Η «σχεδία» της νοσταλγίας και του σινεμά

  

 Νοηματοδοτούμε το βίο μέσα από την τρυφερότητα της μνήμης, επιστρέφουμε στην τελετουργία και τη συλλογική εμπειρία του κινηματογράφου, επιδιδόμαστε σε έναν αειθαλή εθελοντισμό, απολαμβάνουμε τη μελωδία της εφηβείας, εξασκούμαστε στην τέχνη του νόστου.


  Αυτά και άλλα πολλά στη «σχεδία» Οκτωβρίου 2026 (τεύχος #148). Κυκλοφορεί από την Τετάρτη 30 Σεπτεμβρίου στους δρόμους της πόλης.

«Η τρυφερότητα της μνήμης». Η νοσταλγία, όταν δεν εξιδανικεύει το παρελθόν, αρνούμενη την αλλαγή,  ενισχύει την κοινωνική συνεκτικότητα, νοηματοδοτεί το βίο μας, αμβλύνοντας και το υπαρξιακό μας άγχος. «Η νοσταλγία είναι μια μορφή άμυνας. Όταν συμβαίνει κάτι δυσάρεστο, ο ψυχισμός αναζητά την εικόνα μίας κατάστασης, η οποία μπορεί να δράσει παρηγορητικά-επουλωτικά», εξηγεί η ψυχίατρος-ψυχοθεραπεύτρια Χριστίνα Βαϊζίδου.

«Ποπ κορν και αλγόριθμος». Η τελετουργία και η συλλογική εμπειρία που προσφέρει το σινεμά στον φυσικό του χώρο γοητεύει όλο και πιο πολλούς νέους, κόντρα στη διαδεδομένη θεώρηση ότι οι κινηματογραφικές αίθουσες αργοσβήνουν. «Οι θεατές που παρακολουθούν την ταινία, ταυτόχρονα, μοιράζονται συναισθήματα και αντιδράσεις και διαμορφώνουν ένα “κοινό θυμικό”», επισημαίνει στη «σχεδία» η κ. Χριστίνα Αδάμου, καθηγήτρια Θεωρίας Κινηματογράφου και Τηλεόρασης στο Τμήμα Κινηματογράφου του ΑΠΘ.
 

 «Αειθαλής εθελοντισμός». Ανάγνωση παραμυθιών σε νηπιαγωγεία, επισκέψεις σε ορφανοτροφεία, συγκρότηση βουλής γερόντων, διεθνώς, αλλά και στη χώρα μας, η δραστηριοποίηση των ηλικιωμένων είναι κοινωνικά αναγκαία.

Συνομιλίες με τον κύριο Κόυνερ

  Θα βρείτε σε επισύναψη το ΔΤ και το εξώφυλλο για το νέο μας βιβλίο (ΕΚΔΟΣΕΩΝ ΣΤΟΧΑΣΤΗΣ)στη σειρά ΝΕΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ-ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ, με τον τίτλο "Συνομιλίες με τον κ. Κόυνερ" που υπογράφει ο Ανδρέας-Μάριος Σουσουρής.

Πρόκειται για 90 μικρούς στοχασμούς και έναν ανοιχτό διάλογο με το γνωστό έργο του Μπέρτολτ
Μπρεχτ "Οι ιστορίες του κυρίου Κόυνερ".

Γιατί η δασική βλάστηση «σκαρφαλώνει» στα βουνά

 

Πηγή: kathimerini.gr | Γιώργος Λιάλιος

Ακόμη και τα ορεινά λιβάδια κινδυνεύουν από την κλιματική κρίση. Καθώς οι συνθήκες αλλάζουν με ανεξέλεγκτο ρυθμό και η θερμοκρασία ολοένα σκαρφαλώνει, η δασική βλάστηση «ανεβαίνει» ψηλότερα στα βουνά, καλύπτοντας τα κενά. Η διατήρηση της ορεινής κτηνοτροφίας, εκτός από πηγή εισοδήματος για τις κοινότητες των βουνών, είναι σημαντικό μέσο διατήρησης των ορεινών λιβαδιών, τα οποία είναι πιο πλούσια σε βιοποικιλότητα από τα δάση. Ενας από τους πιο αξιόπιστους δείκτες για την υγεία των ορεινών λιβαδιών είναι η παρουσία των πεταλούδων.

Η μεταβαλλόμενη κατάσταση των ορεινών λιβαδιών και η σχέση με τη βιώσιμη ορεινή κτηνοτροφία είναι το αντικείμενο διεπιστημονικής ομάδας 20 ερευνητών από τέσσερα πανεπιστήμια (Ιωαννίνων, Θεσσαλίας, Πατρών και Γεωπονικό Αθηνών). Οι επιστήμονες μελέτησαν 32 ανωδασικά λιβάδια σε υψόμετρο 1.470-1.850 μ., σε έντεκα ορεινά οικοσυστήματα της Πίνδου, της Θεσσαλίας και της Στερεάς Ελλάδας, από τον Σμόλικα έως τον Παρνασσό. Το ερευνητικό πρόγραμμα, που είχε την ονομασία Livemount, χρηματοδοτήθηκε από το Ελληνικό Ιδρυμα Ερευνας και Καινοτομίας (ΕΛΙΔΕΚ) στο πλαίσιο του Εθνικού Σχεδίου «Ελλάδα 2.0». Συντονιστής ήταν το Εργαστήριο Διατήρησης της Βιοποικιλότητας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και επιστημονικώς υπεύθυνη η διευθύντρια του εργαστηρίου, Βασιλική Κατή.

Ασφαλή κτίρια, προσιτή κατοικία

 

του Δημήτρη Οικονόμου (Άρθρο μου στο "ΒΗΜΑ")   Μέσα σε λίγες ημέρες, δύο εικόνες από την Αθήνα χτυπούν το ίδιο καμπανάκι κινδύνου. Στην Κυψέλη, πολυκατοικίες με ρωγμές και καθιζήσεις που, σύμφωνα με την έκθεση των τεχνικών συμβούλων των κατοίκων, φτάνουν έως και τέσσερις φορές πάνω από το όριο ασφαλείας. Στην Πλάκα, ένα παλιό κτίριο κατέρρευσε μετά από ισχυρή έκρηξη, τα αίτια της οποίας διερευνώνται. Δεν είναι δύο ίδια περιστατικά. Είναι όμως δύο πολύ ηχηρές προειδοποιήσεις για μια πόλη που γερνά, ενώ η Πολιτεία εξακολουθεί να αντιμετωπίζει την ασφάλεια του κτιριακού της αποθέματος αποσπασματικά και εκ των υστέρων. Η Αθήνα είναι γεμάτη κτίρια πολλών δεκαετιών, με γερασμένες εγκαταστάσεις και υποδομές. Κι όμως, αντί για μια οργανωμένη πολιτική πρόληψης και συστηματικών ελέγχων, περιμένουμε κάθε φορά να εμφανιστεί η ρωγμή, η βλάβη ή το ατύχημα για να κινητοποιηθούν οι αρμόδιοι. Αυτή η λογική πρέπει να τελειώσει. Η ασφάλεια των κτιρίων της πρωτεύουσας δεν μπορεί να εξαρτάται από το πότε θα συμβεί το επόμενο περιστατικό. Χρειαζόμαστε ένα μεγάλο, οργανωμένο πρόγραμμα ελέγχου και αναβάθμισης του κτιριακού αποθέματος της Αθήνας. Και σήμερα έχουμε ένα ευρωπαϊκό εργαλείο που μπορεί να μας επιτρέψει να περάσουμε από τις διαπιστώσεις στην πράξη.

Λάθη στην διαχείριση Χλοοτάπητα που πραγματοποιούνται Αργά Καλοκαίρι

 

 Που Θα Μπορούσε Να Εμφανιστούν Την Επόμενη Άνοιξη

Οι προσαρμογές άρδευσης του καλοκαιριού και του φθινοπώρου μπορούν να μειώσουν το καλοκαιρινό στρες του χλοοτάπητα, να διαπιστώσουν τα προβλήματα νωρίς και να βοηθήσουν τους χλοοτάπητες  να επιστρέψουν πιο υγιείς την άνοιξη.

Δημοσιεύθηκε: 18 Σεπτεμβρίου 2026 

---

Συγγραφέας: Margaret Saulsby, Senior Product Manager, Rain Bird

    Πολλά από τα προβλήματα του χλοοτάπητα  που εμφανίζονται την άνοιξη στην πραγματικότητα ξεκινούν μήνες νωρίτερα. Τα τέλη του καλοκαιριού και οι αρχές του φθινοπώρου είναι ζωτικής σημασίας για την αξιολόγηση της υγείας του χλοοτάπητα, της απόδοσης της άρδευσης και οποιουδήποτε παρατεταμένου στρες από το καλοκαίρι πριν τα γκαζόν κατευθυνθούν στον χειμερινό λήθαργο.

        Για τους επαγγελματίες του τοπίου, αυτό είναι ένα πολύτιμο παράθυρο για να διαπιστώσετε πιθανά προβλήματα νωρίς και να γίνουν μικρές προσαρμογές που μπορούν να έχουν σημαντικό αντίκτυπο στην υγεία του χλοοτάπητα την επόμενη άνοιξη.

Να Προσαρμόσει Την Άρδευση Καθώς Οι Εποχιακές Συνθήκες Αλλάζουν

    Ένα από τα πιο συνηθισμένα λάθη είναι να κολλήσετε με ένα πρόγραμμα ποτίσματος αιχμής, ακόμη και όταν οι θερμοκρασίες αρχίζουν να κρυώνουν. Καθώς ο καιρός γίνεται πιο μέτριος, οι χλοοτάπητες  χρειάζονται φυσικά λιγότερο νερό, αλλά πολλά συστήματα άρδευσης συνεχίζουν να τρέχουν με την ίδια συχνότητα. Αυτό μπορεί να ενθαρρύνει την ανάπτυξη ρηχών ριζών, να αυξήσει τον μύκητα και τον κίνδυνο παρασίτων και να μειώσει τη συνολική υγεία του χλοοτάπητα που οδεύει προς το χειμώνα.

    Από την άλλη πλευρά, η αύξηση της θερμοκρασίας  και ξηρασίας  που παραμένει πολύ καιρό κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού μπορεί να προκαλέσει το δικό της σύνολο προβλημάτων. Ο χλοοτάπητας που εισέρχεται ήδη εξασθενημένος μπορεί να έχει πιο δύσκολο χρόνο για να ανακάμψει, οδηγώντας σε πιο αργό πρασίνισμα, αραιώνοντας την πυκνότητα στο γρασίδι και περισσότερες ευκαιρίες για τα ζιζάνια να αναβλαστήσουν την άνοιξη.

    Η εύρεση της σωστής ισορροπίας απαιτεί από τους επαγγελματίες του τοπίου να δώσουν προσοχή όχι μόνο στην εμφάνιση του χλοοτάπητα, αλλά και στο πώς αλλάζουν οι ανάγκες άρδευσης καθώς προχωρά η