Του Γιάννη Σχίζα
Ποντίκι 19.2.2026
Αυτή η
μικρή πόλη που είναι φορτωμένη με ιστορικές
εμπειρίες, που τα οράματά της είναι εγκατεστημένα παντού, που είναι γεμάτη από
γιγαντιαίους ευκαλύπτους και τα πλοία
της πηγαινοέρχονται στην απέναντι στεριά της Αττικής , είναι μια πόλη ενδιαφέρουσα. Ο Σκαρίμπας, ευβοέας λογοτέχνης που υπηρέτησε
στην Ερέτρια γύρω στο 1920 επί μια τριετία και όπου έγραψε τα πρώτα 9 διηγήματά
του, θα είχε να πει πολλά για την
κατάσταση της πόλης που ξεκίνησε τη σταδιοδρομία της με το όνομα «Νέα Ψαρά» : Που
είναι ίσως η καλύτερη της Εύβοιας, απ’ όπου αρχίζουν οι δρόμοι προς το εσωτερικό του νησιού, προς
τις ορεινές και απόμακρες περιοχές της Καρυστίας, προς τις κορυφές του Όλυμπου
– έτσι λεγόταν το βουνό της – προς τον Θεολόγο και τη Στενή, προς τη Δίρφυ,
προς βορρά με το βουνό Πηξαριά και το χωριό που το είπανε Βλαχιά.
Αυτή η πόλη είχε σαν απόφυση το Νησί των Ονείρων, ένα πεζονήσι που απείχε
ελάχιστα από τη στεριά - και που έσπευσε
να ενώσει η Δημοτική Αρχή με μια γέφυρα. Το νησί
μεγάλωσε , πήρε έκταση 66 στρεμμάτων περίπου, με έργα κατά μήκος των
ακτών του, εις βάρος της ρηχής θάλασσας.
Το νησί είχε πάρει την ονομασία του από
τουριστικό εγχείρημα του ΕΟΤ, που εγκαταλείφθηκε το 2008, αφήνοντας στη θέση του
έναν ερειπιώνα, από τους πολλούς που διατρέχουν
τη χώρα. Στην είσοδο σαν ομάδα υποδοχής
εμφανίζονται καμιά 15αριά γάτες, φουντωτές και ευτραφείς, πολύ φιλικές, που
είχαν στρωθεί στο φαγητό – τοις ζωοφίλων ρήμασι αφημένο!
Στο νησί βλέπουμε τα αλλεπάλληλα μπανγκαλόους, όλα
στολισμένα με ευτράπελα γκράφιτι, που αποσβένουν ως ένα βαθμό την ασχήμια της
εγκατάλειψης. Βλέπουμε έργα φανταστικά, με θέματα ονειρικά, που σκαρφαλώνουν σε
όλους τους τοίχους – ενώ κάποια ξεστρατισμένη γάτα μας ακολουθεί πιστά…