ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΗ της Άνιας Βουλούδη

 

Κυκλοφορεί το μυθιστόρημα της Άνιας Βουλούδη Κατεδάφιση.

ISBN: 978-618-5926-25-0  Σελ.: 128 Σχήμα: 12x20 εκ. Τιμή: 13,00€

Αγορά

Καθώς οι μέρες περνάνε σαν νύχτες η μία μετά την άλλη, μια γυναίκα αφηγείται τις σχέσεις, τα συναισθήματα και το παρελθόν της σε μια μονομερή, επίμονη αλληλογραφία με έναν μακρινό φίλο, πιάνει και αφήνει τα νήματα μιας σκόρπιας ζωής, μιας καθημερινότητας από τη Θεσσαλονίκη στην Κρήτη, στη Γερμανία, στο χωριό και πίσω στη Θεσσαλονίκη. Συνειδητοποιεί γράφοντας πως το μόνο που της ανήκει είναι ένας σωρός παλιοπράγματα, διάσπαρτες αναμνήσεις, εντυπώσεις, αφηγήσεις που προσπαθούν να οργανωθούν, αντικείμενα και αγαπημένα πρόσωπα που ψάχνουν να βρουν τη θέση τους, πως πάντοτε αναζητά κάτι και πως την ίδια στιγμή κάτι απ’ όσα έχει δεν είναι δικό της.

ΑΡΧΕΛΩΝ & TUI Turtle Aid Greece: 3 χρόνια επιτυχημένης δράσης

 

ΑΡΧΕΛΩΝ & TUI Turtle Aid Greece: 3 χρόνια επιτυχημένης δράσης για τις θαλάσσιες χελώνες στην Κρήτη και οι νέες προκλήσεις της κλιματικής αλλαγής

 

Με την ολοκλήρωση του έργου «TUI Turtle Aid Greece», ο ΑΡΧΕΛΩΝ παρουσιάζει τα εντυπωσιακά αποτελέσματα στην προστασία των φωλιών, την εκπαίδευση ξενοδοχοϋπαλλήλων και την ενημέρωση 66.000 τουριστών.

 

Μπορούν οι τουρίστες και οι θαλάσσιες χελώνες να μοιράζονται την ίδια αμμουδιά; Η απάντηση είναι θετική, αρκεί να υπάρχουν κανόνες, σεβασμός και συνεργασία. Εδώ και δεκαετίες, ο ΑΡΧΕΛΩΝ βρίσκεται κάθε καλοκαίρι στην Κρήτη, στην πρώτη γραμμή, με καθημερινή επιστημονική καταγραφή, σωστή ενημέρωση και ευαισθητοποίηση. Αυτή η πολύπλευρη δράση του ΑΡΧΕΛΩΝ αναδείχθηκε με τον καλύτερο τρόπο μέσα από την επιτυχή ολοκλήρωση του τριετούς προγράμματος «TUI Turtle Aid Greece» (1/6/2023 – 31/5/2026), το οποίο υλοποιήθηκε με την υποστήριξη του TUI Care Foundation. Σε μια εποχή όπου οι ακτές της βόρειας Κρήτης πιέζονται έντονα από την τουριστική δραστηριότητα, τη διάβρωση και τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής, ο ΑΡΧΕΛΩΝ ανέπτυξε συγκεκριμένες λύσεις που βελτιώνουν την κατάσταση στους βιοτόπους της θαλάσσιας χελώνας με τη συνεργασία του τουριστικού τομέα.

Λαγοκέφαλοι και άλλα ξενικά είδη: μήπως ήρθε επιτέλους η ώρα να μιλήσουμε σοβαρά για το θέμα;

 

Εν μέσω της αναίτιας τρομολαγνείας που επικρατεί τις τελευταίες εβδομάδες στα ΜΜΕ και τα κοινωνικά δίκτυα σε σχέση με τους λαγοκέφαλους, και η οποία το μόνο που καταφέρνει είναι να καλλιεργεί τον πανικό στους πολίτες, είναι πλέον καιρός να συζητήσουμε σοβαρά για τα προβλήματα που έχουμε προκαλέσει στις θάλασσές μας και για τις λύσεις που οφείλουμε να εφαρμόσουμε.

Αναφορικά με τους κολυμβητές, θα πρέπει να είναι πλέον ξεκάθαρο ότι ο λαγοκέφαλος δεν αποτελεί είδος επιθετικό προς τον άνθρωπο και δεν είναι τοξικός, παρά μόνο εάν καταναλωθεί. Αυτό επιβεβαιώνεται από τις πολυάριθμες παρατηρήσεις δυτών και κολυμβητών σε όλη τη χώρα, οι οποίοι έχουν βρεθεί σε κοντινή απόσταση από λαγοκέφαλους χωρίς να καταγραφεί οποιαδήποτε αρνητική αλληλεπίδραση. Πίσω από τα όποια περιστατικά δαγκώματος συνήθως εντοπίζεται κάποια ανθρωπογενής αιτία, η οποία έχει οδηγήσει σε αλλαγή της συμπεριφοράς συγκεκριμένων ατόμων του είδους, όπως π.χ. το τάισμα από ανθρώπους ή ο διασκορπισμός τροφής και δολωμάτων (συχνά εμπλουτισμένων με χημικούς ελκυστές) στα ρηχά νερά.

Το πραγματικό πρόβλημα που προκαλεί η αύξηση των πληθυσμών του λαγοκέφαλου επηρεάζει πρωτίστως την αλιεία και τα θαλάσσια οικοσυστήματα. Παρότι τα προγράμματα αποζημιώσεων που εξαγγέλθηκαν από την κυβέρνηση θα παρέχουν κάποια αναγκαία στήριξη στους αλιείς που επηρεάζονται, δεν μπορούν να θεωρηθούν μακροπρόθεσμη ή ουσιαστική λύση, καθώς δεν αντιμετωπίζουν τα βαθύτερα αίτια του προβλήματος. Αντίστοιχα, λύση δεν αποτελούν ούτε οι διαγωνισμοί και τα «σαφάρι» λαγοκέφαλων, που το τελευταίο διάστημα κερδίζουν ολοένα και μεγαλύτερη δημοσιότητα.

"Ο πραγματικός κίνδυνος είναι να επαναπαυθούμε σε τέτοιου είδους μέτρα, θεωρώντας ότι αντιμετωπίζουμε το πρόβλημα, και να αποφύγουμε, για ακόμη μία φορά, να ασχοληθούμε με την διαχειριση των πραγματικών αιτιών"

Σε μία χώρα με περισσότερα από 16.000 χλμ. ακτογραμμής και μία από τις μεγαλύτερες θαλάσσιες εκτάσεις στη Μεσόγειο, είναι αφελές να θεωρούμε ότι ακόμη και η στοχευμένη αλίευση του λαγοκέφαλου θα μπορούσε να μειώσει ουσιαστικά τον πληθυσμό ενός είδους που παράγει εκατοντάδες χιλιάδες έως και περισσότερα από ένα εκατομμύριο αυγά ανά άτομο. Η ραγδαία αύξηση των πληθυσμών του λαγοκέφαλου, όπως και άλλων εισβολικών ειδών, μπορεί να περιοριστεί αποτελεσματικά μόνο σε υγιή και πλούσια σε βιοποικιλότητα θαλάσσια οικοσυστήματα, όπου υπάρχουν επαρκείς πληθυσμοί ειδών που λειτουργούν ως φυσικοί θηρευτές.

Το ψάρι Κυνηγός αποτελεί έναν από τους φυσικούς θηρευτές του λαγοκέφαλου, όπως και η ζαργάνα και άλλα είδη ψαριών. Τρέφονται με λαγοκέφαλους κυρίως στα πρώτα στάδια της ζωής τους, δηλαδή κατά την πιο κρίσιμη φάση για τον έλεγχο των πληθυσμών τους. Χαρακτηριστικό είναι ότι σε στομάχια Κυνηγών έχουν εντοπιστεί από 50 έως και 180 νεαρά άτομα λαγοκέφαλου.

Το παράδειγμα της Κύπρου είναι χαρακτηριστικό: έπειτα από πέντε χρόνια εφαρμογής του προγράμματος και σχεδόν μισό εκατομμύριο ευρώ σε αποζημιώσεις, απομακρύνθηκαν περίπου 100 τόνοι λαγοκέφαλων.

Νίκος Σκούφος : Η αναχώρηση

 

Σελίδες: 430, ISBN:978-618-5861-39-1, Τιμή: 22,26

Εκδόσεις Επίμετρο

 

 

Κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Επίμετρο το συναρπαστικό μυθιστόρημα του Νίκου Σκούφου Η Αναχώρηση, ένα ταξίδι πέρα από τη Γη, προς μια κοινωνία χωρίς χρήμα, σύνορα, στρατούς, αστυνομίες και φυλακές.

Μπορεί να υπάρξει μία σύγχρονη κοινωνία, χωρίς να κυκλοφορούν χρήματα και με όλα να ανήκουν σε όλους; Είναι δυνατό όλοι οι άνθρωποι, από τη στιγμή που γεννιούνται, να έχουν δικαίωμα δωρεάν παροχών από τη Κοινότητα, απλώς και μόνο επειδή υπάρχουν και είναι μέλη της;

Υπάρχει η πιθανότητα ο Ιωάννης στην Αποκάλυψή του να πρόβλεψε τις διαστάσεις ενός τεράστιου κυβικού διαστημόπλοιου, που μπορεί να σώσει όλους τους ανθρώπους της Γης από μια αναπότρεπτη κοσμική καταστροφή;

Θα μπορούσαν όσοι άνθρωποι δέχονταν να Αναχωρήσουν με τον Κύβο, να φτιάξουν στο νέο πλανήτη, όπου θα μεταφερθούν, αυτή τη νέα Κοινωνία, που θα μπορεί να λειτουργεί χωρίς χρήματα, σύνορα, στρατούς, αστυνομίες και φυλακές;

Μπορούν να υπάρξουν τελικά οι προϋποθέσεις οι άνθρωποι να γίνουν «ως θεοί»;

Ειρήνη Χιώτη: Η επιστροφή του κενού;

 

Σελίδες: 150, ISBN: 978-618-246-158-7, Τιμή: 15 ευρώ
Επιμέλεια: Αγγελική Τσάκωνα
Εκδόσεις 24γράμματα

 

 

Κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις 24γράμματα το μυθιστόρημα της Ειρήνης Χιώτη «Η επιστροφή του κενού».

Η Καρυάτιδα, που αποκτά ανθρώπινη διάσταση μέσα από την αφήγηση, μπορεί να μιλήσει όχι μόνο για μεγάλα ιστορικά γεγονότα που επηρέασαν την Ελλάδα, αλλά και για βαθιά ανθρώπινα συναισθήματα που βιώνει: την απώλεια, τη μοναξιά, τον αποχωρισμό, την εξορία και, πάνω απ’ όλα, την επίμονη ελπίδα της επιστροφής.

Θυμάται τη στιγμή που τη λάξευσαν, τη μετέτρεψαν σε ανθρώπινο σώμα και την τοποθέτησαν στο Ερέχθειο μαζί με τις υπόλοιπες πέντε, τις αδελφές της, όπως τις αποκαλούσε. Θυμάται, με τη βοήθεια της θεάς Μνημοσύνης, ιστορικές στιγμές που σημάδεψαν εκείνη και την Ελλάδα ολόκληρη, όπως τον Χρυσό Αιώνα της Αθήνας, άλλοτε πάλι την κατάκτηση της πόλης από τους Ρωμαίους, ύστερα όταν σιώπησαν οι θεοί και αντικαταστάθηκαν μνημεία με εκκλησίες ή όταν κάποτε πάτησε το ελληνικό έδαφος το οθωμανικό στοιχείο και μετατράπηκε ο χώρος του Παρθενώνα σε χαρέμι.

Το Κυπριακό 1957-1963

 

ΝΕΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ       Συγγραφέας: Diana Markdes Μετάφραση: Ελένη Ιερίδου - Μόρισσον, Αλέξανδρος Δ. Μπαζούκης ISBN: 978-618-5346-89-8 Έκδοση: Αθήνα 2026 Διαστάσεις: 14x21 Σελίδες: 464 Τιμή: 25€ Αγορά Στο βιβλίο αυτό η Diana Weston-Markides εξετάζει μία από τις λιγότερο μελετημένες αλλά καθοριστικές πτυχές της περιόδου 1957-1963: το ζήτημα των χωριστών Δήμων. Μέσα από εκτεταμένη έρευνα σε βρετανικά, κυπριακά, ελληνικά και αμερικανικά αρχεία, αναδεικνύει τον τρόπο με τον οποίο ένα φαινομενικά τοπικό διοικητικό θέμα μετατράπηκε σε πεδίο σύγκρουσης στρατηγικών επιδιώξεων, εθνικών οραμάτων και διεθνών ανταγωνισμών.

Περπατώντας μέχρι την Ελβετία

 

Η ελληνική ομάδα περιπατητικού ποδοσφαίρου –η νέα πρωτοβουλία κοινωνικού αθλητισμού του περιοδικού δρόμου «σχεδία»– ετοιμάζει τις βαλίτσες της για ένα σπουδαίο διεθνές τουρνουά της UEFA, καταδεικνύοντας πως η χαρά του παιχνιδιού δεν γνωρίζει ηλικία. Μεταξύ άλλων, στην αποστολή συμμετέχουν ο βετεράνος ποδοσφαιριστής Σάββας Κωφίδης και ο ηθοποιός Τάκης Βαμβακίδης. Μόνη προϋπόθεση; Να είναι όλοι άνω των 55 χρόνων.   Στην ομάδα «περιπατητικού ποδοσφαίρου» (walking football) του περιοδικού δρόμου «σχεδία», τα γκολ εξακολουθούν να πέφτουν βροχή, απλώς οι ρυθμοί είναι διαφορετικοί. Δεν τρέχουμε. Περπατάμε μόνο και απολαμβάνουμε το παιχνίδι που αγαπάμε στο ρυθμό που μας ταιριάζει. Άλλωστε, τα ωραιότερα γκολ μπαίνουν περπατώντας. Οι προπονήσεις της ομάδας περιπατητικού ποδοσφαίρου –ανοιχτές, πάντα, σε όλους και σε όλες, ανεξαρτήτως ηλικίας, ποδοσφαιρικού ταλέντου κ.λπ.– έχουν ξεκινήσει εδώ και λίγες μόλις εβδομάδες. Μοιάζει για λίγος καιρός, μα ήταν αρκετός για να «δέσει» η ομάδα και να ετοιμάζει ήδη τις βαλίτσες της για το πρώτο της ταξίδι. Η πρωτοβουλία απευθύνεται σε ανθρώπους άνω των 55 χρόνων ή και σε όσους/ες… αισθάνονται 55 και άνω. Στο σχεδιασμό και στην υλοποίηση, πάντα στο επίκεντρο είναι ο άνθρωπος και, δη, εκείνος/η που βιώνει τον αποκλεισμό και από την τόσο απλή, άδολη χαρά τού να κλωτσά μια μπάλα. «Με μια μπάλα στα πόδια για μια καλύτερη ζωή», όπως είναι το σύνθημα και της πρωτοβουλίας κοινωνικού ποδοσφαίρου «Γκολ στη Φτώχεια/Εθνική Αστέγων», η οποία, σε λίγους μήνες, συμπληρώνει 20 χρόνια ζωής.

Τ (Ρ) Ο Π Ο Ι Α Ν Τ Ι Σ Τ Α Σ Η Σ βιβλιοπαρουσιάσεις - παρεμβάσεις - συζητήσεις @ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ

 

 

 

οι εκδόσεις Εκτός Γραμμής στηρίζουν τον αγώνα της Κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών

 

και συμμετέχουν στον κύκλο εκδηλώσεων «Τ(ρ)όποι αντίστασης»

 

με την παρουσίαση του βιβλίου του

 

Gavin Mueller

 

Σπάζοντας πράγματα στη δουλειά

Οι λουδίτες ήξεραν γιατί μισείς τη δουλειά σου

 

 

Τρίτη, 23 Ιουνίου 2026, 7:30 μ.μ.

Προσφυγικά Λ. Αλεξάνδρας

 

Πώς επηρεάζει η τεχνολογία την εργασία και τις εργαζόμενες;

ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΑ

Διάβασα το άρθρο του συναδέλφου Κώστα Πετρόπουλου με πολύ ενδιαφέρον. Ιδιαίτερα σ' εκείνο το σημείο που σχολιάζει τα των παλιών υπαλήλλων, που περιμεναν μια ζωή (δίνοντας μάλιστα ένα δεκάρικο μηνιαίως...) να λάβουν αυτό το κάτι.

Λέει ο Πετρόπουλος :

"Διαβάζω για θετικές εξελίξεις στα εργασιακά και οικονομικά θέματα του κλάδου και εύχομαι να συνεχιστούν, γιατί το αξίζετε. Δεν βλέπω όμως αντίστοιχη κινητοποίηση για τα ζητήματα που αφορούν τους συνταξιούχους του Ταμείου. Ούτε κάποια θετική εξέλιξη. Αντίθετα, όσα ακούγονται δεν αφήνουν πολλά περιθώρια αισιοδοξίας. Ίσως γιατί λείπει η πίεση από εκείνους που έχουν τη δυνατότητα να την ασκήσουν".

Το κείμενό του υπενθυμίζει σε όλους - ή τουλάχιστον τους συνδικαλιστικά σκεπτόμενους - ότι η παραχώρηση δεν μπορεί να γίνει χωρίς προσπάθεια . Σ' αυτό τον αγώνα έχουν θέση τα επιχειρήματα, που εμείς τουλάχιστον διαθέτουμε ουκ ολίγα.   Το παρόν ΔΣ των συνταξιούχων  επιφορτίζεται με την οργάνωση ,  τον συντονισμό και την διεξαγωγή αυτού του αγώνα.

 

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΥ ΣΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΤΕΧΝΗΣ «ΔΕΥΚΑΛΙΩΝ»

 

  

Στο 85ο τεύχος του  Περιοδικού Λόγου και Τέχνης ΔΕΥΚΑΛΙΩΝ Ο ΘΕΣΣΑΛΟΣ,  συνέντευξη του ζωγράφου, ποιητή, θεωρητικού της τέχχνης Κώστα Ευαγγελάτου στην εκδότρια του Ιστορικού Περιοδικού ΣΤΑΜΑΤΙΑ ΝΙΚ. ΚΑΠΠΕ.

 

κ. Κώστα Ευαγγελάτε είστε επτανήσιος! Mιλήστε μας για τη ζωή σας στο όμορφο νησί της Κεφαλονιάς, για την οικογένειά σας και τι ρόλο έπαιξε το περιβάλλον σας στην εξέλιξη σας στο δρόμο της τέχνης.

Τα παιδικά και εφηβικά μου χρόνια στο γραφικό μετασεισμικό Αργοστόλι της Κεφαλονιάς με τους αγαπημένους αλλά συντηρητικούς γονείς μου και την ευρύτερη παραδοσιακή οικογένεια καθόρισαν ουσιαστικά την πρώιμη εμφάνιση των έμφυτων καλλιτεχνικών δυνατοτήτων μου. Παρά τις αντιδράσεις και τις νουθεσίες με επιμονή συνέχισα ακάθεκτος. Το πρώτο εκθεσιακό μου ξεκίνημα, μαθητής γυμνασίου, το 1973-74, πραγματοποιήθηκε με επιτυχία στο Δημαρχείο της γενέθλιας πόλης μου και παραμένει στη μνήμη μου πολύ ζωντανό. Ήμουν 16 χρόνων και ήδη επι τρία χρόνια πριν προετοιμαζόμουν για την έκθεση που είχε βασικά δύο κεντρικές ενότητες. Ζωγραφικά σχέδια μορφών με μελάνι, ερειπιογραφίες και τοπία εκ του φυσικού με σινική μελάνη και λάδια καθώς και φανταστικές συμβολικές, αφαιρετικές συνθέσεις με ποικίλα υλικά, δείγματα του εφηβικού προβληματισμού μου.

Η κοινωνία ζητά αλλαγή, το ΠΑΣΟΚ έχει σχέδιο

 

του Δημήτρη Οικονόμου ( Συνέντευξη μου στον Γιάννη Συμεωνίδη για το politic.gr )   1) Το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ εμφανίζεται ακόμα και τέταρτο στις δημοσκοπήσεις όταν οι ίδιες εταιρείες το έβγαζαν δεύτερο πριν την εμφάνιση των κομμάτων Τσίπρα και Καρυστιανού. Είναι τυχαίο ή και υποβολιμαίο; Δεν συνηθίζω να αποδίδω τις πολιτικές εξελίξεις σε θεωρίες συνωμοσίας. Οι δημοσκοπήσεις είναι ένα εργαλείο που πρέπει να διαβάζεται με ψυχραιμία και γνώση των ορίων του. Άλλωστε, και την περίοδο μετά την εκλογή ηγεσίας, όταν το ΠΑΣΟΚ κατέγραφε δημοσκοπικά ποσοστά άνω του 20% και εμφανιζόταν σε τροχιά ισχυρής ανόδου, εμείς δεν πανηγυρίζαμε ούτε επιδείξαμε αλαζονεία. Συνεχίσαμε να δουλεύουμε με σοβαρότητα, γιατί γνωρίζουμε ότι η μόνη δημοσκόπηση που παράγει πολιτικό αποτέλεσμα είναι η απόφαση του ελληνικού λαού την ημέρα των εκλογών. Οι δημοσκοπήσεις στην πραγματικότητα κάνουν δύο διαφορετικές δουλειές. Η πρώτη είναι να επιχειρούν μια πρόβλεψη του εκλογικού αποτελέσματος. Εκεί, λόγω της χρονικής απόστασης από τις εκλογές, των αναποφάσιστων και των μεταβολών της πολιτικής συγκυρίας, υπάρχουν πάντοτε σημαντικά περιθώρια σφάλματος. Η δεύτερη, και συχνά πιο αξιόπιστη λειτουργία τους, είναι να αποτυπώνουν τη σημερινή κατάσταση της κοινωνίας, τις αγωνίες, τις προσδοκίες και τη διάθεση των πολιτών. Και εκεί τα ευρήματα είναι απολύτως σαφή. Σχεδόν επτά στους δέκα πολίτες δηλώνουν ότι η χώρα χρειάζεται αλλαγή πορείας και άλλη κυβέρνηση. Αυτό είναι το πραγματικά κρίσιμο πολιτικό μήνυμα των δημοσκοπήσεων σήμερα. Η κοινωνία εκπέμπει ένα ισχυρό αίτημα πολιτικής αλλαγής, γιατί βλέπει ότι η ακρίβεια, το στεγαστικό, η υποβάθμιση του κράτους δικαίου και η γενικότερη αίσθηση ανασφάλειας δεν αντιμετωπίζονται αποτελεσματικά. Το ζητούμενο, λοιπόν, δεν είναι να συζητάμε καθημερινά για τις μεταβολές μίας ή δύο μονάδων μεταξύ των κομμάτων, αλλά ποιος μπορεί να εκφράσει πειστικά αυτή την κοινωνική απαίτηση για αλλαγή. Εκεί βρίσκεται η μεγάλη πρόκληση για το ΠΑΣΟΚ και εκεί επικεντρώνουμε όλες μας τις δυνάμεις.

Ένα ψυχογράφημα του ποδοσφαίρου

TOY ΓΙΑΝΝΗ ΣΧΊΖΑ

• #ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ

• 
• 
• 
• 
• 
• 0

Ο συμβατικός λόγος περί ποδοσφαίρου και ο σχολιασμός των μεγάλων διοργανώσεων απασχολεί από διανοούμενους μέχρι τη μάζα των πληβείων. Ακόμη υπάρχουν πολιτικοί που ενστερνίζονται τις αξίες του α ή β ποδοσφαιρικού σχήματος, αρκεί βέβαια αυτό το σχήμα να έχει επαρκή οπαδική ανταπόκριση… Κατά πώς δείχνει όμως και το πιο στοιχειώδες ψυχογράφημα, το ποδόσφαιρο εκτρέφει μια βουλιμική επιθυμία για νίκες και επιτυχίες επί παντός αντιπάλου. Η σχέση του ποδοσφαιρόφιλου με την ήττα θυμίζει τη σχέση του κοινού θνητού με τον θάνατο: που γνωρίζει μεν ότι ο θάνατος είναι αναπόφευκτος, όμως τον μεταθέτει στο απώτερο μέλλον…

Οι σκέψεις αυτές επέχουν θέση εμβολιασμού απέναντι στην αναπόφευκτα επερχόμενη ήττα – είτε νικήσουμε τη μεικτή Ευρώπης, είτε το «αντιπροσωπευτικό συγκρότημα» του πλανήτη ολόκληρου! Η ήττα θα είναι παρούσα κάποτε και τότε θα πρέπει να είμαστε σε θέση να αναπτύξουμε ωριμότερες σκέψεις, να δούμε τη διαδοχή της επιτυχίας από την αποτυχία και αντιστρόφως, να αναγνωρίσουμε το δικαίωμα των άλλων στη χαρά και στη νίκη.

Κυρίως όμως και προπάντων, να αναγνωρίσουμε ότι το παιχνίδι δεν είναι η ζωή, ότι οι νίκες στο πλαίσιό του δεν είναι ρωμαϊκοί θρίαμβοι και οι ήττες δεν είναι «εθνικές τραγωδίες». Να αναγνωρίσουμε ότι το παιχνίδι είναι παιχνίδι, τίποτε περισσότερο ή λιγότερο. Κυρίως δε και προπάντων, να αντισταθούμε στη ρητορεία και μεγαλοστομία πάσης φύσεως. Διότι ο ποδοσφαιρικός «πυρετός» συνδυάζεται με απίθανες δόσεις μπουρδολογίας και νοητικών ακροβασιών, με τους σπίκερς να κάνουν ιστορικές αναφορές, από τα Δερβενάκια μέχρι τον Μάη του ’68!

Τα παραληρούντα πλήθη με τις γαλανόλευκες ή τα χρωματικά σύμβολα των διαφόρων ομάδων, τα χοροπηδήματα με την έξαλλη χαρά και τη συναδέλφωση μας παραπέμπουν σε ένα από τα μεγάλα ελλείμματα της κοινωνικής ζωής μέσα σε συνθήκες γενικευμένου ανταγωνισμού και «μοναχικού καταναλωτισμού»: Δηλαδή στις μεγάλες, ανοιχτές, παγκοινωνικές γιορτές, τις γιορτές του καθενός και ολωνών μαζί, που απουσιάζουν γενικώς ή βιώνονται σπάνια.

Ο λαός που κάποτε γεμίζει τις πλατείες και τους δρόμους διαδηλώνει υπογείως πλην σαφώς υπέρ της «Μέθεξης», υπέρ μιας συλλογικής ζωής, υπέρ της αδελφοσύνης. Η λαοθάλασσα των πανηγυριστών που διακατέχεται από το σύμπλεγμα Δαβίδ εναντίον Γολιάθ είναι αυτή που έχει βιώσει την αυθαιρεσία και την έπαρση των ισχυρών – που έχει καταφρονηθεί από «μεγάλους αδελφούς», που ζητάει μια κατά φαντασίαν «ισοφάριση»..

Διαβάστε επίσης:

Μέτωπο κάνεις με τους άλλους

Η άμμος και οι κραυγές των φίλα προσκείμενων

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ

 

Εξοντώθηκαν 103 τόνοι λαγοκέφαλων από τις κυπριακές θάλασσες-Οι νέοι εισβολείς

 

---

19.06.2026 10:45Κύπρος πηγη SIGMALIVE

Γιάννης Γιωργαλλής

Ο λαγοκέφαλος εξακολουθεί να αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις για τα θαλάσσια οικοσυστήματα και την παράκτια αλιεία της Κύπρου, με τις αρμόδιες αρχές να εντείνουν τις προσπάθειες περιορισμού της εξάπλωσής του μέσω ειδικού σχεδίου χορηγιών που βρίσκεται ήδη σε εφαρμογή. Η λειτουργός του Τμήματος Αλιείας και Θαλασσίων Ερευνών, Κατερίνα Γεωργίου, μιλώντας στο SigmaLive, ανέλυσε την εικόνα που επικρατεί σήμερα στα κυπριακά νερά, τα μέτρα που λαμβάνονται για την αντιμετώπιση του είδους, αλλά και τους νέους θαλάσσιους «εισβολείς» που έχουν κάνει την εμφάνισή τους στην κυπριακή ΑΟΖ.

Όπως εξήγησε, ο λαγοκέφαλος (Lagocephalus sceleratus) συγκαταλέγεται στα σημαντικότερα χωροκατακτητικά ξενικά είδη που έχουν εγκατασταθεί στην Ανατολική Μεσόγειο. Η παρουσία του συνδέεται με τη λεγόμενη λεσσεψιανή μετανάστευση, δηλαδή τη μετακίνηση οργανισμών από την Ερυθρά Θάλασσα προς τη Μεσόγειο μέσω της Διώρυγας του Σουέζ. Πρόκειται για ένα είδος με υψηλή προσαρμοστικότητα, το οποίο μπορεί να εγκαθίσταται σε διαφορετικά θαλάσσια περιβάλλοντα και να εξαπλώνεται με ταχύ ρυθμό.

Παρά τη μακροχρόνια παρουσία του στα κυπριακά νερά, δεν υπάρχει σήμερα επιστημονική απογραφή ή επίσημη εκτίμηση για το συνολικό μέγεθος του πληθυσμού του στην Κυπριακή ΑΟΖ.

Τρεις χώρες ενώνουν δυνάμεις για την προστασία των θαλάσσιων χελωνών στη Μεσόγειο

 

Με αφορμή την πρόσφατη Παγκόσμια Ημέρα Θαλάσσιας Χελώνας, που τιμήθηκε στις 16 Ιουνίου, αναδεικνύεται για ακόμη μία χρονιά η ανάγκη προστασίας των θαλάσσιων χελωνών και των πολύτιμων οικοσυστημάτων τους. Στη Μεσόγειο, το ζήτημα αποκτά ιδιαίτερη σημασία, καθώς η κλιματική κρίση μεταβάλλει ολοένα και περισσότερο τις παράκτιες περιοχές και τους βιότοπους ωοτοκίας.

Το συγχρηματοδοτούμενο από την Ευρωπαϊκή Ένωση έργο LIFE Adapts συντονίζει επείγουσες δράσεις διατήρησης σε Ελλάδα, Κύπρο και Ιταλία, παρακολουθώντας τις νέες τάσεις ωοτοκίας και μελετώντας την ανθεκτικότητα των παράκτιων οικοσυστημάτων απέναντι στις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής. Παράλληλα, οι εταίροι του έργου εντείνουν τις δράσεις πεδίου και υλοποιούν πρωτοβουλίες ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης του κοινού στις τρεις χώρες, ενισχύοντας την κοινή προσπάθεια για την προστασία των θαλάσσιων χελωνών και των παράκτιων οικοσυστημάτων της Μεσογείου.

 

Ελλάδα: Ενίσχυση της παρακολούθησης σε νέες περιοχές

 

Στην Ελλάδα, ο ΑΡΧΕΛΩΝ συνεχίζει τη μακρόχρονη δράση του για την παρακολούθηση και προστασία σημαντικών περιοχών ωοτοκίας της θαλάσσιας χελώνας Καρέττα (Caretta caretta) στην Κρήτη, την Πελοπόννησο και τη Ζάκυνθο. Στο πλαίσιο του συγχρηματοδοτούμενου από την Ευρωπαϊκή Ένωση έργου LIFE Adapts,

Βερονίκ Οβαλντέ Θυμωμένο κοριτσάκι σε πέτρινο παγκάκι

Μετάφραση: Ροζαλί Σινοπούλου
Σελίδες: 372, Τιμή: 14 ευρώ
ISBN: 978-960-6893-68-1
Εκδόσεις Gema

 

Κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Gema το νέο συναρπαστικό βιβλίο της Βερονίκ Οβαλντέ «Θυμωμένο κοριτσάκι σε πέτρινο παγκάκι».

Θα μπορούσε να είχε παραιτηθεί. Έπρεπε να είχε παραιτηθεί. Θα το επαναλάμβανε ένα εκατομμύριο φορές, όλα τα επόμενα χρόνια. Είχε, εξάλλου, έναν δισταγμό, ίσως είχε περισσότερο νόημα να μείνει, να ξαναξαπλώσει, να ακούσει τις άλλες δυο αδερφές της που χειρονομούσαν στον ύπνο τους, έκλαναν και νιαούριζαν κάτω από τα σεντόνια τους, βλέποντας φιλήδονα –ακριβώς, εφηβικά– όνειρα. Ίσως είχε περισσότερο νόημα να παραιτηθεί, να εξοργιστεί και να ηδονιστεί με την οργή της, καθώς υπάρχει μια ηδονή στην παραίτηση, αυτό είναι αυτονόητο, η τραγική ηδονή της παθητικότητας και της ενόχλησης, η ηδονή του κουκουλώματος κάτω από την αξιοπρέπεια, δεν μας αφήνουν ποτέ να κάνουμε τίποτα, έχουμε δικαίωμα μόνο να μη μιλάμε, μας κλείνουν μέσα, ενώ οι άλλες πέρα, μακριά, διασκεδάζουν και μπουκώνονται, τι έχω κάνει στις προηγούμενες ζωές μου για να το αξίζω αυτό, αχ, πόσο δυστυχισμένη είμαι. Ίσως επίσης το παιχνίδι να μην άξιζε τον κόπο. Το παιχνίδι όμως, έτσι δεν είναι, σπανίως αξίζει τον κόπο. Το παιχνίδι το λαχταράμε μόνο και μόνο επειδή είναι το παιχνίδι.