Κώ­στας Ποῦ­λος: Παράθυρα

 

By planodion on 21 Μάϊος 2026 Κώ­στας Ποῦ­λος Πα­ρά­θυ­ρα ΑΚΟ τὰ βι­ο­γρα­φι­κά. Ἔμ­παι­ναν σὲ φα­κέ­λους καὶ ἔ­φευ­γαν πρὸς τὶς πιὸ δι­α­φο­ρε­τι­κὲς κα­τευ­θύν­σεις, σὰν τὶς σπί­θες τῶν πυ­ρο­τε­χνη­μά­των ἢ σὰν θραύ­σμα­τα ἀ­πὸ νάρ­κη ποὺ πα­τή­θη­κε κα­τὰ λά­θος ἀ­πὸ κυ­νη­γη­μέ­νο ἀ­γρί­μι ἢ ἀ­πὸ τρο­μαγ­μέ­νο πρό­σφυ­γα. Στὴν ἀρ­χὴ οἱ δι­α­τυ­πώ­σεις ἦ­ταν προ­σε­χτι­κές: Πτυ­χι­οῦ­χος ΕΠΑΛ Δο­μι­κῶν ἔρ­γων, μὲ πεν­τα­ε­τῆ προ­ϋ­πη­ρε­σί­α, σὲ κα­τα­σκευ­α­στι­κὴ ἑ­ται­ρεί­α, ζη­τεῖ ἀ­νά­λο­γη ἐρ­γα­σί­α. Εἶ­χε κα­τε­βά­σει ἀρ­κε­τὰ πρό­τυ­πα ἀ­πὸ ἱ­στο­σε­λί­δες ἀ­νέρ­γων ἢ δι­κη­γο­ρι­κῶν γρα­φεί­ων καὶ εἶ­χε κα­τα­λή­ξει σὲ ἕ­να βι­ο­γρα­φι­κὸ λι­τὸ καὶ οὐ­σι­α­στι­κό, χω­ρὶς ὑ­περ­βο­λές. Καὶ ὑ­πο­γρα­φὴ στὸ τέ­λος: Ἀν­τώ­νιος Πε­λέ­κης. Ἀν­τώ­νιος, ὄ­χι Ἀν­τώ­νης, ποὺ γρά­φουν με­ρι­κοί, λὲς καὶ κά­να­νε μα­ζὶ φαν­τά­ροι. Ἀ­πὸ ξέ­νες γλῶσ­σες μό­νο ἀγ­γλι­κά. Λό­ου­ερ. «Βά­λε καὶ γαλ­λι­κά, τό­σα χρό­νια πή­γαι­νες στὸ ἰν­στι­τοῦ­το» τὸν τσίγ­κλα­γε ἡ Ὄλ­γα. Εἶ­χε δί­κιο. Ἑ­φτὰ χρό­νια ἦ­ταν αὐ­τά. Ναί, ἀλ­λὰ ἑ­φτὰ χρό­νια ξο­δε­μέ­να σὲ πλά­κες καὶ κο­πά­νες. Στὸ Πα­ρί­σι στὶς δι­α­κο­πές, ἡ ἀ­λή­θεια, δὲν τὰ εἶ­χε κα­τα­φέ­ρει κα­θό­λου ἄ­σχη­μα. Κομ­πι­ὲν σὰ κούτ, σιλ­βου­πλέ; Μερ­σί. Του­ρι­στι­κὰ γαλ­λι­κά. Δὲν τὰ βά­ζεις σὲ βι­ο­γρα­φι­κὸ γιὰ δου­λειά. Σὲ ρω­τᾶ­νε με­τὰ καὶ κά­θε­σαι καὶ τοὺς κοι­τᾶς σὰν Ἀ­λέ­κος. Δὲν εἶ­ναι σο­βα­ρό. Δὲν κά­νεις κα­λὴ ἐν­τύ­πω­ση ἔ­τσι. Καὶ τί νο­μί­ζεις; Κου­τό­χορ­το τρῶ­νε; Εἶ­ναι εἰ­δι­κοί. Σπου­δαγ­μέ­νοι, ρὲ παι­δί μου, πῶς τὸ λέ­νε; Ψυ­χο­λό­γοι φυ­σι­ο­γνω­μι­στές. Σὲ κό­βουν μὲ τὴ μί­α, τί μπά­ζα πιά­νεις. Μιὰ μα­τιά τους ἴ­σον ἀ­κτι­νο­γρα­φί­α. Ἡ Ὄλ­γα τοῦ ἔ­ρι­ξε τὴ δι­κή της μα­τιά, ὅ­τι καὶ κα­λά, πά­λι τὶς ὑ­περ­βο­λὲς ἄρ­χι­σες τώ­ρα. «Ναί, ρὲ Ὀλ­γί­τσα, ἀ­κτι­νο­γρα­φί­α! Καὶ λί­γα λέ­ω. Εἰ­δι­κὰ αὐ­τὸς ὁ χτε­σι­νὸς στὴ συ­νέν­τευ­ξη δὲν παι­ζό­ταν, σοῦ λέ­ω. Μὲ κοί­τα­ζε σὰν σκά­νερ, ὁ κε­ρα­τάς!»         Με­τροῦ­σε τὸν χρό­νο μὲ τὰ βι­ο­γρα­φι­κά. Τέσ­σε­ρις μῆ­νες, πέν­τε μῆ­νες, ἕ­ξι μῆ­νες. Κι ἐ­κεῖ ποὺ ἄρ­χι­ζε νὰ βα­ρι­ε­στᾶ καὶ νὰ λέ­ει τέρ­μα, δὲν ἔ­χει νό­η­μα, καὶ σκε­φτό­ταν τὸν ἑ­αυ­τό του στὸν σταθ­μὸ τοῦ Μο­νά­χου δί­χως οὔ­τε μί­α γερ­μα­νι­κὴ λέ­ξη —πιὸ ξέ­νος κι ἀ­πὸ ξέ­νο—, νά σου καὶ σκά­ει τὸ τη­λέ­φω­νο γιὰ νέ­α συ­νέν­τευ­ξη. Στὴν ἀρ­χὴ σκέ­φτη­κε νὰ μὴν πά­ει. Πῆ­γε ὅ­μως. Καὶ πῆ­γε χα­λα­ρός. Τό­σο χα­λα­ρὸς καὶ σί­γου­ρος γιὰ τὴν ἀ­πο­τυ­χί­α, ποὺ τε­λι­κὰ πῆ­ρε τὴ θέ­ση. Κα­λή. Κι ἂν σκε­φτεῖς τί γί­νε­ται γύ­ρω, πο­λὺ κα­λή. Κι ὁ ἐρ­γο­δό­της κα­λός. Τυ­πι­κός. Καὶ κα­λον­τυ­μέ­νος. Κά­θε μέ­ρα καὶ μὲ ἄλ­λο κο­στού­μι. Μό­νο το παλ­τὸ ἦ­ταν στα­θε­ρά το ἴ­διο. Σε­βιότ. Σκο­τσέ­ζι­κο ὕ­φα­σμα, ἀ­κρι­βό, ὅ­μως στοὺς ὤ­μους ἡ σκό­νη ἔ­κα­νε πάρ­τι. Μι­κρὰ μι­κρὰ σω­μα­τί­δια ποὺ βα­ρέ­θη­καν νὰ αἰ­ω­ροῦν­ται χω­ρὶς σκο­πὸ καὶ ἀ­πο­φά­σι­σαν νὰ θρο­νια­στοῦν πά­νω στὸ μαῦ­ρο σκο­τσέ­ζι­κο ὕ­φα­σμα, πε­ρι­μέ­νον­τας κά­ποι­ον μα­θη­τευ­ό­με­νο νὰ τὰ ξε­σκο­νί­σει. Κά­ποι­ον ποὺ ἤ­θε­λε νὰ ἀ­νέ­βει. Νὰ πά­ει ψη­λά. «Ἔ­χε­τε λί­γη σκό­νη, κύ­ρι­ε Ἀ­νέ­στη.» Τώ­ρα σκό­νη ἢ πι­τυ­ρί­δα, λί­γη ση­μα­σί­α εἶ­χε. Κέρ­δι­ζε ὅ­μως τὴν ἐμ­πι­στο­σύ­νη τοῦ ἀ­φεν­τι­κοῦ. Λί­γη προ­σαρ­μο­γὴ χρει­α­ζό­ταν. Καὶ μιὰ μι­κρὴ δι­όρ­θω­ση στὴν ἐμ­φά­νι­ση. Δὲν ἤ­θε­λε νὰ μεί­νει μιὰ ζω­ὴ ἄ­πλυ­τος φοι­τη­τής. Στὴ δου­λειὰ ὑ­πῆρ­χαν κα­νό­νες. Κο­στού­μι, κού­ρε­μα, ξύ­ρι­σμα, δη­λα­δὴ τὸ ἀ­κρι­βῶς ἀν­τί­θε­το τοῦ Ἀν­τώ­νη. Ἡ Ὄλ­γα τὰ ἔ­βλε­πε μὲ μι­σὸ μά­τι αὐ­τά. Εἰ­δι­κὰ τὴ μέ­ρα ποὺ ξυ­ρί­στη­κε, τρό­μα­ξε νὰ τὸν ἀ­να­γνω­ρί­σει. Ἐ­κεῖ­νος τῆς τὸ ἐ­ξή­γη­σε. Ὅ­τι σι­γὰ τώ­ρα, μιὰ φόρ­μα ἐρ­γα­σί­ας εἶ­ναι κι αὐ­τό. «Αὐ­τὸ σὲ πεί­ρα­ξε τώ­ρα; Μό­λις τε­λει­ώ­νει ἡ δου­λειά, βά­ζω ὅ,τι γου­στά­ρω.» Ἐ­κεί­νη τὸν κοί­τα­ξε. «Ναί, σί­γου­ρα. Νὰ πά­ρεις καὶ μιὰ πε­ρού­κα γιὰ τὶς βρα­δι­νὲς ἐ­ξό­δους.»        Στὸ με­τα­ξύ, ἡ σκό­νη στὸ σε­βιὸτ κά­θε μέ­ρα καὶ πε­ρισ­σό­τε­ρη. Πάφ, πάφ, πάφ! Ἔ­πε­φτε στὸ πά­τω­μα. Τό­σο πολ­λὴ σκό­νη! Ἡ στάθ­μη της ἀ­νέ­βαι­νε κα­θη­με­ρι­νά. Ὅ­σο οἱ κα­θα­ρί­στρι­ες πά­λευ­αν μα­ζί της, τό­σο αὐ­τὴ θέ­ρι­ευ­ε. Γιὰ λε­φτὰ δὲν εἶ­χε γί­νει ἀ­κό­μη λό­γος, ἦ­ταν πο­λὺ νω­ρὶς γιὰ τέ­τοι­α. Κά­νεις ἄ­σχη­μη ἐν­τύ­πω­ση ἂν ἀρ­χί­σεις νὰ μι­λᾶς ἀ­πὸ τὴν πρώ­τη μέ­ρα γι' αὐ­τὸ τὸ θέ­μα. Θὰ νο­μί­σουν ὅ­τι ἔ­χεις τὸ μυα­λό σου μό­νο στὸ χρῆ­μα, γι' αὐ­τὸ τὸ ἄ­φη­σε. Τὸ βα­σι­κὸ εἶ­ναι ὅ­τι πῆ­ρε τὴ θέ­ση. Οἱ δυ­ὸ βδο­μά­δες δο­κι­μα­στι­κά. Ἄν­τε κι ἄλ­λες δυ­ό, νὰ μά­θει τὴ δου­λειά. Σύ­νο­λο τέσ­σε­ρις. Με­τὰ θὰ πλη­ρω­νό­ταν κα­νο­νι­κά. Τὴν τρί­τη βδο­μά­δα κό­πη­καν οἱ πολ­λὲς οἰ­κει­ό­τη­τες μὲ τὸ ἀ­φεν­τι­κό. Καί, λί­γο πρὶν συμ­πλη­ρώ­σει μή­να, ἀ­πο­λύ­θη­κε.        Ὕ­στε­ρα ἄρ­χι­σαν ξα­νὰ τὰ βι­ο­γρα­φι­κά, ἦρ­θε ἄλ­λη δου­λειά, δὲν ἦ­ταν ὅ,τι κα­λύ­τε­ρο, ἔ­φυ­γε μό­νος του, και­νούρ­γιο βι­ο­γρα­φι­κό, και­νούρ­για δου­λειά. Οὔ­τε ἐ­κεῖ τὸν πλή­ρω­ναν. Ξα­να­έ­φυ­γε μό­νος του. Με­τὰ ἔ­φυ­γε ἡ Ὄλ­γα. Ἔ­τσι ἁ­πλὰ ἔ­φυ­γε. Μιὰ μέ­ρα, ποὺ ἐ­κεῖ­νος γύ­ρι­σε ἀ­πὸ τὴ δου­λειά, βρῆ­κε τὸ σπί­τι ἄ­δει­ο. Ἔ­λει­παν καὶ τὰ πράγ­μα­τά της. Ὁ Ἀν­τώ­νης ἄ­νοι­ξε τὸ πα­ρά­θυ­ρο καὶ κοί­τα­ξε ἔ­ξω. Με­ρι­κὰ παι­διὰ ἔ­παι­ζαν κρυ­φτὸ στὸ πε­ζο­δρό­μιο καὶ στὶς εἰ­σό­δους τῶν πο­λυ­κα­τοι­κι­ῶν. Ἕ­νας μπόμ­πι­ρας μὲ δι­α­πε­ρα­στι­κὴ φω­νὴ ἀ­νέ­βαι­νε τὶς πεν­τά­δες ὡς τὸ ἑ­κα­τό. «Πέν­τε - δέ­κα, δε­κα­πέν­τε - εἴ­κο­σι, εἴ­κο­σι πέν­τε - τριά­ντα...» Καὶ με­τά, γρή­γο­ρα, ὣς ποὺ νὰ πεῖς κύ­μι­νο, «ἐ­νε­νῆν­τα πέν­τε - ἑ­κα­τό, φτοῦ καὶ βγαί­νω». Μὲ τὸ πο­νη­ρό του βλέμ­μα σκα­νά­ρι­ζε τὶς κρυ­ψῶ­νες. «Φτοῦ, Γιά­ννη- φτοῦ, Μα­ρί­α- φτοῦ, Χρῆ­στο· φτοῦ, Ἀ­γα­θή.»        Ὁ Ἀν­τώ­νης πῆ­γε ὣς τὴν κου­ζί­να νὰ προ­φτά­σει τὸ τό­στ, ποὺ εἶ­χε ἀρ­χί­σει νὰ καί­γε­ται. Τὸ δάγ­κω­σε προ­σε­χτι­κὰ στὴν ἄ­κρη, γιὰ νὰ μὴν κα­εῖ. Με­τὰ ἔ­κα­νε με­ρι­κὰ ἀρ­γὰ βή­μαι­α πρὸς τὸ πα­ρά­θυ­ρο καὶ κοί­τα­ξε ξα­νὰ ἔ­ξω, κρα­τών­τας στὸ δε­ξί του χέ­ρι τὸ τό­στ σὰν λά­φυ­ρο ἢ σὰν νὰ ἤ­θε­λε νὰ τὸ δεί­ξει κά­που. Γύ­ρι­σε τὸ βλέμ­μα του στὸ δά­σος τῶν πο­λυ­κα­τοι­κι­ῶν, μὲ τὶς κε­ραῖ­ες τῶν τη­λε­ο­ρά­σε­ων νὰ δεί­χνουν τὸν οὐ­ρα­νό, μπαλ­κό­νια καὶ πα­ρά­θυ­ρα, πολ­λὰ πα­ρά­θυ­ρα. Ἦ­ταν φο­βε­ρὸ ποὺ δὲν τὸ εἶ­χε προ­σέ­ξει αὐ­τό, πό­σο πολ­λὰ πα­ρά­θυ­ρα ὑ­πῆρ­χαν ἐ­κεῖ ἔ­ξω. Τὰ πε­ρισ­σό­τε­ρα ἦ­ταν κλει­στά. Τὰ πε­ρισ­σό­τε­ρα, ἀλ­λὰ ὄ­χι ὅ­λα.        Οἱ φω­νὲς τῶν παι­δι­ῶν εἶ­χαν πά­ψει ἐν­τε­λῶς. Ὅ­λα ἔ­δει­χναν ὅ­τι τὸ κρυ­φτὸ εἶ­χε τε­λει­ώ­σει. Ὁ Ἀν­τώ­νης ἔ­σκυ­ψε νὰ δεῖ τί γί­νε­ται, για­τί ὅ­λη αὐ­τὴ ἡ ἡ­συ­χί­α, δί­νον­τας μιὰ μι­κρὴ κλί­ση στὸ σῶ­μα του. Πέ­ρα­σαν με­ρι­κὰ δευ­τε­ρό­λε­πτα χω­ρὶς νὰ γί­νει κά­τι, κι ἔ­πει­τα ἐν­τε­λῶς ἀ­προσ­δό­κη­τα ἀ­κού­στη­κε μιὰ δυ­να­τὴ φω­νή, σὰν κραυ­γὴ θριά­μβου: «Φτοῦ, ξε­λευ­τε-ρί­α­α­α­α»! Μιὰ μι­κρὴ μὲ κα­τσα­ρὰ μαῦ­ρα μαλ­λιά, δη­λα­δὴ ὅ­πως πε­ρί­που θὰ ἦ­ταν ἡ Ὄλ­γα στὰ μι­κρά­τα της, τὰ εἶ­χε κα­τα­φέ­ρει. Χο­ρο­πη­δοῦ­σε τώ­ρα γύ­ρω ἀ­πὸ τὸν μπά­στα­κα καὶ μα­ζί της χο­ρο­πη­δοῦ­σαν ὅ­λοι οἱ ξε­λευ­τε­ρω­μέ­νοι.Ἦ­ταν πολ­λοί. Καὶ ὁ­λο­έ­να ἔ­βγαι­ναν ἀ­πὸ πόρ­τες κι ἀ­πὸ μι­κρά, κρυ­φὰ δρο­μά­κια. Μὰ κα­λά, ποῦ ἦ­ταν ὅ­λοι αὐ­τοί; Στὴν ἀρ­χὴ ἦ­ταν μό­νο πι­τσι­ρί­κια. Ἔ­πει­τα ἔ­βγαι­ναν καὶ με­γά­λοι, με­ρι­κοὶ κρα­τοῦ­σαν ἕ­να μι­σο­δαγ­κω­μέ­νο τό­στ στὸ χέ­ρι. Ὅ­λες οἱ ἡ­λι­κί­ες. Ἕ­να ἀ­πί­στευ­το παν­δαι­μό­νιο.        Χω­ρὶς νὰ κα­τα­λά­βει πῶς, ἔ­τρε­ξε στὴν πόρ­τα καὶ κα­τρα­κύ­λη­σε στὶς σκά­λες πρὸς τὸ ἰ­σό­γει­ο. Στὸν κα­θρέ­φτη τῆς εἰ­σό­δου εἶ­δε τὸν ἑ­αυ­τό του ἀ­ξύ­ρι­στο κι ἀ­να­μαλ­λι­α­σμέ­νο. Ἔ­πι­α­σε τὸ κρύ­ο πό­μο­λο τῆς πόρ­τας, τὸ γύ­ρι­σε καὶ τὴν ἄ­νοι­ξε.        Βγῆ­κε στὸν δρό­μο. Πη­γή: Ἀ­πὸ τὴν συλ­λο­γὴ δι­η­γη­μά­των Ἀμ­φί­βια τέ­ρα­τα. Ἱ­στο­ρί­ες στὸν δρό­μο γιὰ τὴ λί­μνη (Με­ταίχ­μιο, 2020). Κώ­στας Ποῦ­λος. Γεν­νήθη­κε στὸν Ἐ­λι­κώνα τῆς Βοι­ω­τίας. Σπού­δα­σε Φι­λο­λο­γία, Φι­λο­σο­φί­α καὶ Ἱ­στο­ρί­α στὴν Ἀ­θή­να καὶ στὴ Γερ­μα­νί­α. Ἔ­χει γρά­ψει, με­τα­φρά­σει καὶ δι­α­σκευ­ά­σει πλῆθος βι­βλί­ων γιὰ με­γά­­λους καὶ κυ­­ρί­ως γιὰ παι­διά. Ἔργα του ἔχουν λά­βει τι­μη­τι­κὲς δι­α­κρί­σεις (κρα­τι­κὸ βρα­βεῖ­ο παι­δι­κοῦ λο­γο­τε­χνι­κοῦ βι­βλί­ου) ἢ ἔ­χουν με­τα­φρα­στεῖ σὲ ἄλ­λες γλῶσ­σες. Ση­μαν­τι­κὴ ἐ­νη­με­ρω­ση γιὰ τὴν πο­ρεί­α τοῦ ἱ­στο­λο­γί­ου: Δεῖ­τε ἐ­δῶ: Γιάν­νης Πα­τί­λης: Πλα­νό­δι­ον – Ἱ­στο­ρί­ες Μπον­ζάι. Στρο­φή .