληνα φιλόσοφο, απαντάει στον Απολλώνιο με ένα διπλό ερώτημα:

 

« Δεν είναι τέχνη η Ρωμαϊκή ειρήνη (Pax Romana);

Δεν είναι τέχνη ο πόλεμος; »

 

Διαβάζοντας το βιβλίο του Βασίλη Παλαιοκώστα
«Μια φυσιολογική ζωή» πείστηκα ή σοβαρώς υποψιάστηκα ότι στις σημερινές συνθήκες ο Παλαιοκώστας θα μπορούσε κάλλιστα να εμπλουτίσει τον κατάλογο των «τεχνών» εντάσσοντας σε αυτές και την απόδραση.. Θα έλεγα μάλιστα ότι ακόμη και αν αποδειχθεί ότι μέσα στο κόστος του καλλιτεχνικού εγχειρήματός του περιλαμβάνονταν και διάφορα λαδώματα, αυτό ουδόλως θα μείωνε την αξία των  έργων του. Υποστηρίζω ακόμη  ότι  και το στοιχείο της επανάληψης  το 2009 της απόδρασης του 2006 με ελικόπτερο   στοιχειοθετεί την έννοια μιας καλλιτεχνικής μπλόφας επιστημονικού επιπέδου :

Η ΤΣΙΚΝΟ –THURSDAY* ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ ΜΑΣ......

 

Του Γιάννη Σχίζα

ΠΟΝΤΙΚΙ 20.2.25

 

H Βαντάνα Σίβα , γνωστή αγωνίστρια για τα δικαιώματα των Ινδών αγροτών, γράφει :  «Ένας μύθος έχει καλλιεργηθεί από τις πολυεθνικές εταιρείες, στην κατασκευή του οποίου συμβάλλουν οι περισσότεροι συμβατικοί περιβαλλοντολόγοι και οργανισμοί για το περιβάλλον, ότι δηλαδή η βιομηχανοποιημένη γεωργία είναι αναγκαία για να παραχθούν μεγαλύτερες ποσότητες τροφίμων και να περιοριστεί η πείνα….».  

Oι μύθοι όμως είναι προς κατανάλωση.  Από το 1979 «εορτάζουμε» την Ημέρα της Διατροφής,  που μας φέρνει μπροστά στο διχασμό του κόσμου σε αυτούς που πεινάνε – περίπου 1 δις ανθρώπους - και στους υπόλοιπους, ενώ γενικότερα  μας προβληματίζει για τις  εκφάνσεις της κατανάλωσης :  την υπερκατανάλωση  και  την υποκατανάλωση .  

 

Σε εθνικό   επίπεδο   παρατηρούμε  βέβαια την άνθηση των εκπομπών μαγειρικής  και την καταξίωση των σεφ που  την καθοδηγούν  : Παραδοσιακά φαγητά που μοστράρονται από παραδοσιακές κυρίες, συνταγές  με  γνώσεις κάποτε αρχαϊκές, μάγειρους  με «ανατρεπτικές ιδέες»,   νεωτερίζοντες    με εντυπωσιακές κρεασιόν και μεταμοντέρνα πιατοποιϊα,  να  καταλαμβάνουν  χώρους σε έντυπα και  τηλεοπτικά μέσα.

 

    Το φαγητό δεν είναι  απλώς μια διαδικασία πρόσληψης «χρησίμων» υλών,  είναι  μια θεμελιακή απόλαυση της ζωής.

Ο στρατηγός που φίλησε την γυναίκα του συνταγματάρχη

 

Του Γιάννη Σχίζα

Ποντίκι 30.1.25 

Κατά παράβαση των στρατιωτικών ηθών και εθίμων, ο στρατηγός φίλησε σε ανοιχτό χώρο – παρουσία χιλιάδων θεατών- την γυναίκα του συνταγματάρχη Παπαδόπουλου. Ήταν ένα διάσημο φιλί που δόθηκε από τη Δέσποινα Παπαδοπούλου  και το οποίο αποτέλεσε την πηγή πολλών σχολιασμών του  Μίμη Δομάζου, μετά από την πτώση της δικτατορίας.. Έτσι όμως ή αλλιώς, ο Δομάζος ήτανε ένα απολιτίκ αστέρι, που ποσώς τον ένοιαζε η    κατάσταση αυτή. Επίσης όμως δεν τον (πολύ)ένοιαζε η κατάσταση των ποδοσφαιρικών πραγμάτων  .

  Θυμάμαι το 1962, που παίζαμε  (Χαραυγιακός) την Κυριακή  στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας   με το Μαρούσι για την άνοδο στην Α1 κατηγορία, αγώνα που κερδίσαμε με 1-0 χάρις σε ένα  γκολ που έβαλε   ο  «Λουμούμπα» (παρατσούκλι ποδοσφαιριστή !), λοιπόν  στο τέλος είχαμε μπει στο γήπεδο , όπου όμως  επικράτησε το ξύλο. Την  Τετάρτη έπαιζε Παναθηναϊκός – Ολυμπιακός, σε αγώνα ρεβανς με το προηγούμενο  1-4 του  Καραϊσκάκη, οπότε το σκορ διαμορφώνεται σε 3-0,  το δε  παιχνίδι  «είναι αργό, απελπιστικά αργό», θαλεγε ο Χάρυ Κλυν, με αντίστοιχη προφορά βεβαίως.  Τότε οι αγανακτισμένοι φίλαθλοι  από το διαπιστωμένο σικέ ρίχνουν τα κάγκελα και  ορμάνε στο γήπεδο, με αποτέλεσμα αυτό το κύπελλο να μην το πάρει κανένας! Ο Δομάζος ήτανε με τους συναθλητές του, σε κατάσταση ύπνωσης…

 

Πυγμαχία και μελλοντολογία

 

Του Γιάννη Σχίζα

Ποντίκι 23.1.25 

 

Στα νιάτα  μου ήμουν   πυγμάχος, έδινα και έτρωγα ξύλο, πάντως μια  φορά  έτυχε  να πέσω  σε ένα  σκληρό αντίπαλο. Από το πρώτο γύρο είχα φάει της χρονιάς μου,   ενώ στο πέρας του δεύτερου γύρου έφτασα να ακουμπάω   αποσβολωμένος στα σκοινιά. Τότε ήρθε  ο προπονητής μου , με πλησίασε και όπως ήμουν καθισμένος στην άκρη του ρινγκ άρχισε να μου ψιθυρίζει  στο αυτί:

 «Να τρως πάντα ψωμί ολικής αλέσεως. Να αποφεύγεις το κόκκινο κρέας και  το αλάτι, να προτιμάς   κοτόπουλο, ψάρια, γαλοπούλα,  λαχανικά, να παίρνεις  τρεις  μερίδες φρούτα την ημέρα , ξηρούς καρπούς , αυθεντικούς χυμούς φρούτων και άφθονο ελαιόλαδο. Λίγο κρασί δεν βλάπτει».

 Τον κοίταξα κατάπληκτος και του είπα : «Τώρα όμως , τι γίνεται; »

 

Πρόσφατα ο Δήμος Θεσσαλονίκης οργάνωσε  συνέδριο με θέμα «Κλιματικά ουδέτερη Θεσσαλονίκη».

Τα σπορ και η κουλτούρα

 

Του Γιάννη Σχ

Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΟΥ ΤΑΠΕΙΝΟΥ Ή ΟΛΑ ΕΠΙΤΡΕΠΟΝΤΑΙ

 

*

Σᾶς καλωσορίζουμε ὅλους, ὅλες καὶ ὅλα
ΝΕΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ, σ.ἔ. 2024

Δῶσε, θεέ μου, πρὶν νὰ φύγω νὰ τὶς δῶ
τὶς τουαλέτες μὲ τὸ ΟΛΟΙ, ΟΛΕΣ κι ΟΛΑ
ποὺ δικαιώνουν τόσα χρόνια ὀνειροπόλα
νὰ πῶ πὼς ἄσκοπα δὲν ἔφτασα ὣς ἐδῶ.

Ξεπεταρούδι σὰν νὰ γλυκοκελαδῶ
τὰ φοιτητὰ καθὼς περνοῦν τ’ ἀραξοβόλα
σὲ μιὰ Κατάληψη ἀτέλειωτη ἡ γαμιόλα
ποὺ θὰ τὴν ζήλευε ὣς κι αὐτὸς ὁ ἐξαπεδῶ.

Γιὰ μιὰ φορὰ ν’ ἀφήσω τὸν Ἑσπερινό,
στὰ μασελάκια τὰ δυὸ δόντια μου νὰ κρύψω
καὶ νά ’μαι πάλι στὸ σινὲ Χειμερινὸ

στὴν τρίτη πόρτα μὲ τὸ ΟΛΑ του νὰ στρίψω
μὴν καὶ τὴν πέσω σὲ ξεμείνη μαῦρο κρῖνο
ὅσο ἀπὸ σφᾶλμα παίζει ἀκόμη τὸ κλαρῖνο.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΤΙΛΗΣ

Ἀπὸ τὴ σειρὰ
Σονέτα μὲ Σημαία Εὐκαιρίας II

ΘΟΡΥΒΩ, ΑΡΑ ΥΠΑΡΧΩ

 

Του Γιάννη Σχίζα

Ποντίκι 9.5.2024
 

 

      Τώρα, με αφορμή τους αναστάσιμους θορύβους και γενικώς την βαβούρα και τα  αιματηρά  κόστη στους χρήστες βεγγαλικών, αξίζει να δούμε γενικά το ηχοτοπίο της πόλης,   που   είναι  σημαντικό στοιχείο της  ποιότητας ζωής των πολιτών . Το ηχοτοπίο είναι προϋπόθεση άλλων λειτουργιών όπως  η  εργασία ή η  εκπαίδευση,  η αναψυχή, όμως το  ίδιο συνιστά μια ιδιαίτερη  λειτουργία :  Που άλλοτε μπορεί να «χαϊδεύει» τα αυτιά  και άλλοτε να ανασκολοπίζει αισθήσεις και πνεύμα...

     Για όσους δεν καταλαβαίνουν αυτή τη διακριτή   λειτουργικότητα ,  αξίζει  να υπομνησθούν ορισμένα παλιά ακούσματα στις γειτονιές της Αθήνας . Λόγου χάρη  στην Ηλιούπολη Αττικής τα καλοκαιρινά πρωϊνά των σίξτις,  όπου ακούγαμε το πέρασμα του τραίνου από απόσταση – σαν μια μαγική «συμβοή» που στη παιδική φαντασία μας ερχόταν  από τα τρίσβαθα του Φαρ Ουέστ και   ορθωνόταν  σαν   κύμα,    για να  καταλαγιάσει στη συνέχεια σε μια γαληνοποιό σιωπή . Το 1985 ο Μάνος Χατζηδάκης, σε μια συνέντευξή του στο Στάθη Τσαγκαρουσιάνο στις στήλες της  «Νέας Οικολογίας»,    αναφερόταν στους λεπτούς και  ερωτικούς ήχους της νυχτερινής Αθήνας.Υποθέτω ότι ο  αλησμόνητος καλλιτέχνης  είχε  αδυναμία στο «ακουστήρι»(όπως λέμε μπανιστήρι) - και μάλιστα  καθώς αυτό  δε  συνεπάγονταν    διείσδυση και παρενόχληση της ιδιωτικής ζωής των άλλων..... 

      Ο θόρυβος στην πόλη αλλά και στην ύπαιθρο συνιστά ένα μεγάλο «παράσιτο- ερέθισμα»,  που αποδιοργανώνει ή εξουδετερώνει  τις   ανθρώπινες λειτουργίες. Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας,  ο άνθρωπος μπορεί να ανεχτεί και να συμβιώσει με θορύβους έντασης μέχρι 71 ντεσιμπέλ .

Η ΔΙΑΦΥΓΗ !!!

 

του Γιώργου Παπαναστασίου

Βολτα στο Μοναστηράκι σημερα.

Κοτσιδα ,γενακι, σκιάδιον ψαρά ,πουκαμίσα ριγωτη,παντελονα φουντωτη σανδαλια ξοφτερνα.

Τουριστας των 70's.

Καπου εκει στα σουβλατσιδικα πριν βγω Αθηνας ακουγετε μια φωνη.

ΤΟΥΡΙΣΤΑΣ ...ΤΟΥΡΙΣΤΑΣ !!!!!

Κι αλλες φωνες .

ΤΟΥΡΙΣΤΑΣ ...ΤΟΥΡΙΣΤΑΣ !!!!!!

ΤΟΥΡΙΣΤΑΣ .....ΤΟΥΡΙΣΤΑΣ !!!!!! φωναζω και γω.

Ξαφνου βλεπω καμμια 20ρια νοματαιους ναρχονται καταπανω μου κραδενοντας καταλογους και μαχαιροπηρουνα.

Γουελ καμ. Καμ ινσαιντ. Γουι χαβ γκουν μούσακα .Γρικ σαλατ ,ρετσινα γουάιν, σουιτ κουρκουμπίνια !!!

Πρωτου το καταλαβω με εχουν παρει σηκωτο και τραβολογανε αλλοι απο δω κι αλλοι απο κει !!!!!!

Παει λεω σαν θυμα του Προκρουστη θα παω.

ΡΕ ΜΑΛΑΚΕΣ ΝΟ ΤΟΥΡΙΣΤ. ΕΛΛΗΝΑΣ ΑΡΒΑΝΙΤΗΣ. ΕΛΙΚΩΝΑΣ.

ΝΑΤΑΝ ΤΑ ΝΙΑΤΑ ΔΥΟ ΦΟΡΕΣ ΡΕ ΜΑΛΑΚΕΣ !!!!

Οσο και να φωναζα χαμπαρι οι ηλιθιοι !!!!!

Με παλουκωνουν σε ενα τραπεζι.

Εκει εφαγα τον πρωτο μουσακά.

Ουτε που θυμαμαι ποσο κρατησε αυτο το τραβολογημα.

Συνολο εφαγα 7 μουσακαδες ,δυο τρεις σαλατες , ουκ εστιν αριθμος κεμπαπ ,μια στερνα κρασι και δυο τρεις μπακλαβαδες με γιαουρτι.

Σε ημιλιποθυμη κατασταση σκεφτομουν πως θα αποδρασω.

Βρισκω μια ευκαιρια και πιανω τον κατηφορο την Ερμου.

Ἰ­ωάν­να Φλε­ρια­νοῦ: Fathercare

 

Διαβάστε στὸ ἱστολόγιο ἢ τὸν ἀναγνώστη

planodion 12 Μάρτιος   Ἰ­ωάν­να Φλε­ρια­νοῦ Fathercare ΠΑΙΝΕΙ ΣΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ, κά­θε­ται δί­πλα του καὶ τοῦ λέ­ει: Κοί­τα νὰ δεῖς, δὲν θέ­λω νὰ σὲ θί­ξω, ἀλ­λὰ σὰν πα­τέ­ρας πρέ­πει νὰ στὰ πῶ:       Εἶ­σαι βρω­μύ­λος καὶ ἀ­τη­μέ­λη­τος κι ἔ­τσι ποὺ πᾶς δὲν θὰ σταυ­ρώ­σεις γκό­με­να.         Κι ἄς λέ­ει ἡ μά­να σου, ὅ­τι ἔ­χεις ἐ­πι­τυ­χί­ες μὲ τὶς γυ­ναῖ­κες, καὶ ὅ­τι μὲ τὸ ποὺ τοὺς σκᾶς ἕ­να χα­μό­γε­λο, τὶς ρί­χνεις κα­τευ­θεί­αν. Δὲ τὴν πι­στεύ­ω μὲ τί­πο­τα. Ἄλ­λω­στε δὲν εἶ­σαι καὶ πο­λὺ ὁ­μι­λη­τι­κός, δὲν τὸ ‘χεις μὲ τὴ κου­βέν­τα.         Καὶ σ’ ἔ­χω δεῖ φί­λε. Δὲν μπο­ρεῖς νὰ κρυ­φτεῖς κα­θό­λου. Ὅ­λο στὸ βυ­ζὶ τὶς κοι­τᾶς.         Λοι­πὸν γιὰ νὰ τε­λει­ώ­νου­με: Τοὺς φί­λους σου δὲν θὰ τοὺς πει­ρά­ζει νὰ φο­ρᾶς λε­ρω­μέ­να καὶ ἱ­δρω­μέ­να μπλου­ζά­κια, ἀλ­λὰ τὰ κο­ρί­τσια ἔ­χουν ραν­τάρ, μὲ τὸ ποὺ θὰ δοῦν τέ­τοι­α ἐμ­φά­νι­ση τε­λεί­ω­σες, ἔ­χουν γί­νει κα­πνός.         Νὰ ‘ταν ὅ­μως μό­νο αὐ­τό;  Καὶ σ’ ἄλ­λα θέ­μα­τα δὲν συμ­πε­ρι­φέ­ρε­σαι σω­στά.  Τὸ βρί­σκεις λο­γι­κὸ ἄς ποῦ­με νὰ ξε­νυ­χτᾶς συ­νέ­χεια καὶ τὸ πρω­ὶ ν’ ἀ­ρά­ζεις καὶ  νὰ κοι­μᾶ­σαι;         Τὸ μό­νο ποὺ φαί­νε­ται νὰ σὲ νοιά­ζει ἐ­δῶ πέ­ρα εἶ­ναι ἡ ξά­πλα καὶ τὸ φαΐ τῆς μά­να σου.

Η διατροφική δυστοπία είναι εδώ

 

Του Ανδρέα Κλαυδιανού

12/03/2024 admin

 

5

 

(4)

Έντομα, συνθετικό κρέας και σκουλήκια είναι το νέο μενού που η παγκοσμιοποίηση ετοιμάζει να σερβίρει στους λαούς της Δύσης. Δεν πρόκειται για κάποιο φανταστικό σενάριο του μέλλοντος. Τα Νέα Τρόφιμα – «Novelty Foods» (NF), είναι εδώ. 

Ως Νέα – Καινοτόμα – Τρόφιμα χαρακτηρίζονται τα τρόφιμα που δεν είχαν καταναλωθεί στην ΕΕ πριν από τις 15/5/1997 (ημερομηνία που τέθηκε σε ισχύ ο σχετικός κανονισμός). Σύμφωνα με τον κανονισμό αυτόν, τα NF μπορεί να είναι τρόφιμα που παράγονται με νέες – καινοτόμες –  τεχνολογίες και παραγωγικές διαδικασίες, καθώς και τρόφιμα που καταναλώνονται εκτός ΕΕ.

Ο οικοδίαιτος γρύλος, το γνωστό τριζόνι (Acheta domesticus), η μεταναστευτική ακρίδα (Locusta migratoria) και ο αλευροσκώληκας (Alphitobius diaperinus) έχουν αδειοδοτηθεί ήδη από τον EFSA (Ευρωπαϊκός Οργανισμός για την Ασφάλεια των Τροφίμων), είναι διαθέσιμα στην αγορά και χρησιμοποιούνται στην παρασκευή προϊόντων για ανθρώπινη κατανάλωση. Στους σχεδιασμούς της ΕΕ είναι υπό έγκριση 12 έντομα.

Η πολυεθνική Ynsect, που ιδρύθηκε στο Παρίσι το 2011, σχεδιάζει παραγωγή 200.000 τόνων αλευροσκούληκων ετησίως. Έχει ως κεντρικό σύνθημα την  «επανεφεύρεση της τροφικής αλυσίδας». Η εταιρεία κατέχει ηγετική θέση στην παραγωγή πρωτεϊνών και λιπασμάτων από έντομα. Έχει εγκαταστάσεις παραγωγής σε Γαλλία, Ολλανδία και ΗΠΑ. Κάνει εξαγωγές σ’ όλο τον κόσμο και έχει επενδυτές funds, τράπεζες και δημόσιους φορείς. Το «συμπαθές» ζωύφιο θα μπορεί να γίνεται αλεύρι και επίσης να τρώγεται αποξηραμένο, κατεψυγμένο και σε μορφή πάστας  σύμφωνα με την άδεια που έλαβε τον Γενάρη 2023 από τον EFSA.

Με έδρα το Μοντεκασιάνο της Ιταλίας, η εταιρεία Nutrinsect εγκαινίασε προ μηνός εργοστάσιο για παραγωγή ενός τόνου αλεύρου από γρύλους το μήνα, για ανθρώπινη κατανάλωση. Η ίδια εταιρεία στην Ναβάρα της Ισπανίας παράγει αλεύρι από αλευροσκώληκες για ανθρώπινη κατανάλωση, και από την μύγα Hermetia illucens για ιχθυοτροφές.

Ο Καναδάς διαθέτει την μεγαλύτερη φάρμα γρύλων για ανθρώπινη κατανάλωση στην Β. Αμερική. Επίσης Ελβετία και Βέλγιο επιδοτούν την εκτροφή εντόμων.

Γκλομπαλιστές όπως ο Μπιλ Γκέιτς δεν θα μπορούσαν να λείπουν από το διατροφικό πάρτι των δισεκατομμυρίων που έρχεται. Η  Upside Foods, η Beyond Meat, η Impossible Foods, η Mempis Meats, η Nature’s Fynd είναι μερικές από τις εταιρείες των νέων – «καινοτόμων» junk foods (διατροφικών σκουπιδιών), που έχουν επενδύσει.