Παράδεισος α-λα-καρτ : Μια οικολογική εκδοχή περί του άλλου κόσμου

 

Του Γιάννη Σχίζα

 Ούτε κατάλαβα πως έγινε. Αλλά  κάποια  στιγμή βρέθηκα  μπροστά σε έναν ηλικιωμένο κύριο , που καθόταν σε ένα αλλόκοτο γραφείο  με  μια πινακίδα θολή  -  κάτι σαν  «Τμήμα Εισαγωγών»…

Ο   ηλικιωμένος κύριος μου απηύθυνε το λόγο:  

 

« Άκου, αγαπητέ ,  εν ζωή υπήρξες  αρκετά παραπτωματίας, αλλά μετά σχετική διασταύρωση  και αξιολόγηση στοιχείων, λαμβανομένης δε υπόψη και της συμμετοχής  σου στο οικολογικό κίνημα,  η υπηρεσία έβγαλε το συμπέρασμα ότι είσαι εισακτέος……». 

 

«Δηλαδή  τι εννοείτε;» -  ρώτησα  απορημένος…. 

 

«Εννοώ ότι έχεις επιλεγεί για τον Παράδεισο….» 

 

Τότε συνειδητοποίησα   ότι ήμουν  νεκρός…. Στάθηκα για λίγο αμήχανος . 

 

«Σας ευχαριστώ  από τα βάθη της ψυχής μου»,  είπα τελικά ,  με τον πιο γλυκερό τρόπο που διέθετα… «αλλά εξηγήστε μου» - συνέχισα, καθώς  ένοιωθα  την ανάγκη να πω κάτι, «πού είναι ο Παράδεισος ,  πώς πηγαίνει κανείς εκεί;» 

 

Ο ηλικιωμένος κύριος  χαμογέλασε συγκαταβατικά…. 

 

«Αγαπητέ μου, σύμφωνα με τη  συμβατική αντίληψη  ο  Παράδεισος είναι  χωροθετημένος  σε μια ιδιαίτερη περιοχή  του Σύμπαντος…Όμως ο πραγματικός Παράδεισος μπορεί να είναι παντού, απλώς διότι είναι α-λα καρτ και εξαρτάται από τη βούληση του δικαιούχου….. Ο δικαιούχος επιλέγει το χώρο και το χρόνο, ανάλογα με ό,τι  τον ευχαριστεί,  π.χ  “Φαράγγι της Σαμαριάς   1966”,  “Εθνικός Δρυμός Πίνδου 1998”, Μύκονος 2024 - και η επιθυμία του εκπληρώνεται. Εσύ, λόγου χάρη,  τι   θα προτιμούσες;» 

Σκέφθηκα, αλλά όχι και πολύ. Επηρεασμένος από  μια παλιά  ερωτική σχέση, έκανα  την επιλογή μου :  Ήταν  «Βόρεια Εύβοια 1992». Έφερα στο νου μου ένα πρωϊνό,  μια  γαλήνια θάλασσα ,  μια χρωματική πανδαισία με επίκεντρο το  βαθύ γαλάζιο…

Και ω του θαύματος ! Αισθάνθηκα να μπαίνω ο ίδιος στην εικόνα που είχα σκεφθεί !

 

ΜΝΗΜΗ ΔΗΜΗΤΡΗ ΛΑΡΔΙΚΟΥ

 

 Ἔφυγε ἀπὸ τὴν ζωὴ στὶς 8-4-2026, ὁ Δημήτρης Λαρδίκος, δάσκαλος μὲ τὴν οὐσιαστικὴ σημασία τῆς λέξης. Γεννημένος τὸ 1937 στὴν Καντήλα Μαντινείας, σπούδασε στὴν Παιδαγωγικὴ Ἀκαδημία Τριπόλεως, Πολιτικὲς Ἐπιστῆμες στὸ Πάντειο Πανεπιστήμιο καὶ μετεκπαιδεύθηκε στὴν Μαράσλειο Παιδαγωγικὴ Ἀκαδημία. Διετέλεσε διοικητικὸς ὑπάλληλος σὲ Γραφεῖα Ἐκπαίδευσης τῆς Πελοποννήσου καὶ ὑπηρέτησε τὴν δημόσια ἐκπαίδευση ὡς δάσκαλος καὶ διευθυντὴς σὲ σχολεῖα τῆς Ἀττικῆς. Ἡ τρίτη μεγάλη του ἀγάπη, μετὰ τὴν οἰκογένεια καὶ τὸ σχολεῖο, στάθηκε ἡ γενέτειρά του Καντήλα, στὴν καταγραφὴ τοῦ πολιτισμικοῦ πλούτου τῆς ὁποίας (ἰδίωμα, ἔθιμα, παραμύθια, μοιρολόγια, τοπωνύμια, παρωνύμια κ.λπ.) ἀφιέρωσε ἕνα σημαντικὸ τμῆμα τῆς ζωῆς του. Ὑπῆρξε ἱδρυτικὸ μέλος τοῦ Συλλόγου τῶν ἐν Ἀθήναις καὶ ἁπανταχοῦ Κανδυλιωτῶν «H Πρόοδος» καὶ ἐπιμελήθηκε γιὰ 22 χρόνια τῆς τριμηνιαίας ἐκδόσεως τῆς τοπικῆς ἐφημερίδας Tα Κανδυλιώτικα. Σὲ συνεργασία μὲ τὸν Χρίστο Δάλκο, συνέγραψε τὸ Λεξικό τοῦ γλωσσικοῦ ἰδιώματος τῆς Καντήλας (Κανδύλας) Μαντινείας, τὴν ἔκδοση τοῦ ὁποίου δυστυχῶς δὲν πρόλαβε νὰ δῇ, εὐτύχησε ὡστόσο νὰ λάβῃ τὴν ἱκανοποίηση τῆς βράβευσής του τὸ 2023, ἀπὸ τὴν Ἀκαδημία Ἀθηνῶν.

 

Να κλείσει η Βάση της Σούδας

 

Πραγματοποιήθηκε τη Δευτέρα 30 Μαρτίου 2026 συνέντευξη Τύπου της Πρωτοβουλίας για το κλείσιμο της Βάσης της Σούδας, με τη συμμετοχή των Νίκου Γαλάνη, Νάντιας Βαλαβάνη, Γιώργου Μεράντζα, Κωνσταντίνας Καρτσιώτη και Γιάννη Ραχιώτη.

 

Τη συνέντευξη άνοιξε ο Νίκος Γαλάνης, ο οποίος τόνισε ότι η Πρωτοβουλία αποτελεί μια ανοιχτή, πανελλαδική προσπάθεια που δεν περιορίζεται σε ένα στενό οργανωτικό πλαίσιο, αλλά επιδιώκει να εκφράσει ένα ευρύ, πλειοψηφικό κοινωνικό ρεύμα. Όπως ανέφερε, πρόκειται για ένα αντιπολεμικό ρεύμα που αντιτίθεται στην εμπλοκή της χώρας σε πολεμικές επιχειρήσεις μέσω της λειτουργίας της Βάσης της Σούδας. Υπογράμμισε ότι, παρά τη διαφωνία της πλειοψηφίας της κοινωνίας με τον πόλεμο, αυτή παραμένει σε μεγάλο βαθμό «σιωπηλή», γεγονός που καθιστά αναγκαία την οργάνωση και την έκφρασή της μέσα από συλλογικές δράσεις.

 

Η Πρωτοβουλία, σύμφωνα με τον ίδιο, ξεκίνησε ως ανάγκη για ενότητα και κοινή δράση ανθρώπων από διαφορετικούς πολιτικούς χώρους, με στόχο την ανάπτυξη ενός μαζικού κινήματος. Στο πλαίσιο αυτό έχουν ήδη δρομολογηθεί δράσεις, όπως η συγκρότηση τοπικών επιτροπών σε όλη τη χώρα, η διοργάνωση εκδηλώσεων και κινητοποιήσεων, καθώς και η συλλογή υπογραφών.

 

Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στη διοργάνωση τριήμερου δράσεων στην Κρήτη, σε συνεννόηση με τις τοπικές κοινωνίες. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει εκδήλωση την πρώτη ημέρα, πορεία στη Σούδα τη δεύτερη και συζήτηση για τον πόλεμο την τρίτη, με στόχο να συμβάλει στη συγκρότηση ενός ευρύτερου αντιπολεμικού μετώπου.

 

Αντώνης Ε. Χαριστός: «Η επαναστατική αντι-βία στην ανατομία του δικαίου»

 

 της Διώνης Δημητριάδου

 

 Δημοσιεύτηκε 07 Απριλίου 2026

Μια πολύ ενδιαφέρουσα μελέτη γύρω από τη θεματική της αντιπαράθεσης κρατικών/εξουσιαστικών μηχανισμών και κοινωνικού σώματος συνιστά το πρόσφατο έργο του Αντώνη Χαριστού. Μια μελέτη, που θέτει στο κέντρο της ανάλυσης το ισχύον σύστημα εν συνόλω, με τους θεσμικούς πυλώνες του (κυρίως το νομικό πλαίσιο) να συγκρατούν στη θέση του ένα κατ’ ουσίαν ετοιμόρροπο οικοδόμημα. Αν ισχύει αυτό, όμως, τότε το βάρος της ευθύνης μετατίθεται στους ώμους των καταπιεσμένων μονάδων – αποφεύγω συνειδητά κάθε όρο που θα παρέπεμπε σε συνολικά μεγέθη, καθώς σε ένα υπό διάλυση σύστημα όλα τα δομικά του στοιχεία αδυνατούν να συστήσουν σύνολο με σαφή ιδεολογία, άρα και ταυτότητα. Από το σημείο, ωστόσο, αυτό εκκινεί ένας προβληματισμός που αφορά τον ρόλο (άρα και την ευθύνη) όσων στο όνομα του καταπιεσμένου που αδυνατεί να αντιδράσει αναλαμβάνουν τη δράση, εν είδει μιας αμφίβολης εκπροσώπησης.

Στη διάρκεια της Μεταπολίτευσης (ο όρος εδώ κατ’ ανάγκη, καθώς πρόκειται για ασαφή και «βολική» συνθήκη), θυμάμαι πώς περιμέναμε, ύστερα από κάθε τρομοκρατικό χτύπημα, την προκήρυξη (συνήθως στην τότε Ελευθεροτυπία), προκειμένου να αντιπαραβάλουμε το δίκαιο του χτυπήματος με την ιδεολογική του υποστήριξη, όχι πάντοτε επιτυχή. Γνωρίζαμε, ή έστω εικάζαμε, ότι πίσω από όσους είχαν τον ρόλο του εκτελεστή υπήρχε μια καθοδήγηση που θα έπρεπε να ανήκει στον χώρο της διανόησης

H κλασική κωμωδία των Monty Python από σήμερα είναι διαθέσιμη στο Cinobo.

 

Κατά γενική ομολογία, η Ζωή του Μπράιαν των Monty Python είναι μία από τις καλύτερες κωμωδίες που γυρίστηκαν ποτέ και από σήμερα είναι διαθέσιμη στο Cinobo. Γνωρίζατε, όμως, ποια είναι η σχέση της ταινίας με τους Beatles ή, πιο σωστά, με το δεύτερο αγαπημένο μας «Σκαθάρι», τον Τζορτζ Χάρισον; Η ταινία επρόκειτο να χρηματοδοτηθεί από την EMI. Kι ενώ η παραγωγή ετοιμαζόταν να ξεκινήσει, η EMI υπαναχώρησε την τελευταία στιγμή, από φόβο για τις αντιδράσεις. Ο Τζορτζ Χάρισον, μέγας φαν της ομάδας των Python, αποφάσισε να παρέμβει, υποθηκεύοντας το σπίτι του για να εξοικονομήσει τα 4 εκατομμύρια δολάρια που χρειαζόταν η παραγωγή.

Η επιστροφή του «Γίγαντα»: Ο Έβερεστ ταξιδεύει ξανά στις ελληνικές θάλασσες μετά από δύο χρόνια περίθαλψης

 

 Μια πρόκληση για την επιστημονική ομάδα

 

Η ιστορία του "Έβερεστ" ξεκίνησε τον Μάιο του 2024 στην Πρέβεζα, όταν εντοπίστηκε να φέρει σοβαρό, εσκεμμένο τραύμα στο κεφάλι. Η κατάστασή του κατά την άφιξη στο Κέντρο Διάσωσης κρίθηκε κρίσιμη: υποσιτισμένος, με βάρος μόλις 81 κιλά και σοβαρά προβλήματα πλευστότητας που καθιστούσαν αδύνατη την επιβίωσή του στη θάλασσα.

 

Οι πρώτες ημέρες της περίθαλψης του ήταν ιδιαίτερα κρίσιμες, καθώς ήταν πολύ αδύναμος ενώ το τραύμα του ήταν πολύ εκτεταμένο, κάνοντας την εξέλιξη της υγείας του αβέβαιη. Η ομάδα περίθαλψης εφάρμοσε εξειδικευμένα πρωτόκολλα θεραπείας, καθώς και  εξατομικευμένη φροντίδα για σχεδόν δύο χρόνια. Χρειάστηκαν επαναληπτικές διαγνωστικές εξετάσεις και  χρήση ειδικών βαρών στο καβούκι του για να μπορέσει να ισορροπήσει και να καταδυθεί ξανά στο νερό.

 

«Ήταν μία δύσκολη και απαιτητική περίπτωση», εξηγεί η Ειρήνη Κασιμάτη, Υπεύθυνη Περίθαλψης και Ευζωίας του ΑΡΧΕΛΩΝ. «Το μέγεθός του ζώου και το έντονο στρες του απαιτούσαν λεπτούς χειρισμούς, αλλά η θέλησή του για ζωή ήταν παροιμιώδης».

 

Ύμνος εις την Ελευθερίαν

 

Ευχές, από τον Κώστα Ευαγγελάτο

 

Δώστε επιτέλους ένα τέλος!

 

Επί 3 συνεχόμενα χρόνια η ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ σε συνέργεια με το Κόμμα για τα Ζώα προβαίνουν σε έκκληση προς την Περιφέρεια Αττικής και τους 66 Δήμους του Λεκανοπεδίου με αντικείμενο την χρήση αθόρυβων πυροτεχνήματων στις γιορταστικές τους εκδηλώσεις, ως μόνη διαθέσιμη ηθική και οικολογική λύση στο πρόβλημα των δραματικών επιπτώσεων των συμβατικών πυροτεχνημάτων στα ζώα - οικόσιτα, παραγωγικά και άγριας φύσης - σε ανθρώπους με αισθητηριακή πολυευαισθησία, ηλικιωμένους και μωρά, αλλά και στο περιβάλλον.   Η πρώτη έκκληση είχε κατατεθεί στο Περιφερειακό Συμβούλιο Αττικής από τους Περιφερειακούς Συμβούλους της ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗΣ ΣΥΜΜΑΧΙΑΣ, στη Συνεδρίαση της Πέμπτης 7 Δεκεμβρίου 2023 και είχε υπερψηφιστεί ομόφωνα - https://oikosymmaxia.blogspot.com/2023/12/blog-post.html https://oikosymmaxia.blogspot.com/2023/12/blog-post_9.html Ακολούθησε σειρά παρόμοιων εκκλήσεων - πάντα παραμονές Χριστουγέννων και Πάσχα - αλλά δίχως αποτέλεσμα - https://oikosymmaxia.blogspot.com/2024/04/blog-post_30.html https://oikosymmaxia.blogspot.com/2024/12/blog-post_28.html https://oikosymmaxia.blogspot.com/2024/12/blog-post_31.html https://oikosymmaxia.blogspot.com/2025/04/blog-post_18.html https://oikosymmaxia.blogspot.com/2026/01/blog-post_8.html - Κάποιες αττικές αυτοδιοικήσεις, όπως οι Δήμοι Αθηνών, Αλίμου και, πρόσφατα, ο Δήμος Βύρωνα τα υιοθέτησαν, τη στιγμή που όλες οι υπόλοιπες Δημοτικές Αρχές επιμένουν

Ασυμβίβαστο και ρουσφέτια: τα καμώματα ενός φευγάτου

 

του Παντελή Οικονόμου Είναι σπάνιο να οργανώνεις την αποχώρησή σου από την Πρωθυπουργία (την όποια θέση ευθύνης στην πραγματικότητα) με αξιοπρέπεια. Συνήθως, επιμένεις στην ψευδαίσθηση της μονιμότητας, ξεπέφτεις σε σπασμωδικές κινήσεις και σκορπίζεις τα όποια ψήγματα σοβαρότητας σου έχουν απομείνει. Φυσικά με αυτόν τον συνδυασμό ιδιοτέλειας και ελαφρότητας δεν αγγίζεις καν το πρόβλημα το οποίο υποτίθεται θέλεις να αντιμετωπίσεις. Άλλο η οργάνωση της αποδρομής του κυρίου Μητσοτάκη, παραδείγματος χάριν, και άλλο το αντίδοτο στο ρουσφέτι. Άλλο η όποια ιδιωτική διευθέτηση, άλλο  αντιμετώπιση ενός θέματος δημοσίου ενδιαφέροντος. Η πρώτη αφορά τον απερχόμενο Πρωθυπουργό και τους συμπαίκτες του, το δεύτερο εμάς όλους. Για το θέμα το οποίο αφορά εμάς λοιπόν, το πολιτικό σώμα, τον ελληνικό λαό, υποστηρίζω ως δραστικό αντίδοτο στο ρουσφέτι την κατάργηση του σταυρού προτίμησης. Υποστηρίζω εκλογικό σύστημα με μονοεδρικές εκλογικές περιφέρεις σε συνδυασμό με μια λίστα επικρατείας με απλή αναλογική. Το σύστημα αυτό παρουσιάζεται στο www.elldim.gr, συγκεκριμένα στο λήμμα “Το δικό μας σχέδιο”. Από γενικότερη άποψη… το εκλογικό αυτό σύστημα είναι ασύγκριτα τιμιότερο και αντιπροσωπευτικότερο από όσα δοκιμάστηκαν στον τόπο μας από το 1974 και στην συνέχεια! Και καλό θα ήταν να το αξιολογούσαμε όσο πιο γρήγορα επιτρέψουν οι πολιτικές συνθήκες. Κοντολογίς, εκλογές έρχονται, στο χέρι μας είναι αντί να βάλουμε την ψήφο μας στο παζάρι, να την δώσουμε σε όσους σέβονται και εμάς και τον εαυτό τους!

10 ΑΠΡΙΛΙΟΥ – 9 ΜΑΪΟΥ Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΓΙΑ ΜΕΙΩΣΗ ΤΩΝ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΩΝ ΔΑΠΑΝΩΝ

 

 

 

Ένα ολόκληρο μήνα, από τις 10 Απριλίου έως τις 9 Μαΐου 2026, θα διαρκέσει η Παγκόσμια Εκστρατεία για δραστικές μειώσεις στις στρατιωτικές δαπάνες, την οποία έχει κηρύξει το Διεθνές Γραφείο Ειρήνης-IPB, ιδρυμένο πριν 130 χρόνια και τιμημένο με Νόμπελ το 1910.

 

Επίσημα στοιχεία για το 2025, θα έχουμε στις 27 Απριλίου 2026 με την δημοσίευση από το SIPRI της ετήσιας έκθεσής του. Έχουμε όμως τα στοιχεία του 2024,   σύμφωνα με τα οποία η συνολική παγκόσμια  στρατιωτική δαπάνη ανήλθε στα 2,7 τρισεκατομμύρια δολάρια, από 2,5 τρις το 2023.

 

Το διεθνές κίνημα ειρήνης θεωρεί ότι περισσότεροι εξοπλισμοί δεν σημαίνουν μεγαλύτερη ασφάλεια, συχνά σημαίνουν μικρότερη. Γι’ αυτό, το ΙΡΒ έχει κεντρικό σύνθημα της Εκστρατείας φέτος «Ο πόλεμος μας κοστίζει τον Πλανήτη». Δυστυχώς  την κούρσα των εξοπλισμών  παγκοσμίως οδηγούν μεγάλες χώρες-μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, ειδικότερα οι ΗΠΑ, Ρωσία και Κίνα, τώρα όμως στην ίδια κούρσα σύρεται και η ΕΕ, η οποία βρίσκεται μπροστά στον κίνδυνο καταστροφής του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Μοντέλου.

 

Κέιτ Σο­πέν (Kate Chopin): Τὸ φιλί

 

planodion on 8 Ἀπρίλιος 2026 Κέιτ Σο­πέν (Kate Chopin) Τό φι­λί  (The Kiss) ΚΟΜΗ εἶ­χε ἀρ­κε­τό φῶς ἔξω, ὅμως στό σπί­τι, μέ τίς κουρ­τί­νες τρα­βηγ­μέ­νες καί τή φω­τιά νά σι­γο­καί­ει ρί­χνον­τας μιά φευ­γα­λέα κι ἀβέ­βαιη λάμ­ψη, τό δω­μά­τιο ἦταν γε­μᾶ­το βα­θειές σκιές.        Ὁ Μπράν­τεν ἦταν βυ­θι­σμέ­νος σέ μιάν ἀπ’ αυ­τές τίς σκιές· τόν εἶ­χε κα­λύ­ψει καί δέν τόν πεί­ρα­ζε. Ἡ ἀσά­φεια τοῦ σκο­τα­διοῦ τοὔ­δι­νε θάρ­ρος νά κρα­τά­ει τό βλέμ­μα του καρ­φω­μέ­νο μέ ὅσο πά­θος ἤθε­λε πά­νω στό κο­ρί­τσι πού κα­θό­ταν στό φῶς τῆς φω­τιᾶς.        Ἦταν πο­λύ ὄμορ­φη, μέ μιά συγ­κε­κρι­μέ­νη θελ­κτι­κή, πλού­σια ἀπό­χρω­ση δέρ­μα­τος πού χα­ρα­κτη­ρί­ζει τόν ὑγιή, με­λα­χρι­νό τύ­πο. Ἦταν ἀπό­λυ­τα συγ­κρο­τη­μέ­νη, ἔτσι ὅπως χάϊ­δευε ἀφη­ρη­μέ­να τό σα­τι­νέ τρί­χω­μα τῆς γά­τας πού εἶ­χε κου­λου­ρια­στεῖ στήν ἀγ­κα­λιά της, ἐνῷ πε­ρι­στα­σια­κά ἔστελ­νε μιάν ἀρ­γή μα­τιά στή σκιά ὅπου κα­θό­ταν ὁ φί­λος της. Μι­λοῦ­σαν χα­μη­λό­φω­να, γιά ἀδιά­φο­ρα πράγ­μα­τα τά ὁποῖα γι­νό­ταν ὁλο­φά­νε­ρο πώς δέν ἦσαν αὐ­τά πού εἶ­χαν πραγ­μα­τι­κά στό μυα­λό τους. Ἤξε­ρε ὅτι τήν ἀγα­ποῦ­σε – ἕνας εἰ­λι­κρι­νής, φω­να­κλάς τύ­πος χω­ρίς ἀρ­κε­τή πο­νη­ριά ὥστε νά κρύ­βει τά αἰ­σθή­μα­τά του, καί χω­ρίς κα­μιά διά­θε­ση νά τό κά­νει. Ἐδῶ καί δυό βδο­μά­δες ἀνα­ζη­τοῦ­σε ἐπί­μο­να καί μέ ζῆ­λο τή συν­τρο­φιά της. Πε­ρί­με­νε μέ σι­γου­ριά ὅτι θά τῆς ἔκα­νε πρό­τα­ση γά­μου, καί σκό­πευε νά τήν ἀπο­δε­χτεῖ. Ὁ μᾶλ­λον ἀσή­μαν­τος καί ὄχι ἑλ­κυ­στι­κός Μπράν­τεν ἦταν πάμ­πλου­τος· καί τῆς ἄρε­σε καί τῆς ἦσαν ἀπα­ραί­τη­τη ἡ κου­στω­δία τῶν ἀνέ­σε­ων πού ὁ πλοῦ­τος του θά τῆς πρό­σφε­ρε.        Κα­τά τή διάρ­κεια μιᾶς παύ­σης στό ἐν­διά­με­σο τῆς συ­ζή­τη­σής τους γιά τό τε­λευ­ταῖο τσάι καί τήν ἑπό­με­νη δε­ξί­ω­ση ἄνοι­ξε ἡ πόρ­τα καί μπῆ­κε ἕνας νέ­ος ἄν­τρας τόν ὁποῖο ὁ Μπράν­τεν γνώ­ρι­ζε ἀρ­κε­τά κα­λά. Ἡ κο­πέ­λα γύ­ρι­σε τό πρό­σω­πό της πρός τό μέ­ρος του. Μέ ἕνα-δυό βή­μα­τα ἦρ­θε δί­πλα της σκύ­βον­τας πά­νω ἀπό τήν κα­ρέ­κλα της —πρίν κἄν ἐκεί­νη ὑπο­ψια­στεῖ τήν πρό­θε­σή του, ἀφοῦ δέν κα­τά­λα­βε πώς ἐκεῖ­νος δέν εἶ­χε δεῖ τόν ἐπι­σκέ­πτη της—τῆς ἔδω­σε ἕνα πα­θια­σμέ­νο, πα­ρα­τε­τα­μέ­νο φι­λί στά χεί­λη.

ΚΑΤΑΤΡΕΧΟΥΝ ΤΗ ΓΡΑΦΙΚΌΤΗΤΑ

 του Γιάννη Σχίζα

Ήταν ένα μικρό εκκλησάκι, στις άκρες της Ηλιούπολης. Ο Πατέρας μου(έτος γεννήσεως 1897 !) συνήθιζε να πηγαίνει εκεί στη γιορτή του, όπου γίνονταν κάποια λειτουργία. Εκεί συνήθιζε να πηγαίνει και ο μεγάλος μου αδελφός. Ήμουν παιδί, πολύ παιδί, και ακολουθούσα τα βήματα του πατέρα μου : Έμπαινα κι εγώ στην εκκλησία, παρατηρούσα το εσωτερικό της, έβλεπα τις αγιογραφίες που παρίσταναν κάτι διαβόλους να ψήνονται μέσα στη φωτιά της κόλασης, και σχεδόν αισθανόμουν φόβο. Δίπλα στην εκκλησία υπήρχε κάποιο μέρος, που συνήθως το χρησιμοποιούσαμε για ανάπαυση. Ο τόπος είχε καεί και ξανακαεί, όμως οι φωτιές δεν έφτασαν στο σημείο να θίξουν την εκκλησούλα.

Εκεί μπορούσα κι εγώ, στην σχετική ωριμότητά μου, να απολαύω το θέαμα των κεντρικών και νοτίων περιοχών της Αθήνας.

Τι θέαμα ήταν κι αυτό! Εκείνα τα χρόνια οι συνοικίες εμφανίζονταν διακριτές, με μεγάλους ελεύθερους χώρους να μεσολαβούν, κάποτε με δένδρα. Οι όψεις ήταν επιβλητικές, σου μίλαγαν μέχρι το βάθος της ψυχής σου, σε κρατούσαν για πολλές ώρες καθιστό επάνω σε μια πέτρα.

Πέρασαν χρόνια, ήλθαν καιροί που ένα ξωκλήσι , χωρίς να είναι αναγνωρισμένο από την ΟΥΝΕΣΚΟ (!) ετύγχανε αναγνώρισης και τιμής από την τοπική κοινωνία, ήταν ζωντανό κατάλοιπο μιας εποχής περασμένης, ήταν συνδεδεμένο με μνήμες και αναμνήσεις. Έως ότου κάποιοι αποφάσισαν να το καταργήσουν, να του βάλουν ένα επιστέγασμα που έκρυβε όλη την ομορφιά και την αθωότητά του. Το κάναν αυτό πραξικοπηματικά, χωρίς καμία κοινωνική συναίνεση.

Αντιδράσαμε έως ότου βγήκε απόφαση δικαστηρίου. Το αντίπαλο μέρος, ήταν θεούσες και θεοφοβούμενοι. Ο δήμαρχος της πόλης έκανε το κορόιδο.

Το κτίσμα που κάνανε ως επιστέγασμα είναι γελοίο, ανάξιο λόγου. Ο κόσμος υπερασπίζεται την ομορφιά, αλλά απελπίζεται διαβάζοντας τους στίχους του Χριστιανόπουλου : «Κατατρέχουν την γραφικότητα….εκπνέει σαν προδομένη επανάσταση – σε λίγο δεν θα υπάρχει ούτε στις καρτ ποστάλ».

Όσοι μπορούμε, ας πάμε να ενώσουμε τη φωνή μας με τους Ηλιουπολίτες που ζητούν από τον δήμαρχο– όχι οτιδήποτε άλλο – αλλά την τήρηση μιας δικαστικής απόφασης !

 

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ, ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ

 

 

Του Γιάννη Σχίζα – 

 

Υποθέτω ότι ο τρόπος που γιορτάζουμε εμείς το Πάσχα έχει κάτι το μοναδικό , αλλά δεν είμαι σίγουρος , επειδή υπάρχουν και άλλες χώρες… Το Πάσχα είναι μια μεγάλη γιορτή, που δεν απαντάται τόσο στους λαούς της  δύσης, που συσπειρώνει τους Έλληνες περισσότερο από κάθε άλλη – ακόμη και από τη  γιορτή της Παναγίας το   δεκαπενταύγουστο  καθώς και από τα Χριστούγεννα. Ακόμη και οι αρνητές, οι αγνωστικιστές, οι άθεοι, οι  αλλόδοξοι, όσοι βλέπουν το γιορτή φολκλορικά – σαν ένα μεγάλο πανεθνικό φεστιβάλ που καταλήγει σε τρικούβερτα φαγοπότια με ειδικά εδέσματα –   αυτή την ημέρα κάνουν ανακωχή και συμβιβάζονται με το γεγονός της γιορτής. Το Πάσχα  έχει λαμπρότητα στο εσωτερικό της χώρας, όμως γιορτάζεται  από τους απανταχού Έλληνες ακόμη και στο εξωτερικό. Θυμάμαι ένα Πάσχα που ζήσαμε στις Βρυξέλλες, στα πλαίσια  μιας «αποστολής» για την καταμέτρηση της ρύπανσης από στερεά υλικά, όπου ήμουν μαζί με την κόρη μου : Βρεθήκαμε  στην Εκκλησία στη λειτουργία της Ανάστασης, 12 το βράδυ, με κοντομάνικα ρούχα, ενώ η θερμοκρασία είχε πέσει στους 1 και 2 βαθμούς !  Παρούσα ήταν όλη η ελληνική παροικία των Βρυξελλών, παρόν και το δείπνο που απολαύσαμε στη συνέχεια. Την άλλη μέρα , Κυριακή, που μου θύμιζε ένα αγαπημένο  ανέκδοτο του πατέρα μου («λογάριασαν οι Βλάχοι και βρήκαν ότι το Πάσχα πέφτει Κυριακή !) πήραμε το αεροπλάνο, που έκανε τη διαδρομή Βρυξέλλες –Θεσσαλονίκη – Αθήνα. Προς Θεσσαλονίκη, ήταν περίπου 20 επιβάτες σε ένα αεροπλάνο που χώραγε 160, ενώ προς την  Αθήνα ήμασταν δυο, εγώ και η κόρη μου,  οι δε αεροσυνοδοί δεν μας έδωσαν καμιά σημασία ,καθώς ήταν τσαντισμένες από την πασχαλιάτικη βάρδια που είχε πέσει επάνω τους…

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΛΑΚΑΣΑΣ

 

  Προς γνώση και συμμόρφωση διαφόρων λογίων , που αρέσκονται στο να εντυπωσιάζουν το γενικό κοινό με δικές τους μπούρδες…ε, συγγνώμη, ήθελα να πω σοφίες,  γράφει ο Λακασάς  στην «Καθημερινή» της 20.4.25 :

«Η αξία ενός λόγιου δεν δηλώνεται από τις εξειδικευμένες γνώσεις που επιδεικτικά «πουλάει» στους ακροατές του…. Οι επιστήμονες, λογοτέχνες και δημοσιολογούντες που μιλούν απλό και μεστό λόγο, χωρίς να επιθυμούν να συνδηλώσουν τη δική τους αξία, είναι λίγοι και δεν αναλώνονται σε κοσμικές , λογοτεχνικές βεγγέρες…»

Αλλά ας προσέξουμε τη συνολική σκέψη του  :

 «Το έχω παρατηρήσει, και ουκ ολίγες φορές. Οι περισσότεροι λόγιοι – συγτην πορεία και το έργο της Ντίκινσον γραφείς, ποιητές, επιστήμονες – που καλούνται να μιλήσουν για το έργο ενός λογοτέχνη, εν ζωή ή μη, καταφεύγουν σε στερεοτυπικές εκφράσεις με στόχο να δείξουν τη δική τους, τάχα υψηλή, λογιοσύνη και άρα αναδεικνύουν το ego τους, παρά παρουσιάζουν το έργο του τιμώμενου.

«Συνομιλεί», «ταξίδι», «βίωμα».  Αυτές οι λέξεις επαναλαμβάνονται κατά κόρον σε φιλολογικές ημερίδες, συνέδρια, παρουσιάσεις λογοτεχνικών βιβλίων !

Είναι must οι λόγιοι, μιλώντας δημοσίως για έναν λογοτέχνη, να κάνουν αναφορές σε κάποιο απόσπασμα ενός άλλου : «Εδώ η Δημουλα ‘συνομιλεί΄ με την Εμιλυ Ντίκινσον», «αυτό το ποίημα έχει σαφείς υφολογικές αναφορές στην πρώϊμη εποχή της Σύλβια Πλαθ» (τυχαία η αναφορά των ποιητριών). Και στο …καπάκι, να σου ακούγεται και ο σχετικός στίχος –απόσπασμα, δια του λόγου το αληθες ! Θεωρο΄ύν δεδομένο ότι ο θεατής  τους- μέσος αναγνώστης γνωρίζει όχι μόνο γενικά  την πορεία και το έργο της Ντίκινσον και της Πλαθ ! Και άντε να έχει διαβάσει το έργο του λογοτέχνη, λέτε εκείνη τη στιγμή να κατανοήσει τη δύσκολη εννοιολογική σύνδεση:

Να εξομολογηθώ δε, πως η φράση που με κάνει να γελάω περισσότερο είναι όταν «ο τιμώμενος συνομιλεί με το έργο κάποιου άλλου». Γελάω καθώς σκέφτομαι πως όταν ο ποιητής εμπνεόταν πυρετικά ένα ποίημα, μπορεί εκείνη τη στιγμή στην πραγματικότητα να τον απασχολούσαν τα παιδιά του, να του γκρίνιαζε η/ο σύντροφός του ή να νιαούριζε η γάτα του !

Μια άλλη φράση που είναι βέβαιο ότι θα ακούσει κάποιος σε λογοτεχνικά events , είναι πως «ο λογοτέχνης αξιοποιεί τις λέξεις για να ταξιδέψει στο ασυνείδητό του». Πρωτότυπο !

Εγκαίνια εικαστικής έκθεσης «Το Μεγάλο Βιβλίο» : Τετάρτη 15 Απριλίου 2026, 18:30

 

Διάρκεια έκθεσης: 15/04/2026 με 26/04/2026

Κατάλυμα της Γαλλίας

Οδός Ιπποτών, Μεσαιωνική Πόλη Ρόδου

Καθημερινά 10-2 μμ. και 6-9 μμ.

Κατά την διάρκεια των εγκαινίων θα πραγματοποιηθεί ηχητική περφόρμανς του

Παύλου Σουφλή

«Από τον καιρό των Σταυροφοριών»

Με την στήριξη της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου και του Καταλύματος της Γαλλίας .

Ο Ορίζοντας Γεγονότων σας προσκαλεί στην πέμπτη έκθεση του «Μεγάλου Βιβλίου» με νέες συμμετοχές στις σελίδες του. Το «Μεγάλο Βιβλίο» είναι ένα πειραματικό, συλλογικό εγχείρημα εγκατάστασης ενός «μέγα-βιβλίου», που πιάνει το νήμα της παράδοσης των εικαστικών βιβλίων (artists’ books).

Το βιβλίο πραγματεύεται το ζήτημα της Μνήμης και της Λήθης, ένα θέμα που μας απασχολεί εδώ και 19 χρόνια στις δράσεις του Ορίζοντα Γεγονότων, ως ζήτημα διάσωσης του ίχνους. Κάποτε παρουσιάσαμε τη μνήμη και τους μηχανισμούς της, άλλοτε ως εκτροπή και ιδιοποίηση όπως συμβαίνει ενίοτε, άλλοτε την αντιστροφή της, ως μνήμη του μέλλοντος: ενόραση, φαντασία, και επινόηση.

Ο πολιτικός ρόλος των πολιτιστικών οργανισμών Σε τι μας αφορά;

 

Συγγραφέας: Μαρία Βλάχου ISBN: 978-618-5346-83-6 Έκδοση: Αθήνα 2026 Διαστάσεις: 14x21 Σελίδες: 130 Τιμή: 14€       Η πολιτική είναι η τέχνη τού να ζούμε μαζί, σε κοινωνία. Σύμφωνα με την Deborah Cullinan, πρώην CEO του Yerba Buena Center for the Arts, η πρώτη ύλη της δημοκρατίας μας είναι η ατομική δημιουργικότητα και η συλλογική φαντασία, και οι πολιτιστικοί μας οργανισμοί πρέπει να δείξουν τον δρόμο προς ορισμένα βασικά ιδεώδη της ζωής σε μια δημοκρατική κοινωνία. Το «πολιτικό» συχνά συγχέεται με το «κομματικό», κάνοντας τους πολιτιστικούς οργανισμούς διστακτικούς. Παρόλο που ισχυρίζονται ότι υπερασπίζονται αξίες, προάγουν τη γνώση, καλλιεργούν την κριτική σκέψη, συμβάλλουν στη δικαιοσύνη και την κοινωνική συνοχή, καταφεύγουν σε μια υποτιθέμενη ουδετερότητα.

Μετωπική σύγκρουση Βατικανού, ΗΠΑ – Ο Πάπας αφορίζει την σταυροφορία Trump, Hegseth στο Ιράν: «Τα χέρια σας είναι γεμάτα αίμα»

 

Ο Πάπας Λέων ο 14ος εξαπολύει σφοδρή επίθεση κατά της πολεμικής ρητορικής των ΗΠΑ, απαντώντας στον Pete Hegseth που ζήτησε νίκη «στο όνομα του Ιησού», τονίζοντας ότι ο Χριστός απορρίπτει τη βία και ότι ο Θεός δεν ακούει όσους έχουν «χέρια γεμάτα αίμα»

Μια σημαντική ρήξη μεταξύ του Βατικανού και του Λευκού Οίκου σημειώνεται τις τελευταίες ημέρες, καθώς ο Πάπας Λέων ο 14ος έχει αποκηρύξει δημόσια τον πόλεμο που εξαπέλυσαν οι ΗΠΑ κατά του Ιράν, καταδικάζοντας τον θάνατο των αμάχων.
Είναι χαρακτηριστικό πως ο Πάπας δήλωσε ότι η στρατιωτική κυριαρχία είναι ξένη προς την πορεία του Ιησού Χριστού και ότι ο Θεός δεν ακούει εκείνους των οποίων «τα χέρια είναι γεμάτα αίμα»!
Ο Ποντίφικας απάντησε έτσι στην προσευχή του Αμερικανού Υπουργού Άμυνας Pete Hegseth, ο οποίος κάλεσε για μάχη στη Μέση Ανατολή «στο όνομα του Ιησού» και ζήτησε «κάθε βλήμα να πλήττει τον εχθρό».

Πόλεμος στη Μ. Ανατολή: Πρώτες αλλά τρομακτικές παγκόσμιες συνέπειες για το περιβάλλον

 

April 2, 2026

του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου*

Οι οικονομικές, κοινωνικές συνέπειες του πολέμου κατά του Ιράν είναι ήδη πάρα πολύ μεγάλες και αφορούν όλο τον πλανήτη. Εξίσου σημαντικές είναι και οι ζημιές στο φυσικό περιβάλλον και της Δυτικής Ασίας και του Περσικού Κόλπου, αλλά και όλου του πλανήτη. Αυτές, δε, σχεδόν δεν αναφέρονται. Το ενδιαφέρον άλλωστε για το κλίμα και το φυσικό περιβάλλον είναι τώρα σε κατακόρυφη πτώση, αντιστρόφως ανάλογη προς την επιδείνωσή τους. Σοβαρή κι αυτή ένδειξη της βαθιάς, δυνάμει καταστροφικής κρίσης του πολιτισμού μας (όσου διαθέτουμε τέλος πάντων).

Ο ΟΗΕ προειδοποίησε ότι δεκάδες εκατομμύρια άνθρωποι περισσότεροι θα κινδυνεύσουν με άμεση πείνα αν συνεχιστεί η σύγκρουση, ενώ τα προβλήματα με τα λιπάσματα θα πλήξουν πολύ σοβαρά την αφρικανική γεωργία (εν συνεχεία και τις υπόλοιπες). Ο Ισραηλινός πρέσβης στο Νέο Δελχί υποστήριξε ότι θα κινδυνεύσει η ζωή δέκα εκατομμυρίων Ινδών. Δεν επέκρινε βέβαια για αυτό τον πόλεμο του Ισραήλ και των ΗΠΑ, αλλά τα μέτρα με τα οποία απαντά η Τεχεράνη.

Ολόκληρη η Νοτιοανατολική Ασία πλήττεται ήδη πολύ σοβαρά από τις συνέπειες του πολέμου. Η Σρι Λάνκα εισήγαγε εβδομάδα τεσσάρων ημερών για να εξοικονομήσει ενέργεια.

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΠΑΡΙΣΗΣ : YACHTING

 Υπάρχουν βιβλία που περιγράφουν τον κόσμο και άλλα που προσπαθούν να τον επαναδιατυπώσουν.

Το μικρό αυτό βιβλίο για το yachting ανήκει μάλλον στη δεύτερη κατηγορία. Δεν είναι ένα τεχνικό εγχειρίδιο ναυσιπλοΐας, ούτε ένα αφήγημα ταξιδιωτικών εμπειριών. Είναι ένα σύντομο στοχαστικό κείμενο, που επιχειρεί να μετατοπίσει το βλέμμα μας από τη θάλασσα ως τόπο μετακίνησης στη θάλασσα ως τόπο εμπειρίας.

Στον δημόσιο λόγο το yachting εμφανίζεται συχνά μέσα από εικόνες πολυτέλειας, τεχνολογίας και επίδειξης. Το βιβλίο όμως επιχειρεί μια διαφορετική προσέγγιση. Αντί να μιλήσει για το σκάφος ως αντικείμενο, μιλά για το σκάφος ως χώρο ανθρώπινης παρουσίας.

Σε ένα yacht συναντιούνται διαφορετικοί κόσμοι: οι άνθρωποι του πληρώματος, οι επισκέπτες, ο χρόνος του ταξιδιού, ο ανοιχτός ορίζοντας της θάλασσας. Το σκάφος γίνεται έτσι ένας μικρός τόπος συνύπαρξης, ένας χώρος εμπειρίας όπου η καθημερινότητα αποκτά διαφορετικό ρυθμό. Το ενδιαφέρον του βιβλίου βρίσκεται ακριβώς σε αυτή τη μετατόπιση: από την ιδιοκτησία προς την εμπειρία.

Tο ταξίδι στη θάλασσα δεν είναι μόνο γεωγραφικό. Είναι και μια μορφή εσωτερικής μετακίνησης.

Η ναυσιπλοΐα παρουσιάζεται επίσης μέσα από μια ευρύτερη προοπτική. Οι χάρτες και οι διαδρομές αποτελούν μόνο το ορατό μέρος του ταξιδιού. Το ουσιαστικότερο στοιχείο είναι ο τρόπος με τον οποίον ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται τον ορίζοντα μπροστά του. Έτσι, η πλοήγηση αποκτά έναν συμβολικό χαρακτήρα. Γίνεται μια μεταφορά για την ανθρώπινη ανάγκη προσανατολισμού μέσα σε έναν κόσμο που συνεχώς μεταβάλλεται.

Σε αυτό το πλαίσιο, ακόμη και η έννοια της ασφάλειας αποκτά διαφορετική σημασία. Στον χώρο των μεγάλων σκαφών, η ασφάλεια συνδέεται συχνά με τεχνικά συστήματα και διαδικασίες ελέγχου. Το βιβλίο όμως επιμένει σε κάτι πιο απλό και ίσως πιο ουσιαστικό: ότι η πραγματική ασφάλεια ξεκινά από την επίγνωση. Από τον τρόπο με τον οποίο σκέφτονται και αντιλαμβάνονται το περιβάλλον τους οι άνθρωποι που βρίσκονται πάνω στο σκάφος. Με αυτή την έννοια, το πλήρωμα δεν αποτελεί απλώς προσωπικό λειτουργίας. Αποτελεί έναν ζωντανό φορέα ναυτικής συνείδησης και μια κοινότητα ανθρώπων που συνδέεται με τη θάλασσα όχι μόνο επαγγελματικά, αλλά και υπαρξιακά.

Στα σύντομα αποφθέγματα που παρεμβάλλονται στο κείμενο διακρίνεται μια φιλοσοφική διάθεση.