Συνάντηση
μ’ έναν παιδικό μου ήρωα: Μια ιδέα της Εύης Τσιτιρίδου
Στο
παρακάτω λινκ υπάρχει το κείμενο με την πλούσια εικονογράφησή του:
https://www.elniplex.com/%cf%83%cf%85%ce%bd%ce%ac%ce%bd.../
“Ποιος
ήρωας του Ι. Βερν σας αρέσει”, είχε ρωτηθεί κάποτε ένας μικρός Έλληνας
θαυμαστής του, και απάντησε:
– “Ο
ίδιος ο Ιούλιος Βερν”!
Και
σε μένα!
Περισσότερο
κι απ’ τους ήρωες του Ιουλίου Βερν, με συνεπήρε κι εμένα ο υπέρ-ήρωάς του, ο
ίδιος ο Ιούλιος Βερν.
Ποιος
ήταν ο Ιούλιος Βερν;
Το
1839, σε ηλικία 11 ετών, έπειτα από μια απόπειρα να μπαρκάρει για τις Ινδίες
χωρίς να το ξέρουν οι δικοί του, υπόσχεται: “Δεν θα ξαναταξιδέψω παρά μόνο με
το όνειρο”. Και αυτό κάνει στην υπόλοιπη ζωή του.
Είχα
διαβάσει πολλά γι’ αυτόν και την εποχή του. Καταβρόχθιζε με απληστία
επιστημονικά βιβλία και μελέτες. Αντλούσε γνώσεις από όλες τις επιστήμες:
αστρονομία, γεωλογία, γεωγραφία, φυσική, ζωολογία, βοτανική, ορυκτολογία κλπ.
Οι ίδιες αυτές οι γνώσεις που αποκτά και χρησιμοποιεί, κινούνται σε ένα επίπεδο
εκλαϊκευμένης εγκυκλοπαιδικής επιστήμης. Όμως τη γνώση αυτή την χρησιμοποιεί με
πολλή φαντασία και ευρηματικότητα, έστηνε χαρακτήρες, και συγκρούσεις… Διάβαζε
καθημερινά 15 εφημερίδες (τις ίδιες πάντα!) και πολλά περιοδικά (το πρωί έγραφε
και το απόγευμα διάβαζε) και στο σπίτι του είχε 20.000 σημειώσεις από τα
διαβάσματά του.
Όταν
άρχισε να γράφει, η εποχή της μεγάλης βιομηχανικής επανάστασης είναι στην ακμή
της. Είναι η εποχή που η επιστήμη, η γνώση, η εξειδίκευση απογειώνονται και
εκλαϊκεύονται. Ο Ι.Β. συμμετέχει σε αυτήν την εκλαΐκευση, αλλά με έναν
διαφορετικό τρόπο. Χρησιμοποιεί την επιστημονική γνώση όχι για να
“κατασκευάσει” και να προβάλει νέα προϊόντα, νέες μηχανές για ευρεία χρήση,
αλλά για να υπερβεί τους περιορισμούς στη φαντασία του, στις επιθυμίες του. Δεν
κινείται, νομίζω, σε αυτό που θα λέγαμε “επιστημονική φαντασία”, αλλά μάλλον σε
μια περιοχή “επιστημονικής μυθολογίας”, αν και δεν νομίζω, βέβαια, ότι
υφίσταται ένας τέτοιος όρος. Δεν εμπλέκει την επιστήμη με σκοπό να την υμνήσει,
αλλά για να κάνει εφικτά τα ταξίδια του, στα βάθη της θάλασσας, στο κέντρο της
γης, στη σελήνη, σε κάθε τόπο, με κάθε τρόπο.
Ο
“Ιούλιος Βέρνης” (έτσι τον έγραφαν στην αρχή στα ελληνικά περιοδικά που
δημοσίευαν κείμενά του, τότε που “μετέφραζαν” ακόμη και τα επώνυμα!), μπορεί
και να ήταν …Έλληνας!
Το
ραντεβού μας, άγνωστο πώς, κλείστηκε στον Λυκαβηττό. Δεν κατάλαβα γιατί ήθελε
να συναντηθούμε εκεί και όχι στο Φάληρο, όπως του πρότεινα εγώ.
–