ημοσιεύτηκε στο ΠΟΝΤΙΚΙ
Προσθέστε το topontiki.gr ως προτιμώμενη πηγή στη Google
Add topontiki.gr on GoogleΕλάχιστοι τώρα γνωρίζουν ότι ο Βασίλης Λεβέντης ξεκίνησε από εκφραστής κεντρώων και οικολόγων. Ότι στην αρχή της σταδιοδρομίας του είχε στόχο να συζεύξει τη δυναμική αυτών των δύο συνιστωσών – του Κέντρου αφενός και της Οικολογίας αφετέρου.
Η πορεία του ήταν σε κάποια φάση παράλληλη με αυτήν του Δημοσθένη Βεργή, ενώ είχε και κάποια ομοιότητα με την κίνηση ενός ταξίαρχου με οικολογικές ευαισθησίες. Τελικά όμως προτίμησε την πρώτη ιδιότητα, στην οποία και έμεινε πιστός μέχρι τα τέλη της ζωής του. Μάλλον θα είδε και θα απόειδε από την κατάσταση των οικολόγων για να προτιμήσει τους κεντρώους.
Ο Λεβέντης υπήρξε ο μεγάλος φαρσέρ της ελληνικής κοινωνίας. Παρήγε γέλιο αρίστης ποιότητας, μόνο που στην πορεία αυτή πέτυχε μια θεαματική αντιστροφή των όρων της γελωτοποιίας – από «είδος προς διακωμώδηση» (laughing stock, θα λέγαμε σε απλά αγγλικά), από παθητικός γελωτοποιός, έγινε ενεργητικός, δηλαδή είδος που εκτόξευε γέλιο εναντίον των αντιπάλων του.
Τη δεκαετία του 1990 υπέστη μια μεγάλη πολιτική φάρσα – τη μητέρα όλων των φαρσών, θα έλεγα, με όρους δανεισμένους από τον Σαντάμ Χουσεΐν: Ήταν τότε που κάποιοι παρήγγειλαν πίτσες από διάφορα τηλέφωνα, εμφανιζόμενοι ως εκπρόσωποι του Κόμματος των Κεντρώων. Παρά την περιθωριοποίηση της τρίτης κλίσης ο Λεβέντης επέμεινε στον τριτόκλιτο γραμματικό τύπο – «συνεχίζουμε τη δράση μας, κι ας μας αποστέλλουν πίτσας», τον άκουσα να λέει σε τηλεοπτική εκπομπή.
Στη συνέχεια έρχεται η φάση με το επεισόδιο σε σχέση με ένα αφιέρωμα της «Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας» στο πολιτικό επιτελείο του Λεβέντη – το οποίο αδυνατώ να τοποθετήσω χρονικά: Το επεισόδιο είχε τίτλο «Όλοι οι άνθρωποι του προέδρου» και είχε ως θέμα τη σκιαγράφηση του πολιτικού προσωπικού που συμπεριελάμβανε μέχρι και Έλληνα «αρπιστή», δηλαδή δεξιοτέχνη της άρπας…
Το 090 έρχεται
Ύστερα απ’ αυτό το εντέχνως καμουφλαρισμένο πλην ξεκαρδιστικό event, που θα μπορούσε να κάνει και έναν σκυθρωπό πολιτικό όπως ο Φώτης Κουβέλης να χτυπιέται στα γέλια, ήλθαν ορισμένα περιστατικά με τα περίφημα τηλέφωνα 090. Οι χρυσοπληρώνοντες το τηλεφώνημα ήταν κατά κανόνα συν-ψωνισμένοι, πλην όμως δεν έλειπαν και κάποιοι του αντιαυνανιστικού κινήματος, που έλεγαν διάφορα παλιόλογα…
Ένας από αυτούς είχε το θράσος συνταξιούχου γυμνασιάρχη – με διδακτικό και ελαφρώς ομοφυλοφιλέ στόμφο – να «νουθετήσει» τον πρόεδρο. Ο Λεβέντης έγινε για κλάσματα του δευτερολέπτου η απόλυτη προσωποποίηση της έννοιας «σύξυλος», όμως γρήγορα έκλεισε το ακουστικό και επανέκαμψε στο αδιάφορο ή απλανές ύφος του. Κατανοώντας ότι η επικοινωνιακή νάρκη ήταν καλά κρυμμένη ώστε να την αποφύγει και ένας προπονημένος τηλε-πολιτικός…
Πέρασαν τα χρόνια, οπότε συνέβησαν δυο γεγονότα, το ένα μεταξύ Λεβέντη και Πάνου Παναγιωτόπουλου και το άλλο μεταξύ Λεβέντη και Νίκου Μαστοράκη – του γνωστού από τη δικτατορία. Και οι δυο τους νόμισαν ότι θα βγάλουν γέλιο συνεντευξιαζόμενοι με τον πρόεδρο των Κεντρώων, όμως αυτός μετά την τηλεοπτική του διαδρομή ήταν προπονημένος και προϊδεασμένος για τις προθέσεις των συνεντευξιαζόντων.
Ο Λεβέντης έκανε κόσκινο αμφότερους,
