του Δημήτρη Κ. Μπάκα
«Κι αν πέσαμε σε πέσιμο πρωτάκουστο και σε γκρεμό κατρακυλήσαμε
που καμιά φυλή δεν είδε ως τώρα είναι γιατί με των καιρών το πλήρωμα
όμοια βαθύ εν’ ανέβασμα μας έμελλε προς ύψη ουρανοφόρα».
Παλαμάς
Τα καριοφίλια του 21 κελαηδούν και σήμερα στην Εθνική μας μνήμη. Οι
λαμπρές ώρες του γένους σέρνουν ξανά, στα έκθαμβα μάτια μας, έναν απ’
τους χορούς των θριάμβων τους.
Διακόσια τέσσερα χρόνια από τότε. Σήμερα που
προβάλλουν ωμές τόσες αντιθέσεις ανάμεσα στο τότε και στο τώρα. Τώρα
που, κάτοχοι απείρως περισσοτέρων αγαθών, περιφρονώντας στυγνά
ηθικές αξίες, ανθεί ο ανεύθυνος και ρυπαρής λόγος,
διαδίδονται εκφυλιστικά φαινόμενα και τραυματίζονται θεσμοί. Τώρα η
επέτειος της εθνεγερσίας λαμβάνει ξεχωριστό νόημα. Πρέπει ν’ αποτελέσει
ερέθισμα για να συγκρίνουμε καταστάσεις και
ήθη. Να αναμετρήσουμε τις δυνάμεις μας. Να διασώσουμε και διευρύνουμε
ό,τι είναι υγιές, αποβάλλοντας τα νοσηρά συμπτώματα, αλλά και
προσπαθώντας να ξεριζώσουμε τις αιτίες τους.
Η ευθύνη μας είναι μεγάλη και η ανάδρασή μας υψηλό χρέος μας.
Ο εορτασμός αυτός πρέπει να είναι ύμνος, και θρήνος και λογισμός.
-
Ύμνος για το θεσπέσιο εθνικό τόλμημα, που συγκλόνισε τον Ελλαδικό Χώρο συγκίνησε αισθαντικούς ανθρώπους της
Ευρώπης και είχε απόληξη την αποκατάσταση της ανεξαρτησίας της
Ελλάδας.
-
Θρήνος ή μάλλον μνημόσυνο, θρηνητικό, αλλά και
δοξαστικό, για τις ανθρώπινες υπάρξεις, που η θυσία τους υπήρξε το βαρύ τίμημα της Εθνικής Ελευθερίας.
-
Λογισμός για τις κινητήριες δυνάμεις του υπόδουλου Γένους. Την
ελληνική ψυχή.
Εύλογο το ερώτημα: Πώς κατορθώθηκε η Επανάσταση; Η Επανάσταση δεν
υπήρξε ένα απλά ιστορικό γεγονός, δεκτικό ερμηνείας με κοινωνιολογικές
εξηγήσεις, αλλά ήταν μια
υπεύθυνη πολιτική πράξη τής ηθικής πρωτοπορίας του Έθνους.
Έχει γίνει λόγος συχνά για παλιγγενεσία του Έθνους. Η έκφραση, όμως αυτή δεν είναι ακριβής. Το
Έθνος δεν είχε παύσει ποτέ να υπάρχει.