Δημοσιεύτηκε στο ΠΟΝΤΙΚΙ
του Γιάννη Σχίζα
Αγανάκτηση, θυμό, ειρωνεία, πικρό χιούμορ, καταγγελία για το παράταιρο στοιχείο που εισάγει στο αστικό περιβάλλον, πολλά και διάφορα ακόμη, επί το πλείστον αρνητικά, έχει προκαλέσει ο ουρανοξύστης στο Ελληνικό. Η όλη κατακραυγή ξεσπά όμως μέσα σε ένα κοινωνικό κλίμα που σκιαγραφείται καλύτερα από τον… συνθέτη και τραγουδιστή (!) Χρήστο Νικολόπουλο, ο οποίος δηλώνει ότι μέσα σε έναν χρόνο τα περισσότερα τραγούδια ξεχνιούνται…
Ο πύργος του Ελληνικού είναι σε ικανή απόσταση από την Ακρόπολη και οπωσδήποτε δεν εμπίπτει στις στιχουργικές ικανότητες διαφόρων. Πιο μακρόβια τοποθέτηση – και αυτή απολύτως θνητή – ήταν η διαμαρτυρία εξεγερμένων ατόμων, ακαδημαϊκών κυρίως, αλλά και της Ελληνικής Εταιρείας, στο θέμα των υψών των κτηρίων. Η διαμαρτυρία παρέκαμπτε το θέμα του «μοναχικού» ουρανοξύστη στο Ελληνικό και επικεντρωνόταν στις υπάρχουσες οικιστικές δομές, κυρίως στις νότιες περιοχές της πρωτεύουσας.
Σε «επιστολή υποστήριξης» που συνέταξαν 16 καθηγητές, ομότιμοι καθηγητές και άλλοι, υπέρ της προσπάθειας που κάνουν πολλοί δήμοι για να προστατεύσουν τις πόλεις από την καταχρηστική δόμηση και τα απαράδεκτα ψηλά κτήρια που προκύπτουν μέσα από την (κατά)χρηση διατάξεων του ΝΟΚ (Νέος Οικοδομικός Κανονισμός), γραφόταν:
«Ο δήμαρχος Αλίμου Ανδρέας Κονδύλης (αναφέρει ότι) ήδη έχουν εκδοθεί τρεις αποφάσεις από το Συμβούλιο της Επικρατείας (ΣτΕ), που κάνουν λόγο για αντισυνταγματικότητα των σχετικών διατάξεων, με τις οποίες ορισμένοι εργολάβοι – κατασκευαστές δομούν και καταστρέφουν το περιβάλλον, φυσικό και οικιστικό, ενώ εκκρεμεί πλέον να αποφανθεί και η Ολομέλεια του ΣτΕ. (…) Το βιοτικό επίπεδο και η προστασία του περιβάλλοντος είναι νομικό κεκτημένο, αναπαλλοτρίωτο δικαίωμα και συνταγματική επιταγή. Οι δήμαρχοι και οι τοπικές αρχές είναι οι κατεξοχήν γνώστες των αναγκών των πολιτών τους για ποιότητα ζωής. (…) Στηρίζουμε τις θέσεις και τις πρωτοβουλίες των δημάρχων για πόλεις με δόμηση που υπακούει σε όρια και κανόνες και είμαστε αντίθετοι στη λογική της κάθε “μπετοσυμμορίας”, που αδίστακτα υποβαθμίζει πόλεις και ζωές στον βωμό του πρόσκαιρου κέρδους. Γιατί η ποιότητα ζωής και το μέλλον των παιδιών μας είναι υπόθεση όλων μας».
Και συνεχίζει η διαμαρτυρία, παρουσιάζοντας με τον δήμαρχο Αλίμου τα αποτελέσματα μιας συγκεκριμένης οικοδομής με τη χρήση «bonus» του ΝΟΚ, που αποκρύβει τον ορίζοντα και τη θάλασσα από ένα πανύψηλο κτήριο, «σακατεύοντας την πόλη και την ποιότητα ζωής των ανθρώπων»…
Κατ’ αρχάς υποθέτουμε ότι η απόκρυψη του ορίζοντα είναι πάντοτε μερική και είναι αποτέλεσμα της θέσης ενός κτηρίου, του αποκρύβοντος, εν σχέσει με τη θέση των άλλων – των υφιστάμενων την απόκρυψη. Κατά δεύτερο λόγο υποθέτουμε ότι η απόκρυψη της θάλασσας είναι οπωσδήποτε μερική συνέπεια σε μια ακτή τόσο εκτεταμένη όσο αυτή του Σαρωνικού…
Ο μοναχικός ουρανοξύστης
Μια πόλη με έναν μοναχικό ουρανοξύστη δεν είναι ό,τι καλύτερο μπορεί να περιμένει κανείς. Αυτή η πόλη είναι φτιαγμένη για να εξυπηρετεί λίγους, και μάλιστα να εξυπηρετεί τη φαντασίωση της υπεροχής τους έναντι πάντων. Στη συνέχεια η δημιουργία οικισμού από σχετικώς ψηλά κτήρια στο Ελληνικό είναι δημιουργία που χωρίς άμβλυνση των προβλημάτων του αστικού χώρου επιτρέπει τη συγκατοίκηση των πιο αριστοκρατικών στοιχείων της τζετ-σετ κοινωνίας. Είναι χαρακτηριστικό ότι τα κτήρια που ξεπερνάνε τα συνήθη μεγέθη και συνήθως με το μέγεθός τους «ξύνουν τον ουρανό» – στην Κίνα, στο Χονγκ Κονγκ, στη Μαλαισία, στη Νέα Υόρκη, στο Ντουμπάι – εκφράζουν τη φιλοδοξία της δύναμης, που εκτρέφεται από τους μεγιστάνες του πλούτου.
