
Του Γιάννη Σχίζα –
Υποθέτω ότι ο τρόπος που γιορτάζουμε εμείς το Πάσχα έχει κάτι το μοναδικό , αλλά δεν είμαι σίγουρος , επειδή υπάρχουν και άλλες χώρες… Το Πάσχα είναι μια μεγάλη γιορτή, που δεν απαντάται τόσο στους λαούς της δύσης, που συσπειρώνει τους Έλληνες περισσότερο από κάθε άλλη – ακόμη και από τη γιορτή της Παναγίας το δεκαπενταύγουστο καθώς και από τα Χριστούγεννα. Ακόμη και οι αρνητές, οι αγνωστικιστές, οι άθεοι, οι αλλόδοξοι, όσοι βλέπουν το γιορτή φολκλορικά – σαν ένα μεγάλο πανεθνικό φεστιβάλ που καταλήγει σε τρικούβερτα φαγοπότια με ειδικά εδέσματα – αυτή την ημέρα κάνουν ανακωχή και συμβιβάζονται με το γεγονός της γιορτής. Το Πάσχα έχει λαμπρότητα στο εσωτερικό της χώρας, όμως γιορτάζεται από τους απανταχού Έλληνες ακόμη και στο εξωτερικό. Θυμάμαι ένα Πάσχα που ζήσαμε στις Βρυξέλλες, στα πλαίσια μιας «αποστολής» για την καταμέτρηση της ρύπανσης από στερεά υλικά, όπου ήμουν μαζί με την κόρη μου : Βρεθήκαμε στην Εκκλησία στη λειτουργία της Ανάστασης, 12 το βράδυ, με κοντομάνικα ρούχα, ενώ η θερμοκρασία είχε πέσει στους 1 και 2 βαθμούς ! Παρούσα ήταν όλη η ελληνική παροικία των Βρυξελλών, παρόν και το δείπνο που απολαύσαμε στη συνέχεια. Την άλλη μέρα , Κυριακή, που μου θύμιζε ένα αγαπημένο ανέκδοτο του πατέρα μου («λογάριασαν οι Βλάχοι και βρήκαν ότι το Πάσχα πέφτει Κυριακή !) πήραμε το αεροπλάνο, που έκανε τη διαδρομή Βρυξέλλες –Θεσσαλονίκη – Αθήνα. Προς Θεσσαλονίκη, ήταν περίπου 20 επιβάτες σε ένα αεροπλάνο που χώραγε 160, ενώ προς την Αθήνα ήμασταν δυο, εγώ και η κόρη μου, οι δε αεροσυνοδοί δεν μας έδωσαν καμιά σημασία ,καθώς ήταν τσαντισμένες από την πασχαλιάτικη βάρδια που είχε πέσει επάνω τους…










