Γιώργος Φουρτούνης : Απορίες του (μετα)δομισμού

 Νέα κυκλοφορία από τις τις εκδόσεις Εκτός Γραμμής

Στα βιβλιοπωλεία από την Τετάρτη 11 Μαρτίου

 

 

Εμμένεια, αστάθμητο, υποκείμενο

 

Σελίδες: 368 | ISBN: 978-618-87699-4-6 | Σχήμα: 14x20,7 cm | Τιμή: 18,02 €

ΣΕΙΡΑ: ΘΕΩΡΙΑ

 

Καμία σύνθετη και δομημένη ενικότητα δεν έχει τις πρόδρομες καταστάσεις που της προσιδιάζουν, δεν κυοφορείται στο παρελθόν της και δεν προϋπάρχει ως αφηρημένη δυνατότητα. Καμία δομημένη οντότητα δεν έρχεται στον κόσμο διά μιας συνεχούς γενεαλογίας ή γενέσεως, με αφετηρία είτε τα κατάλληλα στοιχεία, είτε την αφηρημένη δομή στην οποία αυτά θα βρεθούν εντέλει συναρθρωμένα. Από την άλλη πλευρά, η «έναρξη από το μηδέν» δεν σημαίνει ex nihilo δημιουργία, ούτε το «πάντοτε-ήδη» σημαίνει την προεγγραφή της ύπαρξης ή της ουσίας στην απαρχή του χρόνου, αλλά υπό μια έννοια το ακριβώς αντίθετο και των δύο. [...] Πριν υπήρχαν βέβαια στοιχεία, αλλά δεν υπήρχαν ούτε τα στοιχεία αυτού του πράγματος, που θα έφεραν ήδη τη σφραγίδα του και θα το προδιέγραφαν, ούτε η δομή που θα τα καθόριζε. Το πάντοτε-ήδη της απόλυτης έναρξης συνιστά πάντα μια τομή με το παρελθόν, και το πράγμα που αρχίζει είναι ουσιωδώς απρόβλεπτο, ριζικά νέο, ενικό και καινοτόμο.  

 

   

Στο βιβλίο αυτό συγκεντρώνονται ορισμένα από τα σημαντικότερα κείμενα του ερευνητικού έργου του Γιώργου Φουρτούνη, που εκτείνεται σε διάστημα σχεδόν τριών δεκαετιών.

Ο συγγραφέας, μελετώντας κριτικά μείζονες συνεισφορές στοχαστών όπως ο Λουί Αλτουσέρ, ο Ζακ Ντερριντά, ο Ζιλ Ντελέζ, ο Ζακ Λακάν, ο Μισέλ Φουκώ, το Τζούντιθ Μπάτλερ, ο Ετιέν Μπαλιμπάρ, εντοπίζει κρίσιμες θεωρητικές απορίες στην πραγμάτευση των εννοιών που αποτέλεσαν το κοινό θεωρητικό τους διακύβευμα:

Η δοσολογία του φωτός

του Γιάννη Σχίζα

Η διάδοση του φωτός είναι ευθύγραμμη, όμως αυτό συμβαίνει σε ένα γήινο περιβάλλον. Το φως έχει βάρος, έλκεται από τον ήλιο και εκτρέπεται στον διαστρικό χώρο, ανάλογα με τα ουράνια σώματα που συναντά και την έλξη που αυτά του ασκούν. Από τους μακρινούς γαλαξίες ώς τη Γη η πορεία του είναι τεθλασμένη.

 Στο μεγαλύτερο μέρος του 19ου αιώνα οι ευρωπαϊκές πόλεις ήταν βυθισμένες στο σκοτάδι και το Παρίσι, που ηλεκτροφωτήθηκε πρώτο, έγινε διάσημο ως η «Πόλη του Φωτός». Έκτοτε οι φωτισμοί των πόλεων έφτασαν να «ξεσαλώνουν» σε τέτοιο βαθμό, ώστε να περιορίζουν την ορατότητα στον νυχτερινό ουρανό.

Θα ρίξουν πυρηνικά στο Ιράν;

 

March 7, 2026

March 7, 2026

Nuclear Explosion With Orange Mushroom Cloud

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου (*)

Το ζήτημα της ενδεχόμενης χρήσης τακτικών πυρηνικών όπλων κατά του Ιράν έχει τεθεί εδώ και είκοσι χρόνια. Σε ένα άρθρο μας, ήδη το 2006, από κοινού με τον αείμνηστο Gilbert Marquis,  υπογραμμίσαμε ότι « το σενάριο ενός αμερικανοϊσραηλινού πολέμου εναντίον του Ιράν, πιθανώς με χρήση πυρηνικών όπλων, σύμφωνα με τον σχεδιασμό των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων δεν είναι ένα ατύχημα, ένας παραλογισμός, ένα προσωπικό καπρίτσιο. Είναι το οργανικό και συστημικό προϊόν του δυτικού και ισραηλινού ιμπεριαλισμού. Γι’ αυτό και τελικά ο πόλεμος θα γίνει αν τεράστιες πολιτικές δυνάμεις δεν συνειδητοποιήσουν πολύ γρήγορα τα διακυβεύματά του και δεν κινητοποιηθούν, στο εσωτερικό του αμερικανικού κράτους, της Ρωσίας, της Κίνας και της παγκόσμιας κοινή γνώμης για να σταματήσουν μια τέτοια παγκόσμια καταστροφή». (επιθεώρηση Utopie Critique, n°37, 2ème trimestre 2006, n°42, 4ème trimestre 2007).

Εξηγούσαμε στην αρθρογραφία μας τότε ότι τα προβλήματα που συνάντησε η Αυτοκρατορία στο Ιράκ, την έθεταν προ τριών επιλογών:

– Να διακόψει το νεοσυντηρητικό πρόγραμμα (που εκπονήθηκε με την έμπνευση και τη χρηματοδότηση του Νετανιάχου), ένα πρόγραμμα κατάκτησης όλης της Μέσης Ανατολής και διάλυσης όλων των κρατών της, ελέγχου των υδρογονανθράκων και τελικά ελέγχου της Ευρώπης, της Ρωσίας και της Κίνας. Το πρόγραμμα δεν ήταν μόνο σιωνιστικό. Ενέτασσε τη σιωνιστική προοπτική στην προοπτική διατήρησης της παγκόσμιας δυτικής κυριαρχίας και πρότεινε το σιωνιστικό σχέδιο ως το καλύτερο εργαλείο παγκόσμιας επικράτησης (σε αντίθεση με τον Μπρεζίνσκι και τον Σόρος που πρότειναν τότε συμμαχία με τον ιρανικό εθνικισμό κατά της Ρωσίας) . Θα επρόκειτο για παραδοχή στρατηγικής ήττας στη Μέση Ανατολή και δύσκολα θα μπορούσε να γίνει δεκτή

–

Ζήσης Σαρίκας: Ὁ κλα­ριν­τζῆς

 

planodion on 8 Μάρτιος 2026 Ζήσης Σαρίκας   (Ἀφιέρωμα 15/22) Ὁ κλα­ριν­τζῆς ΤΑΝ μιὰ ἐθνι­κὴ ἐπέ­τειος. Τὸν ντῦ­σαν μὲ πα­ρα­δο­σια­κὴ φο­ρε­σιὰ γιὰ νὰ τὸν βγά­λουν στὴν τη­λε­ό­ρα­ση, τὸν φου­κα­ρᾶ τὸν κλα­ριν­τζῆ. Ἀνά­με­σα στοὺς ἄλ­λους κα­ρα­γκιό­ζη­δες, κα­τα­με­σῆς στὸ ἐχθρι­κὸ καὶ πα­νά­σχη­μο γκρὶ κλει­στὸ γή­πε­δο τοῦ μπά­σκετ, στε­κό­ταν καὶ πε­ρί­με­νε νὰ δώ­σει τὸ σύν­θη­μα τῆς ἔναρ­ξης ὁ βλα­κέν­τιος κον­φε­ρα­σιέ, ποὺ εἶ­χε πά­θει γλωσ­σο­διάρ­ροια – ἀκό­μη καὶ τοὺς ἀρ­χαί­ους Ἕλ­λη­νες ἀνέ­φε­ρε στὴ φαι­δρὴ εἰ­σα­γω­γή του.        Ἐπί τέ­λους, ἦρ­θε ἡ ὥρα νὰ βά­λει τὸ κλα­ρῖ­νο του στὸ στό­μα. Στρα­βὰ χεί­λη, φου­σκω­μέ­να μά­γου­λα, μά­τια κλει­στά. Κι οἱ πα­λιοὶ σκο­ποὶ ἔμοια­ζαν μὲ τὸ σκα­λι­στὸ ρό­πτρο ποὺ ἀνα­κα­λύ­πτεις ἀπροσ­δό­κη­τα στὸ γιου­σου­ρούμ, ἀνά­με­σα σὲ κα­κό­γου­στα πλα­στι­κὰ ἀν­τι­κεί­με­να, ἄχρη­στες βρῦ­σες, πα­λιο­πά­που­τσα καὶ φο­ρε­μέ­να ροῦ­χα.

Από πλατεία οδός, απλώς πλατεία

 Από τον Ντοστογιέφσκι ως τους Μπιτλς και τον Ζακ Λυκ Γκοντάρ

ΠΟΝΤΙΚΙ, 5.3.26, Γιάννης Σχίζας

Το ταξίδι, ο τουρισμός, η εκδρομική κινητικότητα, η διπλή κατοικία, η πρόσληψη πολλών πληροφοριών – αλλοδαπής ή ημεδαπής προέλευσης – θεωρείται ότι αποδυναμώνουν τις παραδοσιακές μορφές συνάφειας με τον χώρο: αυτές που εμφανίζονταν σαν συμμετοχή σε στέκια, γειτονιές, συνοικίες, μικρές εστίες ζωής.

Οι Beatles στην εποχή μας ίσως δεν θα μπορούσαν να εμπνευστούν για μια γειτονιά στο Λίβερπουλ όπως αυτή που οδήγησε σε μια επιτυχία τους – το «Penny Lane» –, που έμενε καθηλωμένο «στ’ αυτιά και στα μάτια τους, κάτω από τους γαλάζιους ουρανούς των περιχώρων»…

Όμως, παρά την αυξημένη κινητικότητα ανθρώπων και πληροφοριών, η σχέση με έναν χώρο οικείο παραμένει δραματικά απαραίτητη… Επειδή η ανάγκη του σύγχρονου ανθρώπου για πλουραλισμό ερεθισμάτων και εικόνων δεν εκτοπίζει την αναζήτηση ενός ψυχικού αγκυροβόλιου, μιας περιοχής ταύτισης με τον άλλο, ενός πεδίου αναγνώρισης και έκφρασης βασικών αναγκών. Το στέκι παραμένει πόλος ζωής, η γειτονιά σημείο αναφοράς, η πόλη μπορεί να είναι μια μικρή πατρίδα, όπως έλεγε ο Λε Κορμπυζιέ στη «Χάρτα των Αθηνών».

Μάλιστα ο πληροφοριακός και γνωστικός πλουραλισμός, ο καταιγισμός ταξιδιωτικών, τηλεοπτικών, διαδικτυακών, κινηματογραφικών ερεθισμάτων, διεγείρει την ανάγκη της ζωντανής επαφής και της οικειότητας. Και αντίστροφα η οικειότητα δημιουργεί «φυγόκεντρες» τάσεις και διεγείρει γνωσιοθηρικές κινήσεις και προσφυγές στον χώρο των «μέσων».

Σήμερα οι χώροι των πόλεων καλούνται να υπηρετήσουν τις ανάγκες του πλουραλισμού, χωρίς όμως να μετατρέπονται σε απλά «αξιοθέατα».

Οι αστικοί χώροι πρέπει να εκπέμπουν έναν μορφικό πλούτο, πρέπει να μην είναι εικαστικά αδιάφοροι ή απωθητικοί, πρέπει να συνιστούν φιλικά κελύφη ζωής. Να νεωτερίζουν, αλλά ταυτόχρονα να είναι μεταβλητοί και ανοικτοί στις μορφικές αλλαγές και στις πολεοδομικές «σκηνοθεσίες», να παρέχουν κάποια στοιχεία διάρκειας, θα λέγαμε, απηχώντας μια προβληματική του Δημήτρη Φατούρου (1967).

Θα πρέπει να εντυπωσιάζουν αλλά και να μην ξενίζουν την ευρύτερη κοινωνία, εξασφαλίζοντας έτσι τον σεβασμό κι ακόμη την ακεραιότητά τους – εκεί όπου «ανθεί» ο βανδαλισμός.

Οι κοινωνίες δεν έχουν πάψει να θέλουν ειρήνη

 

του Στέφανου Σταμέλλου

Η εποχή μας μοιάζει παράδοξη και αντιφατική. Ο κόσμος παρακολουθεί καθημερινά τα γεγονότα και τις εικόνες της κλιμάκωσης του πολέμου. Ο φόβος και η αβεβαιότητα κυριαρχεί. Κι όμως το μεγάλο φιλειρηνικό κίνημα, που άλλοτε συγκλόνιζε την παγκόσμια κοινωνία, μοιάζει σήμερα αδύναμο και σιωπηλό.

 

Στη δεκαετία του ’60 και του ’70, η αντίθεση στον Πόλεμο του Βιετνάμ δεν ήταν μόνο πολιτική θέση· ήταν πολιτιστικό ρεύμα. Πανεπιστήμια, καλλιτέχνες, επιστήμονες και διανοούμενοι δημιούργησαν ένα τεράστιο κοινωνικό κύμα, που επηρέασε τη δημόσια συζήτηση σε ολόκληρο τον κόσμο.

 

Καλλιτέχνες όπως η Τζόαν Μπαέζ, ο Μπόμπ Ντίλαν, ο Πίτ Σίγκερ και ο Φιλ Οχς έκαναν τη μουσική μέσο πολιτικής αφύπνισης. Αργότερα, μορφές όπως ο Τζων Λένον με το σύνθημα «Give Peace a Chance», αλλά και καλλιτέχνες όπως η Νίνα Σιμονέ, ένωσαν τη φωνή τους με εκατομμύρια ανθρώπους που διαδήλωναν κατά του πολέμου. Η τέχνη δεν ήταν απλώς ψυχαγωγία· ήταν δημόσια στάση, πολιτική πράξη και ηθική παρέμβαση. Διανοούμενοι και επιστήμονες όπως ο Μπέρτραντ Ράσελ, ο Άλμπερτ Αϊνστάιν, ο Τζόζεφ Ρότμπλατ και ο Χάουαρντ Ζιν ύψωναν τη φωνή της λογικής και της ευθύνης. Φωνές που έγιναν σύμβολα μιας γενιάς, που διεκδικούσε ειρήνη, δικαιώματα και δημοκρατία.

 

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΚΡΟΝΑΥΠΛΙΑ ΣΤΗΝ ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗ Η ΚΡΥΜΜΕΝΗ ΑΛΗΘΕΙΑ

 

του Γιώργου Ν.Οικονόμου

 

Από την στιγμή που ήλθαν στο φως οισυγκλονιστικές φωτογραφίες από την εκτέλεση των 200 στην Καισαριανή ακούσθηκε και γράφτηκε ότι αυτοί μαζί με άλλους ήταν φυλακισμένοι από την δικτατορία του Μεταξά στο στρατόπεδοτης Ακροναυπλίας μέχρι το 1941 που κατέκτησαν την χώρα οι Γερμανοί ναζί καιπαραδόθηκαν από το φασιστικό καθεστώς στους Γερμανούς ναζιστές, ενώ θα μπορούσαν να είχαν απελευθερωθεί (Έλληνες γαρ!) πριν τους παραλάβουν οι Γερμανοί. Αυτή είναι η μισή αλήθεια. Η άλλη μισή μένει στην αφάνεια και εκτίθεται στη συνέχεια.

Από τους 600 πολιτικούς κρατουμένους στην Ακροναυπλία οι περισσότεροιήταν κομμουνιστές του ΚΚΕ, υπήρχαν όμως και αρκετοί τροτσκιστές, μεταξύ αυτών ο Παντελής Πουλιόπουλος και ο Σπύρος Στίνας, αλλά και αρχειομαρξιστές.Όταν έφτασε η είδηση ότι οι Γερμανοί κατέλαβαν την Αθήνα τον Απρίλιο 1941 και από στιγμή σε στιγμή θα φτάσουν και στην Ακροναυπλία, οι περισσότεροι κρατούμενοι άρχισαν να συζητούν την ιδέα της δραπέτευσης. Όταν δε άρχισε ο βομβαρδισμός της περιοχής, διότι το Ναύπλιο ήταν ένα από τα λιμάνια στα οποία οι Βρετανοί και οι Νεοζηλανδοί στρατιώτες  επιβιβάζονταν σε πλοία για να διαφύγουν προς την Αίγυπτο, οι συζητήσεις για ομαδική απόδραση εντάθηκαν. Ο Στίνας αφηγείται:

 «Σε όλη τη διάρκεια της ημέρας πλήθος  γερμανικά αεροπλάνα βομβαρδίζανε το λιμάνι, τα φρούρια, το σιδηροδρομικό σταθμό. Άλλα πλοία καίγονταν και άλλα ανατινάζονταν στον αέρα. Ζούσαμε όλες αυτές τις εφιαλτικές ημέρες με το άγχος ότι από στιγμή σε στιγμή θα γινόμαστε πολτός από σάρκες. Αυτή όμως η κατάσταση ήταν και η πιο κατάλληλη για την απόδρασή μας. Η φρουρά του Στρατοπέδου είχε πανικοβληθεί και βρισκόταν διαρκώς σε πρόχειρα καταφύγια. Ήταν εντελώς δυνατή μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες η απόδρασή μας. Και θα ήταν δυνατή δίχως θύματα…Εμείς θέταμε διαρκώς το ζήτημα της ομαδικής μας απόδρασης και παντού σ’όλη τη μάζα των κρατουμένων εύρισκε αυτό απήχηση. Αυτό ήταν το μοναδικό αντικείμενο των συζητήσεων. Παντού άκουγες: Γιατί δεν φεύγουμε;Θα μείνουμε εδώ να μας πιάσουν οι Γερμανοί; Με αγανάκτηση οι σταλινικοί κρατούμενοι παρακολουθούσαν  την παθητική στάση της ηγεσίας τους».[1]

            Ο Γιάννης Μανούσακας, που ήταν μεταξύ των πολιτικών κρατουμένων, κοντά στο κόμμα αυτός, συμφωνεί: «Οι μέρες, οι ώρες, οι στιγμές ήτανε κρίσιμες. Όλο το στρατόπεδο κουβεντιάζει για την απόδραση. Πώς πρέπει και πώς μπορούμε να φύγουμε.

«Ο ΕΠΟΜΕΝΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ» Πολυθεματικές Πολιτιστικές Δράσεις

 

περιοδικό  Polis

 

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

Εγκαίνια: Παρασκευή 13 Μαρτίου 2026, 19:00

Διάρκεια έκθεσης: 13/03/2026 με 15/03/2026

Σιδηροδρομικός Σταθμός Ναυπλίου

Κίμων Αξαόπουλος

Ο Ορίζοντας Γεγονότων σας προσκαλεί στην πρώτη πολυθεματική δράση του με θέμα την πολιτιστική ενεργοποίηση τόπων και διαδρομών ιδιαίτερης αξίας. Η εν λόγω Δράση είναι η πρώτη από μία σειρά που θα ακολουθήσουν σε Σιδηροδρομικούς Σταθμούς ανά την Πελοπόννησο για  όλο το

«“Θαυμαστός καινούργιος κόσμος”. Τεχνολογία - Δημοκρατία»

 

31 Μαρτίου 2026     Η Εταιρεία Σπουδών Ν.Π. & Γ.Π. (ιδρυτής Σχολή Μωραΐτη) σας προσκαλεί στην εκδήλωση που διοργανώνει με τίτλο «“Θαυμαστός καινούργιος κόσμος”. Τεχνολογία - Δημοκρατία», την Τρίτη 31 Μαρτίου 2026 και ώρα 18:30, στην αίθουσα «Γιάννης Μαρίνος» του Συλλόγου Οι Φίλοι της Μουσικής στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Στην ημερίδα θα παρουσιαστούν και θα συζητηθούν διεπιστημονικά, μέσα από τα πεδία της νομικής και πολιτικής επιστήμης, της κοινωνιολογίας και της επικοινωνίας, θέματα σχετικά με τις μεταμορφώσεις της δημόσιας σφαίρας και της δημοκρατίας στον 21ο αιώνα υπό την επίδραση των νέων τεχνολογιών επικοινωνίας. Ομιλητές: Στέφανος Γκρίτζαλης, Γεράσιμος Μοσχονάς, Γιάννης Δρόσος, Λίλιαν Μήτρου, Παναγής Παναγιωτόπουλος. Πρόεδρος: Ελισάβετ Κοτζιά. Η εκδήλωση υποστηρίζεται από το Bodossaki Lectures on Demand-BLOD, την ηλεκτρονική βιβλιοθήκη διαλέξεων (blod.gr) του Ιδρύματος Μποδοσάκη.   ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ   ►Για να δείτε το πρόγραμμα της εκδήλωσης  πατήστε εδώ ►Παρακαλούμε, προωθήστε κατά την κρίση σας.

ΠΟΛΕΜΙΚΟΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΌΣ

 

Πολεμικός Καπιταλισμός

την Μαρτίου 06, 2026

 

Κυκλοφορεί από τη Δευτέρα, 9 Μαρτίου, στα βιβλιοπωλεία, από τις εκδόσεις «Τόπος», το νέο

 μου βιβλίο με τίτλο:

Πολεμικός καπιταλισμός: Η δεύτερη εποχή των Αυτοκρατοριών

Αντικείμενό του είναι οι μεγάλες πολεμικές, γεωπολιτικές και οικονομικές συγκρούσεις που

 συγκλονίζουν τον σύγχρονο κόσμο.

Παραθέτω το εξώφυλλο του βιβλίου, για το οποίο είμαι ευγνώμων στον Δημήτρη Αρβανίτη,

 και το δελτίο Τύπου του εκδοτικού Οίκου. 

«Στο νέο του βιβλίο, ο Πέτρος Παπακωνσταντίνου εξετάζει την ανησυχητική εκτροπή των

 διεθνών εξελίξεων στον δρόμο του επιθετικού εθνικισμού, του μιλιταρισμού και του πολέμου.

 Υποστηρίζει ότι η τοξική ατμόσφαιρα δεν οφείλεται στα καπρίτσια κάποιων απολυταρχικών

 ηγετών, αλλά σε βαθύτερα και μονιμότερα αίτια.

Η δίδυμη κρίση της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας και της αμερικανικής παντοδυναμίας

 φέρνει τον κόσμο του Νταβός στο τέλος του. Στη θέση του, αναδύεται ένας πλανήτης

 ρηγματωμένος, πολυπολικός και συγκρουσιακός, πάνω στο κοινό υπόστρωμα ενός είδους

 «πολεμικού καπιταλισμού». Ανατέλλει μια δεύτερη Εποχή των Αυτοκρατοριών, ύστερα από

 εκείνη του κλασικού ιμπεριαλισμού, που οδήγησε την ανθρωπότητα στα σφαγεία δύο

 παγκοσμίων πολέμων, αλλά και σε κοσμογονικές επαναστάσεις και ανατροπές.

Πώς φτάσαμε να παρακολουθούμε επί δύο χρόνια σε ζωντανή μετάδοση από τη Γάζα την

 πρώτη γενοκτονία του 21ου αιώνα; Πού οδηγεί τον κόσμο η σύγκρουση Ρωσίας-ΝΑΤΟ στην

 Ουκρανία; Ποιοι και γιατί καλλιεργούν κλίμα ψυχροπολεμικής παράνοιας στην Ευρώπη; Πώς

 κατέληξε ο γάμος συμφέροντος των δύο οικονομικών υπερδυνάμεων, ΗΠΑ και Κίνας, σε ένα

 άγριο διαζύγιο; Τι προοιωνίζεται ένας Τραμπ που βλέπει τον εαυτό του ως σερίφη της

 οικουμένης, όπως έδειξε με την πειρατική επιδρομή στη Βενεζουέλα; Γιατί ένα παγωμένο νησί

 μόλις 57.000 κατοίκων έγινε εστία αντιπαράθεσης μεταξύ όλων των μεγάλων δυνάμεων;».

8η Μάρτη: Ημέρα Δράσης για τις Γυναίκες, για ολόκληρη την Κοινωνία

 

 

Οι γυναικοκτονίες και οι δοκιμασίες των γυναικών στις εμπόλεμες περιοχές και σε όλα τα αυταρχικά καθεστώτα αποτελούν τις τελευταίες «σημειώσεις» σε μια εποχή όπου η γυναίκα υποφέρει δυσανάλογα από τη βία.

 

Οι ανισότητες στις αμοιβές, η αδυναμία ανέλιξης των γυναικών σε διευθυντικές θέσεις και τα υψηλά ποσοστά ανεργίας του φύλου συνθέτουν την εικόνα μιας «κανονικότητας» που ελάχιστα συνάδει με την ισότητα.

 

Σε αυτό το πλαίσιο, η 8η Μαρτίου δεν είναι μια απλή επέτειος ή μια «γιορτή» ανάμεσα στις 365 ημέρες του χρόνου. Δεν γιορτάζει απλώς η γυναίκα, το «μισό του ουρανού»· είναι μια ημέρα τιμής και διεκδίκησης για κάθε κορίτσι, μητέρα, επαγγελματία, εργαζόμενη, αγρότισσα ή γιαγιά. Είναι μια ημέρα για κάθε συνειδητοποιημένο άνθρωπο που επιζητεί ίσες ευκαιρίες και αξιοκρατική εξέλιξη για ένα λαμπρότερο κοινωνικό μέλλον.

 

Εμείς, ως Ανώτατη Γενική Συνομοσπονδία Συνταξιούχων Ελλάδος (ΑΓΣΣΕ), γνωρίζουμε καλά την πραγματικότητα: οι γυναίκες συνάδελφοί μας λαμβάνουν χαμηλότερες συντάξεις (εν μέσω γενικότερα χαμηλών αποδοχών), ως ασφαλισμένες είχαν μικρότερες απολαβές, ενώ ως συνταξιούχοι χηρείας αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα αξιοπρεπούς διαβίωσης.

 

Καλούμε κάθε πολίτη σε συλλογικό αγώνα ενάντια στις διακρίσεις και την έμφυλη ανισότητα σε κάθε της μορφή. Τασσόμαστε υπέρ της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, της ειρήνης και του δικαιώματος κάθε ανθρώπου για εργασία και εξέλιξη.

 

Την Κυριακή 8 Μαρτίου 2026 δρούμε συλλογικά.

Καλούμε όλες και όλους τους συνταξιούχους πανελλαδικά να συμμετάσχουν στις εκδηλώσεις που διοργανώνουν οι γυναικείες οργανώσεις, τα εργατικά κέντρα και οι ομοσπονδίες για την Ημέρα της Γυναίκας.

 

 

Το Γραφείο Τύπου της ΑΓΣΣΕ

 

«Κατανοώντας το Διεθνές Σύστημα του αύριο» – Εκδήλωση του RhodesMRC στην Αθήνα

 

Η Οργανωτική Επιτροπή του RhodesMRC διοργανώνει την εκδήλωση «Κατανοώντας το Διεθνές Σύστημα του αύριο. Από τις ακαδημαϊκές προσομοιώσεις στην Ενεργό Πολιτειότητα». Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Τρίτη, 10 Μαρτίου 2026, στις 19:00, στην Αίθουσα Εκδηλώσεων του ΤΜΕΔΕ (Π.Π. Γερμανού 3-5, Αθήνα). Σε μια εποχή έντονων γεωπολιτικών ανακατατάξεων, η εκδήλωση στοχεύει να γεφυρώσει το χάσμα ανάμεσα στην ακαδημαϊκή γνώση και την ενεργό συμμετοχή στα κοινά. Μέσα από ένα πάνελ διακεκριμένων ειδικών, θα αναλυθούν οι τρέχουσες προκλήσεις του διεθνούς συστήματος, ενώ παράλληλα θα παρουσιαστεί το όραμα του RhodesMRC 2026. Το Πρόγραμμα της

Βάλτερ Μπένγιαμιν (Walter Benjamin): Ἐξο­πλι­σμὸς γρα­φεί­ου

 

planodion on 5 Μάρτιος 2026 Βάλτερ Μπένγιαμιν (Walter Benjamin) Ἐξο­πλι­σμὸς γρα­φεί­ου (Bürobedarf)   Ο ΓΡΑΦΕΙΟ τοῦ διευ­θυν­τῆ εἶ­ναι γε­μᾶ­το ὅπλα. Ἡ πο­λυ­τέ­λεια ποὺ ἐν­τυ­πω­σιά­ζει τὸν εἰ­σερ­χό­με­νο, εἶ­ναι στὴν πραγ­μα­τι­κό­τη­τα ἕνα συγ­κα­λυμ­μέ­νο ὁπλο­στά­σιο. Ἕνα τη­λέ­φω­νο στὸ γρα­φεῖο χτυ­πᾶ κά­θε δευ­τε­ρό­λε­πτο. Σοῦ κό­βει τὴν κου­βέν­τα στὸ πιὸ κρί­σι­μο ση­μεῖο καὶ δί­νει χρό­νο στὸν ἀν­τι­κρι­νό σου νὰ κου­μαν­τά­ρει τὴν ἀπάν­τη­ση του. Θραύ­σμα­τα τῆς συ­νο­μι­λί­ας δεί­χνουν στὸ με­τα­ξὺ πό­σες ὑπο­θέ­σεις δια­κα­νο­νί­ζον­ται ἐδῶ, ση­μαν­τι­κό­τε­ρες ἀπ' αὐ­τὴν ποὺ ἔχει σει­ρά. Τὸ δια­πι­στώ­νεις αὐ­τὸ κι ἀρ­χί­ζεις ἀρ­γὰ νὰ ξε­γλι­στρᾶς ἀπ' τὴ δι­κή σου ὀπτι­κὴ γω­νία. Ἀρ­χί­ζεις ν' ἀνα­ρω­τιέ­σαι γιὰ ποιόν γί­νε­ται λό­γος, τρο­μά­ζεις μα­θαί­νον­τας ὅτι ὁ συ­νο­μι­λη­τής σου φεύ­γει αὔ­ριο γιὰ τὴ Βρα­ζι­λία, καὶ σύν­το­μα νιώ­θεις τό­σο ἀλ­λη­λέγ­γυος μὲ τὴν ἑται­ρεία ὥστε ὁ πο­νο­κέ­φα­λος γιὰ τὸν ὅποιο πα­ρα­πο­νιέ­ται στὸ τη­λέ­φω­νο νὰ κα­τα­χω­ρί­ζε­ται σὰν θλι­βε­ρὸ ἐμ­πό­διο στὴ λει­τουρ­γία τῆς ἐπι­χεί­ρη­σης (ἀν­τὶ γιὰ κα­λο­τυ­χία). Εἴ­τε τὴ φω­νά­ξουν εἴ­τε ὄχι, ἐμ­φα­νί­ζε­ται ἡ γραμ­μα­τέ­ας. Εἶ­ναι πο­λὺ νό­στι­μη.