Του Γιάννη Σχίζα
Κάποτε η
έκφραση «Αλβανός τουρίστας» επιστρατεύονταν για να διακωμωδήσει την ουσιαστική αποχή αυτού του λαού από τις τουριστικές απολαύσεις. Στη συνέχεια
όμως τα πράγματα άλλαξαν, οι Αλβανοί προόδευσαν τόσο ώστε να ανακαλύψουν πως
μεγάλο μέρος από τις τουριστικές
επενδύσεις στην χώρα τους ήταν περιβαλλοντοκτόνες
και εξωχώριες, με κύρια προέλευση την Αμερική.
Παράλληλα έκαναν σχέδια για τον
ποταμό Αώο ή Βγιόζα, για τον οποίο συνεργάστηκαν
με πολλές οργανώσεις, ελληνικές και μη, υπό τις ευλογίες της κυβέρνησης Ράμα..
Πρόσφατα όμως προχώρησαν σε σφοδρές
διαμαρτυρίες για την ανάπτυξη που θα ασκηθεί σε ένα προστατευόμενο φυσικό οικοσύστημα που
φιλοξενεί φλαμίνγκο, περισσότερα από 200 είδη αποδημητικών πτηνών, μεσογειακές
φώκιες και θαλάσσιες χελώνες. Αξίζει να σημειωθεί ότι η προτεινόμενη ανάπτυξη υποδαυλίζεται από τις αμφιγνωμίες του νόμου της Αλβανίας για τις προστατευόμενες
περιοχές, που ψηφίστηκε το 2024.
Βέβαια η ισχυρή δόση
περιβαλλοντικής συνείδησης δεν συνταιριάζονταν με την αίσθηση της Δικαιοσύνης,
καθώς τα δικαιώματα των Ελλήνων της
Βόρειας Ηπείρου που διεκδικούσαν ένα μέρος της υποψήφιας παραλιακής γης μπήκαν
σε δεύτερο πλάνο : Αυτών που ο παν..αλάκας Πρωθυπουργός Ράμα «ελάμβανε γνώση»
τώρα προσφάτως….Γράφει ο Ορφέας Μπέτσης στο SLPRESS:
“ Το όργιο από τον
Κόλπο της Αυλώνας, τη Νάρτα και το Σβερνέτσι, τη Χιμάρα και τη Νίβητσα, τον
Άγιο Γεώργιο και το Βουθρωτό, ξεπερνά ακόμη και τις πρακτικές του
κομμουνιστικού καθεστώτος του Χότζα! Τότε το σύνολο των ιδιοκτησιών
κρατικοποιήθηκαν, αλλά δεν απαλλοτριώθηκαν. Η σημερινή κυβέρνηση Ράμα έχει
επιδοθεί εδώ και 17 χρόνια σε μία σταδιακή και οριστική απαλλοτρίωση της
ιδιοκτησίας, προς όφελος ανθρώπων και συμφερόντων που καμιά σχέση δεν έχουν με
την περιοχή και την ιστορία της”.…
Αλλά η Αλβανία δεν ήταν η πρώτη διδάξασα, σε κινήματα κατά του υπερτουρισμού, σε διαμαρτυρίες για την (κατά)χρηση παραλιακών και άλλων πολιτιστικών πόρων,..Αν αφήσουμε στην άκρη την δική μας Πάρο, όπου ένα δραστήριο τοπικό κίνημα ασχολήθηκε ιδιαίτερα με τα θέματα της παραλίας, μπορούμε να περάσουμε στην Ισπανία, που είδε πέρυσι χιλιάδες ανθρώπους να διαδηλώνουν ενάντια στην παρουσία αναρίθμητων τουριστών σε ορισμένες περιόδους του έτους. Και φυσικά στην Ιταλία, που πιέζεται να προστατέψει τη Βενετία, «που δεν ανήκει πια στον εαυτό της, είναι το αγαθό όλων μας, η πόλη μας, το όνειρό μας, η σιωπηλή καταφυγή μας» κατά πως έλεγε ο Φερνάντ Μπρωντέλ, διάσημος αναλυτής των Μεσογειακών προβλημάτων.










