ΚΩΣΤΑΣ ΧΑΤΖΗΣ : ΣΥΝΟΡΑ Η ΑΓΑΠΗ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΕΙ

 

ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΟΙ ΠΕΡΙΠΑΤΟΙ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΑΘΗΝΑ

 

1η Βαλκανική Γιορτή Σπόρου

 

ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ

 

Κινηματογραφική ληστεία στη Σικελία-Έκαναν φτερά 4 πίνακες της Αναγέννησης

 

---

17.08.2026 11:01Διεθνή

SigmaLive

Τέσσερα ανεκτίμητα αριστουργήματα της Αναγέννησης εκλάπησαν το Σάββατο το βράδυ από το Μουσείο της Μεσσήνης (MuMe) στη Σικελία, σε μία κινηματογραφική ληστεία.

Η κλοπή σημειώθηκε περίπου στις 9:50 μ.μ., με τους ληστές να εκμεταλλεύονται τη φασαρία και την αναστάτωση από τη μεγάλη γιορτή που είχε στηθεί στην κεντρική πλατεία (Piazza Duomo) της Μεσσήνης (Μεσσίνα), με αφορμή τον Δεκαπενταύγουστο (Ferragosto).

Μάλιστα, παρόλο που οι συναγερμοί λειτουργούσαν κανονικά και στο κτίριο υπήρχαν φύλακες, οι δράστες κατάφεραν να παρακάμψουν τα συστήματα ασφαλείας του μουσείου, εισέβαλαν ανενόχλητοι και έκλεψαν 4 διάσημους πίνακες του κορυφαίου Σικελού αναγεννησιακού ζωγράφου, Αντονέλο ντα Μεσίνα, αξίας μεταξύ 70 και 80 εκατομμυρίων

ΑΜΛΕΤ

Θέατρο Βεάκη, Στουρνάρη 32, Αθήνα

19 - 27 Δεκεμβρίου 2026

Από 18€

Εισιτήρια

ΑΜΛΕΤ

του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ

Θέατρο ΒΕΑΚΗ

από τον Δεκέμβριο

Σκηνοθεσία: Δημήτρης Καραντζάς

Στο ρόλο του Άμλετ, η Στεφανία Γουλιώτη

Οι Θεατρικές Επιχειρήσεις Τάγαρη παρουσιάζουν τον «Άμλετ», την εμβληματική τραγωδία του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά, με τη Στεφανία Γουλιώτη στον ομώνυμο ρόλο. Η παράσταση θα παρουσιαστεί από τον Δεκέμβριο στο Θέατρο Βεάκη.

«ο κόσμος γέρνει, γκρεμίζεται.

 

Οικονομική Άγνοια με Θεσμικό Περίβλημα: Από τον Άκη Σκέρτσο στον Κυριάκο Πιερρακάκη

 

Σπύρος Στάλιας, Οικονομολόγος Ph.D

Όταν ένας ανώνυμος σχολιαστής αναπαράγει τον μύθο ότι «πρέπει πρώτα να μαζέψουμε αποταμιεύσεις για να μπορέσουμε να κάνουμε επενδύσεις», το ζήτημα είναι απλώς ημιμάθεια.

Όταν όμως την ίδια ακριβώς θεωρητική αρβύλα επικαλείται δημόσια ο Υπουργός Εθνικής Οικονομίας & Οικονομικών της Ελλάδας και Πρόεδρος του Eurogroup, Κυριάκος Πιερρακάκης, τότε το πρόβλημα παίρνει επικίνδυνες διαστάσεις. Περάσαμε από τις ασυναρτησίες του κ. Άκη Σκέρτσου, που βάφτισε τη φτώχεια... “πλούτο των νοικοκυριών”, στις συστημικές ανοησίες τoυ κυρίου Πιερρακάκη, με κοινό παρονομαστή την πλήρη αποσύνδεση από την πραγματικότητα της σύγχρονης τραπεζικής.

Ο Μύθος του «Δανειστή Αποταμιεύσεων»

Στη πρόσφατη συνέντευξή του στο ECB Supervision Newsletter, ο κ. Πιερρακάκης υποστήριξε ότι η Ευρώπη πάσχει από «κατακερματισμό» που εμποδίζει τις επαρκείς ευρωπαϊκές αποταμιεύσεις να μετατραπούν σε παραγωγικές επενδύσεις.

Η τοποθέτηση αυτή εδράζεται στην παρωχημένη, νεοκλασική «Θεωρία των Δανειακών Κεφαλαίων» (Loanable Funds Theory): την ψευδαίσθηση ότι οι τράπεζες λειτουργούν ως απλοί διαμεσολαβητές, οι οποίοι μαζεύουν τα «λιμνάζοντα» ευρώ των νοικοκυριών σε έναν κουμπαρά και στη συνέχεια τα δανείζουν σε επενδυτές.

Τραγουδάμε Καββαδία

 

13 Aυγούστου 1922. Η μοιραία ημέρα

 

13 Αυγούστου 1922. Η μοιραία ημέρα, η ήττα στο Αφιόν Καρα Χισάρ, το ξεκίνημα της μικρασιατικής καταστροφής.
Ο πατέρας μου Θωμάς Κ. Σχίζας (1897-1995) ήταν στρατιώτης για πέντε χρόνια (1917-1922) στο μακεδονικό μέτωπο και στη συνέχεια στη Μικρά Ασία, με την ιδιότητα του οδηγού αυτοκινήτων . Παρακολούθησε τα γεγονότα από μια σκοπιά «φανταρίστικη» , διαφορετική των στρατιωτικών και πολιτικών πρωταγωνιστών εκείνης της εποχής, χωρίς να διαθέτει ιστοριογραφικά ή άλλα προσόντα. Η γραφή αυτού του κειμένου έγινε εκ των υστέρων από τον ίδιο, από τη συναρμολόγηση των εμπειριών του, είχε δε ως ελάττωμα την ανεπαρκή γνώση των ελληνικών από έναν άνθρωπο που δεν έκρυβε ότι ήταν τελειόφοιτος της 4ης Δημοτικού. Από αυτό το ελάχιστο μέρος των σημειώσεών του που αποφάσισα να διασώσω, διατήρησα την «ορθογραφία» με τις παρεκκλίσεις της από τον κανόνα της γραμματικής ορθότητας: Πιστεύοντας πως και αυτή είναι τεκμήριο μιας εποχής .

Αναμνήσεις από τον Λεβέντη

 

Γιάννης Σχίζας

ημοσιεύτηκε στο ΠΟΝΤΙΚΙ

τεύχος 2451

13/08/2026

14.08.202606:39

• #ΒΑΣΙΛΗΣ ΛΕΒΕΝΤΗΣ
• #ΚΟΜΜΑΤΑ

• 
• 
• 
• 
• 
• 0

Προσθέστε το topontiki.gr ως προτιμώμενη πηγή στη Google

Add topontiki.gr on Google

Ελάχιστοι τώρα γνωρίζουν ότι ο Βασίλης Λεβέντης ξεκίνησε από εκφραστής κεντρώων και οικολόγων. Ότι στην αρχή της σταδιοδρομίας του είχε στόχο να συζεύξει τη δυναμική αυτών των δύο συνιστωσών – του Κέντρου αφενός και της Οικολογίας αφετέρου.

Η πορεία του ήταν σε κάποια φάση παράλληλη με αυτήν του Δημοσθένη Βεργή, ενώ είχε και κάποια ομοιότητα με την κίνηση ενός ταξίαρχου με οικολογικές ευαισθησίες. Τελικά όμως προτίμησε την πρώτη ιδιότητα, στην οποία και έμεινε πιστός μέχρι τα τέλη της ζωής του. Μάλλον θα είδε και θα απόειδε από την κατάσταση των οικολόγων για να προτιμήσει τους κεντρώους.

Ο Λεβέντης υπήρξε ο μεγάλος φαρσέρ της ελληνικής κοινωνίας. Παρήγε γέλιο αρίστης ποιότητας, μόνο που στην πορεία αυτή πέτυχε μια θεαματική αντιστροφή των όρων της γελωτοποιίας – από «είδος προς διακωμώδηση» (laughing stock, θα λέγαμε σε απλά αγγλικά), από παθητικός γελωτοποιός, έγινε ενεργητικός, δηλαδή είδος που εκτόξευε γέλιο εναντίον των αντιπάλων του.

Τη δεκαετία του 1990 υπέστη μια μεγάλη πολιτική φάρσα – τη μητέρα όλων των φαρσών, θα έλεγα, με όρους δανεισμένους από τον Σαντάμ Χουσεΐν: Ήταν τότε που κάποιοι παρήγγειλαν πίτσες από διάφορα τηλέφωνα, εμφανιζόμενοι ως εκπρόσωποι του Κόμματος των Κεντρώων. Παρά την περιθωριοποίηση της τρίτης κλίσης ο Λεβέντης επέμεινε στον τριτόκλιτο γραμματικό τύπο – «συνεχίζουμε τη δράση μας, κι ας μας αποστέλλουν πίτσας», τον άκουσα να λέει σε τηλεοπτική εκπομπή.

Στη συνέχεια έρχεται η φάση με το επεισόδιο σε σχέση με ένα αφιέρωμα της «Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας» στο πολιτικό επιτελείο του Λεβέντη – το οποίο αδυνατώ να τοποθετήσω χρονικά: Το επεισόδιο είχε τίτλο «Όλοι οι άνθρωποι του προέδρου» και είχε ως θέμα τη σκιαγράφηση του πολιτικού προσωπικού που συμπεριελάμβανε μέχρι και Έλληνα «αρπιστή», δηλαδή δεξιοτέχνη της άρπας…

Το 090 έρχεται

Ύστερα απ’ αυτό το εντέχνως καμουφλαρισμένο πλην ξεκαρδιστικό event, που θα μπορούσε να κάνει και έναν σκυθρωπό πολιτικό όπως ο Φώτης Κουβέλης να χτυπιέται στα γέλια, ήλθαν ορισμένα περιστατικά με τα περίφημα τηλέφωνα 090. Οι χρυσοπληρώνοντες το τηλεφώνημα ήταν κατά κανόνα συν-ψωνισμένοι, πλην όμως δεν έλειπαν και κάποιοι του αντιαυνανιστικού κινήματος, που έλεγαν διάφορα παλιόλογα…

Ένας από αυτούς είχε το θράσος συνταξιούχου γυμνασιάρχη – με διδακτικό και ελαφρώς ομοφυλοφιλέ στόμφο – να «νουθετήσει» τον πρόεδρο. Ο Λεβέντης έγινε για κλάσματα του δευτερολέπτου η απόλυτη προσωποποίηση της έννοιας «σύξυλος», όμως γρήγορα έκλεισε το ακουστικό και επανέκαμψε στο αδιάφορο ή απλανές ύφος του. Κατανοώντας ότι η επικοινωνιακή νάρκη ήταν καλά κρυμμένη ώστε να την αποφύγει και ένας προπονημένος τηλε-πολιτικός…

Πέρασαν τα χρόνια, οπότε συνέβησαν δυο γεγονότα, το ένα μεταξύ Λεβέντη και Πάνου Παναγιωτόπουλου και το άλλο μεταξύ Λεβέντη και Νίκου Μαστοράκη – του γνωστού από τη δικτατορία. Και οι δυο τους νόμισαν ότι θα βγάλουν γέλιο συνεντευξιαζόμενοι με τον πρόεδρο των Κεντρώων, όμως αυτός μετά την τηλεοπτική του διαδρομή ήταν προπονημένος και προϊδεασμένος για τις προθέσεις των συνεντευξιαζόντων.

Ο Λεβέντης έκανε κόσκινο αμφότερους,

ΤΣΙΡΙΤΣΑΝΤΣΟΥΛΕΣ

 

Ο άνθρωπος και ο πλανήτης, αναλώσιμα καύσιμα για μια μηχανή, που δεν ξέρει πότε να σταματήσει…

 του Στέφανου Σταμέλλου 

Φιλοσοφώντας αδιακρίτως, που λένε, τις δύσκολες ώρες, καταλήγω όχι σε κάτι και τόσο πρωτότυπο: Βρισκόμαστε στη δίνη ενός συστήματος, που η νομοτελειακή του λειτουργία έχει ως μοναδικό σκοπό το κέρδος.

 

Αυτό το οικονομικό μοντέλο, που θεμελιώθηκε πάνω στις θεωρίες του Μίλτον Φρίντμαν και της Σχολής του Σικάγου, αποδεικνύει σήμερα περίτρανα το πιο σκοτεινό του πρόσωπο. Είναι το σύστημα που λεηλατεί τη φύση για το κέρδος των λίγων. Η αποθέωση της ελεύθερης αγοράς μετατρέπει τον άνθρωπο και τον πλανήτη σε αναλώσιμα καύσιμα για μια μηχανή, που δεν ξέρει πότε να σταματήσει. Η κοινωνική ευθύνη θυσιάζεται στον βωμό της αγοράς και της αέναης συσσώρευσης πλούτου.

 

Η χώρα μας καταλήγει ουραγός στην Ευρώπη, όχι μόνο εισοδηματικά, αλλά και περιβαλλοντικά, βιώνοντας την περιβαλλοντική κρίση ως μια διαρκή, απροστάτευτη τραγωδία.

Τραγουδάμε Καββαδία

 

Για την ιστορία τιμής και αποτίμησης δημοτικού συμβουλίου Κω

 του Νίκου Μυλωνά

---Πηραμε και την επαναληπτικη προσκληση του κ. Δημάρχου Κω: ‘’kos_mayor@1392.syzefxis.gov.gr ‘’ΣΕ ΕΝΔΕΙΞΗ ΤΙΜΗΣ για την ΠΡΟΣΦΟΡΑ σαςστην ΤΟΠΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ ΣΑΣ ΠΡΟΣΚΑΛΟΥΜΕ την ΤΡΙΤΗ 11/08/26 στις 19.00 στον ΘΕΡΙΝΟ ΟΡΦΕΑ ΒΙΒΛΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ -ΚΩΣ’’.

---Κατ αρχάς η πρόσκλησηυποβαθμίζειτο βιβλίο του κ. Χατζημιχαήλ με την μη αναφορά του συγγραφέα του. Όμως και η σύνταξη του κειμένου δεν δείχνει καλά Ελληνικά. Το τρίτο, το σημαντικότερο που θέλουμε να σχολιάσουμε είναι το αν πράγματιαξίζει να λέμε εμείς και περισσότερο ο κ. Δήμαρχος: ‘’σε ένδειξη τιμής για την προσφορά σας στο Δημοτικό συμβούλιο’’.  Είναι υπερβολική έως υποκριτική η αναφορά. Η συμμετοχή του οποιουδήποτεπολίτη στο δημοτικόσυμβούλιοαφ ενός είναι τιμητική για τον ίδιο και αφ εταίρου τον φορτώνει με πολλέςυποχρεώσειςέναντι των συνδημοτών του. Το θέμα που πραγματικά μας ενδιαφέρει δεν είναι η τιμητική αναφορά σε πρόσωπα άλλα η εκτίμηση του τι ο καθέναςπροσέφερε με την παρουσία του στο ανώτατο,όπωςλεμέ, τοπικό όργανοΔημοκρατικής μας λειτουργίας και με ποια σημαντική αλλαγή ή πρακτική  συνδέθηκε τοόνομα του. Εδώ, στο επίπεδο της κριτικής πολιτικής αποτίμησης, υπάρχουν  πολύ περισσότερααρνητικάγεγονότα από ότι τα θετικά. Η πολύχρονη δημοτική απραξία συνοδεύεται με το τέλμα και την τοπική παρακμή, εξαιρώντας τον ιδιωτικότομέα της τουριστικής παραγωγής.

ΔΥΟ ΓΑΤΕΣ ΕΧΕΙ Η ΖΩΗ

 

ΗΜΕΡΑ ΔΡΑΣΗΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ

 

ΖΩΗ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΚΑΙ ΛΥΣΕΙΣ ΣΤΑΛΙΝΟΓΟΤΘΙΚΕΣ

 

του Γιάννη Σχίζα 

      To 1983  οι  Sunday Times του Λονδίνου παρουσίαζαν ένα ιστιοφόρο «νέου τύπου», μήκους 32 μέτρων και πλάτους 8,5, με πανιά από νήματα πολυεστέρα  και σκαρί με επένδυση χάλυβα, που  μπορούσε να αξιοποιεί  την αιολική ενέργεια για υπερπόντιες μεταφορές . Τότε  η υπόθεση μιας  ιστιοπλοϊας για παραγωγικούς σκοπούς  φαινόταν   ρετρό, δεδομένου ότι  και τα πλέον εξελιγμένα ιστιοφόρα Clipper είχαν ηττηθεί  από τα ατμόπλοια του τέλους του 19^ου αιώνα. Όμως  σε μετέπειτα εποχές  η υπόθεση επανέκαμψε  επηυξημένη και βελτιωμένη :  Χαρακτηριστικά ήταν τα δημοσιεύματα  της   «Καθημερινής»

 (  Κ.Δεληγιάννη, «Το πανί σέρνει καράβι», 27.7.2008 και Μ.Τσιμιτάκη  13.7.2008)

- που αναφερόνταν στην αξιοποίηση  ειδικών ιστίων  από μεγάλα ποντοπόρα σκάφη,  παράλληλα με τις ντηζελομηχανές. Η υπόθεση  όμως δεν είχε τέλος και η τάση  προς ακόμη μεγαλύτερες αιολικές μηχανές  ήταν υπαρκτή : Σε άρθρο της Ντιάνας Καρτσαγκύλη  στο Βήμα της 28.6.26 αναγγέλλονταν  θριαμβευτικά το νέο επίτευγμα της «αιολικής ναυπηγικής» : «Το πλωτό Grand Hotel μήκους 220 μέτρων έπεσε στο νερό πριν από ενάμιση μήνα ..: Τα πανιά του περιστρέφονται κατά 360 μοίρες, ώστε να αξιοποιούν τον άνεμο με τη μέγιστη δυνατή απόδοση, ενώ τα ιστία μπορούν να πάρουν κλίση έως και 70 μοιρών για να περνά το πλοίο κάτω από γέφυρες». Το πλοίο θα αποβάλλει περίπου  9000 τόνους διοξειδίου του άνθρακα λιγότερους σε σχέση με ένα συμβατικό κρουαζιερόπλοιο αντίστοιχου μεγέθους.

           

Παράνομες υλοτομήσεις στα Ελληνοβουλγαρικά σύνορα

 

Οκτώ χρόνια εγκλωβισμού. Οκτώ χρόνια κακοποίησης. Πόσο ακόμη θα το ανεχόμαστε;

 

Από το κρύο του χειμώνα στην αφόρητη ζέστη του καλοκαιριού και ξανά από την αφόρητη ζέστη στο κρύο. Εδώ και οκτώ ολόκληρα χρόνια, δύο θαλάσσιοι λέοντες παραμένουν εγκλωβισμένοι σε μία μικρή τσιμεντένια δεξαμενή στο Αττικό Ζωολογικό Πάρκο, καταδικασμένοι να κολυμπούν μονότονα κάνοντας περίπου 240 κύκλους την ώρα, κοιτάζοντας εναγωνίως προς το σημείο που τους δίνεται η τροφή, χωρίς καμία δυνατότητα να εκδηλώσουν τις φυσικές τους συμπεριφορές.

Αν αυτό δεν αποτελεί κακοποίηση ζώων, τότε τι ακριβώς θεωρούμε σήμερα κακοποίηση;

Όλες οι συζητήσεις περί ευζωίας των ζώων, οι νομοθεσίες, οι εξαγγελίες και οι δημόσιες τοποθετήσεις χάνουν κάθε αξιοπιστία όταν επιτρέπεται να συνεχίζεται μία τόσο προφανής μορφή βασανισμού, μπροστά στα μάτια χιλιάδων επισκεπτών, μαθητών και παιδιών.

Η ευθύνη δεν βαραίνει μόνο την Πολιτεία και τις αρμόδιες αρχές, που εδώ και χρόνια ανέχονται και ουσιαστικά νομιμοποιούν αυτή την κατάσταση. Βαραίνει και όλους εμάς. Ένας ζωολογικός κήπος δεν μπορεί να λειτουργεί και να ευημερεί χωρίς την οικονομική στήριξη των επισκεπτών του. Κάθε εισιτήριο που κόβεται αποτελεί μία ακόμη επιβράβευση αυτής της πρακτικής.

Το ζήτημα δεν αφορά μόνο τους θαλάσσιους λέοντες ή τα δελφίνια. Αφορά τα μεταναστευτικά πουλιά, τα τροπικά θηλαστικά, τους πιγκουίνους και κάθε άλλο ζώο που παραμένει εγκλωβισμένο σε έναν χώρο αποκλεισμού και εμπορικής εκμετάλλευσης, με μοναδικό σκοπό το οικονομικό κέρδος.

Ήρθε η ώρα να αναρωτηθούμε σοβαρά: θέλουμε πραγματικά να συνεχίσουμε να ανεχόμαστε αυτή την κατάσταση; Ή θα απαιτήσουμε, επιτέλους, η προστασία και η ευζωία των ζώων να πάψουν να αποτελούν ένα επικοινωνιακό προσωπείο και να γίνουν πράξη;

Η ανοχή μας δεν είναι ουδέτερη. Είναι αυτή που επιτρέπει αυτή την πραγματικότητα να συνεχίζεται εδώ και οκτώ χρόνια. Και κάθε μέρα που περνά είναι άλλη μία ημέρα εγκλωβισμού, εκμετάλλευσης και κακοποίησης ζώων, στον βωμό του κέρδους.

Από τον Όλυμπο με αγάπη…

 

Γιάννης Σχίζας

Δημοσιεύτηκε στο ΠΟΝΤΙΚΙ

τεύχος 2450

06/08/2026

07.08.202606:20

• #NATURA
• #ΟΛΥΜΠΟΣ
• #ΟΡΕΙΒΑΤΕΣ

• 
• 
• 
• 
• 
• 0

Προσθέστε το topontiki.gr ως προτιμώμενη πηγή στη Google

Add topontiki.gr on Google

Η ένταξη του Ολύμπου από την UNESCO στον κατάλογο της Παγκόσμιας Κληρονομιάς αποτελεί επιβεβαίωση του κύρους ενός βουνού που με σύγχρονους όρους βρίσκεται κοντά στα ορειβατικά πρότυπα. Από την κυβέρνηση έχουμε θριαμβολογίες, όμως από την άλλη πλευρά περισσεύουν οι αναφορές σε μέτρα που μέχρι στιγμής δεν πάρθηκαν και που στοιχειοθετούν ανεπαρκή προστασία.

Ο Όλυμπος έχει κηρυχθεί εθνικός δρυμός από το 1938, έχει προταθεί για τη δημιουργία μιας αρχαίας πόλης από τον επιχειρηματία Πισάνο, έχει υποστεί τον κατατρεγμό ιδιωτών από διάφορες επεμβάσεις στην περίμετρό του. Μάλιστα, την τελευταία περίοδο (2010-2012) προκάλεσε την παρέμβαση της Εθελοντικής Ομάδας Δράσης Νομού Πιερίας, που κατήγγειλε τη διείσδυση τζιπ όχι απλώς μέσα στα όρια του Εθνικού Δρυμού Ολύμπου, αλλά και σε αρχαιολογική περιοχή, που επιπλέον είναι και περιοχή Natura!

Παρ’ όλα αυτά, ο Όλυμπος αποτελεί μέσο για την προώθηση μιας ολοκληρωμένης ή πολυδιάστατης φυσιογνωμίας του τουρισμού, που επιτρέπει τον τουρισμό των τεσσάρων εποχών και ταυτόχρονα δημιουργεί κύρος από τα αρχαιολογικά ευρήματα και τους σχολιασμούς πάνω σε αυτά.

Ευρωπαϊκή ορειβασία

Στην Ευρώπη η ορειβασία, ως δραστηριότητα αναστοχασμού των εγκοσμίων, είχε διαφημιστεί από την ιστορική ανάβαση του Ιταλού ποιητή Πετράρχη στο όρος Βεντού των Άλπεων το σωτήριον έτος 1336.

Στη συνέχεια, επί ελλαδικού χώρου, έρχεται μια σημαντική προσπάθεια με την ανάβαση του Γάλλου περιηγητή Σονινί, το 1780, στον Όλυμπο. Ο Σονινί προσφεύγει σε αρκετά τεχνάσματα για να παρακάμψει μια συμμορία ληστών, που λυμαινόταν τις υπώρειες του βουνού, και να ξεκινήσει με κατεύθυνση τις κορυφές του στα μέσα Ιουλίου. Εκεί, στο κατακαλόκαιρο, θα αντιμετωπίσει την κυριαρχία του χιονιού και του πάγου και θα «υποχωρήσει» κάνοντας μια παρατήρηση στο βιβλίο του «Ταξίδι στην Ελλάδα και στην Τουρκία»: «Δεν είναι απορίας άξιο το ότι οι Έλληνες έβαλαν την κατοικία των θεών σε ένα περίοπτο μέρος, όπου οι θνητοί δεν μπορούν να φθάσουν»…

Από το βιβλίο «Όλυμπος» του Νίκου Νέζη απογράφουμε μια μεγάλη συνέχεια εξερευνητών που επιχείρησαν ανάβαση στο «Βουνό των θεών»: Είναι ο Άγγλος αξιωματικός William Leake (1806), o Γάλλος περιηγητής Francois Pouqueville (1810), είναι ο Άγγλος διπλωμάτης David Urquhart (1830), ο Γερμανός βοτανολόγος Theodor Heldreich (1851) και πολλοί άλλοι, που δεν επιτυγχάνουν τον σκοπό τους έως το 1913.

Όμως τότε τα πράγματα θα έλθουν αλλιώτικα. Τότε, μαζί με τον Μπουασονά, είναι οι Daniel Baud-Bovy και Χρήστος Κάκαλος, που πραγματοποιούν την πρώτη ανάβαση στον Όλυμπο. Στιγμές από την τελική φάση αφηγείται ο ίδιος ο Μπουασονά στο περιοδικό «Βουνό», τεύχος 27 του 1936.

Ο Αύγουστος του 1913 απείχε ελάχιστο χρόνο από τη συμπερίληψη όλου του Ολύμπου στο ελληνικό κράτος μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους… Όμως ως κανονικό σπορ οι επιχειρήσεις ανάβασης σε όλα εν γένει τα βουνά είχαν ξεκινήσει πριν κάτι δεκαετίες, με πρωτοπόρο το εγγλέζικο Αλπικό Κλαμπ, που άρχισε να συσπειρώνει τζέντλεμεν ορεο-λατρικών διαθέσεων το 1858…

Παράλληλα, στη Γερμανία ιδρύεται λίγα χρόνια αργότερα (1869) η Γερμανική Ορειβατική Ομοσπονδία.

Στην Ελλάδα οι πρώτοι ορειβατικοί – περιηγητικοί σύνδεσμοι ξεκινούν από τα τέλη του 19ου αιώνα, ενώ το 1928 μια διάσημη παρέα ορειβατών, οι επονομαζόμενοι «κούκοι», θα αποτελέσουν τον πυρήνα του Ελληνικού Ορειβατικού Συνδέσμου. Αντίθετα, η ευρύτερη ελληνική κοινωνία, με τη σχετική ανυπαρξία συστηματικών αθλητικών δραστηριοτήτων και την πλειοψηφικά υπερέχουσα χειρωνακτική εργασία, ήταν μάλλον άσχετη με την ορειβασία.

Για την αμέσως μεταπολεμική περίοδο έγραφαν δύο φτασμένοι ορειβάτες, οι Πολυκράτης και Βασιλόπουλος: «Ήταν σχεδόν αδύνατο να πείσεις και τον πιο καλόπιστο νοικοκύρη ότι νέοι άνθρωποι σαν κι εμάς ήταν δυνατόν να ανεβοκατεβαίνουμε τα βουνά, να σκαρφαλώνουμε σε κάθετα βράχια, να περπατάμε σε χιονοθύελλες, σε βαθιές χαράδρες… χωρίς να μας το επιβάλλουν πατριωτικοί ή επαγγελματικοί λόγοι ή χωρίς να μας κυνηγάνε…».

Τη δεύτερη δεκαετία του 20ού αιώνα η εξερεύνηση της χερσαίας επιφάνειας του πλανήτη «σε πλάτος» ήταν σχεδόν ολοκληρωμένη, καθώς η Ανταρκτική και η Αρκτική είχαν μόλις υποκύψει στην «κατακτητική» επίθεση των Αντμούνσεν και Πήρυ.