Ψηφιακότητα και Πανεπιστήμια

Συγγραφέας: Κώστας Γαβρόγλου ISBN: 978-618-5346-86-7 Έκδοση: Αθήνα 2026 Διαστάσεις: 14x21 Σελίδες: 152 Τιμή: 18€   Αγορά Η βασική θέση του βιβλίου είναι πως η Ψηφιακότητα –η Ψηφιακή Συνθήκη– αποτελεί ένα νέο καθεστώς. Η καθολικότητα της Ψηφιακής Συνθήκης ως καθεστώτος είναι κάτι που υπερβαίνει την Τεχνητή Νοημοσύνη (ΤΝ) –όπως η καθολικότητα της Βιομηχανικής Επανάστασης υπερέβαινε τις εφαρμογές του ατμού και του ηλεκτρισμού. Για αυτό και η κατανόηση του χαρακτήρα και της ιστορικότητας αυτής της νέας πραγματικότητας δεν μπορεί να γίνει μέσα από μία εργαλειακή προσέγγιση, όπου καταγράφονται τα θετικά και τα αρνητικά της ΤΝ προσπαθώντας να ελαχιστοποιήσουμε τις μη ευεργετικές συνέπειές της. Στην πρώτη ενότητα αναδεικνύονται ορισμένα χαρακτηριστικά της Ψηφιακής Συνθήκης ως του νέου καθεστώτος της εποχής μας: επιτήρηση και δημοκρατία, big data και αλγόριθμοι, συγκρίσεις με τον 19ο αιώνα του ατμού και ηλεκτρισμού, ρυθμιστικά πλαίσια, μη ουδέτερες τεχνολογίες και ενδεχομενικότητες.

Η ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ, ΤΙΜΩΜΕΝΗ ΧΩΡΑ

 Η Τιμώμενη Χώρα στη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης για φέτος είναι η Βουλγαρία και σας προσκαλούμε να γνωρίσετε τη βουλγαρική λογοτεχνία μέσα από το έργω δύο καταξιωμένων Βουλγάρων συγγραφέων μας, της Ελένα Αλέξιεβα και της Ίνα Βαλτσάνοβα.

Πα  ρουσίαση της συλλογής διηγημάτων Η διακοπή της σαμσάρας της Ελένα Αλέξιεβα

Η Ελένα Αλέξιεβα παρουσιάζει στο ελληνικό κοινό τη συλλογή διηγημάτων της Η διακοπή της σαμσάρας (μτφρ. Μπλαγκορόντνα (Ρόνυ) Φίλεβσκα – Πανάγου). Σαμσάρα είναι ο κύκλος της γέννησης, της ζωής, του θανάτου και της αναγέννησης – η αόρατη ρουτίνα που κρατά τους ανθρώπους δεμένους στις επαναλήψεις τους, στα λάθη, στις ενοχές και στις μικρές ελπίδες τους. Σύμφωνα με τον βουδισμό, η επίτευξη της νιρβάνα απαιτεί το σπάσιμό της και την απελευθέρωση από αυτήν.

Για την αναπαραγωγή Ιδεολογία και ιδεολογικοί μηχανισμοί του κράτο

 Louis Althusser

 

Στον απόηχο του Μάη του ’68, ο Λουί Αλτουσέρ θα παραγάγει ορισμένες από τις πιο κρίσιμες θεωρητικές συνεισφορές του: το περίγραμμα μιας υλιστικής θεωρίας της ιδεολογίας, αφενός, και τις βασικές γραμμές μιας νέας μαρξιστικής θεωρίας για την κρατική εξουσία, με επίκεντρο τους ιδεολογικούς μηχανισμούς του κράτους, αφετέρου. Με την παρούσα έκδοση γίνεται προσβάσιμη για πρώτη φορά στα ελληνικά η πλήρης συμβολή του Αλτουσέρ για την ιδεολογία και τους Ιδεολογικούς Μηχανισμούς του Κράτους, φωτίζοντας προηγούμενα αδιαφανή σημεία, που έδωσαν λαβές για κριτική, και φέρνοντας ενδεχομένως στην επιφάνεια άλλα, που προκύπτουν ακριβώς από τον ερευνητικό και ανολοκλήρωτο χαρακτήρα του χειρογράφου. Το βιβλίο αυτό συνιστά ως εκ τούτου μια αποφασιστική συμβολή στη μαρξιστική θεωρία για το κράτος και την ιδεολογία, ωθώντας μας να μετασχηματίσουμε την προβληματική της και να προσεγγίσουμε επιστημονικά το ζήτημα της αναπαραγωγής (των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής), και συνακόλουθα της δυνατότητας διατάραξης και διακοπής της.

 

για το βιβλίο θα

Δημήτρης Τζιώτης : ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ

 

Σελίδες: 283, ISBN: 978-960-02-4648-3, Τιμή: 16,96
Εκδόσεις Παπαζήση

 

 

 

Μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Παπαζήση το νέο βιβλίο του Δημήτρη Τζιώτη «ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ».

 

Από το έτος 2.000 μ.Χ. έχουν γίνει τρεις αναθεωρήσεις του παλιού Συντάγματος. Χωρίς αποτέλεσμα. Οι θεμελιώδεις αρχές του καταστατικού χάρτη της χώρας, που ψηφίστηκε το 1975 μόνο από την κυβερνητική πλειοψηφία - ως αποτέλεσμα του Δημοψηφίσματος με το οποίο καταργήθηκε η Βασιλευομένη Δημοκρατία - εξακολουθούν να ισχύουν έως τις μέρες μας. Παρότι ακόμα και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής προτιμούσε ως πολίτευμα την Προεδρική Δημοκρατία, αντί για την Προεδρευομένη. Οι επιφανειακές τροποποιήσεις που έγιναν το 2001, το 2008 και το 2019 δεν άλλαξαν την πορεία της χώρας.

 

Το 2009 η Μεταπολίτευση χρεοκόπησε. Σήμερα, η μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών πιστεύει ότι η Ελλάδα βαδίζει σε λάθος κατεύθυνση. Περισσότεροι από οκτώ στους δέκα πολίτες δεν εμπιστεύονται τα παλιά πολιτικά κόμματα. Επτά στους δέκα εκτιμούν ότι οι θεσμοί δεν λειτουργούν, ότι η κατάσταση βρίσκεται εκτός ελέγχου, δεν εμπιστεύονται τη Δικαιοσύνη, θέλουν πολιτική αλλαγή και θεωρούν αναγκαία τη δημιουργία νέων κομμάτων. Μόλις δύο στους δέκα πιστεύουν ότι το σημερινό πολιτικό σύστημα μπορεί να καλύψει τις ανάγκες της κοινωνίας. Και το συντριπτικό ποσοστό του 97% θεωρεί ότι η διαφθορά στη χώρα είναι αρκετά ή πολύ διαδεδομένη.

 

Στη χώρα δεν υπάρχει καν αξιωματική αντιπολίτευση.

POST HUMAN

 

Ο Μετα-άνθρωπος αποτελεί την έννοια γύρω από την οποία δομείται η σύγχρονη ανθρώπινη υπόσταση στον 21ο αιώνα. Η μακροχρόνια εξέλιξή του, που σήμερα φτάνει στο αποκορύφωμά της, αντικατοπτρίζει τη στενή σχέση του ανθρώπου με τα εργαλεία και την τεχνολογία. Στις μέρες μας, λόγω της εντατικοποιημένης ροής της πληροφορίας και της ανάπτυξης ποικίλων τεχνολογικών συστημάτων που την ενσωματώνουν, παρατηρείται μια όλο και πιο οργανική εισροή της τεχνολογίας στη φυσική διάσταση της καθημερινότητας. Σε δεύτερο επίπεδο, ο άνθρωπος όντας άρρηκτα συνδεδεμένος με μη-ανθρώπινα παραδείγματα (αντικείμενα, εργαλεία, τεχνολογία κ.λπ.) έχει εισέλθει σε μια κατάσταση όπου η σχέση μεταξύ των δύο μπορεί να περιγραφεί ως «ενσωμάτωση». Παρατηρείται λοιπόν, ότι η συγχώνευση της πληροφορίας με την ύλη παρέχει μια ουσιαστική διαμεσολάβηση μεταξύ ανθρώπινου και μη-ανθρώπινου... Περισσότερα εδώ.

Ενέργεια, Νόμισμα και η Μεγάλη Παρέκκλιση (1950-2026): Από τον Κέϋνς στην Πολιτική Τυφλότητα

 

Σπύρος Στάλιας, Οικονομολόγος Ph.D

 

Εισαγωγή: Το ‘Νοίκι’ της Εθνικής Κυριαρχίας

Ο μετάκεϋνσιανόςWarrenMosler, εκ των θεμελιωτών της Σύγχρονης Νομισματικής Θεωρίας (MMT), θέτει ένα αμείλικτο ερώτημα: «Γιατί να νοικιάζεις το νόμισμα που χρησιμοποιείς, πληρώνοντας "νοίκι"/(να δίνεις τόκο  5% του ΑΕΠ σου, ενώ μπορείς να το εκδίδεις ο ίδιος με μηδαμινό κόστος;»

Στην Ελλάδα, η απάντηση συνδέεται άρρηκτα με την Υλική Αιτία της εθνικής ισχύος: τα εργοστάσια,οι μηχανές οι υποδομές, οι πρώτες ύλες και η ενέργεια (λιγνίτης, νερό),ο εργατικό δυναμικό και η τεχνογνωσία τουκαι ο έλεγχος των επιτοκίων (νομισματική πολιτική).Χωρίς αυτή την ‘ύλη’, το κράτος δεν έχει σώμα. Είναι μια αφηρημένη έννοια χωρίς πραγματική ισχύ.

Όταν λέμε ότι η Υλική Αιτία παρέμεινε στάσιμη ή μειώθηκε,  εννοούμε ότι η Ελλάδα έχασε τη φυσική της ικανότητα να παράγει.Τα εργοστάσια έκλεισαν (η ‘ύλη’ καταστράφηκε και  επήλθε στασιμότητα, δηλαδή δεν δημιουργήθηκαν νέες παραγωγικές μονάδες που να μεταποιούν την πρώτη ύλη σε προϊόντα υψηλής προστιθέμενης αξίας.

Αν η Υλική Αιτία (παραγωγή) φθίνει, τότε η Μορφική Αιτία (το σχέδιο/οργάνωση του κράτους) και η Τελική Αιτία (η ευημερία και η κυριαρχία) καταρρέουν.Ένα κράτος χωρίς βιομηχανία είναι σαν ένα άγαλμα που του αφαιρείς τον χαλκό,

Τεχνητή Νοημοσύνη: Ευχή ή κατάρα για τη Μισθωτή Εργασία

 

Γιάννης Τόλιος, διδάκτωρ Οικονομικών-ερευνητής, «Εφημερίδα Συντακτών», 23/3/2026

 

Τελευταία πληθαίνουν δημοσιεύματα για την «Τεχνητή Νοημοσύνη» με κύριο φόντο τα πλεονεκτήματα από τις πολύμορφες εφαρμογές της σε όλους τους τομείς της οικονομικής και κοινωνικής ζωής. Θα περιοριστούμε σε σύντομη εξέταση των επιπτώσεων στην απασχόληση, συνθήκες εργασίας και ποιότητα ζωής του κόσμου της μισθωτής εργασίας !

Η «Τεχνητή Νοημοσύνη» (ΤΝ) ή «Artificial Intelligence» (ΑΙ), είναι από τους πιο δυναμικούς κλάδους της επιστήμης των υπολογιστών (Πληροφορικής) και αποτελεί τον πυρήνα της «ψηφιακής επανάστασης» ή της λεγόμενης «τέταρτης βιομηχανικής επανάστασης».[1] Οι εφαρμογές της καλύπτουν αναγνώριση προσώπων, αυτόνομα ρομπότ, αυτόνομα αυτοκίνητα, βιομηχανικό αυτοματισμό, γεωργία ακρίβειας, κυβερνοασφάλεια, μη επανδρωμένα σκάφη υδάτων-αέρος (drones), «σχεδίαση φαρμάκων», «μ.μ.ε.» (social media), παίξιμο παιγνιδιών (σκάκι, βίντεο-παιγνίδια, κ.ά.). Σε επίπεδο επιχειρήσεων, η ΤΝ εφαρμόζεται στη διοίκηση για μέτρηση αποδόσεων, ανάλυση χρηματοοικονομικών ροών, προώθησης πωλήσεων (marketing), τραπεζικές συναλλαγές, διαχείριση εφοδιαστικής αλυσίδας (logistics), εκπαίδευση, ιατρική διάγνωση, επιστημονικές έρευνες, κ.ά. Κατά τις εφαρμογές της ΤΝ προκύπτουν σοβαρά ερωτήματα, από κοινωνική, πολιτική και ηθική άποψη. Ειδικότερα κατά πόσο ένα σύστημα ΤΝ που ελέγχεται από εκείνους που κατέχουν οικονομική δύναμη ή ασκούν πολιτική εξουσία, μπορεί να συνοδεύεται από «ασφαλιστικές δικλείδες» για αποφυγή καταχρηστικών πρακτικών! Αυτό αφορά ιδιαίτερα το πεδίο της απασχόλησης, των συνθηκών εργασίας, των αμοιβών και εν γένει των εργασιακών δικαιωμάτων.

Η Μεγαλύτερη Υποθήκη του Καποδίστρια Προς το Έθνος: Η Ελλάδα δεν χρειάζεται να «δανειστεί» το δικαίωμα να υπάρχει!

 

Του Σπύρου Στάλια, Οικονομολόγου Ph.D

Η 25η Μαρτίου είναι η ημέρα που η Ιστορία ξεσκεπάζει τους «Επιστάτες» της Αποικίας Χρέους. Σαν σήμερα το 1821, ο λαός αποφάσισε να γίνει αφέντης στον τόπο του. Αλλά η Επανάσταση βρήκε τον μεγαλύτερο εχθρό της μέσα στα τείχη: τους κοτζαμπάσηδες και τους πολιτικάντηδες της εποχής. Αυτούς που μόλις μύρισαν το "ζεστό" χρήμα των δανείων του Λονδίνου, έσυραν τη χώρα σε δύο αιματηρούς εμφυλίους (1824-1825), μόνο και μόνο για να ελέγξουν το ταμείο της υποτέλειαςκαι να συνεχίσουν να ζουν ως τοπικοί ηγεμόνες-τοποτηρητές των ξένων συμφερόντων.Από τα 2,8 εκατομμύρια λίρες, στην Ελλάδα έφτασε λιγότερο από το 20% σε μετρητά. Τα υπόλοιπα «φαγώθηκαν» σε προμήθειες τραπεζιτών και σε αγορές άχρηστου ή πανάκριβου εξοπλισμού που δεν έφτασε ποτέ έγκαιρα (π.χ. τα ατμόπλοια).

Όταν ο Ιωάννης Καποδίστριας πάτησε το πόδι του στην Ελλάδα, βρήκε μια χώρα ερείπιο και μια ελίτ που ζούσε από τις ξένες λίρες. Το δημόσιο ταμείο είχε κυριολεκτικά μηδέν αποθέματα. Οι Άγγλοι και οι Γάλλοι δεν έδιναν τις δόσεις των δανείων και οι κοτζαμπάσηδες παρακρατούσαν τους φόρους.Πριν όμως προχωρήσει στην ανασυγκρότηση, έπρεπε να δώσει μια πνευματική μάχη που μετά έγινε πολιτική και εθνική ταυτόχρονα.

Την εποχή εκείνη, η οικονομική σκέψη ήταν αιχμάλωτη των δογμάτων του Άνταμ Σμιθ και του Ντέιβιντ Ρικάρντο.

Γιατί η Ελλάδα έχει πληθωρισμό;

 

ΣπύροςΣτάλιας, PhD Οικονομολόγος

 

Η έννοια του NAIRU —του Ποσοστού Ανεργίας που δεν Επιταχύνει τον Πληθωρισμό— χρησιμοποιείται επί δεκαετίες ως επιστημονικοφανές προπέτασμα για να αποκρύψει μια βάναυση πολιτική πραγματικότητα. Τι είναι με απλά λόγια;Φανταστείτε το NAIRU σαν ένα «όριο ταχύτητας» για την οικονομία.Οι νεοφιλελεύθεροι οικονομολόγοι και οι κεντρικοί τραπεζίτες πιστεύουν ότι:

• Αν η ανεργία πέσει πολύ χαμηλά, οι εργαζόμενοι αποκτούν δύναμη, ζητούν μεγαλύτερους μισθούς και οι επιχειρήσεις ανεβάζουν τις τιμές για να βγάλουν τα σπασμένα. Έτσι, ο πληθωρισμός αρχίζει να τρέχει ανεξέλεγκτα.
• Το NAIRU είναι λοιπόν το «ασφαλές» επίπεδο ανεργίας που πρέπει να έχει μια χώρα (π.χ. 10% ή 12%), ώστε οι μισθοί να μένουν στάσιμοι και ο πληθωρισμός να μην ανεβαίνει.

Πίσω από τις περίπλοκες εξισώσεις της βάσης δεδομένων AMECO, όπως ο κωδικός ALCD (Προσαρμοσμένο Μερίδιο Εργασίας στο ΑΕΠ) και ο PLCD (Πραγματικό Μοναδιαίο Κόστος Εργασίας),  για τον υπολογισμό τουNAIRUκρύβεται μια σκόπιμη και διαρκής σύνθλιψη της αγοραστικής δύναμης της ελληνικής κοινωνίας.

Η «Παρέκκλιση» του Πληθωρισμού

Γιώργος Φουρτούνης : Απορίες του (μετα)δομισμού

 Νέα κυκλοφορία από τις τις εκδόσεις Εκτός Γραμμής

Στα βιβλιοπωλεία από την Τετάρτη 11 Μαρτίου

 

 

Εμμένεια, αστάθμητο, υποκείμενο

 

Σελίδες: 368 | ISBN: 978-618-87699-4-6 | Σχήμα: 14x20,7 cm | Τιμή: 18,02 €

ΣΕΙΡΑ: ΘΕΩΡΙΑ

 

Καμία σύνθετη και δομημένη ενικότητα δεν έχει τις πρόδρομες καταστάσεις που της προσιδιάζουν, δεν κυοφορείται στο παρελθόν της και δεν προϋπάρχει ως αφηρημένη δυνατότητα. Καμία δομημένη οντότητα δεν έρχεται στον κόσμο διά μιας συνεχούς γενεαλογίας ή γενέσεως, με αφετηρία είτε τα κατάλληλα στοιχεία, είτε την αφηρημένη δομή στην οποία αυτά θα βρεθούν εντέλει συναρθρωμένα. Από την άλλη πλευρά, η «έναρξη από το μηδέν» δεν σημαίνει ex nihilo δημιουργία, ούτε το «πάντοτε-ήδη» σημαίνει την προεγγραφή της ύπαρξης ή της ουσίας στην απαρχή του χρόνου, αλλά υπό μια έννοια το ακριβώς αντίθετο και των δύο. [...] Πριν υπήρχαν βέβαια στοιχεία, αλλά δεν υπήρχαν ούτε τα στοιχεία αυτού του πράγματος, που θα έφεραν ήδη τη σφραγίδα του και θα το προδιέγραφαν, ούτε η δομή που θα τα καθόριζε. Το πάντοτε-ήδη της απόλυτης έναρξης συνιστά πάντα μια τομή με το παρελθόν, και το πράγμα που αρχίζει είναι ουσιωδώς απρόβλεπτο, ριζικά νέο, ενικό και καινοτόμο.  

 

   

Στο βιβλίο αυτό συγκεντρώνονται ορισμένα από τα σημαντικότερα κείμενα του ερευνητικού έργου του Γιώργου Φουρτούνη, που εκτείνεται σε διάστημα σχεδόν τριών δεκαετιών.

Ο συγγραφέας, μελετώντας κριτικά μείζονες συνεισφορές στοχαστών όπως ο Λουί Αλτουσέρ, ο Ζακ Ντερριντά, ο Ζιλ Ντελέζ, ο Ζακ Λακάν, ο Μισέλ Φουκώ, το Τζούντιθ Μπάτλερ, ο Ετιέν Μπαλιμπάρ, εντοπίζει κρίσιμες θεωρητικές απορίες στην πραγμάτευση των εννοιών που αποτέλεσαν το κοινό θεωρητικό τους διακύβευμα:

Από πλατεία οδός, απλώς πλατεία

 Από τον Ντοστογιέφσκι ως τους Μπιτλς και τον Ζακ Λυκ Γκοντάρ

ΠΟΝΤΙΚΙ, 5.3.26, Γιάννης Σχίζας

Το ταξίδι, ο τουρισμός, η εκδρομική κινητικότητα, η διπλή κατοικία, η πρόσληψη πολλών πληροφοριών – αλλοδαπής ή ημεδαπής προέλευσης – θεωρείται ότι αποδυναμώνουν τις παραδοσιακές μορφές συνάφειας με τον χώρο: αυτές που εμφανίζονταν σαν συμμετοχή σε στέκια, γειτονιές, συνοικίες, μικρές εστίες ζωής.

Οι Beatles στην εποχή μας ίσως δεν θα μπορούσαν να εμπνευστούν για μια γειτονιά στο Λίβερπουλ όπως αυτή που οδήγησε σε μια επιτυχία τους – το «Penny Lane» –, που έμενε καθηλωμένο «στ’ αυτιά και στα μάτια τους, κάτω από τους γαλάζιους ουρανούς των περιχώρων»…

Όμως, παρά την αυξημένη κινητικότητα ανθρώπων και πληροφοριών, η σχέση με έναν χώρο οικείο παραμένει δραματικά απαραίτητη… Επειδή η ανάγκη του σύγχρονου ανθρώπου για πλουραλισμό ερεθισμάτων και εικόνων δεν εκτοπίζει την αναζήτηση ενός ψυχικού αγκυροβόλιου, μιας περιοχής ταύτισης με τον άλλο, ενός πεδίου αναγνώρισης και έκφρασης βασικών αναγκών. Το στέκι παραμένει πόλος ζωής, η γειτονιά σημείο αναφοράς, η πόλη μπορεί να είναι μια μικρή πατρίδα, όπως έλεγε ο Λε Κορμπυζιέ στη «Χάρτα των Αθηνών».

Μάλιστα ο πληροφοριακός και γνωστικός πλουραλισμός, ο καταιγισμός ταξιδιωτικών, τηλεοπτικών, διαδικτυακών, κινηματογραφικών ερεθισμάτων, διεγείρει την ανάγκη της ζωντανής επαφής και της οικειότητας. Και αντίστροφα η οικειότητα δημιουργεί «φυγόκεντρες» τάσεις και διεγείρει γνωσιοθηρικές κινήσεις και προσφυγές στον χώρο των «μέσων».

Σήμερα οι χώροι των πόλεων καλούνται να υπηρετήσουν τις ανάγκες του πλουραλισμού, χωρίς όμως να μετατρέπονται σε απλά «αξιοθέατα».

Οι αστικοί χώροι πρέπει να εκπέμπουν έναν μορφικό πλούτο, πρέπει να μην είναι εικαστικά αδιάφοροι ή απωθητικοί, πρέπει να συνιστούν φιλικά κελύφη ζωής. Να νεωτερίζουν, αλλά ταυτόχρονα να είναι μεταβλητοί και ανοικτοί στις μορφικές αλλαγές και στις πολεοδομικές «σκηνοθεσίες», να παρέχουν κάποια στοιχεία διάρκειας, θα λέγαμε, απηχώντας μια προβληματική του Δημήτρη Φατούρου (1967).

Θα πρέπει να εντυπωσιάζουν αλλά και να μην ξενίζουν την ευρύτερη κοινωνία, εξασφαλίζοντας έτσι τον σεβασμό κι ακόμη την ακεραιότητά τους – εκεί όπου «ανθεί» ο βανδαλισμός.

Συμφωνία ΕΕ - Mercosur: Εμπόριο δίχως οικολογία, δίχως προστασία του περιβάλλοντος, της κοινωνίας και της τοπικής οικονομίας !

 

Η ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ εκφράζει την κατηγορηματική της αντίθεση στη συμφωνία ελεύθερου εμπορίου μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των χωρών της Mercosur - Νότιας Κοινής Αγοράς μεταξύ Αργεντινής, Βολιβίας, Βραζιλίας, Παραγουάης και Ουρουγουάης. Πρόκειται για μια συμφωνία που ενισχύει ένα μοντέλο παγκοσμιοποιημένου εμπορίου, βραχυπρόθεσμου κέρδους, πέρα και έξω από τα οικολογικά όρια του πλανήτη, το οποίο υπονομεύει την προστασία των οικοσυστημάτων, υποβαθμίζει τα εργασιακά δικαιώματα και ασκεί έντονες πιέσεις στις τοπικές κοινωνίες, στους μικρούς παραγωγούς και στις τοπικές οικονομίες.   Η συμφωνία κλείνει στη διευκόλυνση της εισαγωγής αγροτικών και κτηνοτροφικών προϊόντων από τις χώρες Mercosur, τα οποία παράγονται στο πλαίσιο εντατικών πρακτικών, υψηλής χρήσης φυτοφαρμάκων και ελλειμματικών κοινωνικών και περιβαλλοντικών δεσμεύσεων σχετικά με την προστασία των φυσικών πόρων. Μέσω της συμφωνίας προάγεται το εν λόγω μοντέλο παραγωγής αγροκτηνοτροφικών προϊόντων, το οποίο στηρίζεται στην ενίσχυση της αποψίλωσης δασών, στην απώλεια βιοποικιλότητας και στην επιδείνωση της κλιματικής κρίσης και το οποίο δημιουργεί ένα πλαίσιο σαφώς αθέμιτου ανταγωνισμού για τους Ευρωπαίους και Έλληνες αγρότες και κτηνοτρόφους που υποχρεούνται να παράγουν στο πεδίο σημαντικά αυστηρότερων δεσμεύσεων.   Με λίγα λόγια, το ευρωπαϊκό πλαίσιο των πολιτικών για τη γεωργία, για το περιβάλλον, την κοινωνική δικαιοσύνη και την κλιματική προστασία είναι ουσιαστικά ασυμβίβαστο με εμπορικές συμφωνίες αυτού του τύπου που στηρίζονται σε παρωχημένα παραγωγικά μοντέλα τα οποία έχουν τεθεί στο περιθώριο από την ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση. Μεταξύ δε των «αρνητικών» της συμφωνίας αξίζει να υπογραμμιστούν η αδιαφάνεια και η ανεπαρκής δημοκρατική συμμετοχή που διέκρινε τη διαδικασία της διαμόρφωσης της: Αποφάσεις με ιδιαίτερα σοβαρές επιπτώσεις στο περιβάλλον, στην αγροκτηνοτροφική παραγωγή, στην κοινωνική συνοχή και στις τοπικές οικονομίες, δεν μπορεί να λαμβάνονται ερήμην των πολιτών και δίχως ουσιαστικό δημόσιο διάλογο.

Ο κατακερματισμός της αντιπολίτευσης και η ανάγκη για μια νέα πολιτική σύνθεση

 του Στέφανου Σταμέλλου

Επιτρέψτε μου να μιλήσουμε λίγο και για την αντιπολίτευση. Οι αφορμές είναι πολλές. Η σημερινή εικόνα της ελληνικής αντιπολίτευσης θυμίζει περισσότερο μωσαϊκό παρά πολιτική εναλλακτική πρόταση. Η χώρα ζει μια πολιτική ανισορροπία που δεν οφείλεται στην ισχύ της κυβέρνησης, αλλά στην αδυναμία της αντιπολίτευσης να συγκροτηθεί σε εναλλακτική πρόταση εξουσίας. Ο κατακερματισμός του προοδευτικού χώρου δεν είναι φυσικό φαινόμενο· είναι προϊόν έλλειψης πολιτικού περιεχομένου, προσανατολισμού και ιδεολογικής συνέπειας. Κόμματα με κοινές ρίζες, παρόμοιες κοινωνικές αναφορές και συγκλίνουσες διακηρύξεις λειτουργούν παράλληλα, συχνά ανταγωνιστικά, χωρίς να μπορούν να αρθρώσουν πειστικό λόγο εξουσίας. Ο κατακερματισμός αυτός δεν είναι μόνο αριθμητικός· είναι βαθύτερα πολιτικός και αξιακός.

 

Θα επαναλάβω κάποιες σκέψεις, που έχω γράψει και άλλες φορές στο παρελθόν. Αν δούμε τα πράγματα με την ευρωπαϊκή λογική, τα σύγχρονα δημοκρατικά συστήματα τείνουν να οργανώνονται γύρω από τέσσερις βασικούς πυλώνες: τη Δεξιά/Χριστιανοδημοκρατία, που εκφράζει το νεοφιλελεύθερο οικονομικό και συντηρητικό κοινωνικό ρεύμα, τη Σοσιαλδημοκρατία/ Εργατικό Κόμμα, ως πολιτικό εκφραστή των μεσαίων και εργαζόμενων στρωμάτων, την Αριστερά/Κομμουνιστική παράδοση, που επιμένει στην ταξική πάλη και σύγκρουση και την Πολιτική Οικολογία, που αναδεικνύει τον περιβαλλοντικό και πολιτισμικό επαναπροσδιορισμό του μέλλοντος.

Ο ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΓΚΙΑΠ ΚΑΙ ΟΙ ΥΠΕΡΗΛΙΚΕΣ

 

 ksipnistere  30/10/2025

του Γιάννη Σχίζα

Ο Στρατηγός Γκιάπ των Βιετναμέζων  πέθανε πλήρης ημερών το 2013 – είχε συμπληρώσει τα 102 χρόνια – πράγμα εξαιρετικά ασυνήθιστο για ένα τέτοιο «κακοπαθημένο» άτομο, που είχε κάποτε αποκληθεί «Ναπολέων» της Νοτιοανατολικής Ασίας,  αν και δεν είχε υποστεί κάποιο Βατερλώ… Ελάχιστοι Έλληνες γνωρίζουν ότι ο Χο Τσιχ Μιν  συμμετείχε ως στρατιώτης των Γάλλων στη Μακεδονία το 1917 , ενώ στις αρχές της δεκαετίας του 50  ο Γκιάπ έπαιξε πρωτεύοντα ρόλο  στον αντιαποικιακό αγώνα των Βιετναμέζων εναντίον των Γάλλων και στις επιχειρήσεις που είχαν ως αποτέλεσμα την τελική ήττα και παράδοσή των τελευταίων στο φρούριο Ντιέ-Μπιεν-Φού. Το μεγάλο όμως σουξέ του Γκιάπ ήταν ο πολύχρονος αγώνας εναντίον των Αμερικανών, που κατέληξε σε επιβλητική νίκη το 1973. Στο Infognomonpolitics  σε ένα άρθρο συγχαρητήριο για τη συμπλήρωση 100 χρόνων   (  Βιετνάμ: Χρόνια Πολλά, Στρατηγέ Γκιάπ! )   διαβάζω ένα άρθρο του Pietro De Gennaro για τη νέα του ζωή του Βιετναμέζου στρατηγού , κοντά στον κήπο του και μακριά από τη «νομενκλατούρα» που κυβερνάει τη χώρα : Και αναρωτιέμαι, πως ένα κατεξοχήν μνησίκακο κράτος όπως το αμερικανικό, άφησε άθικτο ένα τέτοιο ζωντανό μνημείο αντιιμπεριαλιστικών αγώνων …..

 

Η «κατοστάρα» του στρατηγού με κάνει να σκέπτομαι διάφορους «μεγάλους» που μακροημέρευσαν

ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

 

Του Σταύρου Ζουμπουλάκη

Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και την τερατωδία του εβραϊκού Ολοκαυτώματος, το 1948 ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών αποφάσισε τη «Σύμβαση για την πρόληψη και καταστολή του εγκλήματος της γενοκτονίας». Σύμφωνα με το άρθρο 2 της Σύμβασης αυτής ως γενοκτονία ορίζονται συγκεκριμένες πράξεις, που γίνονται «με την πρόθεση ολικής ή μερικής καταστροφής μιας εθνικής, εθνολογικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας ως τέτοιας». Οι εν λόγω πράξεις είναι οι εξής: α. φόνος μελών της ομάδας, β. σοβαρή βλάβη της σωματικής ή διανοητικής ακεραιότητας των μελών της ομάδας, γ. εκ προθέσεως υποβολή της ομάδας σε συνθήκες διαβίωσης που μπορούν να επιφέρουν την πλήρη ή μερική σωματική καταστροφή της, δ. μέτρα που αποβλέπουν στην παρεμπόδιση των γεννήσεων στους κόλπους της ομάδας, ε. Αναγκαστική μεταφορά παιδιών μιας ομάδας σε άλλη ομάδα. Επομένως, για να στοιχειοθετείται το έγκλημα της γενοκτονίας πρέπει οι ως άνω πράξεις να τελούνται με πρόθεση γενοκτονική. Το Ισραήλ τις πράξεις αυτές, εκτός από την πέμπτη, τις έχει τελέσει όλες. Συντρέχει όμως και γενοκτονική πρόθεση ή μήπως πρόκειται για εγκλήματα που μοιραία γίνονται σε κάθε πόλεμο; Διαβάζοντας τις δηλώσεις κυβερνητικών στελεχών του Ισραήλ, δεν νομίζω ότι μπορούμε να αρνηθούμε τη γενοκτονική πρόθεση. Ο καθ’ ύλην αρμόδιος υπουργός Αμυνας Ισραέλ Κατζ, στις 19 Μαρτίου 2025, έστειλε στους κατοίκους της Γάζας το εξής μήνυμα: «Ακολουθήστε τη συμβουλή του προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών: απελευθερώστε τους ομήρους και πετάξτε έξω τη Χαμάς, και νέες επιλογές θα υπάρξουν για σας – ανάμεσα σε αυτές και η μετεγκατάσταση σε άλλα μέρη του κόσμου για όσους το επιλέξουν. Ο άλλος δρόμος είναι η καταστροφή και η πλήρης ερήμωση». Ο ίδιος, στις 30 Μαΐου 2025, δήλωνε, χλευάζοντας προτάσεις του Μακρόν, ότι στη Γάζα θα οικοδομηθεί εβραϊκό κράτος. Αμέτρητες είναι παρόμοιες δηλώσεις και άλλων υπουργών, με προεξάρχοντες τον Σμότριχ και τον Μπεν Γκβιρ. Νομικά ερωτήματα ωστόσο εξακολουθούν να τίθενται: Οι δηλώσεις κυβερνητικών στελεχών δεσμεύουν το κράτος; Μεταφράζονται σε εντολές; Συνδέονται με συγκεκριμένες πράξεις επί του πεδίου; Η απάντηση και στα τρία, για όποιον δεν εθελοτυφλεί, είναι ασφαλώς καταφατική.

Ναι, λοιπόν, το Ισραήλ διαπράττει γενοκτονία κατά των Παλαιστινίων, με την ακριβή, τονίζω, νομική έννοια του όρου.

Η παιγνιώδης βιωματική εκπαίδευση στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση

 Το επιμορφωτικό πρόγραμμα:

Η παιγνιώδης βιωματική εικαστική τέχνη στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση υλοποιείται από το ΚΕΔΙΒΙΜ του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής, σε 420 ώρες και 7 μήνες ασύγχρονης διδασκαλίας. Δίνει 2 μόρια σε υποψήφιους αναπληρωτές και προς διορισμό εκπαιδευτικούς και από 1 μόριο σε υποψήφιους για στελέχη της εκπαίδευσης. Επιπλέον παρέχεται έκπτωση σε εκπαιδευτικούς και φοιτητές.

 

Το πρόγραμμα στοχεύει στην κριτική και επιστημονική προσέγγιση της παιγνιώδης μάθησης σε σχέση με την ολιστική προσέγγιση των εικαστικών πρακτικών και αναπτύσσεται σε 7 ενότητες:

 

1. Η ιστορία και η ψυχοπαιδαγωγική διάσταση του εικαστικού παιχνιδιού στην εκπαίδευση
2. Η δημιουργική μάθηση σε σχέση με τον χώρο, τις αισθήσεις και το παιχνίδι στην πορεία της εκπαίδευσης
3. Το εικαστικό παιχνίδι, η έκφραση και η δημιουργική σκέψη στην καθημερινή βιωματική μάθηση

ΟΙ ΕΣΧΑΤΙΕΣ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΔΕΟΣ….

 

 

 

Του Γιάννη Σχίζα

ΕΥΤΥΧΗ  ΜΠΙΤΣΑΚΗ: «Η  ΥΛΗ ΚΑΙ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ»

 (Εκδόσεις ΑΓΡΑ, Αθήνα, 2011)

 

Το δέος απέναντι στο μεγάλο,  το απρόσιτο, το ανεπίδεκτο διαχείρισης, είναι μια υποκειμενική αίσθηση  που προσλαμβάνεται  σπάνια από τον «μέσο άνθρωπο» : Μια  αίσθηση  που συνδέεται   με εξαιρετικές εμπειρίες, κάποτε με τοπία που παραπέμπουν σε «αρχαϊκές» γεωλογικές ανακατατάξεις,  κάποτε με τη δράση ανεξέλεγκτων δυνάμεων, με πυρκαγιές, σεισμούς, τσουνάμι, ή ακόμη με ιδιαίτερες, προσωπικές συγκυρίες, όπως ο θάνατος. Το δέος προϋποθέτει   αποστασιοποίηση από τα τρέχοντα, κι αυτό δεν είναι  εύκολο στην εποχή του Μνημονίου και των συμπαρομαρτούντων : Την εποχή του κατατρεγμού της επιστημονικής έρευνας, της φυγής «εγκεφάλων» εκτός Ελλάδας, του παραγκωνισμού των γραμμάτων και των τεχνών, της κατανάλωσης τεράστιας νοητικής ενέργειας για τη «λογιστική»  περί  χρεών και   εναντίον ή υπέρ  της εκποίησης των δημόσιων αγαθών της χώρας….….

ΤΟ ΤΛΕΥΤΑΊΟ ΒΙΒΛΙΟ

Διαβάζοντας το τελευταίο βιβλίο  του Ευτύχη Μπιτσάκη όπου εμφιλοχωρούν  αναπτύξεις για την ύλη, τη μάζα, την ενέργεια, την μικροφυσική, τη σχετικότητα,   προσλαμβάνει κανείς το «κοσμικό δέος» σε απίθανες δόσεις,   έτσι ώστε το όλο πεδίο του προβληματισμού του συγγραφέα    να εμφανίζεται σαν  απολύτως «υπερκόσμιο»,   μπροστά στο οποίο   τα  «ενδοελληνικά» και άλλα της τρέχουσας  κατάστασης    να φαίνονται    ασήμαντα και επουσιώδη.    Η συνείδηση   ενός «σύμπαντος» που βρίσκεται  σε διαρκή  κίνηση και μετεξέλιξη, όπου η ανθρώπινη ύπαρξη  μοιάζει με  μια ασήμαντη ιδιαιτερότητα σε έναν ωκεανό καταστάσεων,   φαίνεται να κάνει αναπόφευκτο τον  σκεπτικισμό και να αποδυναμώνει τους αγώνες και τις αξίες της ενεστώσας ζωής.    

ΔΗΛΩΣΗ 3η Σεπτεμβρίου 2025

 του Παντελή Οικονόμου 

Αφιερωμένη εξαιρετικά σε όσες και όσους απορούν πως έχει διατηρηθεί αλώβητο το καταπίστευμα της 3^ης του Σεπτέμβρη του 1974, όπως διατυπώθηκε με την Ιδρυτική Διακήρυξη του ΠΑΣΟΚ και συντηρεί μέχρι και σήμερα διαβήματα, συχνά απονενοημένα, ακόμα και από τον αντίπαλο χώρο.

 

Το γεγονός είναι ότι η Εθνική Ανεξαρτησία, η Λαϊκή Κυριαρχία, η Κοινωνική Απελευθέρωση και η διεκδίκησή τους σε Δημοκρατικό Πλαίσιο συμπύκνωσαν και συμπυκνώνουν την ουσία ιστορικών επιθυμιών της λαϊκής πλειοψηφίας. Παραμένει ανοιχτό το θέμα μιας χώρας με επαρκή ασφάλεια και δικά της συμφέροντα, διατεθειμένης και ικανής να τα προασπίσει έναντι εχθρών, αλλά και πιστωτών και συμμάχων. Δικαιούμαστε να έχουμε ξανά κυβερνήτη όχι τον «Κανένα» ή άλλον, ακόμα πιο απαράδεκτο, αλλά κάποιον από εμάς και όχι όποιον να‘ ναι. Και βέβαια να έχουμε δημόσια υγεία και εκπαίδευση υψηλής ποιότητας και αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης για όλους. Όσο για τον ευτελισμό της ισονομίας, της ισηγορίας και της ισοπολιτείας από τους εξουσιαστές των ημερών μας χρειάζεται ξανά η συμμετοχή μας για την αποδοκιμασία τους.

 

Η κυβέρνηση υπονομεύει την ανακύκλωση και παραδίδει τη διαχείριση στους εργολάβους

 

Η κυβέρνηση έφερε εν μέσω καλοκαιριού, σε δήθεν «διαβούλευση», τη μελέτη για την «ενεργειακή αξιοποίηση» των αστικών αποβλήτων, δηλαδή την καύση. Η διαβούλευση γίνεται με e.mail και δεν είναι δημόσια και οργανωμένη ώστε να γίνει δημόσιος διάλογος, καταγγέλλουν οι Πράσινοι Αυτοδιοικητικοί. Το Δίκτυο Πράσινων Αυτοδιοικητικών είχε προειδοποιήσει από το 2022 ότι η κυβέρνηση έβαζε πλώρη για προώθηση της καύσης σε βάρος της ανακύκλωσης. Επίσης, προειδοποίησε ότι ετοιμάζεται να διευκολύνει τις μονάδες καύσης, σε συνεννόηση με τις μεγάλες εταιρείες. Με την τωρινή «διαβούλευση» είναι φανερό πως επιδιώκει να αποκλείσει την ουσιαστική συμμετοχή των τοπικών κοινωνιών, των αυτοδιοικητικών φορέων και της επιστημονικής κοινότητας. Πρόκειται για πρακτική που απαξιώνει τη δημοκρατία, τον ρόλο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και το δικαίωμα των πολιτών να διαμορφώνουν το μέλλον του τόπου τους. Είναι ένα ακόμη επεισόδιο στο σήριαλ αποκλεισμού των τοπικών κοινωνιών από το τεκμήριο της αρμοδιότητας των τοπικών υποθέσεων.

Από τη Βόρεια Εύβοια στα Κύθηρα: Το «μοντέλο» του σοκ και της λεηλασίας

ΤΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΣΤΑΜΕΛΛΟΥ

Με αφορμή την πρόσφατη πυρκαγιά στα Κύθηρα και τις εξαγγελίες του πρωθυπουργού για «πρόγραμμα στήριξης» στα πρότυπα της Βόρειας Εύβοιας, της Θεσσαλίας και του Έβρου [https://dasarxeio.com/2025/07/30/145469/], προκύπτει ένα εύλογο ερώτημα: Ποιο είναι αυτό το "μοντέλο", ποιον εξυπηρετεί, και τι αφήνει πίσω του;

 

Η καταστροφή του περιβάλλοντος, είτε από φωτιά, είτε από πλημμύρα, θα μπορούσε να γίνει αφετηρία για μια νέα, συλλογική και οικολογική προσέγγιση. Αντίθετα όμως, βλέπουμε να εφαρμόζεται μια συνταγή, αυτή που αναλύει η Ναόμι Κλάιν στο βιβλίο της «Το Δόγμα του Σοκ, η Άνοδος του Καπιταλισμού της Καταστροφής» με το: όταν οι κοινωνίες βρίσκονται σε σοκ, οι ισχυροί περνούν μεταρρυθμίσεις που εξυπηρετούν τα δικά τους συμφέροντα. Οι κλίμακες είναι ανάλογες κάθε φορά∙ και μην μας ξενίζουν τα μεγέθη.