Του Γιάννη Σχίζα
ΔΡΟΜΟΣ
ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ
Ήταν
η φωνή της Κύπρου, ήταν αγωνιστής εφ’ όλης της ύλης , απενοχοποίησε την έννοια
της Ένωσης – σύμφωνα με τη γνώμη της ευρωβουλευτίνας Ελένης Θεοχάρους – έγινε θεατρικός
συγγραφέας με την υπεράσπιση της ντοπιολαλιάς ως πρώτης προτεραιότητας. Χωρίς
να είναι ποιητής, έστεκε σαν φυσικός διάδοχος του αγώνα για την απειλούμενη
ελληνικότητα – θεωρητικά και πρακτικά - του κυπριακού λόγου . Ήταν ο συνεχιστής
του έργου του μεγάλου ποιητάρη του νησιού , που τον κατσάδιαζε σε μια περίπτωση
αλλά τελικά τον παραδεχόταν - του Κώστα Μόντη :
«Ελάχιστοι
μας διαβάζουν – ελάχιστοι ξέρουν τη γλώσσα μας- μένουμε αδικαίωτοι κι
αχειροκρότητοι – όμως αντισταθμίζει που γράφουμε ελληνικά».
Και
συμπλήρωνε ο Μόντης : «Είναι δύσκολο να πιστέψω- πως μας τους έφερε η θάλασσα
της Κερύνειας- είναι δύσκολο να πιστέψω- πως μας τους έφερε η αγαπημένη θάλασσα
της Κερύνειας – Πικρή θάλασσα της Κερύνειας- που πρέπει να αποσύρουμε πια –
τους στίχους που σου γράψαμε!».
Στα θεατρικά του έργα συνήθιζε να «κοροϊδεύει όλους, να μην αφήνει κανένα να ξεφεύγει από τη γραφίδα και τις εικόνες του». Έζησε μια μεγάλη ζωή, ένα μεγάλο γινόμενο όγκου γεγονότων επί τον χρόνο.




.jpg)



