ΤΟ ΚΙΤΣ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΕΞΟΧΙΚΗΣ ΚΑΤΟΙΚΙΑΣ

 

Του Γιάννη Σχίζα

 

     Σήμερα ο πόλεμος μεταξύ Ιράν και Εβραίων- Αμερικανών δεν αφήνει περιθώριο για  πιο εκλεπτυσμένες σκέψεις. Η απειλή κατά του ενεργειακού πλούτου είναι προφανής, ο πόλεμος προβλέπει μια κρίση του δυτικού κόσμου αρκετά σοβαρή.  Μεγάλο μέρος των πόρων που κατευθύνονται στην εξοχική κατοικία, φαίνονται να διάγουν μια εποχή επανεξέτασης. Αυτό διαδραματίζεται, παρά το γεγονός ότι παρουσιάζεται σε ορισμένες χώρες ένα φαινόμενο «υπερτουρισμού», που τροφοδοτεί ιδιαίτερα τη ζήτηση  δομημένου χώρου : Ακυρώνοντας διάφορες τάσεις στο παρελθόν, που ήθελαν την ελληνική πραγματικότητα να έρχεται δεύτερη στην κατοχή κατοικιών, αμέσως μετά την περίπτωση της Ταϊβάν  ! (1)

 

Κατά τα άλλα , ισχύουν οι προτάσεις που γίνονταν δεκτές, ρητά ή σιωπηρά,  από τη πλειοψηφία των μορφωμένων ανθρώπων :  Ότι ο πολιτισμός δεν είναι απλά και μόνο πολιτιστικός πρωταθλητισμός, δεν είναι  μόνο οι  εκφράσεις των κορυφαίων παραγόντων της τέχνης και του λόγου, αλλά είναι επίσης και δραστηριότητες μαζικής κλίμακας. Είναι  οι εξωτερικεύσεις  των μεγάλων ομάδων του πληθυσμού ,  που εκπέμπουν  υπαρξιακά νοήματα και αισθητικές αντιλήψεις, που θωπεύουν ή αντίθετα  τραυματίζουν τον  συλλογικό ψυχισμό. Είναι εκφράσεις  σε διάφορους τομείς , που τελούν σε κατάσταση συγκοινωνούντων δοχείων, που καθορίζουν τη δημόσια αισθητική και τους «μέσους όρους» του κοινωνικού πολιτισμού.

Μια τέτοια δραστηριότητα με πολιτιστική σημασία είναι η   διαχείριση των κτιριακών μορφών και των κτιριακών όγκων  στον ευρύτερο χώρο της υπαίθρου. Διαχείριση  στην οποία  περιλαμβάνεται και η συσχέτιση  αυτών των μορφών και όγκων  με το περιβάλλον,  ανθρωπογενές ή   φυσικό.          Εάν ισχύει αυτό που εισήγαγαν διάφοροι   οικολογίζοντες  ψυχαναλυτές ή οικολόγοι επιδιδόμενοι  στην ψυχανάλυση ,  δηλαδή ότι η  πόλη  εκτός από όλα τα άλλα  είναι   και ψυχότοπος , τότε η  ίδια ιδιότητα  ανήκει και στο ευρύτερο  τοπίο.

Ἡ ἀνθρωπολογία καὶ ἡ κοσμολογία τῆς Ἀναστάσεως

 

                                                         Ἀδὰμ γὰρ τῷ προτέρῳ δεύτερος

                                                         ὁ ἐν ὑψίστοις οἰκῶν

                                                         κατῆλθε μέχρις Ἅιδου ταμείων.

 

                                                                                Τοῦ κ. Κων. Ἰ. Δάλκου, Φιλολόγου,

                                                                            ἐπιτ. Δ/ντοῦ τοῦ 3^ου Λυκ. Αἰγάλεω

 

 Φίλε ἀναγνώστη, συχνὰ ὑποστηρίζεται, κατὰ τὸ σχῆμα βέβαια τῆς ὑπερβολῆς, ὅτι μία εἰκόνα μπορεῖ νὰ εἶναι ἰσοδύναμη μὲ χίλιες λέξεις. Νομίζω λοιπὸν ὅτι, ἂν κάποιος ἤθελε νὰ ἐπιχειρηματολογήσῃ ἐπ’ αὐτοῦ, θὰ μποροῦσε νὰ προτείνῃ ὡς πρόχειρο καὶ πειστικὸ παράδειγμα τὴν ὀρθόδοξη εἰκόνα τῆς Ἀναστάσεως, ἡ ὁποία φέρει κάποτε καὶ τὸν ὑπέρτιτλο  «Εἰς Ἅιδου κάθοδος». Στὸ κέντρο λοιπὸν τῆς εἰκόνας αὐτῆς, νικητὴς τοῦ θανάτου ὁ Χριστός, πατῶντας θριαμβικὰ πάνω στὴν διαλυμένη βίαια καστρόπορτα τοῦ Ἃιδη, εἰκονίζεται νὰ ἀνασύρῃ ἀπὸ τοὺς τάφους των δύο γεροντικὲς ἀδύναμες μορφές, τὸν Ἀδὰμ δηλαδὴ καὶ τὴν Εὔα, τῶν ὁποίων ἡ παρακοὴ προκάλεσε τὴν εἰσβολὴ τοῦ θανάτου στὸ ἀνθρώπινο φύραμα.

   Κατ’ ἀρχὰς ἡ συγκεκριμένη εἰκόνα τῆς Ἀναστάσεως, εἰκονίζοντας τὴν ἔγερση τῶν πρωτοπλάστων καὶ τῶν ἄλλων βιβλικῶν προσώπων, ποὺ ἐκεῖ τοὺς περιστοιχίζουν, διδάσκει προφανῶς ὅτι ἡ ἀνάσταση εἶναι συγχρόνως ἀναβίωση ψυχῶν καὶ σωμάτων καὶ ὄχι μόνον ψυχῶν. Αὐτὸ ἐξ ἄλλου δηλώνει καὶ ὁ Εὐαγγελιστὴς ἀφηγούμενος ὅτι «μετὰ τὴν ἔγερσιν» τοῦ Χριστοῦ «πολλὰ σώματα τῶν κεκοιμημένων ἁγίων ἠγέρθησαν καὶ ἐξελθόντες ἐκ τῶν μνημείων μετὰ τὴν ἔγερσιν αὐτοῦ εἰσῆλθον εἰς τὴν ἁγίαν πόλιν καὶ ἐνεφανίσθησαν πολλοῖς».

ΜΙΛΗΣΤΕ ΕΛΕΥΘΕΡΑ!

 

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ !

 

Το Ιράν «διάβασε» επί χρόνια ΗΠΑ και Ισραήλ και οδηγεί Τραμπ-Νετανιάχου σε μακρόχρονο πόλεμο φθοράς

 

April 4, 2026

Συνέντευξη της ανθρωπολόγου Leila Ghanem, αρχισυντάκτριας της επιθεώρησης Bada’el του Λιβάνου, εμβληματικής προσωπικότητας της λιβανέζικης και μεσανατολικής Αριστεράς και βαθιάς γνώστριας των προβλημάτων της Δυτικής Ασίας στον Δημήτρη Κωνσταντακόπουλο.

Eρ. Η στρατηγική των Ηνωμένων Πολιτειών είναι η ίδια: πρώτα κυρώσεις για να αποδυναμωθεί η κυβέρνηση της χώρας που θέλουν να επιτεθούν, έπειτα μια στρατιωτική επίθεση. Το Ιράν έχει υποστεί 47 χρόνια κυρώσεων και όχι μόνο δεν υπέκυψε, αλλά προετοιμάστηκε για έναν πόλεμο μακράς διάρκειας εναντίον των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ. Πώς μπόρεσε να κάνει κάτι τέτοιο;

Απ. Υπάρχει ένα περσικό ρητό με μορφή ερώτησης και απάντησης, ο ένας ρωτά: «πώς ορίζεις έναν αυθεντικό Πέρση;»· έρχεται η απάντηση: «είναι αυτός που μιλά για ένα πράγμα ενώ έχει στο μυαλό του κάτι άλλο, και στην καρδιά του ακόμη κάτι άλλο, και που κρατά στην τσάντα του ένα εφεδρικό σχέδιο σε περίπτωση που όλες οι άλλες δυνατότητες δεν λειτούργησαν». Δεν είναι η υπομονή η καλύτερη από τις αρετές στο Ιράν;

«Η ιρανική προσωπικότητα που απεχθάνεται το κενό [1], που δεν αφήνει τίποτα στην τύχη, που εξερευνά με σοφία όλες τις προσφερόμενες δυνατότητες» [2].

Διαπιστώνεται λοιπόν ότι η τέχνη, η αρχιτεκτονική, η λογοτεχνία, η ποίηση, αντανακλούν καλά αυτό το πνεύμα. Δεν λέγεται στο Ιράν: «σιγά σιγά το μαλλί γίνεται χαλί»; Η τέχνη των μινιατούρων, των μωσαϊκών, τα πιο θαυμαστά χαλιά δεν είναι περσικά;

Ο βάρβαρος ιμπεριαλισμός επιτίθεται σήμερα σε μια χώρα χιλιετούς πολιτισμού, στη χώρα των επτά θαυμάτων του κόσμου. Η Ινδή συγγραφέας Arundati Roy (βραβείο Booker λογοτεχνίας), αγανακτεί μπροστά στη φρίκη και διερωτάται: «Πώς μπορούμε να επιτρέψουμε στους βαρβάρους να βομβαρδίζουν αυτές τις υπέροχες πόλεις, κληρονομιά της ανθρωπότητας, που είναι η Τεχεράνη, το Ισφαχάν, η Σιράζ, μετά τη Βαγδάτη και τη Βηρυτό;»

Η προσωπικότητα του Ιράν, βασισμένη στην αντοχή, του επέτρεψε επιπλέον να διαχειριστεί το πολύ διαφορετικό εθνοτικό του μωσαϊκό. Ο πληθυσμός του, που ξεπερνά τα 90 εκατομμύρια, αποτελείται από 9 εθνότητες, οι Πέρσες όντας η μεγαλύτερη μειονότητα δεν αντιπροσωπεύουν παρά τη μισή (51% Πέρσες, 24% Αζέροι, 17% Κούρδοι, 3% Μπαλούχοι, και τόσοι Τουρκμένοι, 2% Άραβες, και τόσοι Λόρι …)

Η «κουκουβάγια του Χάρι Πότερ» ανάμεσα στα 40 νέα αποδημητικά είδη υπό διεθνή προστασία του ΟΗΕ

 

By dasarxeio com on 01/04/2026

By Jongsun Lee – Imported from 500px (archived version) by the Archive Team. CC BY 3.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=71361042

Σαράντα νέα αποδημητικά είδη εντάχθηκαν σε καθεστώς διεθνούς προστασίας, σύμφωνα με απόφαση της Σύμβαση για τη Διατήρηση των Αποδημητικών Ειδών Άγριας Πανίδας (CMS) του ΟΗΕ, που ανακοινώθηκε την Κυριακή.

Η απόφαση ελήφθη στο τέλος της συνόδου COP15 για τα αποδημητικά είδη, που πραγματοποιήθηκε στο Κάμπο Βέρντε της Βραζιλία, με τη συμμετοχή εκπροσώπων από 132 χώρες και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Πρόκειται για μία από τις σημαντικότερες διεθνείς συναντήσεις για την προστασία της άγριας ζωής.

Στη νέα λίστα περιλαμβάνεται, μεταξύ άλλων, η χιονόγλαυκα (Bubo scandiacus), γνωστή και από την ταινία του Χάρι Πότερ, καθώς και η αμερικανική λιμόζα (Limosa haemastica), ένα παρυδάτιο πτηνό με μακρύ ράμφος που απειλείται με εξαφάνιση, και ο μεγάλος σφυροκέφαλος καρχαρίας (Sphyrna mokarran).

ΟΗΕ: Ποια άλλα είδη εντάχθηκαν στη λίστα διεθνούς προστασίας

Στην προστασία εντάχθηκαν επίσης χερσαία θηλαστικά, όπως η ριγωτή ύαινα (Hyaena hyaena), αλλά και υδρόβια είδη όπως η γιγάντια βίδρα (Pteronura brasiliensis).

Από τα ελληνικά βουνά στα αντικαρκινικά φάρμακα – Μελέτη του ΑΠΘ για τον ίταμο

 

By dasarxeio com on 01/04/2026

Μια νέα επιστημονική έρευνα του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου αποκαλύπτει τη γενετική ποικιλότητα και τη φαρμακευτική αξία του ίταμου στην Ελλάδα. Πρόκειται για ένα σπάνιο δέντρο των ελληνικών βουνών που μπορεί να βοηθήσει στην ανάπτυξη αντικαρκινικών φαρμάκων.

Η επιστημονική ομάδα, υπό τον συντονισμό του Καθηγητή του Εργαστηρίου Δασικής Γενετικής του Τμήματος Δασολογίας και Φυσικού Περιβάλλοντος του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Φίλιππου Α. Αραβανόπουλου, εντόπισε σημαντικούς πληθυσμούς του ευρωπαϊκού ίταμου (Taxus baccata) στην Ελλάδα, ως πολύτιμες φυσικές πηγές ουσιών που χρησιμοποιούνται σε ευρέως διαδεδομένα αντικαρκινικά φάρμακα.

Έρευνα σε τρία ορεινά οικοσυστήματα της Βόρειας Ελλάδας

Η επιστημονική ομάδα του Αριστοτελείου εξέτασε τρεις περιφερειακούς (ως προς την εξάπλωση του είδους στην Ευρώπη) πληθυσμούς ίταμου στη βόρεια Ελλάδα, στα όρη Χολομώντας, Όλυμπος και Βούρινος, προκειμένου να αξιολογήσει τη γενετική ποικιλότητα, τη χημιοποικιλότητα και τα επιγενετικά χαρακτηριστικά τους. Οι ταξάνες -φυσικές χημικές ενώσεις που παράγονται από τα δέντρα του ίταμου – αποτελούν βασικά συστατικά φαρμάκων όπως η πακλιταξέλη (Taxol), η οποία χρησιμοποιείται για τη θεραπεία διαφόρων μορφών καρκίνου.

Πρώτη ολοκληρωμένη αξιολόγηση ελληνικών πληθυσμών Ίταμου

Οι παπαγάλοι στις πόλεις μας: Κατακτητές ή απλοί «ένοικοι» κενών οικολογικών θέσεων;

 

 

(By Shalom nisimi – Own work, CC BY-SA 4.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=87890710)

Η παρουσία εξωτικών παπαγάλων στα αστικά πάρκα και τις δενδροστοιχίες των ευρωπαϊκών πόλεων δεν αποτελεί πλέον σπάνιο φαινόμενο. Είδη όπως ο Πράσινος Παπαγάλος (Psittacula krameri) και ο Μυοψιττακός (Myiopsitta monachus) έχουν εδραιωθεί σε πολλές περιοχές, προκαλώντας συζητήσεις για τις επιπτώσεις τους στην τοπική βιοποικιλότητα. Μια πρόσφατη επιστημονική έρευνα, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό IBIS, ρίχνει νέο φως στον τρόπο με τον οποίο αυτά τα πουλιά εντάσσονται στα αστικά οικοσυστήματα.

Γεμίζοντας τα «κενά» της πόλης

Σύμφωνα με τα ευρήματα της μελέτης, τα οποία αναλύθηκαν και σε σχετικό άρθρο του BirdGuides, οι παπαγάλοι δεν φαίνεται να εκτοπίζουν άμεσα τα αυτόχθονα είδη καταλαμβάνοντας τις δικές τους θέσεις. Αντίθετα, η έρευνα δείχνει ότι οι παπαγάλοι καταλαμβάνουν «κενές οικολογικές θέσεις» (empty niches), δηλαδή ρόλους και στρατηγικές επιβίωσης που δεν χρησιμοποιούνται από τα ιθαγενή πουλιά των πόλεων.

Η μελέτη διεξήχθη σε έξι ιταλικές πόλεις (όπως η Ρώμη, το Μιλάνο και η Νάπολη), όπου καταγράφηκαν δεδομένα σε 220 διαφορετικά σημεία κατά την αναπαραγωγική και τη χειμερινή περίοδο. Χρησιμοποιώντας μετρήσεις για τη λειτουργική ποικιλότητα (functional diversity), οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι οι κοινότητες πουλιών όπου έχουν εγκατασταθεί παπαγάλοι παρουσιάζουν ευρύτερο οικολογικό εύρος σε σύγκριση με πόλεις όπου απουσιάζουν.

Μια νέα οικολογική λειτουργία

Παράδεισος α-λα-καρτ : Μια οικολογική εκδοχή περί του άλλου κόσμου

 

Του Γιάννη Σχίζα

 Ούτε κατάλαβα πως έγινε. Αλλά  κάποια  στιγμή βρέθηκα  μπροστά σε έναν ηλικιωμένο κύριο , που καθόταν σε ένα αλλόκοτο γραφείο  με  μια πινακίδα θολή  -  κάτι σαν  «Τμήμα Εισαγωγών»…

Ο   ηλικιωμένος κύριος μου απηύθυνε το λόγο:  

 

« Άκου, αγαπητέ ,  εν ζωή υπήρξες  αρκετά παραπτωματίας, αλλά μετά σχετική διασταύρωση  και αξιολόγηση στοιχείων, λαμβανομένης δε υπόψη και της συμμετοχής  σου στο οικολογικό κίνημα,  η υπηρεσία έβγαλε το συμπέρασμα ότι είσαι εισακτέος……». 

 

«Δηλαδή  τι εννοείτε;» -  ρώτησα  απορημένος…. 

 

«Εννοώ ότι έχεις επιλεγεί για τον Παράδεισο….» 

 

Τότε συνειδητοποίησα   ότι ήμουν  νεκρός…. Στάθηκα για λίγο αμήχανος . 

 

«Σας ευχαριστώ  από τα βάθη της ψυχής μου»,  είπα τελικά ,  με τον πιο γλυκερό τρόπο που διέθετα… «αλλά εξηγήστε μου» - συνέχισα, καθώς  ένοιωθα  την ανάγκη να πω κάτι, «πού είναι ο Παράδεισος ,  πώς πηγαίνει κανείς εκεί;» 

 

Ο ηλικιωμένος κύριος  χαμογέλασε συγκαταβατικά…. 

 

«Αγαπητέ μου, σύμφωνα με τη  συμβατική αντίληψη  ο  Παράδεισος είναι  χωροθετημένος  σε μια ιδιαίτερη περιοχή  του Σύμπαντος…Όμως ο πραγματικός Παράδεισος μπορεί να είναι παντού, απλώς διότι είναι α-λα καρτ και εξαρτάται από τη βούληση του δικαιούχου….. Ο δικαιούχος επιλέγει το χώρο και το χρόνο, ανάλογα με ό,τι  τον ευχαριστεί,  π.χ  “Φαράγγι της Σαμαριάς   1966”,  “Εθνικός Δρυμός Πίνδου 1998”, Μύκονος 2024 - και η επιθυμία του εκπληρώνεται. Εσύ, λόγου χάρη,  τι   θα προτιμούσες;» 

Σκέφθηκα, αλλά όχι και πολύ. Επηρεασμένος από  μια παλιά  ερωτική σχέση, έκανα  την επιλογή μου :  Ήταν  «Βόρεια Εύβοια 1992». Έφερα στο νου μου ένα πρωϊνό,  μια  γαλήνια θάλασσα ,  μια χρωματική πανδαισία με επίκεντρο το  βαθύ γαλάζιο…

Και ω του θαύματος ! Αισθάνθηκα να μπαίνω ο ίδιος στην εικόνα που είχα σκεφθεί !

 

ΜΝΗΜΗ ΔΗΜΗΤΡΗ ΛΑΡΔΙΚΟΥ

 

 Ἔφυγε ἀπὸ τὴν ζωὴ στὶς 8-4-2026, ὁ Δημήτρης Λαρδίκος, δάσκαλος μὲ τὴν οὐσιαστικὴ σημασία τῆς λέξης. Γεννημένος τὸ 1937 στὴν Καντήλα Μαντινείας, σπούδασε στὴν Παιδαγωγικὴ Ἀκαδημία Τριπόλεως, Πολιτικὲς Ἐπιστῆμες στὸ Πάντειο Πανεπιστήμιο καὶ μετεκπαιδεύθηκε στὴν Μαράσλειο Παιδαγωγικὴ Ἀκαδημία. Διετέλεσε διοικητικὸς ὑπάλληλος σὲ Γραφεῖα Ἐκπαίδευσης τῆς Πελοποννήσου καὶ ὑπηρέτησε τὴν δημόσια ἐκπαίδευση ὡς δάσκαλος καὶ διευθυντὴς σὲ σχολεῖα τῆς Ἀττικῆς. Ἡ τρίτη μεγάλη του ἀγάπη, μετὰ τὴν οἰκογένεια καὶ τὸ σχολεῖο, στάθηκε ἡ γενέτειρά του Καντήλα, στὴν καταγραφὴ τοῦ πολιτισμικοῦ πλούτου τῆς ὁποίας (ἰδίωμα, ἔθιμα, παραμύθια, μοιρολόγια, τοπωνύμια, παρωνύμια κ.λπ.) ἀφιέρωσε ἕνα σημαντικὸ τμῆμα τῆς ζωῆς του. Ὑπῆρξε ἱδρυτικὸ μέλος τοῦ Συλλόγου τῶν ἐν Ἀθήναις καὶ ἁπανταχοῦ Κανδυλιωτῶν «H Πρόοδος» καὶ ἐπιμελήθηκε γιὰ 22 χρόνια τῆς τριμηνιαίας ἐκδόσεως τῆς τοπικῆς ἐφημερίδας Tα Κανδυλιώτικα. Σὲ συνεργασία μὲ τὸν Χρίστο Δάλκο, συνέγραψε τὸ Λεξικό τοῦ γλωσσικοῦ ἰδιώματος τῆς Καντήλας (Κανδύλας) Μαντινείας, τὴν ἔκδοση τοῦ ὁποίου δυστυχῶς δὲν πρόλαβε νὰ δῇ, εὐτύχησε ὡστόσο νὰ λάβῃ τὴν ἱκανοποίηση τῆς βράβευσής του τὸ 2023, ἀπὸ τὴν Ἀκαδημία Ἀθηνῶν.

 

Να κλείσει η Βάση της Σούδας

 

Πραγματοποιήθηκε τη Δευτέρα 30 Μαρτίου 2026 συνέντευξη Τύπου της Πρωτοβουλίας για το κλείσιμο της Βάσης της Σούδας, με τη συμμετοχή των Νίκου Γαλάνη, Νάντιας Βαλαβάνη, Γιώργου Μεράντζα, Κωνσταντίνας Καρτσιώτη και Γιάννη Ραχιώτη.

 

Τη συνέντευξη άνοιξε ο Νίκος Γαλάνης, ο οποίος τόνισε ότι η Πρωτοβουλία αποτελεί μια ανοιχτή, πανελλαδική προσπάθεια που δεν περιορίζεται σε ένα στενό οργανωτικό πλαίσιο, αλλά επιδιώκει να εκφράσει ένα ευρύ, πλειοψηφικό κοινωνικό ρεύμα. Όπως ανέφερε, πρόκειται για ένα αντιπολεμικό ρεύμα που αντιτίθεται στην εμπλοκή της χώρας σε πολεμικές επιχειρήσεις μέσω της λειτουργίας της Βάσης της Σούδας. Υπογράμμισε ότι, παρά τη διαφωνία της πλειοψηφίας της κοινωνίας με τον πόλεμο, αυτή παραμένει σε μεγάλο βαθμό «σιωπηλή», γεγονός που καθιστά αναγκαία την οργάνωση και την έκφρασή της μέσα από συλλογικές δράσεις.

 

Η Πρωτοβουλία, σύμφωνα με τον ίδιο, ξεκίνησε ως ανάγκη για ενότητα και κοινή δράση ανθρώπων από διαφορετικούς πολιτικούς χώρους, με στόχο την ανάπτυξη ενός μαζικού κινήματος. Στο πλαίσιο αυτό έχουν ήδη δρομολογηθεί δράσεις, όπως η συγκρότηση τοπικών επιτροπών σε όλη τη χώρα, η διοργάνωση εκδηλώσεων και κινητοποιήσεων, καθώς και η συλλογή υπογραφών.

 

Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στη διοργάνωση τριήμερου δράσεων στην Κρήτη, σε συνεννόηση με τις τοπικές κοινωνίες. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει εκδήλωση την πρώτη ημέρα, πορεία στη Σούδα τη δεύτερη και συζήτηση για τον πόλεμο την τρίτη, με στόχο να συμβάλει στη συγκρότηση ενός ευρύτερου αντιπολεμικού μετώπου.

 

Αντώνης Ε. Χαριστός: «Η επαναστατική αντι-βία στην ανατομία του δικαίου»

 

 της Διώνης Δημητριάδου

 

 Δημοσιεύτηκε 07 Απριλίου 2026

Μια πολύ ενδιαφέρουσα μελέτη γύρω από τη θεματική της αντιπαράθεσης κρατικών/εξουσιαστικών μηχανισμών και κοινωνικού σώματος συνιστά το πρόσφατο έργο του Αντώνη Χαριστού. Μια μελέτη, που θέτει στο κέντρο της ανάλυσης το ισχύον σύστημα εν συνόλω, με τους θεσμικούς πυλώνες του (κυρίως το νομικό πλαίσιο) να συγκρατούν στη θέση του ένα κατ’ ουσίαν ετοιμόρροπο οικοδόμημα. Αν ισχύει αυτό, όμως, τότε το βάρος της ευθύνης μετατίθεται στους ώμους των καταπιεσμένων μονάδων – αποφεύγω συνειδητά κάθε όρο που θα παρέπεμπε σε συνολικά μεγέθη, καθώς σε ένα υπό διάλυση σύστημα όλα τα δομικά του στοιχεία αδυνατούν να συστήσουν σύνολο με σαφή ιδεολογία, άρα και ταυτότητα. Από το σημείο, ωστόσο, αυτό εκκινεί ένας προβληματισμός που αφορά τον ρόλο (άρα και την ευθύνη) όσων στο όνομα του καταπιεσμένου που αδυνατεί να αντιδράσει αναλαμβάνουν τη δράση, εν είδει μιας αμφίβολης εκπροσώπησης.

Στη διάρκεια της Μεταπολίτευσης (ο όρος εδώ κατ’ ανάγκη, καθώς πρόκειται για ασαφή και «βολική» συνθήκη), θυμάμαι πώς περιμέναμε, ύστερα από κάθε τρομοκρατικό χτύπημα, την προκήρυξη (συνήθως στην τότε Ελευθεροτυπία), προκειμένου να αντιπαραβάλουμε το δίκαιο του χτυπήματος με την ιδεολογική του υποστήριξη, όχι πάντοτε επιτυχή. Γνωρίζαμε, ή έστω εικάζαμε, ότι πίσω από όσους είχαν τον ρόλο του εκτελεστή υπήρχε μια καθοδήγηση που θα έπρεπε να ανήκει στον χώρο της διανόησης

H κλασική κωμωδία των Monty Python από σήμερα είναι διαθέσιμη στο Cinobo.

 

Κατά γενική ομολογία, η Ζωή του Μπράιαν των Monty Python είναι μία από τις καλύτερες κωμωδίες που γυρίστηκαν ποτέ και από σήμερα είναι διαθέσιμη στο Cinobo. Γνωρίζατε, όμως, ποια είναι η σχέση της ταινίας με τους Beatles ή, πιο σωστά, με το δεύτερο αγαπημένο μας «Σκαθάρι», τον Τζορτζ Χάρισον; Η ταινία επρόκειτο να χρηματοδοτηθεί από την EMI. Kι ενώ η παραγωγή ετοιμαζόταν να ξεκινήσει, η EMI υπαναχώρησε την τελευταία στιγμή, από φόβο για τις αντιδράσεις. Ο Τζορτζ Χάρισον, μέγας φαν της ομάδας των Python, αποφάσισε να παρέμβει, υποθηκεύοντας το σπίτι του για να εξοικονομήσει τα 4 εκατομμύρια δολάρια που χρειαζόταν η παραγωγή.

Η επιστροφή του «Γίγαντα»: Ο Έβερεστ ταξιδεύει ξανά στις ελληνικές θάλασσες μετά από δύο χρόνια περίθαλψης

 

 Μια πρόκληση για την επιστημονική ομάδα

 

Η ιστορία του "Έβερεστ" ξεκίνησε τον Μάιο του 2024 στην Πρέβεζα, όταν εντοπίστηκε να φέρει σοβαρό, εσκεμμένο τραύμα στο κεφάλι. Η κατάστασή του κατά την άφιξη στο Κέντρο Διάσωσης κρίθηκε κρίσιμη: υποσιτισμένος, με βάρος μόλις 81 κιλά και σοβαρά προβλήματα πλευστότητας που καθιστούσαν αδύνατη την επιβίωσή του στη θάλασσα.

 

Οι πρώτες ημέρες της περίθαλψης του ήταν ιδιαίτερα κρίσιμες, καθώς ήταν πολύ αδύναμος ενώ το τραύμα του ήταν πολύ εκτεταμένο, κάνοντας την εξέλιξη της υγείας του αβέβαιη. Η ομάδα περίθαλψης εφάρμοσε εξειδικευμένα πρωτόκολλα θεραπείας, καθώς και  εξατομικευμένη φροντίδα για σχεδόν δύο χρόνια. Χρειάστηκαν επαναληπτικές διαγνωστικές εξετάσεις και  χρήση ειδικών βαρών στο καβούκι του για να μπορέσει να ισορροπήσει και να καταδυθεί ξανά στο νερό.

 

«Ήταν μία δύσκολη και απαιτητική περίπτωση», εξηγεί η Ειρήνη Κασιμάτη, Υπεύθυνη Περίθαλψης και Ευζωίας του ΑΡΧΕΛΩΝ. «Το μέγεθός του ζώου και το έντονο στρες του απαιτούσαν λεπτούς χειρισμούς, αλλά η θέλησή του για ζωή ήταν παροιμιώδης».

 

Ύμνος εις την Ελευθερίαν

 

Ευχές, από τον Κώστα Ευαγγελάτο

 

Δώστε επιτέλους ένα τέλος!

 

Επί 3 συνεχόμενα χρόνια η ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ σε συνέργεια με το Κόμμα για τα Ζώα προβαίνουν σε έκκληση προς την Περιφέρεια Αττικής και τους 66 Δήμους του Λεκανοπεδίου με αντικείμενο την χρήση αθόρυβων πυροτεχνήματων στις γιορταστικές τους εκδηλώσεις, ως μόνη διαθέσιμη ηθική και οικολογική λύση στο πρόβλημα των δραματικών επιπτώσεων των συμβατικών πυροτεχνημάτων στα ζώα - οικόσιτα, παραγωγικά και άγριας φύσης - σε ανθρώπους με αισθητηριακή πολυευαισθησία, ηλικιωμένους και μωρά, αλλά και στο περιβάλλον.   Η πρώτη έκκληση είχε κατατεθεί στο Περιφερειακό Συμβούλιο Αττικής από τους Περιφερειακούς Συμβούλους της ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗΣ ΣΥΜΜΑΧΙΑΣ, στη Συνεδρίαση της Πέμπτης 7 Δεκεμβρίου 2023 και είχε υπερψηφιστεί ομόφωνα - https://oikosymmaxia.blogspot.com/2023/12/blog-post.html https://oikosymmaxia.blogspot.com/2023/12/blog-post_9.html Ακολούθησε σειρά παρόμοιων εκκλήσεων - πάντα παραμονές Χριστουγέννων και Πάσχα - αλλά δίχως αποτέλεσμα - https://oikosymmaxia.blogspot.com/2024/04/blog-post_30.html https://oikosymmaxia.blogspot.com/2024/12/blog-post_28.html https://oikosymmaxia.blogspot.com/2024/12/blog-post_31.html https://oikosymmaxia.blogspot.com/2025/04/blog-post_18.html https://oikosymmaxia.blogspot.com/2026/01/blog-post_8.html - Κάποιες αττικές αυτοδιοικήσεις, όπως οι Δήμοι Αθηνών, Αλίμου και, πρόσφατα, ο Δήμος Βύρωνα τα υιοθέτησαν, τη στιγμή που όλες οι υπόλοιπες Δημοτικές Αρχές επιμένουν

Ασυμβίβαστο και ρουσφέτια: τα καμώματα ενός φευγάτου

 

του Παντελή Οικονόμου Είναι σπάνιο να οργανώνεις την αποχώρησή σου από την Πρωθυπουργία (την όποια θέση ευθύνης στην πραγματικότητα) με αξιοπρέπεια. Συνήθως, επιμένεις στην ψευδαίσθηση της μονιμότητας, ξεπέφτεις σε σπασμωδικές κινήσεις και σκορπίζεις τα όποια ψήγματα σοβαρότητας σου έχουν απομείνει. Φυσικά με αυτόν τον συνδυασμό ιδιοτέλειας και ελαφρότητας δεν αγγίζεις καν το πρόβλημα το οποίο υποτίθεται θέλεις να αντιμετωπίσεις. Άλλο η οργάνωση της αποδρομής του κυρίου Μητσοτάκη, παραδείγματος χάριν, και άλλο το αντίδοτο στο ρουσφέτι. Άλλο η όποια ιδιωτική διευθέτηση, άλλο  αντιμετώπιση ενός θέματος δημοσίου ενδιαφέροντος. Η πρώτη αφορά τον απερχόμενο Πρωθυπουργό και τους συμπαίκτες του, το δεύτερο εμάς όλους. Για το θέμα το οποίο αφορά εμάς λοιπόν, το πολιτικό σώμα, τον ελληνικό λαό, υποστηρίζω ως δραστικό αντίδοτο στο ρουσφέτι την κατάργηση του σταυρού προτίμησης. Υποστηρίζω εκλογικό σύστημα με μονοεδρικές εκλογικές περιφέρεις σε συνδυασμό με μια λίστα επικρατείας με απλή αναλογική. Το σύστημα αυτό παρουσιάζεται στο www.elldim.gr, συγκεκριμένα στο λήμμα “Το δικό μας σχέδιο”. Από γενικότερη άποψη… το εκλογικό αυτό σύστημα είναι ασύγκριτα τιμιότερο και αντιπροσωπευτικότερο από όσα δοκιμάστηκαν στον τόπο μας από το 1974 και στην συνέχεια! Και καλό θα ήταν να το αξιολογούσαμε όσο πιο γρήγορα επιτρέψουν οι πολιτικές συνθήκες. Κοντολογίς, εκλογές έρχονται, στο χέρι μας είναι αντί να βάλουμε την ψήφο μας στο παζάρι, να την δώσουμε σε όσους σέβονται και εμάς και τον εαυτό τους!

10 ΑΠΡΙΛΙΟΥ – 9 ΜΑΪΟΥ Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΓΙΑ ΜΕΙΩΣΗ ΤΩΝ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΩΝ ΔΑΠΑΝΩΝ

 

 

 

Ένα ολόκληρο μήνα, από τις 10 Απριλίου έως τις 9 Μαΐου 2026, θα διαρκέσει η Παγκόσμια Εκστρατεία για δραστικές μειώσεις στις στρατιωτικές δαπάνες, την οποία έχει κηρύξει το Διεθνές Γραφείο Ειρήνης-IPB, ιδρυμένο πριν 130 χρόνια και τιμημένο με Νόμπελ το 1910.

 

Επίσημα στοιχεία για το 2025, θα έχουμε στις 27 Απριλίου 2026 με την δημοσίευση από το SIPRI της ετήσιας έκθεσής του. Έχουμε όμως τα στοιχεία του 2024,   σύμφωνα με τα οποία η συνολική παγκόσμια  στρατιωτική δαπάνη ανήλθε στα 2,7 τρισεκατομμύρια δολάρια, από 2,5 τρις το 2023.

 

Το διεθνές κίνημα ειρήνης θεωρεί ότι περισσότεροι εξοπλισμοί δεν σημαίνουν μεγαλύτερη ασφάλεια, συχνά σημαίνουν μικρότερη. Γι’ αυτό, το ΙΡΒ έχει κεντρικό σύνθημα της Εκστρατείας φέτος «Ο πόλεμος μας κοστίζει τον Πλανήτη». Δυστυχώς  την κούρσα των εξοπλισμών  παγκοσμίως οδηγούν μεγάλες χώρες-μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, ειδικότερα οι ΗΠΑ, Ρωσία και Κίνα, τώρα όμως στην ίδια κούρσα σύρεται και η ΕΕ, η οποία βρίσκεται μπροστά στον κίνδυνο καταστροφής του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Μοντέλου.

 

Κέιτ Σο­πέν (Kate Chopin): Τὸ φιλί

 

planodion on 8 Ἀπρίλιος 2026 Κέιτ Σο­πέν (Kate Chopin) Τό φι­λί  (The Kiss) ΚΟΜΗ εἶ­χε ἀρ­κε­τό φῶς ἔξω, ὅμως στό σπί­τι, μέ τίς κουρ­τί­νες τρα­βηγ­μέ­νες καί τή φω­τιά νά σι­γο­καί­ει ρί­χνον­τας μιά φευ­γα­λέα κι ἀβέ­βαιη λάμ­ψη, τό δω­μά­τιο ἦταν γε­μᾶ­το βα­θειές σκιές.        Ὁ Μπράν­τεν ἦταν βυ­θι­σμέ­νος σέ μιάν ἀπ’ αυ­τές τίς σκιές· τόν εἶ­χε κα­λύ­ψει καί δέν τόν πεί­ρα­ζε. Ἡ ἀσά­φεια τοῦ σκο­τα­διοῦ τοὔ­δι­νε θάρ­ρος νά κρα­τά­ει τό βλέμ­μα του καρ­φω­μέ­νο μέ ὅσο πά­θος ἤθε­λε πά­νω στό κο­ρί­τσι πού κα­θό­ταν στό φῶς τῆς φω­τιᾶς.        Ἦταν πο­λύ ὄμορ­φη, μέ μιά συγ­κε­κρι­μέ­νη θελ­κτι­κή, πλού­σια ἀπό­χρω­ση δέρ­μα­τος πού χα­ρα­κτη­ρί­ζει τόν ὑγιή, με­λα­χρι­νό τύ­πο. Ἦταν ἀπό­λυ­τα συγ­κρο­τη­μέ­νη, ἔτσι ὅπως χάϊ­δευε ἀφη­ρη­μέ­να τό σα­τι­νέ τρί­χω­μα τῆς γά­τας πού εἶ­χε κου­λου­ρια­στεῖ στήν ἀγ­κα­λιά της, ἐνῷ πε­ρι­στα­σια­κά ἔστελ­νε μιάν ἀρ­γή μα­τιά στή σκιά ὅπου κα­θό­ταν ὁ φί­λος της. Μι­λοῦ­σαν χα­μη­λό­φω­να, γιά ἀδιά­φο­ρα πράγ­μα­τα τά ὁποῖα γι­νό­ταν ὁλο­φά­νε­ρο πώς δέν ἦσαν αὐ­τά πού εἶ­χαν πραγ­μα­τι­κά στό μυα­λό τους. Ἤξε­ρε ὅτι τήν ἀγα­ποῦ­σε – ἕνας εἰ­λι­κρι­νής, φω­να­κλάς τύ­πος χω­ρίς ἀρ­κε­τή πο­νη­ριά ὥστε νά κρύ­βει τά αἰ­σθή­μα­τά του, καί χω­ρίς κα­μιά διά­θε­ση νά τό κά­νει. Ἐδῶ καί δυό βδο­μά­δες ἀνα­ζη­τοῦ­σε ἐπί­μο­να καί μέ ζῆ­λο τή συν­τρο­φιά της. Πε­ρί­με­νε μέ σι­γου­ριά ὅτι θά τῆς ἔκα­νε πρό­τα­ση γά­μου, καί σκό­πευε νά τήν ἀπο­δε­χτεῖ. Ὁ μᾶλ­λον ἀσή­μαν­τος καί ὄχι ἑλ­κυ­στι­κός Μπράν­τεν ἦταν πάμ­πλου­τος· καί τῆς ἄρε­σε καί τῆς ἦσαν ἀπα­ραί­τη­τη ἡ κου­στω­δία τῶν ἀνέ­σε­ων πού ὁ πλοῦ­τος του θά τῆς πρό­σφε­ρε.        Κα­τά τή διάρ­κεια μιᾶς παύ­σης στό ἐν­διά­με­σο τῆς συ­ζή­τη­σής τους γιά τό τε­λευ­ταῖο τσάι καί τήν ἑπό­με­νη δε­ξί­ω­ση ἄνοι­ξε ἡ πόρ­τα καί μπῆ­κε ἕνας νέ­ος ἄν­τρας τόν ὁποῖο ὁ Μπράν­τεν γνώ­ρι­ζε ἀρ­κε­τά κα­λά. Ἡ κο­πέ­λα γύ­ρι­σε τό πρό­σω­πό της πρός τό μέ­ρος του. Μέ ἕνα-δυό βή­μα­τα ἦρ­θε δί­πλα της σκύ­βον­τας πά­νω ἀπό τήν κα­ρέ­κλα της —πρίν κἄν ἐκεί­νη ὑπο­ψια­στεῖ τήν πρό­θε­σή του, ἀφοῦ δέν κα­τά­λα­βε πώς ἐκεῖ­νος δέν εἶ­χε δεῖ τόν ἐπι­σκέ­πτη της—τῆς ἔδω­σε ἕνα πα­θια­σμέ­νο, πα­ρα­τε­τα­μέ­νο φι­λί στά χεί­λη.