Ο Μιχάλης Ακύλας και οι Οκτώ Πρώτοι

 

ΤΑΣΗΣ ΠΑΠΑΙΩΑΝΝΟΥ : ΤΕΧΝΗ ΚΑΙ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΉ

 

Τα σκίτσα

Τάσης Παπαϊωάννου

Στο λεύκωμα αυτό παρουσιάζονται μια σειρά από σκίτσα μου που έγιναν από το 1979 μέχρι και το 2022. Αφορούν μελέτες κτιρίων και συμμετοχές σε πανελλήνιους και διεθνείς διαγωνισμούς που πραγματοποιήθηκαν το διάστημα των 43 αυτών χρόνων, κυρίως στο γραφείο μας από κοινού με τον Δ. Ησαΐα, αλλά και σε συνεργασία με άλλους αρχιτέκτονες. Πολλά από τα έργα αυτά είχαν την τύχη να κατασκευαστούν κι άλλα έμειναν απραγματοποίητα. 
…τα πρόχειρα σκίτσα του κτιρίου είναι κάτι άλλο από το ίδιο το κτίριο, που εκφράζει –στον χώρο πια– την κρυσταλλοποίηση της ιδέας. Εκείνα εκφράζουν την αβεβαιότητα πο…

ISBN: 978-618-87197-7-4Σχήμα: 24,5x24,5 εκ.Τύπος βιβλίου: Μαλακό εξώφυλλοΣελίδες: 544

Τιμή εκδότη: €58,00

Τιμή e-shop: €52,20

Συγγραφέας

Τάσης Παπαϊωάννου

Ο Τάσης Παπαϊωάννου είναι αρχιτέκτων, ομότιμος καθηγητής της Σχολής Αρχιτεκτόνων του ΕΜΠ. Έχει συμμετάσχει με έργα του σε εκθέσεις αρχιτεκτονικής και ζωγραφικής στην Ελλάδα και το εξωτερικό, ενώ έχει συμμετάσχει σε σημαντικούς πανελλήνιους αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς με προτάσεις που έχουν αποδώσει μεγάλο αριθμό βραβεύσεων.  Παράλληλα συμμετέχει στον δημόσιο διάλογο που αφορά την αρχιτεκτονική κ…

Περισσότερα

Το καλάθι σας

×

Σύνολο:€0,00

Άλλα βιβλία

• Το συνέδριο των πουλιών€37,00
• Διονυσίου Λογγίνου Περί ύψους€35,00
• Οικονομική ιστορία της ανθρωπότητας€29,00

Ίσως σας ενδιαφέρουν επίσης

Η Ελβετική Ρωγμή: Η Επανάσταση της Ύλης ενάντια στον Ψηφιακό Έλεγχο : Η Ρωγμή στο Σύστημα:

 

Σπύρος Στάλιας, Οικονομολόγος PhD

Ενώ ο πλανήτης ολισθαίνει αθόρυβα προς την «Ψηφιακή Σοβιετία», μια απρόσμενη ρωγμή εμφανίστηκε στην καρδιά της Ευρώπης. Ο ελβετικός λαός, χρησιμοποιώντας το απόλυτο όπλο της Άμεσης Δημοκρατίας, προκάλεσε ένα σεισμό στο παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό οικοδόμημα. Απαίτησε και επέβαλε τη συνταγματική κατοχύρωση του μετρητού χρήματος. Δεν ήταν μια οικονομική επιλογή· ήταν μια υπαρξιακή ανταρσία ενάντια στον αλγόριθμο.

‘...Και εκεί, μέσα στο ψηφιακό σκοτάδι των αλγορίθμων, στέκεται ο Γουλιέλμος Τέλλος. Δεν κοιτάζει το μήλο, κοιτάζει την ελευθερία. Στη ζώνη του, το δεύτερο βέλος —το φυσικό χρήμα, η εγχώρια ενέργεια— εκπέμπει ένα χρυσό φως. Είναι η απάντηση της Φύσης στην εικονική σκλαβιά. Είναι η απόδειξη ότι όσο υπάρχει η "Μορφή" του ανθρώπου, κανένας κώδικας δεν μπορεί να σβήσει την ελπίδα‘

 

Η Αριστοτελική Ανατομία της Επανάστασης

Για να καταλάβουμε το βάθος αυτής της κίνησης, πρέπει να δούμε τις 4 Αιτίες που οδήγησαν στη ρωγμή:

1. Η Τελική Αιτία (Ο Σκοπός): Η Ατομική Ελευθερία. Οι Ελβετοί διέγνωσαν ότι το ψηφιακό χρήμα μετατρέπει τον πολίτη από ελεύθερο άτομο σε «δεδομένο» (data). Ο σκοπός τους ήταν η προστασία της ιδιωτικότητας και το δικαίωμα να υπάρχεις οικονομικά χωρίς την «άδεια» μιας τράπεζας.
2. Η Υλική Αιτία (Το Μέσο): Το Φυσικό Ρευστό. Κατάλαβαν ότι η ελευθερία χρειάζεται σώμα. Το μετρητό είναι η Ύλη. Χωρίς αυτό, η ιδιοκτησία είναι μια ψηφιακή ψευδαίσθηση που μπορεί να σβηστεί με ένα "delete".
3. Η Ειδική Αιτία (Το Σχέδιο): Το Απαραβίαστο της Μετατροπής. Εδώ επιβλήθηκε ο νέος κανόνας: Κάθε ψηφιακή εγγραφή (0 και 1) πρέπει υποχρεωτικά και χωρίς αντίρρηση να μετατρέπεται σε φυσικό χρήμα. Η τράπεζα οφείλει να σου παραδώσει το εκατομμύριο που έχεις στην κατάθεση σε ρευστό, αν το ζητήσεις.

Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΗΣ ΠΙΚΡΟΔΆΦΝΗΣ ΠΑΕΙ ΑΚΛΑΥΤΗ

 

Ἀποχαιρετισμὸς στὴν ἐκπαιδευτικὸ Μαρία Χ. – τοῦ Χρίστου Δάλκου

 

11/03/2026

Ἐκεῖ γύρω στὸ «Δεῦτε τελευταῖον ἀσπασμόν», πλησίασα τὸ φέρετρο τῆς φίλης μου, συναδέλφου ἀπὸ τὸ Γυμνάσιο Μαρίας Χ., κι ἡ ματιά μου ἔπεσε στὴν νεανική της φωτογραφία ποὺ εἶχαν στήσει πάνω στὸ ἐβένινο ξύλο. Τί ὄμορφη ποὺ ἦταν ἡ Μαρία μ’ ἐκεῖνο τὸ δειλὸ χαμόγελο καὶ τὰ γκριζογάλανα μάτια, ποὺ φορὲς φορὲς τὰ σκίαζε τὸ φευγαλέο σύννεφο μιᾶς σιωπηλῆς, ἀδιόρατης πίκρας. Μὲ πῆραν τὰ κλάματα ἔτσι ποὺ μάντευα κάτω ἀπὸ τὸ ξύλο τὰ ὡραῖα μάτια θαμπά, τὴν ὀμορφιὰ νὰ μαραίνεται μέσ’ στὴν στενάχωρη κάσα, καὶ ἔσυρα τὰ βήματά μου πρὸς τὴν ἔξοδο.

Σκόρπιες κουβέντες σμιγμένες μ’ ἀναφιλητά: Καλπάζων καρκίνος … στὴν ἀρχὴ στὸ στῆθος, μετάσταση στοὺς σπονδύλους … λοίμωξη τοῦ ἀναπνευστικοῦ … δὲν πρόλαβε νὰ χαρῇ τὴ σύνταξη… κάπνιζε καὶ πολύ, εἶναι ἡ τελευταία ἀπόλαυση ποὺ μοῦ ἔχει μείνει μοῦ εἶπε…

Κάτω ἀπ’ τὸν καυτὸ ἥλιο τοῦ Σεπτεμβρίου, στὸν περίβολο τῆς ἐκκλησίας, ἀναζήτησα κάποιον μ’ ἁμάξι νὰ μὲ πάῃ στὸ νεκροταφεῖο. -Τάσος Ν., μοῦ συστήθηκε, ἕνα εὐγενικὸ παιδὶ μὲ γένεια κι ἀλογοουρά, παλιός της μαθητής… εὐχαριστῶ, Σάββας Σ., παλιός της συνάδελφος…

Τὸ ἁμάξι ἔκαιγε. -Τῆς ὀφείλω πολλά, συνέχισε ὁ Τάσος Ν., μὲ βοήθησε νὰ ἀποκτήσω μιὰ σφαιρικὴ εἰκόνα γιὰ τὴν τέχνη… Δὲν μὲ πολυενθουσίαζε ἡ διαπίστωση πὼς ὅλη κι ὅλη ἡ προσφορὰ ἑνὸς ἐκπαιδευτικοῦ εἶναι νὰ σὲ βοηθήσῃ νὰ ἀποκτήσῃς μιὰ σφαιρικὴ εἰκόνα γιὰ τὴν τέχνη, ἀλλὰ ὑπέθετα πὼς θὰ ὑπῆρχαν κι ἕνα σωρὸ ἄλλα πράγματα ποὺ θὰ τοῦ εἶχε προσφέρει ἡ Μαρία καὶ δὲν τὰ καταλάβαινε ἢ δὲν τό ᾿φερνε ἡ κουβέντα νὰ τὰ πῇ. «Πάντα χαμογελαστή», συμπλήρωσε. Νά, λοιπόν, καὶ κάτι ἄλλο, λιγώτερο σφαιρικό, γιὰ τὸ ὁποῖο ἀξίζει νὰ σὲ θυμοῦνται. Δὲν περίμενα νὰ μνημόνευε καὶ τὴν ἀδιόρατη πίκρα πίσω ἀπ’ τὸ δειλὸ χαμόγελο, ἂς μὴ ζητᾶμε τὶς λεπτὲς ἀποχρώσεις τοῦ ἀνεπαίσθητου.

ΒΡΑΒΕΥΣΕΙΣ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΤΑΚΗ ΛΟΥΚΑΤΟΥ ΣΤΟΝ ΕΛΛΗΝΟΓΑΛΛΙΚΟ ΣΥΝΔΕΣΜΟ

Με μεγάλη επιτυχία και προσέλευση προσωπικοτήτων της καλλιτεχνικής και επιστημονικής ζωής εγκαινιάστηκε ομαδική εικαστική έκθεση εκλεκτών καλλιτεχνών στο πλαίσιο του «4ήμερο Πολιτιστικών Δρωμένων Τέχνης»  στον Ελληνογαλλικό Σύνδεσμο, Πλατεία Κολωνακίου 2. Η έκθεση και οι εκδηλώσεις με τίτλο: «ΦΩΣ στη ΡΟΗ της ΖΩΗΣ» πραγματοποιήθηκαν με την αιγίδα του προέδρου του Ελληνογαλλικού Συνδέσμου κ. Νίκου Αγγελή και την επιμέλεια της κ. Αργυρούλας Πάππας-Τσιώτα. Στη μεγάλη έκθεση, με τίτλο: «ΦΩΣ στη ΡΟΗ της ΖΩΗΣ» συμμετείχαν τιμητικά οι γνωστοί  καλλιτέχνες, εικαστικοί δημιουργοί, Κώστας Ευαγγελάτος, ζωγράφος, ποιητής, θεωρητικός της τέχνης, περφόρμερ και Τάκης Λουκάτος, εικαστικός, ηθοποιός, χορευτής, σκηνοθέτης, συγγραφέας. 

Οι τιμώμενοι έχουν συνεργαστεί με μεγάλη επιτυχία και ευρεία απήχηση σε εικαστικές performance και εκδηλώσεις τέχνης και λόγου από το 1987 στην ιστορική Γκαλερί DADA της Αθήνας και βραβεύτηκαν για την πολυεπίπεδη προσφορά τους στο καλλιτεχνικό γίγνεσθαι στην Ελλάδα και το

Η ΚΥΠΡΟΣ ΚΑΙ Η ΓΡΑΜΜΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ

ΤΟΥ ΓΡΗΓΟΡΗ ΚΛΑΔΟΥΧΟΥ 

H ΠΟΛΕΜΟΛΟΓΙΑ ΝΕΟΕΘΝΙΚΟΦΡΟΣΥΝΗΣ ΚΑΙ Η ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ - Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ, Η ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ, Ο ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΣ ΣΤΟΥΣ ΧΑΡΤΕΣ ΠΟΡΕΙΑΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ.

Οι μεγάλοι μετασχηματισμοί, τα δίκαια λαών, η αυτεξουσιότητα, η κρατική κυριαρχία απαιτούν ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΜΕΝΑ ΣΧΕΔΙΑ ΕΘΝΙΚΩΝ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΩΝ. Η στρατιωτική, ΣΥΓΚΡΟΥΣΙΑΚΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ δεν αποδίδουν, χωρίς και κατά προτεραιότητα της ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗΣ και διπλωματίας. Η συζήτηση παρακμιακού επιπέδου σήμερα, για τον πόλεμο, εάν αποσυντεθεί, κινείται ανάμεσα σε ποσότητες υλικών καταστροφής ή από καταστροφή και ιδέες θεολογικού τύπου.

1. Αντίθετα με την απαιτούμενη ευθύνη αυτοπροστασίας, παρατηρείται μια νεύρωση ανασφάλειας, αδιεξόδου. Ο δημόσιος τηλεοπτικός βίος διευρύνεται με τους «ειδικούς» πολεμολόγους, όπως στα μνημόνια και στον κόβιντ τα πολιτικά και ηθικά ζητήματα υποκατέστησε η επιστήμη υπηρεσίας, οικονομολόγων και ιατρολόγων. Είναι η κρίση του πολιτικού. Στο ίδιο αυτό διαρκές σενάριο, αυτό των κρίσεων, μόνο οι πρωταγωνιστές αλλάζουν. Στην τηλεοπτική εικόνα παρελαύνουν στα «δημοσιογραφικά» σκηνοθετήματα οι κομματικοί μιντιακοί εκπρόσωποι, στρατιωτικοί απόστρατοι στην υπηρεσία των ιδεολογικών μηχανισμών του εξαρτημένου και επιτηρούμενου κράτους, καθώς κάθε κοινωνικός σχηματισμός έχει ανάγκη από φορείς (ανθρώπους και θεσμούς) νομιμοποίησής του. Στη εξαρτημένη, δορυφορική χώρα μας, όπως εύκολα φαίνεται, έχουν ανάγκη μία ενδιάμεση μεταπρατική δύναμη προπαγανδιστών,

«Ευτυχώς, Ευτυχία!» του Γιώργου Γαλίτη

 

 Το Τρένο στο Ρουφ στα δημόσια νοσοκομεία της Αττικής

Με την πεποίθηση ότι η Τέχνη μπορεί να λειτουργήσει ως πράξη φροντίδας και ψυχικής ενδυνάμωσης, η Αμαξοστοιχία-Θέατρο το Τρένο στο Ρουφ και η Τατιάνα Λύγαρη υλοποιούν φέτος το καινοτόμο πρόγραμμα «Υγεία & Τέχνη Σύμ_μαχοι», μεταφέροντας το θέατρο στους χώρους της δημόσιας υγείας.

Στο επίκεντρο της δράσης βρίσκεται η παράσταση «Ευτυχώς, Ευτυχία!» του Γιώργου Γαλίτη, σε σκηνοθεσία της Τατιάνας Λύγαρη, που έχει γραφτεί και σχεδιαστεί ειδικά για τις συνθήκες και τις ανάγκες των νοσηλευτικών μονάδων. Με ζωντανή μουσική, αφήγηση και ενεργή συμμετοχή του κοινού, η παράσταση μετατρέπεται από τους καλλιτέχνες σε μια εμπειρία ουσιαστικής επικοινωνίας, προσφέροντας στιγμές ανάσας και ανακούφισης σε ασθενείς, φροντιστές και εργαζόμενους στον χώρο της υγείας.

 

Μερικά ποιήματα του Μπέρτολτ Μπρεχτ

 

TOY  Γιάννη Σχίζα

«Πολλά ο άνδρας δεν ζητά. Ένα απλώς: Να μην του σπας τους όρχεις». Από το «Έκτο σονέτο», σε μετάφραση Γιώργου Κεντρωτή.

Όποιος διαβάζει τη συλλογή «Σάουνα και συνουσία» του Μπέρτολτ Μπρεχτ, ποιήματα σε μετάφραση Γιώργου Κεντρωτή, χάνει πάσαν ιδέα για την υπόσταση του Μπρεχτ ως ποιητή – μετόχου του αριστερού κινήματος και υποστηρικτή των δικαίων της εργατικής τάξης! Τα ποιήματα αυτά κινούνται σε μια ημι-πορνό σφαίρα, αν και οι συνθήκες που περιγράφουν είναι πολύ πιο τολμηρές. Η πρόκληση είναι μεγάλη, είναι αμφίβολο εάν διορθώνεται με ένα γράμμα που απευθύνει ο Κεντρωτής στους αναγνώστες:

«Ο Μπέρτολτ Μπρεχτ έγραψε σε όλες τις περιόδους της ζωής του για όλα τα υποκείμενα του έρωτα: Για μονήρεις ερωτευμένους, για ερωτευμένα ζευγάρια, για συζύγους, για πόρνες, για προαγωγούς πορνών, για τους πάντες. Τίποτα το “ερωτικό” δεν του ήταν ξένο, από το αμείκτως “αγνό” ίσαμε το παμμείκτως “πρόστυχο”».

Εμείς ας συμμεριστούμε την άποψη του Ευαγγελιστή Ιωάννη, ας υποθέσουμε ότι κάθε αμαρτία εξομολογουμένη έχει όλες τις πιθανότητες να παύσει να είναι αμαρτία, οπότε χωρίς περιορισμούς μπορούμε να προχωρήσουμε στα «άλλα» ποιήματα: Αυτά που είχαν συγκλονιστική επίδραση στη νεολαία πολλών εποχών…

Όσοι ήθελαν να αλλάξουν τον κόσμο

Παλιά σε μια ελληνική αφίσα φιγουράριζε ένα ποίημα του Μπρεχτ, υπέροχα λιτό και, παρά τον ακραίο χαρακτήρα του, δηλωτικό της πολιτικής συνοχής που έπρεπε να έχουν οι ενδιαφερόμενοι ν’ αλλάξουν τον κόσμο. Υποθέτω ότι το ποίημα δεν αναφερόταν γενικά και αόριστα σε έναν οποιονδήποτε πολιτικό χρόνο, αλλά στο πνεύμα που έπρεπε να κυριαρχεί «δευτερόλεπτα» πριν από τη φάση μιας μεγάλης επαναστατικής εκτόξευσης:

«Κανένας ή όλοι / Όλα ή τίποτα / Ένας δεν έχει ελπίδες / Όπλα ή αλυσίδες / Κανένας ή όλοι / Όλα ή τίποτα».

Ο εξεγερμένος διανοούμενος Μπέρτολτ Μπρεχτ φαντασίωνε, αν όχι «Όλα», τουλάχιστον πολλά από αυτά που θα μπορούσαν να συνθέσουν το μέλλον της κοινωνίας. Επίσης όμως φαντασίωνε και τα της τύχης του «ονόματός» του, θυμίζοντας κατά τούτο έναν άλλον εξεγερμένο διανοούμενο, τον Μαγιακόφσκι, που εναπέθετε τη δικαίωσή του σε έναν απώτατο χρόνο:

«Όταν θα παρουσιαστώ / στου φωτεινού σας μέλλοντος / την Κεντρική Επιτροπή / θα ’ρθω πάνω από τη συμμορία της ποίησης / των πλεονεχτών και σαλταδόρων / σείων / σα μπολσεβίκικη ταυτότητα / κομματική / τους εκατό τόμους μαζί / όλων μου των κομματικών βιβλίων…»¹

Όμως ο Μπρεχτ ήταν αρκετά στοχαστικός ώστε να ομολογεί τη νεανική ματαιοδοξία του και τη διάθεσή του να κηρυχθεί «διατηρητέος», κι ακόμη να κατανοεί το ρεύμα της κοινωνικής αλλαγής, που μπορεί να ξεπερνάει τις επιδόσεις του παρελθόντος και να απαλείφει τις παλιές ταυτότητες. Γι’ αυτό δεν επέσειε «τους τόμους των βιβλίων του» όπως ο Μαγιακόφσκι, αλλά αναρωτιόταν για τη διατηρησιμότητα του ονόματός του σε μια άλλη κοινωνική κατάσταση:

«Γιατί να ψάχνεις τον ψωμά όταν υπάρχει αρκετό ψωμί;… / Γιατί / να υπάρχει παρελθόν όταν υπάρχει / Μέλλον; / Γιατί / Ν’ αναφέρεται τ’ όνομά μου;».²

Προς το παρόν βέβαια, τόσα χρόνια μετά τον θάνατό του, το όνομά του εξακολουθεί να αναφέρεται και οι στίχοι του λένε πολλά και διάφορα με διαχρονική αξία. Ο Μπρεχτ στιχούργησε για τα δίκαια του κόσμου της εργασίας με έναν τρόπο που δεν ήταν στεγνά προπαγανδιστικός, αλλά ούτε και κομψευόμενος ή περίπλοκος.

Κυβέρνηση και ΕΕ πλασάρουν πυρηνικά μετά τα ορυκτά καύσιμα! Μέτωπο ενάντια στα πυρηνικά και τις εξορύξεις τώρα!

 

ΠΡΑΣΙΝΟΙ - ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, το διαθέσιμο καλό παιδί των ΗΠΑ και του Ισραήλ, των μεγάλων και μικρών καρτέλ πετρελαίου και φυσικού αερίου, τώρα ταυτίζεται και με το πυρηνικό λόμπι, καταγγέλλουν οι ΠΡΑΣΙΝΟΙ -Οικολογία. Και ζητούν τη συγκρότηση ενός αντιπυρηνικού και αντιεξορυκτικού μετώπου ενάντια σε έναν επικίνδυνο ενεργειακό σχεδιασμό, που θα πληρώσουν ακριβά οι πολίτες ΚΑΙ στο κόστος ζωής τους. Ο λάτρης των αντικλιματικών εξορύξεων πετρελαίου και αερίου στην Ελλάδα Κ. Μητσοτάκης, ο πλασιέ του σχιστολιθικού αμερικάνικου LNG και υπέρμαχος της χωρίς όρια επέκτασης του δικτύου φυσικού αερίου σε όλο και περισσότερες πόλεις, χρησιμοποιεί παράλληλα ως άλλοθι για τις δικές του ευθύνες την κλιματική αλλαγή και τις εκπομπές του CO2! Ο ίδιος έρχεται τώρα να  προτείνει μικρούς αρθρωτούς πυρηνικούς αντιδραστήρες[1] για παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας ως δήθεν οικολογικούς, για να τους βάλει σε ένα εγχώριο ήδη κορεσμένο δίκτυο ηλεκτροπαραγωγής. Οδηγεί την ενεργειακή πολιτική σε επικίνδυνους δρόμους εξάρτησης από τις εισαγωγές τεχνολογίας και πυρηνικών καυσίμων, πιθανής επικίνδυνης εξόρυξης και εμπλουτισμού ουρανίου στην Ελλάδα, αναλογικά περισσότερα ραδιενεργά απόβλητα των αρθρωτών πυρηνικών μονάδων (SMRs) από τους παραδοσιακούς πυρηνικούς σταθμούς[2], και ενδεχόμενη εκτεταμένη ραδιενεργό ρύπανση σε στεριά και θάλασσα λόγω των επίσης προωθούμενων πλωτών πυρηνικών εργοστασίων και πλοίων.

Αποκατάσταση περιβάλλοντος στην ακτή Μονολίθι Πρέβεζας

  

 

11 Μαρτίου 2026

 

 

Η αναστολή ενός βλαπτικού περιβαλλοντικά έργου δεν λύνει το πρόβλημα, εάν δεν συνοδεύεται από μελέτη και έργα αποκατάστασης. Στη Χώρα μας, αν ένα έργο ανασταλεί, η κατάσταση, που προκάλεσαν οι μέχρι τότε εργασίες παραμένει ως έχει  εις το διηνεκές...

 

Αυτή είναι η περίπτωση της ακτής Μονολιθίου Πρέβεζας, που συνορεύει με το αισθητικό δάσος Μονολιθίου, όπου σοβαρές αρνητικές περιβαλλοντικές επιπτώσεις, αλλά και παραβίαση της περιβαλλοντικής νομοθεσίας διαπιστώνονται  ήδη από το 2025, εξαιτίας της κατασκευής του έργου: «Κύριας Διαδρομής Δικτύου Ποδηλατοδρόμου Π.Ε. Πρέβεζας (Ιόνια Διαδρομή)» από την Περιφέρεια Ηπείρου. Η προστασία της συγκεκριμένης περιοχής είναι ιδιαίτερα σημαντική, λόγω της μεγάλης φυσικής της αξίας και της ένταξής της σε ένα  ευρύτερο παράκτιο τοπίο (θάλασσα, αισθητικό δάσος Μονολιθίου, αρχαιολογική ζώνη Α Αρχαίας Νικόπολης).

 

ΙΡΑΝ

 

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΑ ΣΥΡΜΑΤΟΠΛΕΓΜΑΤΑ

 

ΟΧΙ ΣΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΕΥΡΥΤΟΣ !

 

ΑΝΤΙΘΕΣΗ ΣΤΗΝ "ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΣΗ" ΤΗΣ ΠΙΚΡΟΔΑΦΝΗΣ

 Η Πανελλήνια Ένωση Επαγγελματιών Γεωτεχνικών και Επιχειρήσεων Πρασίνου (Π.Ε.Ε.Γ.Ε.Π.) εκφράζει την έντονη αντίθεσή της στην πρόσφατη οριζόντια σύσταση για «απομάκρυνση και αντικατάσταση» της Πικροδάφνης (Nerium oleander) από σχολεία, πάρκα και δημόσιους χώρους.

Η Πικροδάφνη αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο του ελληνικού τοπίου. Ως αυτοφυές, αειθαλές είδος, διακρίνεται για την αντοχή του σε ακραίες συνθήκες ξηρασίας και ρύπανσης, συμβάλλοντας καθοριστικά στη σταθεροποίηση εδαφών, τη δέσμευση μικροσωματιδίων και την ενίσχυση της αστικής βιοποικιλότητας. Πέρα από την περιβαλλοντική της αξία, είναι «μπολιασμένη» στη συλλογική μνήμη μέσα από τις αναφορές του Θεόφραστου και του Διοσκουρίδη, αλλά και τη δημοτική μας ποίηση, παραμένοντας ένας ζωντανός οργανισμός που συνδέει την ελληνική παράδοση με τις σύγχρονες ανάγκες του αστικού πρασίνου.

Είναι γνωστό από την αρχαιότητα ότι το φυτό διαθέτει τοξικά μέρη. Ωστόσο, η πρόταση για μαζικό ξερίζωμα εκατομμυρίων φυτών κρίνεται οικονομικά, πολιτισμικά, κοινωνικά και περιβαλλοντικά επιζήμια, ενώ προκαλεί έντονο προβληματισμό το γεγονός ότι μια τέτοια απόφαση ελήφθη αβασάνιστα, χωρίς τη δέουσα επιστημονική τεκμηρίωση και χωρίς να συνεκτιμηθούν οι πολυεπίπεδες συνέπειες μιας τέτοιας παρέμβασης.

Η ΠΕΓΓΕΠ ως διεπιστημονικός Σύλλογος όλων των επιστημόνων και επαγγελματιών που ασχολούνται με το Αστικό / Περαστικό Πράσινο εκφράζει την αντίθεση της στην εκρίζωση της Πικροδάφνης γιατί:

1. Παρά το γεγονός ότι η πικροδάφνη είναι εξαιρετικά κοινή στην Ελλάδα, δεν έχουν καταγραφεί ιστορικά τέτοια μεγέθη περιστατικών δηλητηρίασης που να δικαιολογούν μια τόσο ριζική και "κάθετη" απόφαση.

ΝΑ ΓΥΡΙΣΕΙ ΤΟ ΤΡΑΊΝΟ ΣΤΗ ΖΩΗ !

 

Κώστας Πετρουλάς : Η φυλακή των αθώων

 

Σελίδες: 784, Τιμή: 22 ευρώ
ISBN: 978-618-211-132-1
Εκδόσεις Σμίλη

 

 

Κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Σμίλη το νέο βιβλίο του Κώστα Πετρουλά Η φυλακή των αθώων.
Πρόκειται για ένα κοινωνικό μυθιστόρημα που περιστρέφεται γύρω από έναν πολιτικό κορμό και εξελίσσεται σε δέκα κεφάλαια. Τα μέλη μιας αριστερής παράνομης Οργάνωσης λαϊκής βίας, που έχουν ήδη αποφασίσει τη διάλυσή της, κάνουν την τελευταία τους συνεδρίαση. Ο κύριος λόγος είναι να σβήσουν τα ίχνη της δράσης τους και να ιδιωτεύσουν με ασφάλεια. Υπάρχει όμως κι ένα πολύ σημαντικό θέμα που πρέπει να λύσουν. Η απόφαση να σταματήσουν τη δράση τους ήρθε μετά από κάποιο γεγονός που συνέβη μεταξύ τους. Έχουν όλοι την αίσθηση του βάρους που επωμίστηκαν αλλά και του κινδύνου που ίσως τους περιμένει στο μέλλον. Κρίνουν πως όρος απαραίτητος για να προφυλαχτούν από τις συνέπειες των πράξεών τους, είναι να μείνουν ενωμένοι. Αμφιβάλλουν όμως για ένα από τα μέλη της ομάδας, τον Διονύση. Η νύχτα κυλάει με την αγωνία να του αποσπάσουν όρκο πως δε θα τους εγκαταλείψει.

ΛΑΜΠΡΟΥ ΚΑΙ ΓΡΗΓΟΡΗ ΤΣΟΥΝΗ : ΣΤΑ ΙΧΝΗ ΤΗΣ ΧΗΝΑΣ

 

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΌ ΤΟ ΙΡΑΝ

 

Διδυμότειχο Clues

 

ΟΙ ΙΡΑΝΟΙ ΔΙΑΣΥΡΟΥΝ ΤΗΝ ΑΕΡΑΜΥΝΑ ΤΩΝ ΗΠΑ

🖋️ Γράφει ο Δημήτρης Σκουτέρης

🔥 Ο πρόσφατος πόλεμος ΗΠΑ 🇺🇸 & Ισραήλ 🇮🇱 κατά του Ιράν 🇮🇷 στη Μέση Ανατολή, σηματοδοτεί μια ιστορική καμπή, την κατάρρευση του μύθου της αμερικανικής στρατιωτικής παντοδυναμίας και την πλήρη αποδόμηση του Δυτικού αφηγήματος της «ομπρέλας ασφαλείας» που οι ΗΠΑ 🇺🇸 είχαν υποσχεθεί και «προσφέρει» με το αζημίωτο στα κράτη του Κόλπου, εδώ και μισό αιώνα.

📅 Τα γεγονότα των τελευταίων ημερών είναι αμείλικτα. Από τις 28 Φεβρουαρίου 2026, το αμυνόμενο Ιράν 🇮🇷 έχει εξαπολύσει πυραύλους και drones και έχει θέσει εκτός μάχης κρίσιμες στρατιωτικές υποδομές των ΗΠΑ 🇺🇸, έχει προκαλέσει ανθρώπινες απώλειες και έχει αναγκάσει το Στέιτ Ντιπάρτμεντ να κλείσει ή να περιορίσει δραστικά τη λειτουργία πρεσβειών-προξενείων σε ολόκληρη την περιοχή του Περσικού.
Αυτά συμβαίνουν στην πραγματικότητα ασχέτως αν δεν περνάει τίποτα στις ειδήσεις των ΜΜΕ της σάπιας αυτοκρατορίας Επστάϊν...

⚠️ Οι χώρες του Κόλπου διέπραξαν το ατόπημα να εμπιστευτούν κατά το μάλλον και ήττον την εθνική τους ασφάλεια σε «εξωτερικούς παράγοντες» (ΗΠΑ 🇺🇸 και δευτερευόντως Ισραήλ 🇮🇱). Οι ανιστόρητοι Μονάρχες των χωρών του Κόλπου θεώρησαν ότι η Εθνική Ασφάλεια μπορεί να εξαγοραστεί. Όπως συνήθισαν να εξαγοράζουν από ανθρώπους ως και τεχνολογία θεώρησαν ότι μπορούν να «εξαγοράσουν» και την Εθνική τους ασφάλεια. Εκχωρώντας σε Ξένες δυνάμεις π.χ. ΗΠΑ 🇺🇸 (ακόμα και με ξεπούλημα εθνικού χώρου για την λειτουργία Αμερικανικών Βάσεων) μέρος της κυριαρχίας τους και της Εθνικής τους Ασφάλειας. Τέτοιες ανιστόρητες και επικίνδυνες αντιλήψεις δυστυχώς εμφιλοχωρούν σε κάποια κόμματα και σε στελέχη τους και στην Ελλάδα 🇬🇷 και σε κάποιους Ευρωπαίους «φωστήρες».

💥

Γιώργος Φουρτούνης : Απορίες του (μετα)δομισμού

 Νέα κυκλοφορία από τις τις εκδόσεις Εκτός Γραμμής

Στα βιβλιοπωλεία από την Τετάρτη 11 Μαρτίου

 

 

Εμμένεια, αστάθμητο, υποκείμενο

 

Σελίδες: 368 | ISBN: 978-618-87699-4-6 | Σχήμα: 14x20,7 cm | Τιμή: 18,02 €

ΣΕΙΡΑ: ΘΕΩΡΙΑ

 

Καμία σύνθετη και δομημένη ενικότητα δεν έχει τις πρόδρομες καταστάσεις που της προσιδιάζουν, δεν κυοφορείται στο παρελθόν της και δεν προϋπάρχει ως αφηρημένη δυνατότητα. Καμία δομημένη οντότητα δεν έρχεται στον κόσμο διά μιας συνεχούς γενεαλογίας ή γενέσεως, με αφετηρία είτε τα κατάλληλα στοιχεία, είτε την αφηρημένη δομή στην οποία αυτά θα βρεθούν εντέλει συναρθρωμένα. Από την άλλη πλευρά, η «έναρξη από το μηδέν» δεν σημαίνει ex nihilo δημιουργία, ούτε το «πάντοτε-ήδη» σημαίνει την προεγγραφή της ύπαρξης ή της ουσίας στην απαρχή του χρόνου, αλλά υπό μια έννοια το ακριβώς αντίθετο και των δύο. [...] Πριν υπήρχαν βέβαια στοιχεία, αλλά δεν υπήρχαν ούτε τα στοιχεία αυτού του πράγματος, που θα έφεραν ήδη τη σφραγίδα του και θα το προδιέγραφαν, ούτε η δομή που θα τα καθόριζε. Το πάντοτε-ήδη της απόλυτης έναρξης συνιστά πάντα μια τομή με το παρελθόν, και το πράγμα που αρχίζει είναι ουσιωδώς απρόβλεπτο, ριζικά νέο, ενικό και καινοτόμο.  

 

   

Στο βιβλίο αυτό συγκεντρώνονται ορισμένα από τα σημαντικότερα κείμενα του ερευνητικού έργου του Γιώργου Φουρτούνη, που εκτείνεται σε διάστημα σχεδόν τριών δεκαετιών.

Ο συγγραφέας, μελετώντας κριτικά μείζονες συνεισφορές στοχαστών όπως ο Λουί Αλτουσέρ, ο Ζακ Ντερριντά, ο Ζιλ Ντελέζ, ο Ζακ Λακάν, ο Μισέλ Φουκώ, το Τζούντιθ Μπάτλερ, ο Ετιέν Μπαλιμπάρ, εντοπίζει κρίσιμες θεωρητικές απορίες στην πραγμάτευση των εννοιών που αποτέλεσαν το κοινό θεωρητικό τους διακύβευμα:

Η δοσολογία του φωτός

του Γιάννη Σχίζα

Η διάδοση του φωτός είναι ευθύγραμμη, όμως αυτό συμβαίνει σε ένα γήινο περιβάλλον. Το φως έχει βάρος, έλκεται από τον ήλιο και εκτρέπεται στον διαστρικό χώρο, ανάλογα με τα ουράνια σώματα που συναντά και την έλξη που αυτά του ασκούν. Από τους μακρινούς γαλαξίες ώς τη Γη η πορεία του είναι τεθλασμένη.

 Στο μεγαλύτερο μέρος του 19ου αιώνα οι ευρωπαϊκές πόλεις ήταν βυθισμένες στο σκοτάδι και το Παρίσι, που ηλεκτροφωτήθηκε πρώτο, έγινε διάσημο ως η «Πόλη του Φωτός». Έκτοτε οι φωτισμοί των πόλεων έφτασαν να «ξεσαλώνουν» σε τέτοιο βαθμό, ώστε να περιορίζουν την ορατότητα στον νυχτερινό ουρανό.

Θα ρίξουν πυρηνικά στο Ιράν;

 

March 7, 2026

March 7, 2026

Nuclear Explosion With Orange Mushroom Cloud

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου (*)

Το ζήτημα της ενδεχόμενης χρήσης τακτικών πυρηνικών όπλων κατά του Ιράν έχει τεθεί εδώ και είκοσι χρόνια. Σε ένα άρθρο μας, ήδη το 2006, από κοινού με τον αείμνηστο Gilbert Marquis,  υπογραμμίσαμε ότι « το σενάριο ενός αμερικανοϊσραηλινού πολέμου εναντίον του Ιράν, πιθανώς με χρήση πυρηνικών όπλων, σύμφωνα με τον σχεδιασμό των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων δεν είναι ένα ατύχημα, ένας παραλογισμός, ένα προσωπικό καπρίτσιο. Είναι το οργανικό και συστημικό προϊόν του δυτικού και ισραηλινού ιμπεριαλισμού. Γι’ αυτό και τελικά ο πόλεμος θα γίνει αν τεράστιες πολιτικές δυνάμεις δεν συνειδητοποιήσουν πολύ γρήγορα τα διακυβεύματά του και δεν κινητοποιηθούν, στο εσωτερικό του αμερικανικού κράτους, της Ρωσίας, της Κίνας και της παγκόσμιας κοινή γνώμης για να σταματήσουν μια τέτοια παγκόσμια καταστροφή». (επιθεώρηση Utopie Critique, n°37, 2ème trimestre 2006, n°42, 4ème trimestre 2007).

Εξηγούσαμε στην αρθρογραφία μας τότε ότι τα προβλήματα που συνάντησε η Αυτοκρατορία στο Ιράκ, την έθεταν προ τριών επιλογών:

– Να διακόψει το νεοσυντηρητικό πρόγραμμα (που εκπονήθηκε με την έμπνευση και τη χρηματοδότηση του Νετανιάχου), ένα πρόγραμμα κατάκτησης όλης της Μέσης Ανατολής και διάλυσης όλων των κρατών της, ελέγχου των υδρογονανθράκων και τελικά ελέγχου της Ευρώπης, της Ρωσίας και της Κίνας. Το πρόγραμμα δεν ήταν μόνο σιωνιστικό. Ενέτασσε τη σιωνιστική προοπτική στην προοπτική διατήρησης της παγκόσμιας δυτικής κυριαρχίας και πρότεινε το σιωνιστικό σχέδιο ως το καλύτερο εργαλείο παγκόσμιας επικράτησης (σε αντίθεση με τον Μπρεζίνσκι και τον Σόρος που πρότειναν τότε συμμαχία με τον ιρανικό εθνικισμό κατά της Ρωσίας) . Θα επρόκειτο για παραδοχή στρατηγικής ήττας στη Μέση Ανατολή και δύσκολα θα μπορούσε να γίνει δεκτή

–

Ζήσης Σαρίκας: Ὁ κλα­ριν­τζῆς

 

planodion on 8 Μάρτιος 2026 Ζήσης Σαρίκας   (Ἀφιέρωμα 15/22) Ὁ κλα­ριν­τζῆς ΤΑΝ μιὰ ἐθνι­κὴ ἐπέ­τειος. Τὸν ντῦ­σαν μὲ πα­ρα­δο­σια­κὴ φο­ρε­σιὰ γιὰ νὰ τὸν βγά­λουν στὴν τη­λε­ό­ρα­ση, τὸν φου­κα­ρᾶ τὸν κλα­ριν­τζῆ. Ἀνά­με­σα στοὺς ἄλ­λους κα­ρα­γκιό­ζη­δες, κα­τα­με­σῆς στὸ ἐχθρι­κὸ καὶ πα­νά­σχη­μο γκρὶ κλει­στὸ γή­πε­δο τοῦ μπά­σκετ, στε­κό­ταν καὶ πε­ρί­με­νε νὰ δώ­σει τὸ σύν­θη­μα τῆς ἔναρ­ξης ὁ βλα­κέν­τιος κον­φε­ρα­σιέ, ποὺ εἶ­χε πά­θει γλωσ­σο­διάρ­ροια – ἀκό­μη καὶ τοὺς ἀρ­χαί­ους Ἕλ­λη­νες ἀνέ­φε­ρε στὴ φαι­δρὴ εἰ­σα­γω­γή του.        Ἐπί τέ­λους, ἦρ­θε ἡ ὥρα νὰ βά­λει τὸ κλα­ρῖ­νο του στὸ στό­μα. Στρα­βὰ χεί­λη, φου­σκω­μέ­να μά­γου­λα, μά­τια κλει­στά. Κι οἱ πα­λιοὶ σκο­ποὶ ἔμοια­ζαν μὲ τὸ σκα­λι­στὸ ρό­πτρο ποὺ ἀνα­κα­λύ­πτεις ἀπροσ­δό­κη­τα στὸ γιου­σου­ρούμ, ἀνά­με­σα σὲ κα­κό­γου­στα πλα­στι­κὰ ἀν­τι­κεί­με­να, ἄχρη­στες βρῦ­σες, πα­λιο­πά­που­τσα καὶ φο­ρε­μέ­να ροῦ­χα.

Από πλατεία οδός, απλώς πλατεία

 Από τον Ντοστογιέφσκι ως τους Μπιτλς και τον Ζακ Λυκ Γκοντάρ

ΠΟΝΤΙΚΙ, 5.3.26, Γιάννης Σχίζας

Το ταξίδι, ο τουρισμός, η εκδρομική κινητικότητα, η διπλή κατοικία, η πρόσληψη πολλών πληροφοριών – αλλοδαπής ή ημεδαπής προέλευσης – θεωρείται ότι αποδυναμώνουν τις παραδοσιακές μορφές συνάφειας με τον χώρο: αυτές που εμφανίζονταν σαν συμμετοχή σε στέκια, γειτονιές, συνοικίες, μικρές εστίες ζωής.

Οι Beatles στην εποχή μας ίσως δεν θα μπορούσαν να εμπνευστούν για μια γειτονιά στο Λίβερπουλ όπως αυτή που οδήγησε σε μια επιτυχία τους – το «Penny Lane» –, που έμενε καθηλωμένο «στ’ αυτιά και στα μάτια τους, κάτω από τους γαλάζιους ουρανούς των περιχώρων»…

Όμως, παρά την αυξημένη κινητικότητα ανθρώπων και πληροφοριών, η σχέση με έναν χώρο οικείο παραμένει δραματικά απαραίτητη… Επειδή η ανάγκη του σύγχρονου ανθρώπου για πλουραλισμό ερεθισμάτων και εικόνων δεν εκτοπίζει την αναζήτηση ενός ψυχικού αγκυροβόλιου, μιας περιοχής ταύτισης με τον άλλο, ενός πεδίου αναγνώρισης και έκφρασης βασικών αναγκών. Το στέκι παραμένει πόλος ζωής, η γειτονιά σημείο αναφοράς, η πόλη μπορεί να είναι μια μικρή πατρίδα, όπως έλεγε ο Λε Κορμπυζιέ στη «Χάρτα των Αθηνών».

Μάλιστα ο πληροφοριακός και γνωστικός πλουραλισμός, ο καταιγισμός ταξιδιωτικών, τηλεοπτικών, διαδικτυακών, κινηματογραφικών ερεθισμάτων, διεγείρει την ανάγκη της ζωντανής επαφής και της οικειότητας. Και αντίστροφα η οικειότητα δημιουργεί «φυγόκεντρες» τάσεις και διεγείρει γνωσιοθηρικές κινήσεις και προσφυγές στον χώρο των «μέσων».

Σήμερα οι χώροι των πόλεων καλούνται να υπηρετήσουν τις ανάγκες του πλουραλισμού, χωρίς όμως να μετατρέπονται σε απλά «αξιοθέατα».

Οι αστικοί χώροι πρέπει να εκπέμπουν έναν μορφικό πλούτο, πρέπει να μην είναι εικαστικά αδιάφοροι ή απωθητικοί, πρέπει να συνιστούν φιλικά κελύφη ζωής. Να νεωτερίζουν, αλλά ταυτόχρονα να είναι μεταβλητοί και ανοικτοί στις μορφικές αλλαγές και στις πολεοδομικές «σκηνοθεσίες», να παρέχουν κάποια στοιχεία διάρκειας, θα λέγαμε, απηχώντας μια προβληματική του Δημήτρη Φατούρου (1967).

Θα πρέπει να εντυπωσιάζουν αλλά και να μην ξενίζουν την ευρύτερη κοινωνία, εξασφαλίζοντας έτσι τον σεβασμό κι ακόμη την ακεραιότητά τους – εκεί όπου «ανθεί» ο βανδαλισμός.