
Του Γιάννη Σχίζα
Δρόμος της Αριστεράς, 27.1.24
Για μένα
ήταν με το Χαραυγιακό – ομάδα της Ηλιούπολης, που έπαιζε τότε στο πρωτάθλημα
της Β2 κατηγορίας Αθηνών – το πρώτο βάπτισμα του ποδοσφαιρικού πυρός … Ήταν
τότε στην εποχή των «φίφτις» και των «σίξτις» - που λέμε σε απλά ελληνικά .
Τότε που οι προπονητές πίστευαν τόσο στην προετοιμασία των ομάδων με βάση τους κανόνες της επιστημονικής
αθλητικής αγωγής, ώστε μπορούσαν να συνοψίζουν την προπονητική τους αγωγή σε
παραγγέλματα του τύπου : «Άντρες είστε, μουστάκια έχετε, παίξτε μπάλα για να
κερδίσετε» !
Στα περίχωρα
της Αθήνας και του Πειραιά αφθονούσαν τα αυτοσχέδια γήπεδα, ενώ γύρω από τα
επίσημα γήπεδα των μικρών κατηγοριών δεν απουσίαζαν οι μορφές φιλάθλων
αγροτικής προελεύσεως που συνοδεύονταν στο κυριακάτικο ματς από την κατσίκα
τους… Εκεί γύρω τριγύριζε ένας οπαδός που συνήθιζε να βρίζει τον «λάϊνσμαν» με
τη κραυγή «ψωμόλυσσα» - δηλωτική εποχών πείνας…. Θυμάμαι κάποιο παλιό «ντέρμπυ»
Χαραυγιακού-Καλλιθέας, όπου οι δεύτεροι , πολυαριθμότεροι και χουλιγκανικότεροι
των πρώτων, φώναζαν στην ομάδα τους «ΣΚΙΣΤΕ
-ΤΟΥΣ ΒΛΑΧΟΥΣ - ΤΗΣ ΗΛΙΟΥΠΟΛΗΣ»!
Το ποδόσφαιρο είχε εντοπιότητα
Το
ποδόσφαιρο είχε ανέκαθεν μίσος. Τότε όπως και τώρα ήταν ένα σπορ ανταγωνιστικό
και επιθετικό, στο πλαίσιο του οποίου έβγαινε αγωνία και χυδαιότητα, όπου η
αποτυχία ήταν ασυγχώρητη ενώ η κάθε νίκη λειτουργούσε σαν απλή «δόση» στα
πρεζόνια της αιώνιας επιτυχίας. Τότε όπως και τώρα ήταν πρωτίστως θέαμα, με την
έννοια ότι η ποδοσφαιρική ενέργεια που καταναλώνονταν στις προπονήσεις και
στους αγώνες ήταν ένα ασήμαντο ποσοστό της ψυχολογικής ενέργειας των φιλάθλων
και των παραγόντων του αθλήματος. Υπήρχε όμως ένα βασικό στοιχείο, που
χαρακτήριζε την ερασιτεχνική ή ψιλοεπαγγελματική φάση του : Το ποδόσφαιρό είχε
εντοπιότητα. Στη μεγάλη τους πλειοψηφία
οι ομάδες απαρτίζονταν από τους
πιο εύρωστους και γυμνασμένους νέους της κάθε περιοχής. Οι επιδόσεις των ομάδων
δήλωναν το επίπεδο της αθλητικής αγωγής
του αντίστοιχου χώρου. Η υπερηφάνεια ή η ντροπή έδεναν τις τοπικές κοινωνίες, ο συνεκτικός
ιστός χωριών και πόλεων ενισχυόταν κατά
ένα πρόσθετο στοιχείο.
Οι
παραδοσιακοί Αθηναίοι («γκάγκαροι») ήταν Παναθηναϊκοί, οι Πειραιώτες ήταν
Ολυμπιακοί. Και οι εξαιρέσεις δεν έκαναν τίποτε άλλο παρά να επιβεβαιώνουν τον
κανόνα : Φερειπείν, οι Παναθηναϊκοί των Καμινίων ήταν – τηρουμένων των
αναλογιών – ολιγαριθμότεροι και σιωπηλότεροι και αυτών των Σλαυομακεδόνων της
Φλώρινας !