Φεστιβάλ Χρυσής Τομής

 

Ιρανός βουλευτής προς ΗΠΑ : «Απλώς τρέξτε να σωθείτε!»

 

Από

iranea.gr

-

01/09/2026

 

Facebook

Twitter

 

«Απλώς τρέξτε να σωθείτε!»: Ανώτερος βουλευτής του Ιράν λέει στις ΗΠΑ ότι μια καταστροφική απάντηση είναι καθ’ οδόν

Ο πρόεδρος της Επιτροπής Εθνικής Ασφάλειας και Εξωτερικής Πολιτικής του Ιρανικού Κοινοβουλίου δήλωσε στις Ηνωμένες Πολιτείες μετά την επίθεση της Κυριακής το βράδυ στο νησί Λαράκ ότι το τελευταίο έγκλημα δεν θα μείνει αναπάντητο και ότι οι αμερικανικές δυνάμεις θα πρέπει «απλώς να φύγουν».

Ο Εμπραχίμ Αζίζι έγραψε την Κυριακή το βράδυ στο X αντιδρώντας στο έγκλημα της Αμερικής: «Δοκιμάστε τη θέλησή μας για άλλη μια φορά και θα πληρώσετε βαρύτερο τίμημα. Η απάντηση είναι καθ’ οδόν. Απλώς φύγετε!»

Ο ανώτερος βουλευτής δήλωσε ότι οποιαδήποτε νέα προσπάθεια να δοκιμαστεί η αποφασιστικότητα της Ισλαμικής Δημοκρατίας θα επιδεινώσει μόνο το κόστος των ήδη ταπεινωτικών ηττών της Ουάσιγκτον.

«Η δοκιμασία της θέλησής μας ξανά θα κάνει μόνο βαρύτερο το κόστος των επαίσχυντων αποτυχιών σας», είπε ο Αζίζι.

Τόνισε ότι κανένα έγκλημα σε κανένα επίπεδο δεν θα μείνει αναπάντητο. Η επερχόμενη απάντηση, είπε, θα είναι καταστροφική, πιο επώδυνη από τα προηγούμενα χτυπήματα και ένα μάθημα που ολοκληρώνει την αλυσίδα των αμερικανικών οπισθοδρομήσεων.

«

Οι κάτοικοι θέλουν τουρίστες κι όχι δασκάλους για τα παιδιά τους

 

«Στην Ύδρα ιδιοκτήτες κατοικιών ζητούν απο εκπαιδευτικούς που τοποθετήθηκαν στα σχολεία του νησιού, ενοίκια έως και 880 ευρώ, σύμφωνα με καταγγελία του Σύλλόγου Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Αργοσαρωνικού!!!!

Εν τω μεταξύ οι εκπαιδευτικοί οι οποίοι αυτοί τη στιγμή αναζητούν σπίτι στην Ύδρα, μένουν σε ξενοδοχεία με ημερήσιο κόστος από 75 ευρώ και πάνω, ενώ κάποιοι ιδιοκτήτες τούς ανακοινώνουν ότι μπορούν να τους διαθέσουν τα σπίτια τους από τον Νοέμβριο και έπειτα.

Συναδέλφισσες και συνάδελφοι, οι γονείς δεν επιθυμούν εκπαιδευτικούς για τα παιδιά τους αλλά τουρίστες για τα δωμάτιά τους. Φύγετε κι αφήστε τους να τα μορφώσουν οι ίδιοι. Κι αν δεν τα καταφέρουν, θα τα πάρουν τα Χριστούγεννα σε σούπερ διακοπές στην Ελβετία ή στο Μπαλί.

Νισάφι πια!»

Antonis Michailidis

ΧΕΜΙΝΓΟΥΕΙ: "Τα ουρλιαχτά στην προκυμαία της Σμύρνης"

 

«Το χειρότερο, είπε, ήταν οι γυναίκες με τα νεκρά παιδιά. Δε μπορούσαμε να τις πείσουμε να μας δώσουν τα πεθαμένα παιδιά τους. Είχαν τα παιδιά τους, νεκρά ακόμα και έξι μέρες, αλλά δεν τα εγκατέλειπαν. Δε μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα. Τελικά έπρεπε να τους τα πάρουμε με τη βία».

Με τα παραπάνω λόγια ένας αξιωματικός πολεμικού πλοίου των ΗΠΑ αγκυροβολημένου στη Σμύρνη το 1922, περιγράφει στον πολεμικό ανταποκριτή της καναδικής εφημερίδας “Toronto Star”, Έρνεστ Χεμινγουέι, την τραγωδία.

«Είχαμε ρητές εντολές να μην επέμβουμε, να μη βοηθήσουμε. Το πλοίο μας είχε τόση δύναμη που θα μπορούσαμε να βομβαρδίσουμε όλη τη Σμύρνη και να σταματήσουμε το μακελειό, αλλά η εντολή ήταν να μην κάνουμε τίποτα. Το παράξενο ήταν, είπε [ο αξιωματούχος του αμερικάνικου πολεμικού που διηγείται την ιστορία], πώς ούρλιαζαν κάθε νύχτα τα μεσάνυχτα. Δεν ξέρω γιατί ούρλιαζαν αυτή την ώρα. Ήμασταν στο λιμάνι κι αυτές στην προκυμαία και τα μεσάνυχτα άρχιζαν να ουρλιάζουν. Στρέφαμε πάνω τους τους προβολείς και αυτές τότε σταματούσαν».

Αλλά γιατί οι γυναίκες «έκλαιγαν τα μεσάνυχτα»; Όχι, δεν ήταν κάποιο έθιμο πένθους. Ήταν φωνές για βοήθεια. Η μικρασιάτισσα  Φιλιώ Χαϊδεμένου αφηγείται:

«Χιλιάδες κόσμος, απελπισμένος και εξαθλιωμένος, με μάτια άδεια απ’ τα όσα είχαμε δει και την ψυχή ματωμένη απ’ τον πόνο της απώλειας των αγαπημένων μας. Κάρα άδειαζαν πεθαμένους δίπλα μας, όπου έβρισκαν. Το βράδυ, όταν οι Τούρκοι άρχιζαν να βιάζουν και να κακοποιούν όποια γυναίκα έβρισκαν, οι Αμερικανοί άναψαν τους προβολείς των πλοίων και τους έριξαν πάνω μας, για να σταματήσει κάπως το κακό.» Οι φωνές και τα ουρλιαχτά, λοιπόν, ήταν λόγω των επιθέσεων και των βιασμών από τους Τούρκους. Και οι τελευταίοι σταματούσαν όταν έπεφτε πάνω τους το «φως» για να μην αποκαλυφθούν!

Το απόσπασμα είναι το πρώτο λογοτεχνικό κείμενο με τίτλο «Στην προκυμαία της Σμύρνης» από τη συλλογή διηγημάτων «Στην εποχή μας» (In Our Times), που εξέδωσε ο αμερικανός συγγραφέας το 1925.

Σε ένα από τελευταία του άρθρα από την Τουρκία στην “Toronto Star”, ο Χεμινγουέι καταλήγει:

«Ποιος θα θρέψει τόσο πληθυσμό; Κανένας δεν το ξέρει και μέσα στα επόμενα χρόνια ο χριστιανικός κόσμος θα ακούει μια σπαρακτική κραυγή που ελπίζω να φτάσει και ως τον Καναδά: «Μην ξεχνάτε τους Έλληνες!».

ΠΗΓΗ: artinews.gr

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟ ΘΕΑΤΡΙΚΟ «ΠΑΤΡΙΑ ΕΔΑΦΗ»: Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ – ΟΙ ΣΧΕΣΕΙΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ – ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΤΩΝ ΑΝΤΙΘΕΣΕΩΝ.

του Γρηγόρη Κλαδούχου

Η παράσταση ΠΑΤΡΙΑ ΕΔΑΦΗ που είδαμε στο Ξυλόκαστρο στα πλαίσια του Ziria Festival έμεινα με δύο ζητήματα. Η σκηνική φόρμα είχε βάθος αισθητικής εμπειρίας, ροή κίνησης του λόγου στο συνεχές προσωπικής έκφρασης και του χορού για αυτό που θέλησε να πει. Ωστόσο, μια ψευδής απεικόνιση του παρελθόντος, παραμορφωτική αφηγηματικά και μια ατελής, μερική εικόνα του παρόντος, του αισθητού κόσμου, διοχέτευσαν το θέμα σε περιοριστικά πλαίσια.

…

Η δυναστική σχέση πατέρα – κόρης, άνδρα – γυναίκας συζύγου, που παρουσίασαν με τέτοια διαιρετικότητα, δεν ήταν αντιπροσωπευτική για τα ηθικά και αξιακά δεδομένα της ζωής στην Ελληνική ύπαιθρο. Πέραν αυτού, διάβασα απαντήσεις των ηθοποιών να μιλούν για «διαχρονική πατριαρχία». Δεν υπάρχει γραμμική συνέχεια στις σχέσεις ενδοοικογενειακής ισχύος. Οι σχέσεις σήμερα έχουν χαλαρώσει. Το θέμα πατριαρχία σήμερα πρέπει να επανεξεταστεί, εφόσον το κοινωνικό κεφάλαιο της οικογένειας έχει αποδιαρθρωθεί και οι σχέσεις βαρύνονται από νέους καταμερισμούς εργασίας. Σήμερα τα μέλη της οικογένειας υφίστανται τις εξωτερικές σχέσεις κυριαρχίας, έχουν αναδιαμορφωθεί ιεραρχικά μικροεπίπεδα θεσμών, νοοτροπιών, συμφερόντων και πελατειακότητας. Ήδη ο Χέρμπερτ Μαρκούζε από το 1969 επισήμανε την ενίσχυση της εξωοικογενειακής εξουσίας, την απώλεια της αποφασιστικής ψυχολογικής σπουδαιότητας του αγώνα ενάντια στον πατέρα, «όσο περισσότερο ελέγχεται τώρα η οικογένεια από την δημόσια δύναμη, δηλαδή όσο τα πρότυπα και τα παραδείγματα βρίσκονται έξω από την οικογένεια, τόσο πιο ενοποιημένη και αδιάκοπη γίνεται η «κοινωνικοποίηση» της νέας γενιάς, σύμφωνα με τα συμφέροντα της δημόσιας δύναμης και σαν μέρος της δημόσιας δύναμης».

…

Επειδή έχω ζήσει τα 17 αρχικά μου χρόνια στο χωριό, και με αναφορά του σκηνοθέτη ότι « οι μεγαλύτεροι θα θυμηθούν», η αφήγηση των ενδοοικογενειακών σχέσεων δεν καλύπτεται στο θεατρικό συμβάν. Η απόφαση του πατέρα με ποιον θα παντρέψει την κόρη του ήταν συνακόλουθο προξενιών, και άλλων ενδιαφερόντων, ή συμφερόντων.