Ερ­νεστ Χέ­μιν­γουεϊ (Ernest Hemingway): Τό Τέ­λος Κά­ποιου Πράγ­μα­τος

 

By planodion on 24 Μάϊος 2026 Ἔρ­νεστ Χέ­μιν­γουεϊ (Ernest Hemingway) Τό Τέ­λος Κά­ποιου Πράγ­μα­τος (The End of Something) ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΧΡΟΝΙΑ τό Χόρ­τονς Μπέϊ ἦταν μιά πό­λη ξυ­λεί­ας. Κα­νέ­νας ἀπ’ ὅσους ζοῦ­σαν ἐκεῖ δέν μπο­ροῦ­σε νά μήν ἀκού­ει τόν ἦχο ἀπό τά με­γά­λα πριό­νια στό ἐρ­γο­στά­σιο δί­πλα στή λί­μνη. Ὅμως κά­ποια χρο­νιά ἔπα­ψαν πλέ­ον νά ὑπάρ­χουν κορ­μοί γιά ὑλο­τό­μη­ση. Τά ἱστιο­φό­ρα πού με­τέ­φε­ραν τήν ξυ­λεία ἦρ­θαν στόν κόλ­πο καί φορ­τώ­θη­καν μέ τά προ­ϊ­όν­τα τοῦ πριο­νι­στη­ρί­ου, τά ὁποῖα ἦσαν στοι­βαγ­μέ­να στήν αὐ­λή. Ὅλοι οἱ σω­ροί τῆς ξυ­λεί­ας ἀπο­μα­κρύ­θη­καν. Τό με­γά­λο ἐρ­γο­στά­σιο ἀπο­γυ­μνώ­θη­κε ἀπ’ ὅλα ἐκεῖ­να τά ἐξαρ­τή­μα­τα πού μπο­ροῦ­σαν ν’ ἀφαι­ρε­θοῦν, κι οἱ ἐρ­γά­τες τά φόρ­τω­σαν σ’ ἕνα ἀπό τά ἱστιο­φό­ρα. Ἡ σκού­να ἀπο­μα­κρύν­θη­κε ἀπό τόν κόλ­πο πρός τήν ἀνοι­χτή λί­μνη, με­τα­φέ­ρον­τας τά δυό με­γά­λα πριό­νια, τό βα­γο­νέ­το πού ἔρι­χνε τούς κορ­μούς πά­νω στά πε­ρι­στρε­φό­με­να, κυ­κλι­κά πριό­νια καί ὅλους τούς κυ­λίν­δρους, τούς τρο­χούς, τούς ἱμάν­τες καί τά σι­δε­ρέ­νια ἐξαρ­τή­μα­τα, τά πάν­τα φορ­τώ­θη­καν πά­νω σ’ ἕνα κύ­τος γε­μά­το ξυ­λεία. Τό ἀνοι­χτό του ἀμ­πά­ρι κα­λύ­φθη­κε μέ κα­ρα­βό­πα­νο πού τὄ­δε­σαν σφι­χτά, οἱ ναύ­τες ἄνοι­ξαν τά πα­νιά πού φού­σκω­σαν κι ἡ σκού­να βγῆ­κε στήν ἀνοι­χτή λί­μνη, με­τα­φέ­ρον­τας μα­ζί της ὅ,τι εἶ­χε κά­νει τό ἐρ­γο­στά­σιο ἐρ­γο­στά­σιο καί τό Χόρ­τονς Μπέϊ πό­λη.        Οἱ μο­νώ­ρο­φοι κοι­τῶ­νες, τά μα­γει­ρεῖα, τό κα­τά­στη­μα τῆς ἑται­ρεί­ας, τά γρα­φεῖα τοῦ ἐρ­γο­στα­σί­ου καί τό ἴδιο τό ἐρ­γο­στά­σιο ἔστε­καν ἔρη­μα πά­νω σέ στρέμ­μα­τα πριο­νι­διοῦ πού κά­λυ­πταν τό ἑλῶ­δες λι­βά­δι δί­πλα στήν ἀκτή τοῦ κόλ­που.         Δέ­κα χρό­νια ἀρ­γό­τε­ρα δέν εἶ­χε ἀπο­μεί­νει τί­πο­τα ἀπό τό ἐρ­γο­στά­σιο ἐκτός ἀπό τά σπα­σμέ­να λευ­κά ἀσβε­στο­λι­θι­κά πε­τρώ­μα­τα τῶν θε­με­λί­ων του πού πρό­βαλ­λαν μές ἀπό τή βαλ­τώ­δη δεύ­τε­ρη φυ­σι­κή ἀνα­γέν­νη­ση τῆς βλά­στη­σης κα­θώς ὁ Νίκ καί ἡ Μάρ­τζο­ρι κω­πη­λα­τοῦ­σαν κα­τά μῆ­κος τῆς ἀκτῆς. Ψά­ρευαν μέ συρ­τή στό κα­νά­λι, στήν ἄκρη τῆς ὄχθης, ὅπου ὁ βυ­θός ξαφ­νι­κά ἀπό τ’ ἀμ­μώ­δη ρη­χά νε­ρά κα­τέ­βαι­νε στά δώ­δε­κα πό­δια σκο­τει­νοῦ νε­ροῦ. Ψά­ρευαν πη­γαί­νον­τας νά στή­σουν τίς βρα­δι­νές πε­το­νιές γιά τίς με­γά­λες πέ­στρο­φες ρέϊν­μπο­ου(1).        «Νά τό πα­λιό μας ἐρεί­πιο, Νίκ», εἶ­πε ἡ Μάρ­τζο­ρι.        Ὁ Νίκ, κω­πη­λα­τών­τας, κοί­τα­ξε τήν λευ­κή πέ­τρα ἀνά­με­σα στά πρά­σι­να δέν­τρα.        «Νά’ το», εἶ­πε.        «Μπο­ρεῖς νά τό θυ­μη­θεῖς ὅταν ἦταν ἐρ­γο­στά­σιο;», ρώ­τη­σε ἡ Μάρ­τζο­ρι.        «Μό­λις πού τό θυ­μᾶ­μαι», εἶ­πε ὁ Νίκ.        «Μοιά­ζει πε­ρισ­σό­τε­ρο μέ κά­στρο», εἶ­πε ἡ Μάρ­τζο­ρι.        Ὁ Νίκ δέν ἀπάν­τη­σε. Συ­νέ­χι­σαν κω­πη­λα­τών­τας ὥσπου τό ἐρ­γο­στά­σιο χά­θη­κε ἀπό τ’ ὀπτι­κό τους πε­δίο, ἀκο­λου­θών­τας τήν ἀκτο­γραμ­μή. Τό­τε ὁ Νίκ βγῆ­κε ἀπό τά ὅρια τοῦ κόλ­που.        «Δέν τσιμ­πᾶ­νε», εἶ­πε.        «Ὄχι», εἶ­πε ἡ Μάρ­τζο­ρι. Ἦταν ἐπι­κεν­τρω­μέ­νη στό κα­λά­μι ὅλη τήν ὥρα τοῦ ψα­ρέ­μα­τος, ἀκό­μη κι ὅταν μι­λοῦ­σε. Τῆς ἄρε­σε νά ψα­ρεύ­ει. Τῆς ἄρε­σε νά ψα­ρεύ­ει μέ τόν Νίκ.        Κον­τά στή βάρ­κα μιά με­γά­λη πέ­στρο­φα ἔσπα­σε τήν ἐπι­φά­νεια τοῦ νε­ροῦ. Ὁ Νίκ τρά­βη­ξε δυ­να­τά τό ἕνα κου­πί γιά νά στρί­ψει ἡ βάρ­κα καί νά πε­ρά­σει τό δό­λω­μα πού ἔσερ­νε μα­κριά πί­σω ἀπό τό ση­μεῖο πού ἔτρω­γε ἡ πέ­στρο­φα. Κα­θώς ἡ ρά­χη τοῦ ψα­ριοῦ βγῆ­κε ἔξω ἀπό τό νε­ρό, τά μι­κρά ψα­ρά­κια πή­δη­σαν μέ σφο­δρό­τη­τα. Ψέ­κα­σαν τήν ἐπι­φά­νεια ὅπως μιά χού­φτα σκά­για πού ρί­χνον­ται στό νε­ρό. Κι ἄλ­λη μιά πέ­στρο­φα ἔσπα­σε τό νε­ρό, ἀπό τήν ἄλ­λη πλευ­ρά τῆς βάρ­κας.        «Τρῶ­νε», εἶ­πε ἡ Μάρ­τζο­ρι.        «Ἀλ­λά δέν τσιμ­πᾶ­νε», εἶ­πε ὁ Νίκ.        Γύ­ρι­σε τή βάρ­κα γιά νά ξα­να­πε­ρά­σουν ἀπό τά ση­μεῖα πού ἔβλε­παν τά ψά­ρια νά τρέ­φον­ται καί με­τά τήν κα­τεύ­θυ­νε πρός τό ἀκρω­τή­ρι. Ἡ Μάρ­τζο­ρι δέν μά­ζε­ψε τήν πε­το­νιά στό κα­ρού­λι ὥσπου ἡ βάρ­κα ἄγ­γι­ξε τήν ὄχθη.        Τρά­βη­ξαν τή βάρ­κα στήν πα­ρα­λία κι ὁ Νίκ ἔβγα­λε ἕναν κου­βά μέ ζων­τα­νές πέρ­κες. Οἱ πέρ­κες κο­λυμ­ποῦ­σαν στό νε­ρό. Ὁ Νίκ ἔπια­σε τρεῖς μέ τά χέ­ρια, τους ἔκο­ψε τά κε­φά­λια καί τίς ἔγδα­ρε ἐνῶ ἡ Μάρ­τζο­ρι ψα­χού­λευε μές στόν κου­βά, καί τε­λι­κά ἔπια­σε μιά πέρ­κα, τῆς ἔκο­ψε τό κε­φά­λι καί τήν ἔγδα­ρε.        Ὁ Νίκ κοί­τα­ξε τό ψά­ρι της.        «Δέν θέ­λεις ν’ ἀφαι­ρέ­σεις τό πτε­ρύ­γιο τῆς κοι­λιᾶς», εἶ­πε. «Θά εἶ­ναι μιά χα­ρά γιά δό­λω­μα, ἀλ­λά μᾶλ­λον καλ­λί­τε­ρα νά τό ἀφή­σεις.»        Πέ­ρα­σε κά­θε γδαρ­μέ­νη πέρ­κα ἀπό τήν οὐ­ρά σ’ ἕνα ἀγ­κί­στρι. Ὑπῆρ­χαν δυό ἀγ­κί­στρια πια­σμέ­να σέ κά­θε πε­το­νιά. Ὕστε­ρα ἡ Μάρ­τζο­ρι κω­πη­λα­τών­τας ἔβγα­λε τή βάρ­κα ἔξω πέ­ρα ἀπό τήν ὄχθη τοῦ κα­να­λιοῦ, κρα­τών­τας τήν πε­το­νιά στά δόν­τια της καί κοι­τά­ζον­τας πρός τόν Νίκ, ὁ ὁποῖ­ος στε­κό­ταν στήν ὄχθη βα­στών­τας τό κα­λά­μι κι ἀφή­νον­τας τήν πε­το­νιά νά ξε­τυ­λι­χθεῖ ἀπό τό κα­ρού­λι.        «Αὐ­τό εἶ­ναι σω­στό», τῆς φώ­να­ξε.        «Νά τό ἀφή­σω νά πέ­σει;» ἀπάν­τη­σε ἡ Μάρ­τζο­ρι, κρα­τών­τας τήν πε­το­νιά στό χέ­ρι της.        «Ναί, ἄφη­σέ το.» Ἡ Μάρ­τζο­ρι ἄφη­σε τήν πε­το­νιά στό νε­ρό καί πα­ρα­κο­λού­θη­σε τά δο­λώ­μα­τα νά βυ­θί­ζον­ται.        Γύ­ρι­σε μέ τή βάρ­κα κι ἔβα­λε καί δεύ­τε­ρη πε­το­νιά μέ τόν ἴδιο τρό­πο. Κά­θε φο­ρά ὁ Νίκ το­πο­θε­τοῦ­σε πά­νω στή βά­ση τοῦ κα­λα­μιοῦ ἕνα με­γά­λο ξύ­λο γιά νά τό κρα­τά­ει στα­θε­ρό καί τό στή­ρι­ζε ὑπό γω­νία μέ μιά μι­κρή πλά­κα. Μα­ζεύ­ον­τας στό κα­ρού­λι τή χα­λα­ρή πε­το­νιά τήν τέν­τω­νε ὥσπου τό δό­λω­μα ἀκουμ­ποῦ­σε στόν ἀμ­μώ­δη βυ­θό τοῦ κα­να­λιοῦ κι ἐνερ­γο­ποιοῦ­σε τό «κλίκ» τοῦ κα­ρου­λιοῦ.        Ἡ Μάρ­τζο­ρι κω­πη­λά­τη­σε ὥς λί­γο πιό πέ­ρα ἀπό τό ἀκρω­τή­ρι γιά νά μήν ἐνο­χλή­σει τίς πε­το­νιές. Ἔσπρω­ξε δυ­να­τά τά κου­πιά κι ἡ βάρ­κα ἀνέ­βη­κε στήν πα­ρα­λία. Μι­κρά κύ­μα­τα ἦρ­θαν μα­ζί της. Ἡ Μάρ­τζο­ρι βγῆ­κε ἀπό τή βάρ­κα κι ὁ Νίκ τήν τρά­βη­ξε ἀκό­μη πιό ψη­λά στήν ὄχθη.        «Τί συμ­βαί­νει, Νίκ;» ρώ­τη­σε ἡ Μάρ­τζο­ρι.        «Δέν ξέ­ρω», εἶ­πε ὁ Νίκ, μα­ζεύ­ον­τας ξύ­λα γιά φω­τιά.        Ἄνα­ψαν φω­τιά μέ ξε­βρα­σμέ­να ξύ­λα. Ἡ Μάρ­τζο­ρι πῆ­γε στή βάρ­κα κι ἔφε­ρε μιά κου­βέρ­τα. Τό βρα­δι­νό ἀε­ρά­κι ἔσπρω­χνε τόν κα­πνό πρός τό ἀκρω­τή­ρι, κι ἔτσι ἡ Μάρ­τζο­ρι ἔστρω­σε τήν κου­βέρ­τα ἀνά­με­σα στή φω­τιά καί τή λί­μνη.        Ἡ Μάρ­τζο­ρι κά­θι­σε στήν κου­βέρ­τα μέ τήν πλά­τη στή φω­τιά καί πε­ρί­με­νε τόν Νίκ. Ἐκεῖ­νος ἦρ­θε καί κά­θι­σε δί­πλα της. Πί­σω τους ἦταν τό πυ­κνό ἀνα­γεν­νη­μέ­νο δά­σος τοῦ ἀκρω­τη­ρί­ου καί μπρο­στά τους ὁ κόλ­πος μέ τό στό­μιο τοῦ Χόρ­τονς Κρήκ. Δέν ἦταν τε­λεί­ως σκο­τει­νά. Τό φῶς τῆς φω­τιᾶς ἔφτα­νε ὥς τό νε­ρό. Μπο­ροῦ­σαν κι οἱ δύο νά βλέ­πουν τίς δυό με­ταλ­λι­κές πε­το­νιές πού ἔγερ­ναν πά­νω ἀπό τό σκο­τει­νό νε­ρό. Ἡ φω­τιά λαμ­πύ­ρι­ζε στά κα­ρού­λια τῶν κα­λα­μιῶν.        Ἡ Μάρ­τζο­ρι ἄνοι­ξε τό κα­λά­θι μέ τό βρα­δι­νό.        «Δέν πει­νάω», εἶ­πε ὁ Νίκ.        «Ἔλα, φάε κά­τι, Νίκ.»        «Κα­λά.»        Ἔφα­γαν χω­ρίς νά μι­λᾶν, πα­ρα­κο­λου­θών­τας τίς δυό πε­το­νιές καί τίς ἀν­τα­να­κλά­σεις τῆς φω­τιᾶς στό νε­ρό.        «Θἄ­χει φεγ­γά­ρι ἀπό­ψε», εἶ­πε ὁ Νίκ. Κοί­τα­ξε πρός τούς λό­φους πού ἦσαν ἀπέ­ναν­τι ἀπό τόν κόλ­πο, κι οἱ ὁποῖ­οι ἄρ­χι­σαν νά δια­γρά­φον­ται πιό κα­θα­ρά κά­τω ἀπό τόν οὐ­ρα­νό. Ἤξε­ρε πώς τό φεγ­γά­ρι θ’ ἀνα­δυό­ταν πί­σω ἀπό τούς λό­φους.        «Τό ξέ­ρω», εἶ­πε χα­ρού­με­νη ἡ Μάρ­τζο­ρι.        «Ὅλα τά ξέ­ρεις», εἶ­πε ὁ Νίκ.        «Ὤ, Νίκ, κό­φτο σέ πα­ρα­κα­λῶ! Σέ πα­ρα­κα­λῶ μήν εἶ­σαι ἔ­τσι!»        «Δέν μπο­ρῶ νά τό ἐλέγ­ξω», εἶ­πε ὁ Νίκ. «Τά ξέ­ρεις ὅλα. Αὐ­τό εἶ­ναι τό πρό­βλη­μα. Τό ξέ­ρεις ὅτι τά ξέ­ρεις.»        Ἡ Μάρ­τζο­ρι δέν εἶ­πε τί­πο­τα.        «Στἄ­χω μά­θει ὅλα. Τό ξέ­ρεις. Τί δέν ξέ­ρεις πιά;»        «Ὤχ, σκά­σε», εἶ­πε ἡ Μάρ­τζο­ρι. «Νά τό φεγ­γά­ρι.»        Κά­θι­σαν στήν κου­βέρ­τα χω­ρίς ν’ ἀγ­γί­ζουν ὁ ἕνας τόν ἄλ­λον καί κοί­τα­ζαν τό φεγ­γά­ρι πού ἀνέ­τει­λε.        «Δέν χρειά­ζε­ται νά λές ἀνο­η­σί­ες», εἶ­πε ἡ Μάρ­τζο­ρι. «Τί τρέ­χει στ’ ἀλή­θεια;»        «Δέν ξέ­ρω.»        «Φυ­σι­κά καί ξέ­ρεις.»        «Ὄχι, δέν ξέ­ρω.»        «Ἔλα λοι­πόν, πές το.»        Ὁ Νίκ κοί­τα­ζε τό φεγ­γά­ρι πού ἀνέ­βαι­νε πά­νω ἀπό τούς λό­φους.        «Δέν εἶ­ναι πιά δια­σκε­δα­στι­κό.»        Φο­βό­ταν νά κοι­τά­ξει τήν Μάρ­τζο­ρι. Με­τά τήν κοί­τα­ξε. Κα­θό­ταν ἐκεῖ μέ τήν πλά­τη γυ­ρι­σμέ­νη σ’ αὐ­τόν. Κοί­τα­ξε τήν πλά­τη της. «Δέν εἶ­ναι πλέ­ον δια­σκε­δα­στι­κό. Τί­πο­τε ἀπ’ ὅλα αὐ­τά.»        Ἐκεί­νη δέν εἶ­πε τί­πο­τα. Αὐ­τός συ­νέ­χι­σε. «Νιώ­θω σάν μέ­σα μου ὅλα νἄ­χου­νε πά­ει κα­τά δια­ό­λου. Δέν ξέ­ρω Μάρτζ. Δέν ξέ­ρω τί νά πῶ.»        Κοί­τα­ξε τήν πλά­τη της.        «Δέν εἶ­ναι δια­σκε­δα­στι­κός ὁ ἔρω­τας;» εἶ­πε ἡ Μάρ­τζο­ρι.        «Ὄχι», εἶ­πε ὁ Νίκ. Ἡ Μάρ­τζο­ρι ση­κώ­θη­κε. Ὁ Νίκ κα­θό­ταν ἐκεῖ μέ τό κε­φά­λι στά χέ­ρια του.        «Πάω νά πά­ρω τή βάρ­κα», τοῦ φώ­να­ξε. «Ἐσύ μπο­ρεῖς νά γυ­ρί­σεις περ­πα­τών­τας ἀπό τό ἀκρω­τή­ρι.»        «Ἐν­τά­ξει», εἶ­πε ὁ Νίκ. «Θά σοῦ σπρώ­ξω τή βάρ­κα νά φύ­γεις.»        «Δέν χρειά­ζε­ται», τοῦ εἶ­πε. Ἦταν ἤδη μέ­σα στή βάρ­κα πού ἐπέ­πλεε μέ τό φῶς τοῦ φεγ­γα­ριοῦ πά­νω της. Ὁ Νίκ γύ­ρι­σε πί­σω καί ξά­πλω­σε μέ τό πρό­σω­πο μές στήν κου­βέρ­τα δί­πλα στή φω­τιά. Μπο­ροῦ­σε ν’ ἀκού­ει τήν Μάρ­τζο­ρι νά κω­πη­λα­τεῖ στό νε­ρό.        Ἔμει­νε ξα­πλω­μέ­νος ἐκεῖ γιά πολ­λή ὥρα. Ἔμει­νε ὥσπου ἄκου­σε τόν Μπίλ νἄρ­χε­ται στό ξέ­φω­το περ­πα­τών­τας μές ἀπό τό δά­σος. Ἔνιω­σε τόν Μπίλ νά πλη­σιά­ζει στή φω­τιά. Ὁ Μπίλ οὔ­τε πού τόν ἄγ­γι­ξε.        «Ἔφυ­γε κα­λά;» εἶ­πε ὁ Μπίλ.        «Ναί», εἶ­πε ὁ Νίκ ψέ­μα­τα, μέ τό πρό­σω­πό του στήν κου­βέρ­τα.        «Ἔγι­νε καυ­γάς;»        «Ὄχι, κα­νέ­νας καυ­γάς δέν ἔγι­νε.»        «Πῶς νιώ­θεις;»        «Ἄχ, πα­ρά­τα με, Μπίλ! Φύ­γε κι ἄσε με γιά λί­γο μό­νο μου.»        Ὁ Μπίλ πῆ­ρε ἕνα σάν­τουιτς ἀπό τό κα­λά­θι τοῦ βρα­δι­νοῦ καί πῆ­γε νά κοι­τά­ξει τίς πε­το­νιές. Σημ.τ.μ.: (1) Ἰρι­δί­ζου­σα πέ­στρο­φα. Ἐπι­στη­μο­νι­κὴ ὀνο­μα­σία: Oncorhynchus mykiss Ἀνή­κει στὴν οἰ­κο­γέ­νεια τῶν σαλ­μο­νι­δῶν (Salmonidae), ὅπως καὶ ὁ σο­λο­μός. Εἶ­ναι γνω­στή γιὰ τὰ ἔν­το­να χρώ­μα­τά της, μὲ χα­ρα­κτη­ρι­στι­κὴ ἰρι­δί­ζου­σα λω­ρί­δα στὰ πλευ­ρά της. Πη­γή: https://www.studocu.com/row/document/virtual-university-of-pakistan/fundamentals-of-front-end-development/book-the-end-of-something/100046934 & The Complete Short Stories of Ernest Hemingway, Forew. by John, Patrick and Gregory Hemingway. Preface by Charles Scribner, Simon & Schuster, Νο­έμ­βριος 1997 (pdf) Τό δι­ή­γη­μα «The End of Something» πε­ρι­λαμ­βά­νε­ται στή συλ­λο­γή In Our Time καί δη­μο­σιεύ­τη­κε στή Νέα Ὑόρ­κη τό 1925 ἀπό τόν Ἐκ­δο­τι­κό Οἶ­κο Boni & Liveright. Ἔρ­νεστ Χέ­μιν­γουέϊ (Ernest Hemingway, 1899-1961): Ὁ Ἔρ­νεστ Χέ­μιν­γουέϊ ὑπῆρ­ξε ἕνας ἀπό τούς ση­μαν­τι­κό­τε­ρους πε­ζο­γρά­φους τοῦ 20οῦ αἰ­ώ­να, βρα­βευ­μέ­νος μέ τό βρα­βεῖο Νό­μπελ (1954). Τό ἔρ­γο του ἐπη­ρέ­α­σε καί συ­νε­χί­ζει νά ἐπη­ρε­ά­ζει ἀνα­ρίθ­μη­τους συγ­γρα­φεῖς τό­σο στή γε­νέ­τει­ρά του, τίς ΗΠΑ, ὅσο καί στόν ὑπό­λοι­πο κό­σμο. Ὁρι­σμέ­να ἀπό τά γνω­στό­τε­ρα μυ­θι­στο­ρή­μα­τά του εἶ­ναι Ὁ Γέ­ρος καί ἡ θά­λασ­σα (The old man and the sea, 1951), Ἀπο­χαι­ρε­τι­σμός στά ὅπλα (A farewell to arms, 1929), Γιά ποιόν χτυ­πᾶ ἡ καμ­πά­να (For whom the bell tolls, 1940), Ὁ ἥλιος ἀνα­τέλ­λει ξα­νά (The sun also rises, 1926) κ.ἄ. Με­γά­λο μέ­ρος τοῦ ἔρ­γου του ἔχει με­τα­φρα­στεῖ στά ἑλ­λη­νι­κά. Δεῖτε καί τό ἀ­φιέ­ρω­μα τοῦ ἱ­στο­λο­γί­ου μας στόν συγ­γρα­φέα πού ἐ­πι­με­λή­θη­κε ἡ Να­τά­σα Κε­σμέ­τη. Με­τά­φρα­ση ἀπό τά ἀγ­γλι­κά: Να­τά­σα Ζα­χα­ρο­πού­λου (1961): Σπού­δα­σε Δη­μο­σιο­γρα­φία. Πρω­το­εμ­φα­νί­στη­κε μέ τή συλ­λο­γή ποι­η­μά­των Νά σ’ ἔχω (1995) καί τή συλ­λο­γή δι­η­γη­μά­των Κι ἄς μέ τα­ξι­δεύ­εις ὅπου (1995). Τε­λευ­ταῖα της βι­βλία: Πρό­σω­πα στό Νε­ρό (Μυ­θι­στό­ρη­μα, 2013) & Πε­τών­τας μ’ ἕνα drone (Δι­η­γή­μα­τα, 2019). Ποι­ή­μα­τα, δι­η­γή­μα­τα καί με­τα­φρά­σεις της δη­μο­σιεύ­ον­ται σέ ἔν­τυ­πα καί ἠλε­κτρο­νι­κά πε­ριο­δι­κά. Ση­μαν­τι­κὴ ἐ­νη­μέ­ρω­ση γιὰ τὴν πο­ρεί­α τοῦ ἱ­στο­λο­γί­ου: Δεῖ­τε ἐ­δῶ: Γιάν­νης Πα­τί­λης: Πλα­νό­δι­ον – Ἱ­στο­ρί­ες Μπον­ζάι. Στρο­φή .

Πλανόδιον - Ιστορίες Μπονζάι © 2026.