Ζήσης Σαρίκας: Ἡ ἐκ­δρο­μή

 

planodion on 1 Μάρτιος 2026 Ζήσης Σαρίκας   (Ἀφιέρωμα 14/22)   Ἡ ἐκ­δρο­μή Ο ΒΟΥΝΟ ὑψω­νό­ταν σὰν ἀρ­χαῖο τεῖ­χος πά­νω τους. Ἡ πυ­κνό­τα­τη βλά­στη­ση κα­τη­φό­ρι­ζε ὣς τὰ σπί­τια τοῦ χω­ριοῦ ποὺ ἦταν φτιαγ­μέ­να ἀπ' τὴ δι­κή του πέ­τρα. Κα­θὼς σκαρ­φά­λω­νε μα­ζὶ μὲ δυὸ φί­λους, που­λιὰ κε­λαη­δοῦ­σαν καὶ μι­κρὰ ξέ­φω­τα ξα­νοί­γον­ταν ἀπροσ­δό­κη­τα, ἡ ἀνη­φο­ριὰ γι­νό­ταν ὁλο­έ­να πιὸ ἀπό­το­μη, τὰ χα­λί­κια ξε­κολ­λοῦ­σαν καὶ κα­τρα­κυ­λοῦ­σαν κά­τω ἀπ' τὰ πό­δια τους, τὰ φυ­τὰ κόν­ται­ναν καὶ σκού­ραι­ναν. Τέ­λος, με­τὰ κάμ­πο­σες ὧρες, ἔφτα­σαν στὴν κο­ρυ­φή, ἀπ' ὅπου ἔβλε­πες γκρί­ζες καμ­ποῦ­ρες τὶς κο­ρυ­φὲς τῶν βου­νῶν ὣς τὴν ἄκρη τοῦ ὁρί­ζον­τα. Ἦταν σὰν νὰ ἀτέ­νι­ζες μιὰ ἀλ­λό­κο­τη θά­λασ­σα μὲ ἀπο­λι­θω­μέ­να κύ­μα­τα.        Στὸ ὀρει­νὸ κα­τα­φύ­γιο εἶ­χαν ἀνά­ψει πρὸ πολ­λοῦ τὶς λάμ­πες καὶ τὰ τζά­κια. Ἄγνω­στοι με­τα­ξύ τους ἄν­θρω­ποι εἶ­χαν μα­ζευ­τεῖ ἐκεῖ μέ­σα ἀπὸ νω­ρίς. Μύ­ρι­ζε κρύο, ἀν­θρω­πί­λα καὶ μα­γει­ρε­μέ­νο φάΐ.        Πη­γαί­νον­τας μὲ τοὺς ἄλ­λους ἄκων πρὸς τὰ κεῖ, πα­ρα­κα­λοῦ­σε νὰ μὴ νυ­χτώ­σει, γιὰ νὰ χα­ρεῖ κι ἄλ­λο ἐκεί­νη τὴν ὀμορ­φιά, ποὺ ζη­τοῦ­σε τὴ σιω­πή, τὴν ἀκα­θό­ρι­στη ἐκεί­νη καὶ βου­βὴ με­λαγ­χο­λία, τὸ μού­δια­σμα τοῦ μυα­λοῦ, τὸ κλεί­σι­μο τοῦ σώ­μα­τος καὶ τῆς φυ­χῆς στὸν ἔξω κό­σμο. Μό­λις δρα­σκέ­λι­σαν ὅμως τὸ κα­τώ­φλι, ἄκου­σε τὸ πρῶ­το ἀνέκ­δο­το κι εἶ­δε κά­ποιον ὀρει­βά­τη νὰ κουρ­δί­ζει μιὰ κι­θά­ρα.        Οἱ φό­βοι του ἐπα­λη­θεύ­τη­καν. Πάν­τα βρί­σκε­ται κά­ποιος μα­λά­κας νὰ τὰ γκρε­μί­σει ὅλα μὲ μιὰ κλο­τσιά. Πηγή: Ζή­σης Σα­ρί­κας, Μα­κριὰ ἀπ’ τὸν κό­σμο, καὶ ἄλ­λα κεί­με­να, Πα­νο­πτι­κόν, 2008.   Γιὰ τὸ ἀ­φι­έ­ρω­μα δεῖ­τε τὴν Εἰ­σα­γω­γή: Γιάν­νης Πα­τί­λης: «Ζή­σης Σα­ρί­κας. Ἕνας ὀξὺς ἐλευ­θε­ρια­κὸς πα­ρα­τη­ρη­τὴς τῆς νε­ο­ελ­λη­νι­κῆς πραγ­μα­τι­κό­τη­τας»   Ζή­σης Σα­ρί­κας (Θεσ­σα­λο­νί­κη, 1953). Σπού­δα­σε Nε­ο­ελ­λη­νι­κὴ Φι­λο­λο­γία καὶ Φι­λο­σο­φία στὴ Φι­λο­σο­φι­κὴ Σχο­λὴ τοῦ Ἀρι­στο­τε­λεί­ου Πα­νε­πι­στη­μί­ου Θεσ­σα­λο­νί­κης. Εἶ­ναι συγ­γρα­φέ­ας, με­τα­φρα­στὴς καὶ ἐπι­με­λη­τὴς ἐκ­δό­σε­ων. Ἔγρα­ψε τὰ βι­βλία: Μῦ­θοι τῆς τε­χνο­λο­γί­ας (Ἐκ­δο­τι­κὴ Θεσ­σα­λο­νί­κης, 1987), Ψί­χου­λα: μι­κρὰ πε­ζά (Νη­σῖ­δες, 1998· Πα­νο­πτι­κόν, 2008), Τὸ ὅρα­μα τοῦ ὑπε­ράν­θρω­που: μιὰ ἑρ­μη­νεία τοῦ ἔρ­γου τοῦ Φρίν­τριχ Νί­τσε «Ἔ­τσι μί­λη­σε ὁ Ζα­ρα­τού­στρα» (Νη­σῖ­δες, 2003· Βά­νιας, 2008· Πα­νο­πτι­κόν, 2014), Μα­κριὰ ἀπ' τὸν κό­σμο (Πα­νο­πτι­κόν, 2008), Ἀν­θρώ­πι­νες σκιές (Πα­νο­πτι­κόν, 2012), Κυ­ρια­κὴ ρε­πό (Ἑστία, 2014). Ἔχει με­τα­φρά­σει στὰ ἑλ­λη­νι­κὰ τὸ σύ­νο­λο τοῦ φι­λο­σο­φι­κοῦ ἔρ­γου τοῦ Φρίν­τριχ Νί­τσε, ἔρ­γο ποὺ δι­ήρ­κε­σε εἴ­κο­σι χρό­νια, κα­θὼς καὶ ἔρ­γα τῶν Ντιν­τε­ρό, Μπα­κού­νιν, Στίρ­νερ, Φρόϊντ, Φου­κό, Μπον­τρι­γιάρ, Κα­στο­ριά­δη, Κοϊ­ρὲ καὶ τῶν στο­χα­στῶν τῆς Σχο­λῆς της Φραν­κφούρ­της. Ὑπῆρ­ξε διευ­θυν­τὴς τῆς σει­ρᾶς ἀρ­χαί­ων Ἑλ­λή­νων συγ­γρα­φέ­ων στὶς ἐκ­δό­σεις Ἐξάν­τας, κα­θὼς καὶ τοῦ βρα­χύ­βιου ἐκ­δο­τι­κοῦ οἴ­κου τοῦ Ἀρι­στο­τε­λεί­ου Πα­νε­πι­στη­μί­ου Θεσ­σα­λο­νί­κης. Τὸν Νο­έμ­βριο τοῦ 2016 τι­μή­θη­κε ἀπὸ τὴν Ἑται­ρεία Συγ­γρα­φέ­ων μὲ τὸ βρα­βεῖο "Δι­δῶ Σω­τη­ρί­ου" γιὰ τὸ σύ­νο­λο τοῦ ἔρ­γου του. Ση­μαν­τι­κὴ ἐ­νη­με­ρω­ση γιὰ τὴν πο­ρεί­α τοῦ ἱ­στο­λο­γί­ου: Δεῖ­τε ἐ­δῶ: Γιάν­νης Πα­τί­λης: Πλα­νό­δι­ον – Ἱ­στο­ρί­ες Μπον­ζάι. Στρο­φή .