Αυτός ο χωρόχρονος είναι ο χειρότερος για την προώθηση των αιτημάτων ποιότητας ζωής, κι ακόμη για την πολιτική έκφραση όσων τα ενστερνίζονται. Πάσχουμε από κυβέρνηση, πάσχουμε όμως περισσότερο από αντιπολίτευση! Πάσχουμε ακόμη από μια υπερδύναμη, που, υπακούοντας στη λογική του κέρδους και για να εξοφλήσει τα τρισεκατομμύρια που χρωστάει, είναι έτοιμη να λειτουργήσει σαν ταύρος σε υαλοπωλείο! Και όμως, έχουν υπάρξει και «χειροτερότερα».
● Θυμάμαι την εποχή των βομβαρδισμών κατά της Γιουγκοσλαβίας, που μας ένωσαν εμάς τους Έλληνες και ταυτόχρονα μας έδειξαν την αντίθεσή μας με το δεξιό «πλήθος» της Ευρώπης.
● Θυμάμαι την εποχή των Ιμίων, όταν παραλίγο να βρεθούμε σε πόλεμο με την Τουρκία.
● Θυμάμαι τον πόλεμο που επεχείρησε η συμμαχία κατά του Ιράκ, με αφορμή «ανύπαρκτη ύπαρξη» απαγορευμένων αερίων στο οπλοστάσιό της.
● Θυμάμαι τον πόλεμο κατά της Συρίας, εν μέσω θανατικών και άλλων φρικαλεοτήτων που σχετίζονταν κυρίως με ανθρώπους, αλλά και με τα αδέσποτε ζώα…
Παίρνοντας αφορμή αυτά, μπορώ να μπαίνω σε σκέψεις!
1. Θέλετε να πούμε μια κατηγορία ανθρώπων που μπορεί να συμπράξει στην κοινωνική αλλαγή; Είναι «η συμπαθής τάξις των ζωόφιλων».
2. Θέλετε να πούμε «οι καλοζωιστές που αναζητούν αμόλυντες από χημική επεξεργασία τροφές»;
3. Θέλετε να πούμε για ερασιτέχνες που καλλιεργούν μαρούλια, να μιλήσουμε για πιστοποιημένους βιοκαλλιεργητές, για παραγωγούς βαφών, επίπλων κ.λπ. που υπερηφανεύονται για τον οικολογικό τους χαρακτήρα, για εχθρούς του κυνηγιού – σπορ, για οπαδούς της άγριας φύσης, ορειβάτες – ορεολάτρες, οικοαρχιτέκτονες, εφαρμοστές βιοκλιματικών ρυθμίσεων, υποστηρικτές της βιοποικιλότητας, ακτιβιστές για το νερό και την ήπια ενέργεια, υπερασπιστές της ακεραιότητας των υπαίθριων τοπίων, ανυποχώρητους μαχητές κατά των ανεμογεννητριών, καλλιτέχνες και καλλιτεχνίζοντες που έχουν αφιερώσει την τέχνη τους στην έκφραση των αναγκών της ζωής, επιστήμονες και οικοτεχνοκράτες που αναφέρονται στα πλανητικά προβλήματα;
4. Θέλετε να πούμε οι αντίπαλοι της προαστιοποίησης, οι οπαδοί της αποκέντρωσης, της «πλουραλιστικής πόλης», οι οπαδοί της πεζοκίνησης, κατά των τραπεζοκαθισμάτων και υπέρ του αστικού χώρου μικρών αποστάσεων, γενικώς οι υποστηρικτές της όσμωσης ανθρώπου και φύσης μέσα στο αστικό πεδίο;
Όχι ακινησία.
ΡΙΣΚΟΜΟΥΝ
σὲ ἀπόγνωση, γιατὶ παρὰ τὶς προσπάθειές μου δὲν κατάφερνα νὰ
βρῶ δουλειά. Κόντευε ἕνας ὁλόκληρος χρόνος ἀπὸ τὴν ἡμέρα ποὺ εἶχα
γυρίσει ἀπὸ τὶς σπουδές μου καὶ βρισκόμουν σὲ μαύρη ἀπελπισία.
Ὅπου καὶ νὰ πήγαινα, μὲ ἔβρισκαν εἴτε ἀκατάλληλο εἴτε
ἀνειδίκευτο. Τὸ ὄνομά μου, βέβαια, συμπεριλαμβανόταν στὶς
λίστες γιὰ διορισμὸ στὸ δημόσιο ἀλλά, σύμφωνα μὲ τοὺς
ὑπολογισμούς μου, μέχρι νὰ διοριστῶ θὰ περνοῦσαν σαράντα δύο
χρόνια. Ζῆσε Μάη μου νὰ φᾶς τριφύλλι, δηλαδή. Τὴν ἔβγαζα στὸ
κατάστημα ἑνὸς ξαδέλφου μου βοηθῶντας τὸν λίγο καὶ
παρατηρῶντας τὴν κίνηση στὴ λεωφόρο. Ἔτσι περνοῦσαν οἱ μέρες
μου.
ΤΟ
ΠΑΛΙΟ ΣΠΙΤΙ εἴχαμε κοτέτσι ἔξω στὴν αὐλή. Μιὰ κότα, κάθε πρωΐ,
μόλις καταλάβαινε πὼς εἴχαμε ξυπνήσει, ὁρμοῦσε μὲ μανία
πάνω στὴν πόρτα, ραμφίζοντάς την, κακαρίζοντας καὶ χτυπῶντας
τὰ φτερά της, γιὰ νὰ τῆς ρίξουμε τὸ καλαμπόκι. Ἦταν, ἡ
ἀφιλότιμη, πετσὶ καὶ κόκαλο, σὰν ξωτικό, ξεμαλλιασμένη
μάγισσα, μὲ κιτρινόασπρα φτερά. Τὴν λέγαμε Παρτάλω. Ἔτρωγε,
ἔτρωγε καὶ τίποτε δὲν ἔδινε. Ὅταν τέλος τὴν σφάξαμε, τὸ κρέας
της δὲν ἔβραζε. Ὅπως καὶ μερικοὶ ἐξ ἡμῶν, ἦταν μόνο γιὰ τὸ λαβεῖν
καὶ ὄχι γιὰ τὸ δοῦναι.
ΚΥΡΙΟΣ
ΚΑΙ Η ΚΥΡΙΑ ΕΛΛΙΟΤ προσπάθησαν πάρα πολύ ν’ ἀποκτήσουν παιδί.
Προσπάθησαν τόσο συχνά ὅσο ἄντεχε ἡ κυρία Ἔλλιοτ.
Προσπάθησαν στή Βοστώνη μετά τό γάμο τους κι ἐπίσης ἀφοῦ
ἐπιβιβάστηκαν στό πλοῖο. Δέν προσπάθησαν πολύ πάνω στό καράβι
ἐπειδή ἡ κυρία Ἔλλιοτ ἦταν ἀρκετά ἄρρωστη.
ΜΙΚΡΗ
ΙΟΛΗ πέταξε μὲ ἀπρόσμενη, γιὰ τὸ μικρὸ (συγγνώμη γιὰ τὴν
ἐπανάληψη) της μέγεθος, δύναμη τὸ μπαλάκι πρὸς τὴν
παρακείμενη ἀνέκφραστη (ἂν ἐπιτρέπεται αὐτὸ τὸ ἐπίθετο στὴ
συγκεκριμένη περίσταση) συστάδα ἁρμυρικιῶν.