Το MEDASSEΤ - Μεσογειακός Σύνδεσμος για τη Σωτηρία των Θαλάσσιων Χελωνώνανακοινώνει την οικειοθελή αποχώρηση της Ιδρύτριας και Προέδρου του, ΛίληςΒενιζέλου, έπειτα από σχεδόν τέσσερις δεκαετίες αδιάλειπτης και καθοριστικής προσφοράς στη διατήρηση των θαλάσσιων χελωνών και των βιοτόπων τους στη Μεσόγειο.
Η Λίλη Βενιζέλου —γνωστή και ως «Πρέσβειρα της διατήρησης των θαλάσσιων χελωνών»— αφιέρωσε τη ζωή
της στην προστασία ενός εμβληματικού είδους, αναδεικνύοντας παράλληλα τη βαθιά
σύνδεση ανθρώπου και φύσης.
Το 1988 ίδρυσε το MEDASSET
με αποστολή τη «Διατήρηση των Θαλάσσιων
Χελωνών στη Μεσόγειο», έναν σκοπό που παραμένει έως σήμερα στον πυρήνα της
δράσης του οργανισμού. Μέσα από επιστημονική έρευνα, τεκμηρίωση και στοχευμένη
θεσμική παρέμβαση, το MEDASSET συνέβαλε καθοριστικά στην προστασία κρίσιμων
περιοχών — με κορυφαίο παράδειγμα την
ίδρυση του Εθνικού Θαλάσσιου Πάρκου Ζακύνθου το 2000.
Το έργο της έχει αναγνωριστεί διεθνώς, με σημαντικές διακρίσεις,
μεταξύ των οποίων το βραβείο “Global
500” του Προγράμματος Περιβάλλοντος των Ηνωμένων Εθνών και το Βραβείο Επιτεύγματος Ζωής από την
International Sea Turtle Society.
Σε δήλωσή της, η κα Βενιζέλου αναφέρειγια αυτή την ιστορική
μετάβαση:
“Με βαθιά συγκίνηση κλείνω έναν κύκλο
σχεδόν 40 ετών αφιερωμένων στην προστασία των θαλάσσιων χελωνών και της
Μεσογείου. Αφήνω την προεδρία, αλλά όχι το όραμα που καθόρισε τη ζωή μου. Αυτό
το ταξίδι ήταν γεμάτο προκλήσεις, μικρές και μεγάλες νίκες, και πάνω απ’ όλα
ανθρώπους που πίστεψαν ότι μπορούμε να αγωνιστούμε για την αρμονική μας
συνύπαρξη με τη φύση — και το κάναμε μαζί. Με βαθιά συγκίνηση και ευγνωμοσύνη
για αυτή τη διαδρομή, παραδίδω τη σκυτάλη με πίστη ότι το MEDASSET θα συνεχίσει
το έργο του με ακόμη μεγαλύτερη δύναμη.”



Ο
ΒΟΥΝΟ ὑψωνόταν σὰν ἀρχαῖο τεῖχος πάνω τους. Ἡ πυκνότατη
βλάστηση κατηφόριζε ὣς τὰ σπίτια τοῦ χωριοῦ ποὺ ἦταν φτιαγμένα
ἀπ' τὴ δική του πέτρα. Καθὼς σκαρφάλωνε μαζὶ μὲ δυὸ φίλους,
πουλιὰ κελαηδοῦσαν καὶ μικρὰ ξέφωτα ξανοίγονταν
ἀπροσδόκητα, ἡ ἀνηφοριὰ γινόταν ὁλοένα πιὸ ἀπότομη, τὰ
χαλίκια ξεκολλοῦσαν καὶ κατρακυλοῦσαν κάτω ἀπ' τὰ πόδια τους,
τὰ φυτὰ κόνταιναν καὶ σκούραιναν. Τέλος, μετὰ κάμποσες ὧρες,
ἔφτασαν στὴν κορυφή, ἀπ' ὅπου ἔβλεπες γκρίζες καμποῦρες τὶς
κορυφὲς τῶν βουνῶν ὣς τὴν ἄκρη τοῦ ὁρίζοντα. Ἦταν σὰν νὰ ἀτένιζες
μιὰ ἀλλόκοτη θάλασσα μὲ ἀπολιθωμένα κύματα.


.jpg)
