Ελληνοτουρκικά: Σκληρές διαπιστώσεις

 

                                                                                     14 February 2026

• Γράφει ο Γιώργος Παπαγιαννόπουλος

Mε αφορμή (και) το πρόσφατο ταξίδι του κ. Πρωθυπουργού και την συνάντησή του στην Άγκυρα με τον Τούρκο Πρόεδρο, (παρένθεση: τον Έλληνα πρωθυπουργό υποδέχτηκε στο αεροδρόμιο ο τούρκος υπουργός τουρισμού!), επανερχόμαστε: Το θέμα με την ελίτ του ελλαδικού κράτους είναι η Εθελοδουλεία της, η έλλειψη πνευματικού και ηθικού αναστήματος που θα έδινε δυνατότητες να επιλέξει πολιτικές και τακτικές επωφελείς για το Έθνος και την πατρίδα, εάν ήθελε όντως να είναι χρήσιμη.

Απλώς, έχει άλλες προτεραιότητες. Δεν προτίθεται κανείς τους να διακινδυνεύσει για κανένα λόγο, τα κάθε είδους προνόμια και ασυλίες που απολαμβάνουν. Δίνουν την εντύπωση (το διατυπώνω ευγενικά) ότι πλειοδοτούν σε ενδοτισμούς και μειοδοσίες για να παραμένουν αρεστοί στους εντολείς

Ζήσης Σαρίκας: Ἡ κατηφόρα

 

planodion on 15 Φεβρουάριος 2026 Ζήσης Σαρίκας (Ἀφιέρωμα 12/22) Ἡ κα­τη­φό­ρα   ΙΧΑΝ ΠΑΘΕΙ τὰ νεῦ­ρα της καὶ τὴν ἀπέ­φευ­γα. Στὸ τέ­λος, ὕστε­ρα ἀπὸ πολ­λὰ πα­ρα­κά­λια, κα­νο­νί­σα­με νὰ βγοῦ­με. Πή­γα­με σὲ μιὰ τα­βέρ­να στὰ Κά­στρα· εἶ­χε μα­ζί της καὶ τὸ αἴ­σθη­μα, ἕνα ἀφρᾶ­το μαλ­θα­κὸ παι­δὶ μὲ μου­στα­κά­κι ποὺ δού­λευε σὲ κά­ποια τρά­πε­ζα. Αὐ­τὴ προ­στα­τευ­τι­κὴ κι ἀνή­συ­χη, μὲ τὸ μυα­λό της, ὅπως πάν­τα, ξυ­ρά­φι. «Γνω­ρι­στή­κα­με στὸ ψυ­χια­τρεῖο», μοῦ εἶ­πε στὰ γρή­γο­ρα. Γύ­ρι­σα τὴν κου­βέν­τα ἀλ­λοῦ, ἀλ­λὰ χω­ρὶς ἐπι­τυ­χία. Ἔπια­σε νὰ ξε­τυ­λί­γει τὸ κου­βά­ρι της: προ­σπα­θοῦ­σε νὰ μοῦ ἐξη­γή­σει τί ἦταν ἡ κρί­ση ποὺ τὴν ἔπια­σε, ποιός τὴν πῆ­γε στὸν νο­σο­κο­μεῖο, πῶς τὴν ἀν­τι­με­τώ­πι­σαν ἐκεῖ, πῶς γνώ­ρι­σε τὸν Γιάν­νη, τί ἔκα­νε μὲ τὴ δου­λειὰ καὶ τοὺς γο­νεῖς της. Ἡ με­λαγ­χο­λία καὶ ἡ ὑπε­ρευαι­σθη­σία σὲ πα­λα­βὴ ἐναλ­λα­γὴ μὲ τὴν πα­ραί­σθη­ση καὶ τὴν ἀπό­γνω­ση. Ἐγώ, δί­χως νὰ τὸ πά­ρω χα­μπά­ρι, βάλ­θη­κα νὰ τὴν ἐγ­καρ­διώ­νω καὶ νὰ τὴ συμ­βου­λεύω. Δὲν τὰ σή­κω­νε ὅμως αὐ­τά. Μοῦ ἀπαν­τοῦ­σε πά­ραυ­τα, εἰ­ρω­νι­κὰ ἢ ἐπι­θε­τι­κά. Σὲ λί­γο μὲ εἶ­χε κλεί­σει ὁρι­στι­κὰ στὴν ἄμυ­να. Μπο­ροῦ­σε πλέ­ον νὰ μοῦ τὰ ψά­λει ἐλεύ­θε­ρα. Εἶ­χε ἔρ­θει ἡ ὥρα τῆς ἀπό­δο­σης εὐ­θυ­νῶν. Δὲν τῆς ἄρε­σε κα­θό­λου ὁ οἶ­κτος καὶ ἡ ὑπο­κρι­σία μου. Εἶ­χα τὶς ἀπαν­τή­σεις ἕτοι­μες πρὶν ἐκεί­νη πεῖ ὅ,τι εἶ­χε νὰ μοῦ πεῖ. Αὐ­τὰ τὰ κά­νουν οἱ για­τροί. Ἔτσι εἶ­ναι οἱ φί­λοι;

ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ

 

Το βιβλίο «Ο Επιζών – Μια δεύτερη ευκαιρία» της Μαρίλλης Διαμαντή εκδόθηκε από τον αμερικανικό εκδοτικό οίκο Manhattan Book Group

 

Από τον έγκριτο αμερικανικό εκδοτικό οίκο Manhattan Book Group κυκλοφόρησε πρόσφατα, στην αγγλική γλώσσα, το βιβλίο της Μαρίλλης Διαμαντή «Ο Επιζών – Μια δεύτερη ευκαιρία» με τίτλο «Second Chance».

Το βιβλίο κυκλοφορεί στην Ελλάδα σε δεύτερη έκδοση από τις Εκδόσεις Αγγελάκη και αφηγείται την απίθανη, αληθινή ιστορία του Παύλου και της οικογένειάς του, οι οποίοι αντιστάθηκαν στις δυνάμεις Κατοχής κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μέσα στη σκοτεινότερη περίοδο της ανθρωπότητας, η οικογένεια πολέμησε ενωμένη — ο Παύλος μαζί με τα αδέρφια του, την Κατίνα, τον Χρήστο, τον Θεόδωρο και τον Ευθύμιο — μέχρι τη στιγμή που η μοίρα τούς έφερε αντιμέτωπους με το εκτελεστικό απόσπασμα.

Ο Παύλος επέζησε από θαύμα, ακόμη και μετά τη χαριστική βολή, παραμένοντας ο μοναδικός επιζών μιας οικογένειας που σφραγίστηκε από την τραγωδία. Μέσα από τα μάτια της κόρης του, ο αναγνώστης γίνεται μάρτυρας μιας ιστορίας που ξεπερνά τα όρια της ανθρώπινης αντοχής και φωτίζει τη δύναμη της μνήμης, της αγάπης και της επιβίωσης.

ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΓΑΖΑΣ

 

Μισθολογικές αμοιβές και νέο καθεστώς συλλογικών συμβάσεων*

 

Γιάννης Τόλιος, διδάκτωρ Οικονομικών-Ερευνητής, https://ytoliosblog.wordpress.com,

Βασική πηγή κερδοφορίας και πλουτισμού της Οικονομικής Ολιγαρχίας και γενικότερα της αστικής τάξης, είναι κυρίως οι κυβερνητικές αποφάσεις Εισοδηματικής Πολιτικής μισθών, συντάξεων και κοινωνικών δαπανών, οι κερδοσκοπικές χρηματιστηριακές και άλλες δραστηριότητες, καθώς και τα συστήματα οργάνωσης της εργασίας και οι αντιστάσεις του συνδικαλιστικού κινήματος. Στην δεκαετία της κρίσης και των Μνημονίων (τα οποία σημειωτέον τα ψήφισε όλα η ΝΔ), έγινε κυριολεκτικά η …«σφαγή των αμνών»! Τα εισοδήματα των μισθωτών, συνταξιούχων και λαϊκών στρωμάτων, υπέστησαν συντριβή. Ωστόσο και μετά την τυπική λήξη του Γ’ Μνημονίου (2018) και την ανάληψη διακυβέρνησης της χώρας από τη ΝΔ (2019) εφαρμόστηκε ουσιαστικά ίδια σκληρή νεοφιλελεύθερη πολιτική. Σύμφωνα με μελέτη του ΙΝΕ-ΓΣΕΕ, ενώ το 2009 ο μέσος ετήσιος μισθός σε όρους αγοραστικής δύναμης (22.107 €) αντιστοιχούσε στο 91,8% του μέσου ευρωπαϊκού (24.087 €), το 2019 η αναλογία αυτή μειώθηκε στο 61,2% (18.204 € στην Ελλάδα έναντι 29.738 € στην ΕΕ) και το 2024 ακόμα χαμηλότερα στο 59,1% (21.486 € στην Ελλάδα έναντι 36.382 στην ΕΕ).[1] Αλλά και το 2025, σύμφωνα με τα στοιχεία της Έκθεσης Εργάνη,[2] η κατάσταση δεν αλλάζει αφού το 28,27 των εργαζόμενων είχε μικτές αποδοχές κάτω και γύρω από τα 880 ευρώ που είναι ο κατώτατος μισθός, ενώ το 8,23% έχουν μεικτό μισθό από 901-1000 € και το 24,29% είχε μεικτό μισθό από 1001-1200 €.

ΣΟΦΙΑ ΝΤΕ ΜΑΡΒΟΥΑ - ΔΟΥΚΕΣΣΑ ΤΗΣ ΠΛΑΚΕΝΤΙΑΣ

 

Ο Νίκος Ζήβας και το αλάτι

 

Του Γιάννη Σχίζα

 ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ο Νίκος Ζήβας που πρόσφατα χάσαμε,  είχε  μια καλλιτεχνική ιδιοσυγκρασία  που ζυμώθηκε  με την πολύχρονη δημιουργική  παρουσία του στην Ιταλία  και πήρε ιδιαίτερη μορφή με τα εγχώρια έργα του- ανάμεσα στα οποία είναι διακριτό το έργο που δείχνει το μαρτύριο του Σίσυφου. Ο πατέρας Ζήβας, συλλέκτης αντικειμένων , πραγματικός  επιστήμων-ερασιτέχνης (!),  τον είχε προικοδοτήσει με τα κατάλοιπα των νεοκλασικών της Αθήνας, με ακροκέραμα, γενικώς με πηλοτεχνήματα, με κατασκευές από μάρμαρο και σίδερο και άλλα σκόρπια αντικείμενα ,   που προέκυπταν  μετά από το κύμα των κατεδαφίσεων της εποχής της αντιπαροχής. .Η γκαλερί του  Νίκου Ζήβα στο Μαρούσι  είχε σαν πρώτη ύλη αυτά τα αντικείμενα και ήταν  ένα σωστό κόσμημα του χώρου, καθώς διέθετε  τα πιο πρωτότυπα έργα τέχνης, χωρίς να παραβλάπτει την αίσθηση και την έννοια της λιτότητας. Ο Νίκος Ζήβας συναρμολογούσε  μορφές και σώματα, έγραφε πυκνά  άρθρα για την εποχή μας – διαβλέποντας γεωπολιτικά  αδιέξοδα και σκιαγραφώντας διεξόδους. Κι ακόμη, δεν δίσταζε να φιλοξενεί τις πλέον τολμηρές εκδηλώσεις. Μία από αυτές αφορούσε το αλάτι, που έγινε στις αρχές του Σεπτεμβρίου του 2020.

ΤΟ ΑΛΑΤΙ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Καλλιτεχνική και ιστορική αδεία, το αλάτι είναι επιθυμητό και ιδιαίτερα ελκυστικό , αν ξεχάσουμε το γεγονός ότι στη σύγχρονη εποχή συμβαίνει να υπερκαταναλώνεται και να συμβάλλει στην υπέρταση... Αυτό θα μπορούσαμε να πούμε ότι ήταν το γενικό συμπέρασμα μιας εκδήλωσης που έγινε   από την γκαλερί Νίκου Ζήβα, με τη συμμετοχή της Αννίτας Πατσουράκη, του Ηλία Μαμαλάκη και του Νίκου Κορδόση, με την υποστήριξη του Δήμου Χαλανδρίου, σε κοντινό χώρο του Ιδρύματος Χατζηκώστα.

Η εξόντωση ενός ήρωα της Πολεμικής Αεροπορίας από τον ΙΔΕΑ

 Το Αρχείο Ιστορίας και Τέχνης - Το Αρχείο Πολέμου 

 

σας προσκαλεί  

Κυριακή 15 Φεβρουαρίου 2026 στις 19:30 ώρα Ελλάδος

Στην ομιλίατου Γιάγκου Βουτσινάμε τίτλο «Δημήτρης Βουτσινάς: Η εξόντωση ενός ήρωα

της Πολεμικής Αεροπορίας

από τον ΙΔΕΑ»

Ζωντανή παρουσίαση  

Μυθυμνής 36, Πλατεία Αμερικής, Αθήνα 112-52 

                                                                            Τηλ. 2108676390  Κινητό 306998088220   (Maka Dokhnadze)                                             

και παρουσίαση μέσω Zoom    

                                                                                                     Time: Feb 15, 2026 07:30 PM Athens

                                                                                                                Join Zoom Meeting

                                                           https://us02web.zoom.us/j/84472111694?pwd=lkZbEgBX7NXdjQSTsAdgxQcu6A2Zx1.1

 

                                                                                                                            Meeting ID: 844 7211 1694

Passcode: 837572

 

                                                                                                                                                

 

                                                                                                                                                                                                     

 

                                                                                                                                  Περίληψη

 

Τον Δεκέμβριο του 1965 αυτοκτόνησε ο Υποπτέραρχος Δημήτριος Βουτσινάς. Στην παρουσίαση αυτή θα παρουσιάσουμε τον ανώτατο αυτό αξιωματικό της Πολεμικής Αεροπορίας και την ηρωική του δράση στη διάρκεια του Ελληνοϊταλικού Πολέμου, 1940-41 και εν συνεχεία στη Μέση Ανατολή. Θα μιλήσουμε επίσης για τη συμβολή του στον εκσυγχρονισμό και την εξυγίανση του Σώματος από τους συνωμότες της πλεκτάνης της Δίκης των Αεροπόρων και την προσφορά του στην προστασία της Κύπρου από την Τουρκική απόβαση το καλοκαίρι του 1964,

Βάλτερ Μπένγιαμιν (Walter Benjamin): Πο­λυ­κλι­νι­κή

 

planodion on 12 Φεβρουάριος 2026 Βάλτερ Μπένγιαμιν (Walter Benjamin) Πο­λυ­κλι­νι­κή (Poliklinik) ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ἀπο­θέ­τει τὴν ἰδέα ἐπά­νω στὸ μαρ­μά­ρι­νο τρα­πέ­ζι τοῦ κα­φε­νεί­ου. Ὥρα πολ­λὴ πα­ρα­τη­ρεί: ἀξιο­ποιεῖ τὸ χρό­νο ποὺ τὸ πο­τή­ρι —ὁ φα­κός, μὲ τὸν ὅποιο θὰ ἐξε­τά­σει τὸν ἀσθε­νῆ— δὲν βρί­σκε­ται ἀκό­μα μπρο­στά του. Βγά­ζει με­τὰ δια­δο­χι­κὰ τὰ ἰα­τρι­κά του ἐρ­γα­λεῖα: στυ­λό, μο­λύ­βι καὶ πί­πα! Τὸ πλῆ­θος τῶν θα­μώ­νων συν­θέ­τει, ἀμ­φι­θε­α­τρι­κὰ πα­ρα­τε­ταγ­μέ­νο, τὴν ὁμά­δα τῶν εἰ­δι­κευό­με­νων για­τρῶν. Ὁ κα­φές, ποὺ τὸν ἔχει σερ­βί­ρει καὶ ἀπο­λαύ­σει προ­νο­η­τι­κά, χώ­νει τὴ σκέ­ψη κά­τω ἀπ' τὸ χλω­ρο­φόρ­μιο. Τὸ τί ἔχει αὐ­τὴ στὸ νοῦ της δὲν ἔχει πα­ρα­πά­νω σχέ­ση μὲ τὴν ἴδια τὴν ὑπό­θε­ση ἀπ' ὅσην ἔχει τὸ ὄνει­ρο τοῦ ναρ­κω­μέ­νου μὲ τὴ χει­ρουρ­γι­κὴ ἐπέμ­βα­ση. Οἱ προ­σε­χτι­κὲς χα­ρά­ξεις τῆς γρα­φῆς κά­νουν το­μές, στὸ ἐσω­τε­ρι­κὸ ὁ χει­ρουρ­γὸς με­τα­κι­νεῖ κά­ποιους τό­νους, ἀφαι­ρεῖ καυ­τη­ριά­ζον­τας τὰ σαρ­κώ­μα­τα τῶν λέ­ξε­ων καὶ πα­ρεμ­βάλ­λει μιὰ ξέ­νη λέ­ξη ὡς ἀση­μέ­νιο πλευ­ρό. Τε­λι­κὰ τοῦ τὰ συρ­ρά­πτει ὅλα μὲ λε­πτὲς βε­λο­νιὲς σὲ ἀν­τί­στι­ξη, καὶ πλη­ρώ­νει τὸν βο­η­θό του, τὸ γκαρ­σό­νι, σὲ με­τρη­τά.

ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΠΕΝΗΝΤΑ ΧΡΟΝΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΕΚΘΕΣΗ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΥ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ, ΜΕ ΤΙΤΛΟ « ΕΦΗΒΙΚΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ»

 ΕΠΕΤΕΙΟΣ  ΠΕΝΗΝΤΑ  ΧΡΟΝΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΕΚΘΕΣΗ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΥ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ, ΜΕ ΤΙΤΛΟ « ΕΦΗΒΙΚΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ»

 

Στις 11 Φεβρουαρίου 2026 συμπληρώνονται πενήντα χρόνια πό την πρώτη ατομική έκθεση ζωγραφικής του Κώστα Ευαγγελάτου στην Αθήνα,  με τίτλο «Εφηβική Δημιουργία». Η έκθεση είχε διοργανωθεί στο ν εκθεσιακό χώρο του Κέντρου Επιστημονικών Ομιλιών, Μορφωτικό Κέντρο Κ.Ε.Ο., στο αρχοντικό κτίριο του Μιχαήλ Βόδα. Παράλληλα είχε παρουσιαστεί και η δεύτερη ποιητική του συλλογή «Στα ίχνη της Αυγής, Ποιήματα 1973-75», με προλογικό σημείωμα του Κώστα Κριτσίνη, Εκ. Αθήνα 1976. Η ευρεία παρουσίαση των έργων του είχε καθοριστική σημασία για την μετέπειτα διαχρονική και διεθνή πορεία του.

Βλ: Φωτογραφίες από τα  εγκαίνια της έκθεσης και  Βιογραφικό

Η Μαρία Οικονομοπούλου συζητά με την Αγγελική Δουβέρη

 

CITRONNE Gallery

Artist Talk Η Μαρία Οικονομοπούλου συζητά με την Αγγελική Δουβέρη   Τρίτη 17 Φεβρουαρίου 2026 18:30

Στο πλαίσιο της ατομικής της έκθεσης All Included, η εικαστικός Μαρία Οικονομοπούλου θα συνομιλήσει με την εικαστικό Αγγελική Δουβέρη, με θέμα την έκθεση και το εικαστικό της λεξιλόγιο. Τρίτη 17 Φεβρουαρίου 2026, 18:30 Θα χαρούμε πολύ να σας έχουμε μαζί μας!

­

CITRONNE Gallery - Αθήνα Πατριάρχου Ιωακείμ 19, 10675, Αθήνα | 4ος όροφος Τηλέφωνο: (+30) 210 7235 226 Email: info@citronne.com Ώρες λειτουργίας Τρ, Πεμ, Παρ: 11:00 - 20:00 Τετ, Σαβ: 11:00 - 16:00

«Νησιωτικότητα και Εθνική Αναπτυξιακή Στρατηγική» Ανθρώπινη ανάπτυξη, κοινωνική ευημερία και διακυβέρνηση στη νησιωτική Ελλάδα

 

Μυτιλήνη, 14 Φεβρουαρίου 2026 Αίθουσα Επιμελητηρίου Λέσβου   Ο σχεδιασμός και η υλοποίηση μιας βιώσιμης και ανθρωποκεντρικής αναπτυξιακής στρατηγικής που θα λαμβάνει υπόψη της το νησιωτικό χαρακτήρα της χώρας και τη μοναδικότητα κάθε νησιού αποτελεί προτεραιότητα για την προστασία και την βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης και ευημερίας όλων των κατοίκων και των τοπικών κοινωνιών.     Αυτός είναι ο λόγος που εκπρόσωποι της τοπικής αυτοδιοίκησης, των περιφερειακών αρχών, των πολιτικών κομμάτων, των επιχειρήσεων, της ακαδημαϊκής και ερευνητικής κοινότητας αλλά και των κινημάτων πολιτών, στο πλαίσιο μίας νέας διαμορφούμενης σύμπραξης, συναντιούνται στη Μυτιλήνη, το Σάββατο 14 Φεβρουαρίου 2026, για να συζητήσουν τα προβλήματα που έχουν ανακύψει αλλά κυρίως τις παρεμβάσεις που πρέπει να δρομολογηθούν για την αντιμετώπισή τους στο πλαίσιο μιας Εθνικής Στρατηγικής για τη Νησιωτικότητα.

ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

 

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ

 

Ιστορίες εν πλω

 

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΕΘΝΙΚΟΥ ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ «ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ Κ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ» ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΩΛΕΙΑ ΤΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ, ΕΓΓΟΝΟΥ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ

 

 

Το Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών και Μελετών «Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος» ανακοινώνει την απώλεια του Ελευθέριου Βενιζέλου, εγγονού του μεγάλου πολιτικού, πρ. Βουλευτή Χανίων, επίτιμου Προέδρου, Μεγάλου Ευεργέτη και Εταίρουτου Ιδρύματος.Ο εκλιπώνήταν το τελευταίοεν ζωή από τα τέσσερα εγγόνια του Βενιζέλου.

Από τη σύσταση του Εθνικού Ιδρύματος «Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος», το2000, υπήρξεπολύτιμος συμπαραστάτης του με συγκινητική αφοσίωση. Η συμβολή του ίδιου και της συζύγου του, Λίλης,είναι ανεκτίμητη.Το ζεύγος Βενιζέλου έχει δωρίσει σπάνιο μουσειακό, αρχειακό και φωτογραφικό υλικό, καθώς καιοικογενειακά αντικείμενα και τεκμήρια, που εμπλούτισαν το αρχείο του Ιδρύματος και τις συλλογές της Οικίας–Μουσείου Βενιζέλου στη Χαλέπα.Έχει, επίσης, υποστηρίξεισειρά εκθέσεων, εκπαιδευτικών δράσεων και εκδόσεων, όπως ηβιογραφία«Ελευθέριος Βενιζέλος, ο άνθρωπος, ο ηγέτης» του Νικόλαου Παπαδάκη (Παπαδή) κ.ά.

Με την ευγένεια και τη δοτικότητα που τον διέκρινε,ο αείμνηστος Ελευθέριος Βενιζέλοςήτανπάντοτε πρόθυμος να μοιραστεί τις αναμνήσεις του και να συνεισφέρει με τις προσωπικές του μαρτυρίες στη διαφύλαξη της ιστορικής μνήμης και την ανάδειξη της πολιτικής κληρονομιάς του παππού του. Συνδεότανμε στενή φιλία και αμοιβαία εκτίμηση με τοναείμνηστοΝικόλαο Παπαδάκη (Παπαδή), πρωτεργάτη και επί 25 χρόνια Γενικό Διευθυντή του Ιδρύματος. 

Η διοίκηση και το προσωπικό του Εθνικού Ιδρύματος «Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος» τον αποχαιρετούν με βαθύτατη συγκίνηση και εκφράζουν τα θερμά τους συλλυπητήρια στην οικογένεια και τους οικείους του. 

 

Ἀλέξανδρος Βαναργιώτης: Μάξι

 

planodion on 10 Φεβρουάριος 2026 Ἀλέξανδρος Βαναργιώτης Μά­ξι ΓΑΛΕ ΜΕ ΜΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ» μοῦ εἶ­πε, «γιὰ νὰ θυ­μᾶ­σαι». Ὁ Μά­ξι —ἀπὸ τὸ Μα­ξι­μί­λιαν— κα­θη­γη­τὴς φυ­σι­κῆς ἀγω­γῆς στὸ σχο­λεῖο, κά­λυ­πτε προ­σω­ρι­νὰ ἕνα κε­νὸ με­ρι­κῶν ὡρῶν ποὺ προ­έ­κυ­ψε, λό­γῳ ἀσθέ­νειας μιᾶς συ­να­δέλ­φου. Εἶ­χε βγεῖ στὴ σύν­τα­ξη πρὶν με­ρι­κὰ χρό­νια, τὰ παι­διά του ἦταν με­γά­λα καὶ ἐρ­γά­ζον­ταν στὸ ἐξω­τε­ρι­κό. Πο­λὺ ζε­στὸς ἄν­θρω­πος. Ἤξε­ρε σπα­στὰ τὰ Ἑλ­λη­νι­κὰ καὶ ἤπια­με κα­φὲ μιὰ δυὸ φο­ρὲς στὸ κα­φε­νεῖο κον­τὰ στὸ σχο­λεῖο, λέ­γον­τας ὁ κα­θέ­νας τὰ δι­κά του. Κά­πνι­ζε πά­ρα πο­λύ, γιαυ­­τό στὸ κα­φε­νεῖο καὶ τὸν χει­μῶ­να κα­θό­ταν ἔξω. Πό­ζα­ρε χα­μο­γε­λῶν­τας καὶ κρα­τῶν­τας μὲ τὸ δε­ξί του χέ­ρι τὸ πα­κέ­το τῶν τσι­γά­ρων, ἔτσι ὥστε νὰ φαί­νε­ται κα­θα­ρὰ τὸ χρῶ­μα. «Δύο κου­τιά, σὲ πα­ρα­κα­λῶ» πρό­σθε­σε.        Ἑτοι­μα­ζό­μα­σταν νὰ φύ­γου­με γιὰ τὶς γιορ­τὲς τῶν Χρι­στου­γέν­νων. Κά­θε φο­ρὰ ρω­τού­σα­με τοὺς συ­να­δέλ­φους τῆς Ἀλ­βα­νί­ας ἂν στὴν ἐπι­στρο­φὴ ἤθε­λαν νὰ τοὺς φέ­ρου­με κά­τι ποὺ χρειά­ζον­ταν. Ὁρι­σμέ­νοι ζη­τοῦ­σαν φάρ­μα­κα, κά­ποιες κο­πέ­λες καλ­λυν­τι­κά. Δὲν ἦταν εὔ­κο­λο γιὰ τοὺς πε­ρισ­σό­τε­ρους νὰ πᾶ­νε στὴν Ἑλ­λά­δα. Δὲν εἶ­χαν μέ­σο. Τὰ ντε­πὸν καὶ οἱ ἀσπι­ρί­νες ἦταν πε­ρι­ζή­τη­τα. Ὁ Μά­ξι ἤθε­λε τσι­γά­ρα. Δύο κοῦ­τες ἀπὸ τὰ Ντού­τι φρί. Δὲν ὑπῆρ­χε με­γά­λη ποι­κι­λία, ἀλ­λὰ τὰ τσι­γά­ρα εἶ­χαν πράγ­μα­τι πο­λὺ οἰ­κο­νο­μι­κὴ τι­μὴ στὰ σύ­νο­ρα. Γιὰ τὸν λό­γο αὐ­τὸ δὲν ἐπι­τρε­πό­ταν ἡ ἀγο­ρὰ πολ­λῶν συ­σκευα­σιῶν, ὥστε νὰ ἀπο­φεύ­γε­ται ἡ πα­ρά­νο­μη πώ­λη­ση.        Τὴν ἡμέ­ρα τῶν Φώ­των φορ­τώ­σα­με τὸ αὐ­το­κί­νη­το καὶ πή­ρα­με τὸν δρό­μο γιὰ πί­σω. Περ­νῶν­τας τὰ σύ­νο­ρα τῆς Ἑλ­λά­δας μπή­κα­με στὸ κα­τά­στη­μα γιὰ τὰ τσι­γά­ρα. Ἔβγα­λα τὸ κι­νη­τὸ καὶ κοί­τα­ξα τὴ φω­το­γρα­φία μὲ τὸν Μά­ξι καὶ τὰ τσι­γά­ρα. «Κοί­τα τί ὡραία φω­το­γρα­φία βγῆ­κε» εἶ­πα στὴ Ἐλ­πί­δα. «Θὰ μπο­ροῦ­σε νὰ εἶ­ναι φω­το­γρα­φία δια­φή­μι­σης».

Θ.Δ. ΦΡΑΓΚΟΠΟΥΛΟΥ : Τειχομαχία

 

Ζήσης Σαρίκας: Οἱ τρε­λοὶ τῆς γει­το­νιᾶς

 

planodion on 8 Φεβρουάριος 2026 Ζήσης Σαρίκας (Ἀφιέρωμα 11/22) Οἱ τρε­λοὶ τῆς γει­το­νιᾶς ΤΑΝ ὁ Γα­λα­νά­κης ὁ φτω­χὸς μὲ τὰ σκυ­λί­σια μά­τια καὶ τὸ στε­νὸ κού­τε­λο, ποὺ κοί­τα­ζε γύ­ρω τρι­γύ­ρω πι­στεύ­ον­τας πὼς ὅλοι θέ­λαν τὸ κα­κό του καὶ τοῦ 'στη­ναν πα­γί­δες. Ἦταν ὁ θε­ό­ρα­τος Εὐ­τύ­χης, μὲ κά­τι φα­βο­ρί­τες σὰν ἥρω­ας τοῦ Ντί­κενς, ποὺ ἐρ­χό­ταν τὰ με­ση­μέ­ρια τῶν γιορ­τῶν κά­τω ἀπ' τὰ μπαλ­κό­νια μας καὶ οὔρ­λια­ζε «πού­στη­δες, ἐσεῖς τρῶ­τε, πί­νε­τε καὶ γα­μά­τε, καὶ τὸν φου­κα­ρᾶ τὸν Εὐ­τύ­χη κα­νέ­νας δὲν τὸν σκέ­φτε­ται». Ἦταν ὁ Πα­να­γιώ­της, ποὺ μᾶς ἔδει­χνε τὸ που­λί του μὲ μά­τια ποὺ λαμ­πύ­ρι­ζαν κι ὕστε­ρα ἄρ­χι­ζε νὰ τὸ παί­ζει, ὥσπου νὰ ὁρ­μή­σου­με πά­νω του φω­νά­ζον­τας «μπού­γιο». Ἦταν ἡ ρέγ­κα ὁ Ἀλέ­κος, ποὺ νό­μι­ζε πὼς ἦταν ὁ ναύ­αρ­χος τοῦ NΑ­ΤΟ Ὁρά­τιος Ρι­βέ­ρο, κι ὅλο μᾶς ἀνα­κοί­νω­νε τὴν ἔκ­βα­ση τῶν ραν­τε­βοῦ ποὺ εἶ­χε κλεί­σει μὲ νε­κροὺς καὶ ζων­τα­νοὺς ἡγέ­τες.

Η επαναστατική αντι-βία στην ανατομία τού δικαίου: Ε.Λ.Α.-17Ν, η ταξική ανάλυση μιας προέκτασης

 

Οι Εκδόσεις Υψικάμινος διοργανώνουν την παρουσίαση της κοινωνικοοικονομικής και πολιτικής μελέτης του Αντώνη Χαριστού
«Η επαναστατική αντι-βία στην ανατομία τού δικαίου: Ε.Λ.Α.-17Ν, η ταξική ανάλυση μιας προέκτασης», την Παρασκευή 13 Φεβρουαρίου 2026 και ώρα 18:00 στο παλαιοβιβλιοπωλείο Ίστωρ (Ακαδημίας 63 & Χαριλάου Τρικούπη, Αθήνα).

Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι:
Φάνης Παπαγεωργίου, ποιητής
Ν.Γ. Λυκομήτρος, ποιητής

Τη συζήτηση θα συντονίσει ο οικονομολόγος Λουκάς Αναγνωστόπουλος.

Δημήτρης Τζιώτης, Ολυμπιακοί αγώνες: Η αληθινή ιστορία

 

ebook, σελίδες: 541, ISBN: 978-618-5999-00-1
Κέντρο Ευρωπαϊκού Συνταγματικού Δικαίου - Ίδρυμα Θεμιστοκλή και Δημήτρη Τσάτσου

 

 

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες ήταν η μεγαλύτερη εορτή της θρησκείας των αρχαίων Ελλήνων. Διεξάγονταν κάθε τέσσερα χρόνια, για περισσότερους από έντεκα αιώνες, στην ιερή πόλη της Ολυμπίας. Στα χίλια σκοτεινά χρόνια του Μεσαίωνα κάθε διάσταση της κοσμοθεωρίας του Ελληνισμού απαγορεύτηκε. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες δεν αναβίωσαν στη σύγχρονη εποχή το 1896. Οι Αγώνες δεν αναγεννήθηκαν από τον βαρόνο Πιερ ντε Κουμπερτέν.

Πότε πραγματικά αναβίωσαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες; Ποιος αληθινά τους αναβίωσε; Ποιος διοργάνωσε τους τρεις πρώτους Ολυμπιακούς Αγώνες της νεότερης ιστορίας και πόσοι έχουν διοργανωθεί στη χώρα μας; Γιατί δεν τιμώνται οι Ολυμπιονίκες των πρώτων και των τρίτων Αγώνων της σύγχρονης εποχής;

Γιατί δεν διεξάγονται μόνιμα οι Ολυμπιακοί Αγώνες στην Ελλάδα; Πού χάθηκε η αμύθητη περιουσία που διατέθηκε για αυτόν τον σκοπό; Γιατί δεν είναι η Αθήνα η έδρα του παγκόσμιου Ολυμπιακού Κινήματος; Γιατί χρειάζεται να μπαίνει η χώρα που γέννησε και αναγέννησε τον θεσμό στην υποτιμητική διαδικασία της διεκδίκησης των Αγώνων μία φορά κάθε 100 χρόνια; Γιατί δεν υπάρχει στην Ελλάδα ένα μεγάλο Ολυμπιακό Μουσείο αντάξιο της παγκόσμιας εμβέλειας του Ολυμπισμού; Γιατί δεν μπορεί πουθενά κανείς να περιηγηθεί στην αληθινή Ιστορία αυτού του παγκόσμιου Κινήματος; Τις πταίει;

Σε αυτά τα ερωτήματα δίνει απαντήσεις το νέο βιβλίο του Δημήτρη Τζιώτη «Ολυμπιακοί αγώνες: Η αληθινή ιστορία», που δημοσιεύεται με ελεύθερη πρόσβαση σε κάθε ενδιαφερόμενο από την ιστοσελίδα epoliteia.gr του Ιδρύματος Θεμιστοκλή και Δημήτρη Τσάτσου - Κέντρου Ευρωπαϊκού Συνταγματικού Δικαίου.

Ηλιουπολίτης ομογενής, ΠΟΝΤΙΚΙ,05/02/2026

 

του Γιάννη Σχίζα

«Ομογενής» είναι κάποιος που ζει σε έναν άλλον χώρο από εκεί όπου γεννήθηκε ή μεγάλωσε, αλλά διατηρεί κάποια σχέση με την τοποθεσία γέννησης – με την ιδιαίτερη πατρίδα του, ούτως ειπείν… Εγώ περιόρισα αυτή τη γεωγραφική απόσταση και τη χρησιμοποίησα για την περίπτωση της Ηλιούπολης και της Κυψέλης, όπου ζω σήμερα. Έκανα λάθος;

Η ιστορία είναι αναμνήσεις, οι αναμνήσεις μπαίνουν σε ένα μίξερ, το μίξερ καταλήγει σε χρώματα – που κάνουν τα μεγάλα γράμματα της ιστορίας. Διάλεξα αυτήν την ανάμνηση για να τιμήσω τη μνήμη του αδελφού μου Μιχάλη και ταυτόχρονα να υπογραμμίσω την έκλειψη κάθε ζωντανού από την οικογένειά μου. Είμαι ο τελευταίος των Μοϊκανών, να πάρει η ευχή!

Στην παιδική ηλικία ο χρόνος είναι πολύ πυκνός, οι αναμνήσεις πιο περιεκτικές, οι αναφορές στο παρελθόν πιο δυνατές. Στη συνέχεια έρχεται η μέση ηλικία, με τις αναμνήσεις που «ξαλαφρώνουν», που πνίγονται μέσα σε πολλά και διάφορα συμβάντα, και τέλος η μεγάλη ηλικία, όπου η μνήμη φωτίζεται επιλεκτικά και κάποια γεγονότα ξαναγίνονται έντονα. Αυτό πιθανόν να οδηγεί στην υπερμνησία – στην αύξηση ή επέκταση της μνημονικής ικανότητας, σε ορισμένες περιστάσεις…

Βάλτερ Βελτρόνι

Ξεκινάω από μια ευφυή κουβέντα που εκστόμισε ο Βάλτερ Βελτρόνι, παλιός δήμαρχος της Ρώμης. Είπε ότι «πρέπει να ξανασκεφτούμε την πόλη όπως φαίνεται μέσα από τα μάτια των παιδιών, από το ύψος του ενός μέτρου»… Εγώ θα διαλέξω μια εποχή στην οποία είχα περίπου το ύψος του ενός μέτρου – λίγο πιο κάτω, λίγο παραπάνω.

«Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν»

 Μετά τη θερμή αποδοχή από κοινό και κριτικούς, η παράσταση των Δημήτρη Καρατζιά - Μάνου Αντωνιάδη «Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν» (They Shoot Horses, Don't They?), βασισμένη στην συγκλονιστική νουβέλα του Horace McCoy, συνεχίζεται μέχρι την Κυριακή των Βαΐων (5/04) κάθε Σάββατο και Κυριακή στις 20:30 στο θέατρο Εν Αθήναις. 

Σας επισυνάπτουμε σχετικό δελτίο τύπου με φωτογραφικό υλικό από την παράσταση, trailer και ραδιοφωνικό σποτ. 
Με εκτίμηση
Δημήτρης Καρατζιάς (6945993870)

Μάνος Αντωνιάδης 

Νταίζη Λεμπέση (επικοινωνία παράστασης)
Κ. 690 8502631, 
e-mail: daisylempesi@hotmail.gr 

Υ.Γ: Για να παρακολουθήσετε την παράσταση, συνεντεύξεις από τους συντελεστές ή οτιδήποτε χρειαστείτε μη διστάσετε να επικοινωνήσετε μαζί μας 

Μετά τη θερμή αποδοχή από κοινό και κριτικούς, 

η παράσταση 

των 

Δημήτρη Καρατζιά - Μάνου Αντωνιάδη 

«Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν» 

βασισμένη στην νουβέλα του Horace McCoy, 

συνεχίζεται 

μέχρι 

την Κυριακή των Βαΐων 

κάθε 

Σάββατο και Κυριακή στις 20:30 στο θέατρο Εν Αθήναις, 

   Μετά τη θερμή αποδοχή από κοινό και κριτικούς, η παράσταση των Δημήτρη Καρατζιά - Μάνου Αντωνιάδη «Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν» (They Shoot Horses, Don't They?), βασισμένη στην συγκλονιστική νουβέλα του Horace McCoy, συνεχίζεται μέχρι την Κυριακή των Βαΐων (5/04) κάθε Σάββατο και Κυριακή στις 20:30 στο θέατρο Εν Αθήναις. 

Λίγα λόγια για το Έργο: 

   1932, στην «Αμερική της Μεγάλης Ύφεσης*». Σε μια αποβάθρα αναψυχής, στη Σάντα Μόνικα της Καλιφόρνια, δίπλα στο Χόλιγουντ, ένας ακόμη «μαραθώνιος χορού*» ξεκινάει. Δεκάδες νέοι, φτωχοί, άνεργοι και άστεγοι, θύματα της κρίσης που μαστίζει τη χώρα, διεκδικούν μια θέση. Κίνητρο το μεγάλο έπαθλο αλλά και η δωρεάν διαμονή και διατροφή για όσο κρατήσει ο χορός. Στόχος ένα καλύτερο μέλλον, μια πιο ανθρώπινη ζωή και γιατί όχι, μια καριέρα στον κινηματογράφο. Το Αμερικάνικο όνειρο!