Του Γιάννη Σχίζα
Ο Νίκος Ανδρουλάκης εκφράζει
οπωσδήποτε μια φιλοσοφική προτεραιότητα , όταν θέτει το ερώτημα :«Δουλεύουμε για να ζούμε ή ζούμε
για να δουλεύουμε;» Η άποψή του υπέρ της
4ημερης διάρκειας εργασίας δεν αφορά το
μανάβικο ή την συνοικιακή ταβέρνα ,αλλά περιλαμβάνει την πιλοτική εφαρμογή σε
επιχειρήσεις πάνω από 20 άτομα και σε θέσεις εντάσεως διανοίας, σε προγραμματιστές,
λογιστές, διοικητικές υπηρεσίες,
μελετητικά γραφεία. Και αναφέρεται μάλιστα, «στο «92% των εταιρειών του Ηνωμένου
Βασιλείου- που υιοθέτησαν την τετραήμερη
εργασία και την κράτησαν - ενώ κατά 85% ανέβηκε η απόδοση και 23% έπεσε η
εργασιακή κόπωση σε εταιρείες της Πορτογαλίας».
Από την
άλλη πλευρά η ΝΔ δια στόματος της
Υπουργού Εργασίας αναφέρθηκε
στο….μανάβικο της γειτονιάς (!), του οποίου η βιωσιμότητα τίθεται εν κινδύνω,
ενώ σχολιάζοντας την πρόταση Ανδρουλάκη
για τετραήμερη εργασία που εφαρμόζεται στη Γαλλία δήλωσε: «Η Γαλλία έχει από τις
υψηλότερες ανεργίες αυτήν τη στιγμή που μιλάμε. Ξέρετε ότι πριν από 2 μήνες
είχε υψηλότερη ανεργία από την Ελλάδα; »
Στη συνέχεια ανέφερε ότι μέσα σε λιγότερο από ένα 24ωρο
εκδόθηκαν ανακοινώσεις εναντίον της εν λόγω πρότασης από το Οικονομικό και
Βιομηχανικό Επιμελητήριο, με πρόεδρο τον κ. Χατζηθεοδοσίου, και τη ΓΣΒΕΕ, με
πρόεδρο τον κ. Καββαθά.
Η αρνητική άποψη επί του θέματος δεν φαίνεται να πτόησε- μέχρι
στιγμής – το ΠΑΣΟΚ. Ούτε πτοήθηκε από την κριτική που έγινε , σε ανοικτή επιστολή από τον επικεφαλής συνδικαλιστικής
παράταξης Νίκο Φωτόπουλο: Που
υπενθύμιζε την ανοχή από το ΠΑΣΟΚ της πρακτικής Παναγόπουλου περί κατάργησης της
πενθήμερης εργασίας προς όφελος της 6ημερης, περί μη καταβολής των πέραν του
8ωρου υπερωριών, περί υποστήριξης του 13ωρου.
Η «πρωτιά» της κατάθεσης μιας τόσο «επικερδούς» πρότασης όπως αυτή του
4ημερου ανήκε στο ΠΑΣΟΚ– τη στιγμή που η
πρωτοβουλία αυτής της πρότασης για ένα τόσο σοβαρό θέμα έπρεπε να κατανεμηθεί
μεταξύ των «ενδιαφερομένων» πολιτικών δυνάμεων. Τώρα βέβαια ποιες ήταν αυτές οι
δυνάμεις, είναι άλλο θέμα…
ΟΙ
ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΕΡΓΑΣΙΑΣ
Τον 16ο αιώνα ο Thomas More στο διάσημο έργο του για το φανταστικό νησί της «Ουτοπίας»,


















