Δέ­σποι­να Καϊ­τα­τζῆ-Χου­λιού­μη: Καὶ δὲν θ’ ἀμ­φέ­βαλ­λε

 

By planodion on 12 Μάϊος 2026 Δέ­σποι­να Καϊ­τα­τζῆ-Χου­λιού­μη   Καὶ δὲν θ’ ἀμ­φέ­βαλ­λε Μὰ πιό­τε­ρο ἀκούω κι ἀφουγ­κρά­ζο­μαι  Τῆς σιω­πῆς τοὺς ψί­θυ­ρους. ΠΟ ΤΑ ΧΑ­ΡΑ­ΜΑ­ΤΑ ἡ Ἠλέ­κτρα Ἀκρί­τα με­τὰ τὸν πρωϊ­νὸ κα­φὲ κά­θε­ται στὸ γρα­φεῖο καὶ σερ­φά­ρει στὸ δια­δί­κτυο. Δια­βά­ζει τὶς εἰ­δή­σεις, πα­ρα­κο­λου­θεῖ τὰ μέ­σα κοι­νω­νι­κῆς δι­κτύ­ω­σης, ψι­λο­γρά­φει. Ξα­να­δια­βά­ζει τὴν ἀνα­κοί­νω­ση τῶν Κρα­τι­κῶν Βρα­βεί­ων Λο­γο­τε­χνί­ας κι ἐκ­πλήσ­σε­ται εὐ­χά­ρι­στα. Κά­τι σκιρ­τᾶ μέ­σα της. Κά­τι ἄγνω­ρο κι ἀνα­με­νό­με­νο συ­νά­μα.        Εἰ­κό­νες ἀνα­σύ­ρον­ται ἀπὸ τὰ πα­λιά... Ἡ Μα­ρία, χα­ρι­σμα­τι­κή, τε­τρα­πέ­ρα­τη, θὰ μπο­ροῦ­σε νὰ ἦταν σὰν τὴ βρα­βευ­μέ­νη ἄν... Ἀδέρ­φια της ὁ Κώ­στας, ὁ Γιάν­νης, ὁ Κε­νὰν ἀπὸ τὴ Δρά­μα, ἡ Μι­ρὲμ ἀπὸ τὴν Ξάν­θη καί... Ὅλοι μα­θη­τὲς Εἰ­δι­κοῦ Δη­μο­τι­κοῦ Σχο­λεί­ου Κω­φῶν. Πρό­σω­πα χα­ρού­με­να, ζων­τα­νὰ κι ἄλ­λο­τε πά­λι θλιμ­μέ­να. Ἀκό­μα καὶ ὀρ­γι­σμέ­να κά­ποιες φο­ρὲς μπρὸς στὴ μω­ρία τοῦ κό­σμου. Ἀπο­σπα­σμέ­νη ψυ­χο­λό­γος, προ­σπα­θοῦ­σε ν’ ἀφουγ­κρα­στεῖ τὸ μέ­σα τους, νὰ τὰ στη­ρί­ξει. Νὰ ἐκτι­μή­σει τὶς ἱκα­νό­τη­τες καὶ τὶς δυ­σκο­λί­ες τους μὲ στό­χο τὴν κα­λύ­τε­ρη δυ­να­τὴ κα­τα­νόη­ση, τὸν κα­λύ­τε­ρο δυ­να­τὸ σχε­δια­σμὸ τοῦ ἀτο­μι­κοῦ τους πλά­νου δι­δα­σκα­λί­ας καὶ μά­θη­σης. Δί­χως λα­λιά, δί­χως κώ­δι­κα ἐπι­κοι­νω­νί­ας καὶ ἡ ἴδια στὴν πρώ­τη ἐπα­φὴ μα­ζί τους. Εἶ­χε ἀρ­χί­σει νὰ πα­ρα­κο­λου­θεῖ μα­θή­μα­τα νο­η­μα­τι­κῆς. Στὴν ἀρ­χή, μέ­χρι νὰ μά­θει κά­πως, ἐπι­κοι­νω­νοῦ­σε μέ­σῳ τῆς δα­σκά­λας τους. Τὴ μά­θαι­ναν καὶ τὰ ἴδια τὰ παι­διὰ μὲ ζῆ­λο. Ἔνιω­θαν ση­μαν­τι­κὰ σὲ αὐ­τή τους τὴν προ­σπά­θεια. Ὁ μι­κρὸς Κε­νὰν ὅλο ἀκουμ­ποῦ­σε πά­νω της. Τοῦ ἔλει­πε πο­λὺ ἡ μά­να του. Τὸ σπί­τι. Ἔμε­ναν στὸ οἰ­κο­τρο­φεῖο τοῦ σχο­λεί­ου. Γυ­μνά­σιο θὰ ἔπρε­πε νὰ πᾶ­νε στὴ Θεσ­σα­λο­νί­κη. Γιὰ τὰ Σαβ­βα­το­κύ­ρια­κα ἔφευ­γαν. Πῶς καὶ πῶς πε­ρί­με­ναν τὴν Πα­ρα­σκευὴ ὅλα. Δύ­σκο­λα πράγ­μα­τα. Πα­ρὰ τὶς προ­σπά­θειες τοῦ προ­σω­πι­κοῦ. Ὁ πνι­γε­ρὸς ἐγ­κλει­σμὸς στὸ οἰ­κο­τρο­φεῖο καὶ ἡ ἀνα­πη­ρία, σὲ συ­νάρ­τη­ση μὲ τὴν ἄγνοια καὶ τὸ στίγ­μα, δύ­σκο­λα, πο­λὺ δύ­σκο­λα...        Ὕστε­ρα ἀπὸ λί­γο ἀνα­σύρ­θη­κε ἀπὸ τὴ μνή­μη της ἐκεί­νη... Ἦταν πιὸ πα­λιά, πρὶν ἀπὸ τὸ σχο­λεῖο. Δού­λευε τό­τε σὲ Κέν­τρο Ἀπο­κα­τά­στα­σης Ἀτό­μων μὲ Ἀνα­πη­ρί­ες. «Κέν­τρο Ἀπρο­σαρ­μό­στων Παί­δων» ὀνο­μα­ζό­ταν ἐκεῖ­να τὰ χρό­νια. Ἀλί­μο­νο. Κι ἂν δὲν εἶ­χαν κά­νει προ­σπά­θειες νὰ τὸ ἀλ­λά­ξουν. Τό­τε ἀκό­μη δὲν ὑπῆρ­χε ἄλ­λος ψυ­χο­λό­γος στὴν πό­λη. Ἀπὸ τὸ Ὑγειο­νο­μι­κό, ὅπου ἐκ­δί­δον­ταν οἱ γνω­μα­τεύ­σεις ἀνα­πη­ρί­ας, τῆς ἔστελ­ναν νὰ ἐκτι­μή­σει τὸ νο­η­τι­κὸ δυ­να­μι­κὸ ἐνή­λι­κων ἀτό­μων μὲ αἴ­τη­μα γιὰ ἐπί­δο­μα νο­η­τι­κῆς ἀνα­πη­ρί­ας. Ἔτσι τῆς τὴν εἶ­χαν φέ­ρει ὁ ἀδερ­φὸς καὶ κά­ποιος θεῖ­ος. Ἔμε­νε σ’ ἕνα ἀπο­μα­κρυ­σμέ­νο χω­ριὸ στὶς πα­ρυ­φὲς τοῦ νο­μοῦ. Τὰ μά­τια καὶ τὰ μαλ­λιά, κάρ­βου­νο. Τὸ βλέμ­μα, ἀστρα­πή. Μι­κρό­σω­μη, λι­γνὴ γυ­ναῖ­κα, γύ­ρω στὰ σα­ράν­τα. Ἄγρια ὀμορ­φιά. Κω­φή. «Μουγ­κὴ καὶ κα­θυ­στε­ρη­μέ­νη», εἶ­χαν πεῖ ἀπα­ξιω­τι­κὰ μ’ ἕνα στό­μα ὁ ἀδερ­φὸς καὶ ὁ θεῖ­ος ἐκλι­πα­ρῶν­τας. Θυ­μή­θη­κε ὅτι τοὺς ἔκα­νε πα­ρα­τή­ρη­ση ἐνο­χλη­μέ­νη.        Ἡ ἴδια ἡ γυ­ναῖ­κα στὴν ἀρ­χὴ ἐπι­φυ­λα­κτι­κή, ἀρ­νη­τι­κὴ σχε­δόν. Σι­γά-σι­γά ἄρ­χι­σε νὰ νιώ­θει ἄνε­τα, νὰ ξε­δι­πλώ­νε­ται. Καὶ με­τὰ ἦταν σὰν νὰ ἔπαι­ζε γιὰ πρώ­τη φο­ρὰ ἕνα συ­ναρ­πα­στι­κὸ παι­χνί­δι. Οἱ ἐπι­δό­σεις της, ἄρι­στες. Οἱ νο­η­τι­κὲς κλί­μα­κες ποὺ ἐξε­τα­ζό­ταν ἦταν μὴ λε­κτι­κές, κι αὐ­τὴ πε­τοῦ­σε. Ἡ ψυ­χο­λό­γος ἔκρυ­βε δια­κρι­τι­κὰ τὴ χα­ρά της καὶ ἡ ἴδια τὸ ἀπο­λάμ­βα­νε καὶ γε­λοῦ­σε σὰν παι­δὶ κά­θε φο­ρὰ ποὺ ὁλο­κλή­ρω­νε ἐπι­τυ­χῶς τὴ δο­κι­μα­σία. Ὅσο γιὰ τὸ πό­ρι­σμα; Ἰδιαί­τε­ρα εὐ­φυ­ής. Ἀνα­πό­φευ­κτα, ἡ αἴ­τη­ση γιὰ τὸ ἐπί­δο­μα νο­η­τι­κῆς ἀνα­πη­ρί­ας ἀπορ­ρι­πτέα. Τὴ χα­ρὰ τῶν δυὸ συ­νο­μή­λι­κων σχε­δὸν γυ­ναι­κῶν δὲν τὴ μοι­ρά­στη­καν οἱ δι­κοί της βε­βαί­ως. Τὸ ἀν­τί­θε­το. Ἔφυ­γαν κα­τη­φεῖς καὶ ἐνο­χλη­μέ­νοι. Κα­θό­λου δὲν τοὺς εἶ­χε ἀρέ­σει ποὺ πῆ­γε στρά­φι τὸ ἐπί­δο­μα. Οἱ δυὸ γυ­ναῖ­κες σὲ μυ­στι­κὴ συμ­φω­νία θριάμ­βου.        Ἡ Ἠλέ­κτρα Ἀκρί­τα, συν­τα­ξιοῦ­χος πλέ­ον, δὲ θὰ ξέ­χνα­γε πο­τὲ ἐκεῖ­νο τὸ βλέμ­μα! Πῶς ντύ­θη­κε τὸ βε­λοῦ­δο του, γιὰ νὰ τῆς ἐκ­φρά­σει τὴ χα­ρὰ γιὰ τὶς πρω­τό­γνω­ρες, οὐ­σια­στι­κὲς στιγ­μὲς ποὺ βί­ω­σε στὸ γρα­φεῖο της. Τὴν εὐ­γνω­μο­σύ­νη γιὰ τὴν ἐπι­βε­βαί­ω­ση ὅτι ἁπλῶς λό­γῳ τῆς κώ­φω­σης πο­τὲ δὲν τῆς εἶ­χε δο­θεῖ ἡ δυ­να­τό­τη­τα νὰ ἀνα­πτύ­ξει, νὰ ἐσω­τε­ρι­κεύ­σει καὶ νὰ ἑδραιώ­σει λε­κτι­κὲς ἔν­νοιες. Δὲν ἦταν λω­λή, ὅπως τὴν ἀπο­κα­λοῦ­σαν. Τὸ ἀν­τί­θε­το. Ἦταν ἄτο­μο μὲ ἰδιαί­τε­ρη εὐ­φυ­ΐα καὶ δὲ θὰ ἀμ­φέ­βαλ­λε πο­τὲ πιὰ γι’ αὐ­τό. Πηγή: Ἀπὸ τὴν συλ­λο­γὴ διη­γη­μά­των Ὁ τό­πος μέσα μας (ἐκδ. Ἁρμός, 2020). Ἡ Δέ­σποι­να Καϊ­τα­τζῆ-Χου­λιού­μη ζεῖ στὶς Σέρ­ρες ἀπ' ὅπου κα­τά­γε­ται. Εἶ­ναι Κλι­νι­κὴ Ψυ­χο­λό­γος (MSc), ποι­ή­τρια, συγ­γρα­φέ­ας καὶ με­τα­φρά­στρια, μέ­λος τῆς Ἑται­ρεί­ας Λο­γο­τε­χνῶν Θεσ­σα­λο­νί­κης. Ἐρ­γά­στη­κε σὲ δη­μό­σιες μο­νά­δες Ἐκ­παί­δευ­σης, Ἀπο­κα­τά­στα­σης καὶ Ψυ­χι­κῆς Ὑγεί­ας στὴ Σου­η­δία καὶ στὴν Ἑλ­λά­δα. Ἐξέ­δω­σε ἕξι ποι­η­τι­κὲς συλ­λο­γές, ἡ τε­λευ­ταία της ἔχει τί­τλο Μὲ λέ­νε Εὔα (ἐκ­δό­σεις Μαν­δρα­γό­ρας, 2023). Ἐξέ­δω­σε τὴ συλ­λο­γὴ δι­η­γη­μά­των Ὁ τό­πος μέ­σα μας (ἐκ­δό­σεις Ἁρ­μός), ἐνῷ ἀν­θο­λό­γη­σε καὶ με­τέ­φρα­σε τέσ­σε­ρα βι­βλία σου­η­δι­κῆς ποί­η­σης. Ποι­ή­μα­τα καὶ δι­η­γή­μα­τά της με­τα­φρά­στη­καν καὶ δη­μο­σιεύ­τη­καν σὲ ἄλ­λες γλῶσ­σες. Τὸ 2024 κυ­κλο­φό­ρη­σε ἀν­θο­λο­γία ποι­η­μά­των της στὰ ἱσπα­νι­κὰ μὲ τί­τλο Los hi­jos de E­va σὲ με­τά­φρα­ση τοῦ Jo­sé An­to­nio More­no Ju­ra­do ἀπὸ τὶς ἐκ­δό­σεις Pa­dil­la Li­bros, Se­vil­la. Τὸ 2023 τῆς ἀπο­νε­μή­θη­κε Τι­μη­τι­κὴ διά­κρι­ση στὸ 1ο Διε­θνὲς Φε­στι­βὰλ Ποί­η­σης Σερ­ρῶν τοῦ Συν­δέ­σμου Φι­λο­λό­γων καὶ τὸ 2024 τῆς ἀπο­νε­μή­θη­κε τι­μη­τι­κὴ διά­κρι­ση γιὰ τὸ ποι­η­τι­κό της ἔρ­γο καὶ τὴν κοι­νω­νι­κὴ προ­σφο­ρά της ἀπὸ τὴν Λέ­σχη Λάϊ­ονς Σερ­ρῶν Στρυ­μο­νιᾶς. Ση­μαν­τι­κὴ ἐ­νη­με­ρω­ση γιὰ τὴν πο­ρεί­α τοῦ ἱ­στο­λο­γί­ου: Δεῖ­τε ἐ­δῶ: Γιάν­νης Πα­τί­λης: Πλα­νό­δι­ον – Ἱ­στο­ρί­ες Μπον­ζάι. Στρο­φή .