Κάθε χρόνο, περίπου 100 άνθρωποι στην Ευρώπη χάνουν τη ζωή τους κάτω από τεράστιες μάζες χιονιού, πάγου και βράχων που κατρακυλούν ξαφνικά σε πεζοπόρους και σκιέρ.
Μια
μικρή διαταραχή – μια ριπή ανέμου ή η ολίσθηση ενός σνόουμπορντ – μπορεί να
πυροδοτήσει μια φονική χιονοστιβάδα, ανάλογα με τη δομή του χιονιού, την κλίση
της πλαγιάς και τις καιρικές συνθήκες.
Οι
ειδικοί συγκρίνουν τον κίνδυνο με μια πλημμύρα: δεν αρκεί μόνο να γνωρίζεις την
πιθανότητά της, πρέπει να κατανοήσεις και τη δύναμη της καταστροφής που μπορεί
να φέρει.
«Ο
κίνδυνος χιονοστιβάδας στις Ευρωπαϊκές Άλπεις αφορά σήμερα κυρίως τους
ορειβάτες που προκαλούν οι ίδιοι χιονοστιβάδες», δήλωσε ο Νίκολας Έκερτ,
κλιματολόγος ειδικευμένος στους κινδύνους των βουνών στο Université Grenoble
Alpes. «Ωστόσο, τέτοιες τυχαίες χιονοστιβάδες αποτελούν μόνο ένα μικρό μέρος
του συνολικού αριθμού χιονοστιβάδων».
Τα
επίπεδα κινδύνου χιονοστιβάδας είναι ιδιαίτερα υψηλά μετά από έντονες
χιονοπτώσεις, και οι καιρικές συνθήκες νωρίτερα το χειμώνα μπορεί να
αποδειχθούν καθοριστικές για την αντοχή του χιονιού.
«Οι
περιορισμένες χιονοπτώσεις στις αρχές της σεζόν μπορούν να οδηγήσουν στη
δημιουργία επίμονων αδύναμων στρωμάτων μέσα στο χιόνι», δήλωσε ο Γιάκομο
Στραπατσόν, γιατρός στο Ινστιτούτο Ορεινής Επείγουσας Ιατρικής. «Όταν αυτά τα
αδύναμα στρώματα θαφτούν κάτω από τις επόμενες χιονοπτώσεις, μπορούν να
δημιουργήσουν εξαιρετικά ασταθείς συνθήκες που ευνοούν τις χιονοστιβάδες που
προκαλούνται από τον άνθρωπο».

ΝΕΚΑΘΕΝ
ποθοῦσαν νὰ ἀλλάξουν τὰ πράγματα κι ἦταν πρόθυμοι νὰ
ἐργαστοῦν σκληρὰ γι' αὐτό. Ἀντὶ ὅμως νὰ σπείρουν τὶς ἰδέες τους
στὰ οὕτως ἢ ἄλλως φειδωλὰ χωράφια τῆς ζωῆς, προτίμησαν νὰ
πᾶνε νὰ κλειστοῦν, δέκα-δεκαπέντε ἄτομα, νοσταλγοὶ κάποιου
μακρινοῦ κι ἔνδοξου παρελθόντος, σὲ μιὰ ὑπόγεια γιάφκα κι ἐκεῖ
νὰ μηρυκάζουν τὰ ἴδια κάθε μέρα, περὶ ὀρθοδοξίας καὶ ὀρθοῦ
τρόπου δράσης· νὰ μιλοῦν μιὰ γλῶσσα παλαιΐκὴ καὶ συνθηματική,
νὰ ὁρίζουν μὲ ἄκρατο δογματισμὸ ἐχθροὺς καὶ φίλους, νὰ ἐκδίδουν
μπροσοῦρες ποὺ δὲν τὶς πρόσεξε ποτὲ κανεὶς· νὰ κολλοῦν ἀφίσες
καὶ νὰ ὀργανώνουν, ἄνευ ἀποτελέσματος, συγκεντρώσεις
διαμαρτυρίας ἐνάντια στὶς κρατικὲς πολιτικές....jpg)




ΝΟΗΤΟΙ
ὅσοι θρηνοῦν τὴν παρακμὴ τῆς κριτικῆς. Γιατὶ ἡ ὥρα της ἔχει
περάσει πρὸ πολλοῦ. Ἡ κριτική εἶναι θέμα σωστῆς ἀπόστασης. Ζεῖ
σ' ἕναν κόσμο ὅπου σημασία ἔχουν οἱ προοπτικὲς καὶ τὰ
προγράμματα, κι ὅπου μποροῦσε κανεὶς ἀκόμα νὰ ἔχει μιὰν ἄποψη.
Στὸ μεταξὺ τὰ πράγματα ἔχουν ἀγγίξει πολὺ καυτὰ τὴν κοινωνία
ποὺ τὰ κουβαλᾶ στὸ κορμί της. Ἡ «ἀμεροληψία», ἢ «ἐλεύθερη
ματιά» ἔγιναν ψέμα, ἂν ὄχι ἡ ἀφελέστερη ἔκφραση τέλειας
ἀναρμοδιότητας. Σήμερα ἡ οὐσιωδέστερη, ἡ ἐμπορικὴ ματιὰ
στὴν καρδιὰ τῶν πραγμάτων λέγεται διαφήμιση. Καταργεῖ τὸν
ἐλεύθερο χῶρο τῆς παρατήρησης καὶ πλησιάζει τὰ πράγματα στὸ
μέτωπό μας τόσο ἐπικίνδυνα, σὰν νὰ ξεπετιέται ἀπ' τὴν ὀθόνη
τοῦ κινηματογράφου ἕνα αὐτοκίνητο ποὺ διαστέλλεται
ὑπερβολικὰ καθὼς ἔρχεται τρέμοντας κατεπάνω μας. Κι ὅπως ὁ
κινηματογράφος δὲν παρουσιάζει τὰ ἔπιπλα καὶ τὶς προσόψεις
γιὰ κριτικὴ παρατήρηση σὲ ὁλοκληρωμένες μορφές, παρὰ μᾶς
ἐντυπωσιάζει μὲ τὸ ἐπίμονο, πηδηχτό τους πλησίασμα, ἔτσι ἡ
γνήσια διαφήμιση κουρντίζει τὰ πράγματα καταπάνω μας μὲ
ρυθμὸ ἀντίστοιχο τοῦ καλοῦ κινηματογράφου. 



