Σειρά τώρα έχει η σοσιαλδημοκρατία…

 

Δεν ξέρω πόσοι συμμετέχετε αυτή την περίοδο σε συζητήσεις για το τι μέλει γενέσθαι στην πολιτική σκηνή. Όλοι πιστεύω. Η επικρατούσα άποψη νομίζω είναι: σειρά τώρα έχει η Σοσιαλδημοκρατία. Η ΝΔ, και το στυλ διακυβέρνησής της, έφτασε στα όρια της κατάρρευσης. Για τα δεδομένα του συστήματος χρειάζεται ριζική ανασυγκρότηση. Άρα μένουμε στο σύστημα με τη Σοσιαλδημοκρατία και -ελπίζουμε- με την Πολιτική Οικολογία στη Βουλή ξεπερνώντας το 3%. [Αυτό είναι προσωπική προσδοκία και επιθυμία…]

 

Αυτή η εκτίμηση λέει -και μην το πάρετε ως προσωπική επιθυμία και αυτό, είπαμε, η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ σταμάτησε στο Έμπολι- υπάρχει ένας κύκλος που κλείνει, και ένας νέος που πασχίζει να ανοίξει, με άξονα τη μετατόπιση από το μοντέλο της ΝΔ προς μια εναλλακτική διακυβέρνηση. Τα δεδομένα και η λογική τι λένε: Μετά από εφτά χρόνια διακυβέρνησης, το μοντέλο της ΝΔ αντιμετωπίζει τη φυσική φθορά. Η αισθητή δυσαρέσκεια, που καταγράφεται στις μετρήσεις, κυρίως για την οικονομία και τη λειτουργία των θεσμών, δείχνει ότι το αφήγημα της «σταθερότητας» της ΝΔ αρχίζει να εξαντλείται. Όταν ένα σύστημα φτάνει στα όριά του, η ανάγκη για ανασυγκρότηση είναι επιτακτική για να αποφευχθεί η πλήρης αποσταθεροποίηση.

 

Το Αρχείο Ιστορίας και Τέχνης-Αρχείο Πολέμου σας προσκαλεί Σάββατο 16 Μαϊου 2026 στις 19:15 Στην εκδήλωση 1922. Καταστροφή. Μια φωτογραφία διηγείται την ιστορία της

 

το Φώτης Καραλής
Πρόεδρο της Ένωσης Βουρλιωτών Μ. Ασίας

 

θα σχολιάσει ο Γ.Γ.της Ένωσης Βουρλιωτών

 

Μυθύμνης 36, Πλατεία Αμερικής

Αθήνα 112-52

 

Τηλ. 30-69-98088220

                     Και ZOOM: Time: May 16, 2026 07:15 PM Athens

                                                                            Join Zoom https://us02web.zoom.us/j/84373401507?pwd=cGELueCw13wH1s4HJU1rA6tAcaR4bp.1

 

                                                                                                                              Meeting ID: 843 7340 1507

                                                                                                                              Passcode: 403099

 

     Σχετικά με το θέμα

 

Τέλη Αυγούστου του 1922 οι Τσέτες και ο τακτικός Τουρκικός στρατός κατέλαβαν τα Βουρλά. Αρκετοί κάτοικοι αιχμαλωτίστηκαν και οδηγήθηκαν στα βάθη της Ανατολίας. Από τους περίπου 10.000 συλληφθέντες, οι 9.000  έμειναν για πάντα εκεί, ενώ επέζησαν γύρω στους 1.000. Μπροστά στην τραγωδία ορισμένοι Βουρλιώτες και Γκιουλμπαξιώτες σχημάτισαν ομάδες και κατέφυγαν στα βουνά, προσπαθώντας να διαφύγουν στις απέναντι ακτές των ελληνικών νησιών. Την ιστορία αυτών των ανθρώπων θα ακούσουμε σήμερα, αντλημένη από το βιβλίο «1922 ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ. ΜΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΔΙΗΓΕΙΤΑΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ», των Φώτη Καραλή και Μάνου Κιλημάντζου.

 

                                                                                           Σύντομο βιογραφικό Φώτη Καραλή

 

Βασιλιάς Κάρολος: Ένα Μάθημα Δικαιοσύνης σε έναν Κόσμο Αυθαιρεσίας των Αγορών

 

Σπύρος Στάλιας, Οικονομολόγος Ph.D

Η Θεσμική Υπενθύμιση

Η πρόσφατη ομιλία του Βασιλιά Καρόλου Γ' στο Καπιτώλιο δεν ήταν απλώς μια εθιμοτυπική παρουσία. Με τη χαρακτηριστική, βαθιά του φωνή και το κύρος ενός θεσμού που επιβιώνει εδώ και αιώνες, ο Βρετανός μονάρχης έθεσε τον Πρόεδρο των ΗΠΑ και τη διεθνή κοινότητα προ των ευθυνών τους. Επικαλούμενος τη Magna Carta, υπενθύμισε ότι η Δικαιοσύνη δεν είναι παραχώρηση του ισχυρού προς τον αδύναμο, αλλά το απόλυτο όριο της εξουσίας.

Η «Τραπεζική» Δικαιοσύνη της Ευρωζώνης

Ενώ ο Βασιλιάς μίλησε για μια δικαιοσύνη που αφορά τους πάντες, η πραγματικότητα που βιώνουν οι λαοί, ιδιαίτερα στην Ευρωζώνη, είναι αυτή μιας δικαιοσύνης δύο ταχυτήτων.

•Από τη μία, η αυστηρή τήρηση των δημοσιονομικών κανόνων και των τραπεζικών απαιτήσεων.

•Από την άλλη, η «αυθαιρεσία των αγορών» που επιβάλλει μια βίαιη αναδιανομή του εισοδήματος, αφήνοντας τους πολλούς στο περιθώριο.

Όταν η δικαιοσύνη γίνεται εργαλείο των αγορών, παύει να είναι το «δώρο του Ερμή» προς την ανθρωπότητα —όπως θα έλεγε ο Πλάτωνας— και μετατρέπεται σε έναν μηχανισμό προστασίας των λίγων.

Το Μήνυμα: Αντιδράστε μέσω της Επιστροφής στις Ρίζες

Ειρήνη για τον πολύπαθο Λίβανο

 

  Ενώ οι μάχες συνεχίζονται κανονικά στον Νότιο Λίβανο, μια ακόμη "παρενέργεια" που θα κληθεί να αντιμετωπίσει η πολύπαθη Χώρα,  σύντομα, είναι αυτή της πείνας.

  

• Γράφει ο Γιώργος Παπαγιαννόπουλος*

Πείνα αναμένεται να αντιμετωπίσει μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού τους επόμενους μήνες, εξαιτίας του πολέμου που έχει ξεσπάσει (ξανά) εδώ και 2 μήνες στη Μέση Ανατολή, μετά από το κοινό χτύπημα ΗΠΑ και Ισραήλ κατά του Ιράν και τα σφοδρά χτυπήματα του Ισραηλινού στρατού (IDF) εναντίον λιβανικών περιοχών, που ακολούθησαν.

Σύμφωνα με πρόβλεψη οργανισμών του ΟΗΕ και της λιβανικής κυβέρνησης, πάνω από 1,2 εκατομμύρια άνθρωποι θα βρεθούν στο επίπεδο «κρίσης» της επισιτιστικής ανασφάλειας.Τα ευρήματα της Ολοκληρωμένης Ταξινόμησης Φάσεων Επισιτιστικής Ασφάλειας (IPC) θεωρούνται έγκυρα από τον ΟΗΕ, ενώ οι εμπειρογνώμονές της κήρυξαν πέρυσι λιμό στη Γάζα, λόγω των βομβαρδισμών και του αποκλεισμού από το Ισραήλ.

Η ΕΥΓΗΡΙΑ ΩΣ ΜΥΘΟΣ

 

του Γιάννη Σχίζα

Στη παρουσίαση του βιβλίου της Γωγώς Ατζολετάκη «Η τρίτη Άνοιξη» (Αθήνα, εκδόσεις Επίμετρο) ήταν κυρίως ασπρομάλληδες και γενικώς άνθρωποι που περίμεναν να ακούσουν τα όσα θλιβερά έχει η τρίτη ηλικία. Μετά την ανάγνωση τμημάτων του βιβλίου μπορώ να υποθέσω  ότι ασπάστηκαν μια νέα εκδοχή. Σ’ αυτό ήταν υπεύθυνη η φιλοσοφική προδιάθεση της συγγραφέως, οι πολλές σκέψεις της από την καθημερινή ζωή : Π.χ. το γεγονός ότι απέκλειε την γεροντική ξεκούραση γιατί αυτή σε μεγάλες δόσεις  κουράζει! Το ότι συσχέτιζε τη ματιά της τηλεόρασης (πάντοτε ευθεία, κατά πρόσωπο !) με τη ματιά των «δικών της», που ήταν λοξή ή στραμμένη στο άπειρο. Tο ότι απέκλειε τη συσχέτιση της αυτονομίας με τη περιθωριακή ζωή, την μεταμοντέρνα εκτίμηση ότι τα χειροποίητα βγάζουν χωριατιά  και όχι αρχοντιά, το ότι είμαστε αυτό που θυμόμαστε. Κι ακόμη την πικρή διαπίστωση ότι οι ηλικίες της τρίτης διάστασης της ζωής έχουν μιαν αστείρευτη πηγή  συζήτησης -  που είναι οι αρρώστιες!

Όμως η Ατζολετάκη δεν είχε ανάγκη μιας περίσσειας τέτοιων σκέψεων-επιχειρημάτων, δεν είχε ανάγκη να θυμίσει το φιλικό με το γέρο-πατέρα παράδειγμα του Αινεία στην αποχώρηση από την Τροία,  γιατί προσέβλεπε σε ένα σενάριο σφικτό, περιγραφικό της οικογενειακής ζωής που εξέπιπτε στο στάτους μιας οικογενειακής δικτατορίας,   για να  ανακάμψει και  πάλι στην κατάσταση της ανεξαρτησίας :

Το θέμα της συγγραφέως περιορίζονταν στα μικροθέματα ενός συμβατικού,  μικρο-μεσαίου κύκλου ανθρώπων. Δεν υπεισέρχονταν   στην μεγάλη κλίμακα, στην υπόθεση των γηροκομείων ή οίκων ευγηρίας.

Πρωτομαγιά: 140 Χρόνια από το Σικάγο

 

Το επίκαιρο μήνυμα των εργαζομένων για Κοινωνική Δικαιοσύνη και Ειρήνη

Η αξιοπρέπεια στην εργασία, τα Κοινωνικά Δικαιώματα, το Εργατικό Δίκαιο είναι κατακτήσεις των ανθρώπων του μόχθου μέσα από αγώνες και είναι γραμμένες με αίμα.

Στα 140 χρόνια από την εξέγερση των εργατών του Σικάγου, οι εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι, οι νέοι άνθρωποι βλέπουν πολλές από τις αδιαπραγμάτευτες κατακτήσεις του πρόσφατου παρελθόντος, τώρα να αμφισβητούνται. Νέοι νόμοι και «μοντέρνες» τεχνικές επιχειρούν να επαναφέρουν τη ζούγκλα του 19ου ή των αρχών του 20ού αιώνα.

Το 8ωρο υπονομεύεται, οι επιχειρήσεις δεν επαναπροσλαμβάνουν όσους παράνομα απολύουν, επανέρχεται το 6ήμερο, οι υπερωρίες δεν αμείβονται σωστά. Ταυτόχρονα το Εργατικό Δίκαιο υποχωρεί, ο Κοινωνικός μισθός φαλκιδεύεται, η αναπλήρωση του εισοδήματος μετά την συνταξιοδότηση έχει μετατραπεί σε φιλοδώρημα, η ακρίβεια κατατρώει το διαθέσιμο εισόδημα.

Την ίδια στιγμή πόλεμοι μεγάλης κλίμακας βρίσκονται σε εξέλιξη, παράνομες επιθέσεις εξαπολύονται κατά παράβαση κάθε έννοιας Διεθνούς Δικαίου, παιδιά και άμαχοι γίνονται βορρά στους πυραύλους και τα μη επανδρωμένα drones στον Περσικό, τη Γάζα, την Ουκρανία, την Αφρική, τη Λατινική Αμερική.

Σε αυτό το περιβάλλον οι Έλληνες συνταξιούχοι βιώνουμε μια συνεχόμενη, εδώ και 16 χρόνια, μείωση των εισοδημάτων μας:

• Στην αρχή, με ονομαστική περικοπή των συντάξεων,
• ακολούθως, με την απώλεια αγοραστικής δύναμης μέσω των, κατωτέρων του πληθωρισμού, αναπροσαρμογών ή «παγώματος» των συντάξεων (επικουρικές, «προσωπική διαφορά»),
• συνεχώς, με την διπλή φορολογία (μη τιμαριθμοποίηση φορολογικής κλίμακας, επιβολή της Εισφοράς «Κοινωνικής» Αλληλεγγύης-ΕΑΣ),
• πάντα με την ακρίβεια, ειδικά στα είδη πρώτης ανάγκης και τον «φόρο ακρίβειας» (έμμεσοι φόροι πάνω σε υψηλότερες τιμές).

Νί­κος Νι­κο­λά­ου-Χα­τζη­μι­χα­ήλ: Τὸ Αει­κί­νη­τον

 

By planodion on 28 Ἀπρίλιος 2026 Νί­κος Νι­κο­λά­ου-Χα­τζη­μι­χα­ήλ Τὸ Αει­κί­νη­τον ΟΝΟΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ, ἦρ­θε στὶς ἀρ­χὲς τοῦ πε­ρα­σμέ­νου αἰ­ῶ­να στὸ Λε­ον­τά­ρι, εἴ­κο­σι τριῶν χρό­νων τό­τε, γιὰ νὰ στή­σει ἕναν νε­ρό­μυ­λο. Τὰ προ­η­γού­με­να πέν­τε χρό­νια, ἐρ­γα­ζό­ταν μὲ τὸν με­γα­λύ­τε­ρο ἀδελ­φό του καὶ τὸν πα­τέ­ρα του σὲ πα­ρό­μοιες ἐρ­γα­σί­ες, στή­νον­τας νε­ρό­μυ­λους καὶ ἀνε­μό­μυ­λους. Ἀφοῦ πέ­τυ­χε ἡ πρώ­τη ἐγ­κα­τά­στα­ση κι ἑτοι­μα­ζό­ταν ν’ ἀνα­χω­ρή­σει, δη­μιουρ­γή­θη­κε ἡ ἀνάγ­κη μιᾶς δεύ­τε­ρης στὰ Βα­σι­λι­κά, ἕνα μι­κρὸ χω­ριὸ δί­πλα. Δέ­χτη­κε τὴ δε­λε­α­στι­κὴ πρό­τα­ση καὶ ξε­κί­νη­σε τὴ δου­λειὰ μὲ κέ­φι. Οἱ φτε­ρω­τὲς ποὺ κα­τα­σκεύ­α­ζε ἦταν πραγ­μα­τι­κὰ ἔρ­γα τέ­χνης. Καὶ τὸ ἀλεύ­ρι, ἦταν πιὰ πρώ­της ποιό­τη­τας. Τὴ χά­ρη­κε πο­λὺ αὐ­τὴ τὴν ἐγ­κα­τά­στα­ση, για­τί ἐκεῖ, τὸ νε­ρὸ ποὺ ἐρ­χό­ταν ἀπὸ μιὰ με­γά­λη πη­γὴ τοῦ χω­ριοῦ, ἔτρε­χε ἀδιά­κο­πα σὲ με­γά­λες πο­σό­τη­τες. Ἔχον­τας τὴν πεῖ­ρα τῆς προ­η­γού­με­νης δου­λειᾶς, δὲν συ­νάν­τη­σε ἰδιαί­τε­ρες δυ­σκο­λί­ες καὶ σύν­το­μα ἡ δεύ­τε­ρή του ἐπι­τυ­χία ἦταν γε­γο­νὸς καὶ πο­λὺ σύν­το­μα ἀκο­λού­θη­σαν κι ἄλ­λες. Γιὰ πολ­λοὺς λό­γους, ἡ πε­ριο­χὴ ἄρ­χι­σε νὰ ἀπο­κτᾶ οἰ­κο­νο­μι­κὴ ἄν­θι­ση καὶ τὸν ἐκτι­μοῦ­σαν πο­λὺ για­τί ὅλοι κα­τα­λά­βαι­ναν ὅτι καὶ ἡ δι­κή του συμ­βο­λὴ ἦταν οὐ­σια­στι­κή.        Ἦταν τό­τε ποὺ γνω­ρί­στη­κε μὲ τὸν παπ­ποῦ καὶ ἔγι­ναν ἀχώ­ρι­στοι φί­λοι.

ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΤΟΥ ΛΟΡΔΟΥ ΒΥΡΩΝΑ

 

του Γιάννη Σχίζα            

 

Άκου , Μπάϋρον, πόσον θρήνον

Κάνει, ενώ σε χαιρετά

η Πατρίδα των Ελλήνων

Κλαίγε, Κλαίγε, Ελευθεριά

Διονύσιος Σολωμός

 

 

 

Ο Τζωρτζ Γκόρντον, Λόρδος Βύρων,  έστω και χωλός έμεινε «ωραίος σαν φιλέλληνας»,  και παραμένει πάντα μέσα στις καρδιές Ελλήνων και Φιλελλήνων, ιδιαίτερα τώρα που ζούμε τη μαύρη επέτειο του θανάτου του, την  19^η Απριλίου του 1824. Μέσα στα 36 χρόνια που έζησε έκανε πολλά και διάφορα, από την κολυμβητική  διάσχιση του Ελλησπόντου μέχρι  την υπεράσπιση οικουμενικών πολιτιστικών αξιών, από την πολεμική του εναντίον του Λόρδου Έλγιν για την αρπαγή των αρχαιοτήτων, από την εναντίωσή του στην επιβολή θανατικής ποινής στους Λουδίτες εργάτες   μέχρι την  γενναία συμβολή του στον απελευθερωτικό αγώνα των Ελλήνων. Yπήρξαν διάφοροι που τον αμφισβήτησαν, που σκόρπισαν έναν σκεπτικισμό για τους αγώνες του, που ήθελαν τις ερωτικές του φάσεις να είναι δισυπόστατες, αλλά δεν χωράει καμιά αμφιβολία ότι αυτά έλαβαν χώρα  εν όψει της οικουμενικής του φήμης.

Ο Βύρων σε ηλικία 24 ετών θα ξεκινήσει το έργο του υπερασπιζόμενος τους εργαζόμενους της εποχής του:  Που  δεν διαθέτουν ψήφο, δεν έχουν δικαίωμα να συνδικαλίζονται, δεν είναι φιλικοί με τα νέα μηχανικά συστήματα. Γι αυτό και συχνά εκφράζουν την αντίθεσή τους καταστρέφοντας τις μηχανές που τους εκτοπίζουν από τη παραγωγή ή που κάνουν δύσκολη τη διαπραγματευτική τους θέση έναντι της εργοδοσίας. Ο Βύρων θα ξεσπαθώσει από το βήμα της Βουλής των Λόρδων(Φεβρουάριος 1812) εναντίον νομοσχεδίου που πρόβλεπε την ποινή του θανάτου κατά των «Λουδιτών» εργατών :  

Ελλάδα 2010-2026: Η Λογιστική της Απάτης και η Στρατηγική της Αποσύνθεσης

 

Σπύρος Στάλιας, ΟικονομολογοςPh.D

Εισαγωγή: Η Χρονιά της Αλήθειας

Φτάνοντας στο 2026, η ελληνική οικονομία δεν βρίσκεται πλέον μπροστά σε ένα δίλημμα, αλλά μπροστά σε μια ακτινογραφία που δεν επιδέχεται αμφισβήτησης. Για δεκαέξι χρόνια, η χώρα πορεύτηκε με οδηγό τη λεγόμενη «Σοφία των Μνημονίων» —ένα μείγμα δογματικής λιτότητας και εσωτερικής υποτίμησης που υποσχέθηκε την αναγέννηση μέσα από τις θυσίες.

 

Όμως, η επιστημονική ανάλυση των δεδομένων της AMECO/ΕΛΣΤΑΤ, μακριά από κυβερνητικούς πανηγυρισμούς τα επικοινωνιακά τεχνάσματα και την εκκωφαντική σιωπή της αντιπολίτευσης, αποκαλύπτει μια διαφορετική, ζοφερή εικόνα. Η Ελλάδα δεν πέτυχε την «υγιή ανάπτυξη»· αντίθετα, διολίσθησε σε έναν μηχανισμό αυτοφαγίας, όπου οι υποδομές καταρρέουν, τα νοικοκυριά εξαντλούν τις αποταμιεύσεις τους και η παραγωγική βάση αποσυντίθεται.

Στο άρθρο αυτό, κρινεται η «Συμβατική Σοφία» και αναλύεται γιατί το «Αρχικό Σφάλμα» της εισόδου στο Ευρώ υπονομεύει το εθνικό μας μέλλον.

Ι. Η Θεωρητική «Νεκροτομή» της Ελληνικής Κρίσης

Πριν δούμε τους αριθμούς, πρέπει να καταλάβουμε γιατί τα μοντέλα που εφαρμόστηκαν απέτυχαν παταγωδώς:

1. John Maynard Keynes (Το Παράδοξο της Φειδούς):

Ο Keynes θα εξηγούσε ότι η προσπάθεια για κρατικά πλεονάσματα εν μέσω κρίσης οδήγησε στο «Παράδοξο της Φειδούς». Όταν το κράτος και οι τράπεζες αναγκάζουν τον πολίτη να πληρώσει χρέη αντί να καταναλώσει, η συνολική ζήτηση καταρρέει και η οικονομία βουλιάζει.

2. Richard Kahn (Ο Ανάποδος Πολλαπλασιαστής):

Ο μαθητής του Keynes, ο Kahn, θα μας έλεγε ότι η «Σοφία των Μνημονίων» αγνόησε τη δύναμη του πολλαπλασιαστή. Κάθε ευρώ που αφαιρέθηκε από την κατανάλωση των νοικοκυριών για να "διορθωθούν" τα μεγέθη, προκάλεσε πολλαπλάσια ζημιά στο ΑΕΠ, παγώνοντας κάθε διάθεση για επένδυση, αφού οι επενδύσειςήσαν μικρότερες από τις αποσβέσεις  της ΕθνικήςΟικονομίας.UIGT<UUKT(Όπου UIGT συνολικές επενδύσειςκαι UUKT συνολικές αποσβέσεις. Δίνω τους κωδικούς της  AMECO για την επαλήθευση.)

3. Don Patinkin (Η Ψευδαίσθηση των Τιμών):

Ο Patinkin απέδειξε ότι η μείωση των μισθών δεν φέρνει απαραίτητα ισορροπία. Στην Ελλάδα, η μείωση των ονομαστικών μισθών αύξησε το πραγματικό βάρος του χρέους (RealBalanceEffect). Το αποτέλεσμα; Τα νοικοκυριά το 2025 έχουν αρνητική αποταμίευση γιατί το χρέος και η ακριβή ενέργεια «καταπίνουν» ό,τι απέμεινε από το εισόδημά τους.

4.     Friedrich Hayek: Η Διαστρέβλωση της Αγοράς.

 

Ακόμα και ο Hayek θα ήταν έξαλλος!

 

Αλίκη Τσιφτσοπούλου

 Αλίκη Τσιφτσοπούλου

 

 Δημοσιεύτηκε 11 Απριλίου 2026

Η λίμνη Κάρλα με γοήτευε πάντα. Είναι, άλλωστε, η γενέτειρά μου. Ο γενέθλιος τόπος μου είναι πλούσιος σε ιστορία, μυθολογία και θρύλους, αλλά και ο μεγαλύτερος φυσικός υδροβιότοπος της νότιας Ευρώπης. Είχε ακόμη και δικό της δράκο: τον Ήταυρο. Κι όμως, το 1962 αποξηράνθηκε βίαια από τον άνθρωπο.

Μεγάλωσα με την απουσία της. Όμως μέσα μου έζησαν οι ιστορίες και οι αναμνήσεις της γιαγιάς μου. Το 2018 αναγεννήθηκε.

Αντώνης Ε. Χαριστός: «Η επαναστατική αντι-βία στην ανατομία του δικαίου»

 

 της Διώνης Δημητριάδου

 

 Δημοσιεύτηκε 07 Απριλίου 2026

Μια πολύ ενδιαφέρουσα μελέτη γύρω από τη θεματική της αντιπαράθεσης κρατικών/εξουσιαστικών μηχανισμών και κοινωνικού σώματος συνιστά το πρόσφατο έργο του Αντώνη Χαριστού. Μια μελέτη, που θέτει στο κέντρο της ανάλυσης το ισχύον σύστημα εν συνόλω, με τους θεσμικούς πυλώνες του (κυρίως το νομικό πλαίσιο) να συγκρατούν στη θέση του ένα κατ’ ουσίαν ετοιμόρροπο οικοδόμημα. Αν ισχύει αυτό, όμως, τότε το βάρος της ευθύνης μετατίθεται στους ώμους των καταπιεσμένων μονάδων – αποφεύγω συνειδητά κάθε όρο που θα παρέπεμπε σε συνολικά μεγέθη, καθώς σε ένα υπό διάλυση σύστημα όλα τα δομικά του στοιχεία αδυνατούν να συστήσουν σύνολο με σαφή ιδεολογία, άρα και ταυτότητα. Από το σημείο, ωστόσο, αυτό εκκινεί ένας προβληματισμός που αφορά τον ρόλο (άρα και την ευθύνη) όσων στο όνομα του καταπιεσμένου που αδυνατεί να αντιδράσει αναλαμβάνουν τη δράση, εν είδει μιας αμφίβολης εκπροσώπησης.

Στη διάρκεια της Μεταπολίτευσης (ο όρος εδώ κατ’ ανάγκη, καθώς πρόκειται για ασαφή και «βολική» συνθήκη), θυμάμαι πώς περιμέναμε, ύστερα από κάθε τρομοκρατικό χτύπημα, την προκήρυξη (συνήθως στην τότε Ελευθεροτυπία), προκειμένου να αντιπαραβάλουμε το δίκαιο του χτυπήματος με την ιδεολογική του υποστήριξη, όχι πάντοτε επιτυχή. Γνωρίζαμε, ή έστω εικάζαμε, ότι πίσω από όσους είχαν τον ρόλο του εκτελεστή υπήρχε μια καθοδήγηση που θα έπρεπε να ανήκει στον χώρο της διανόησης

ΚΑΤΑΤΡΕΧΟΥΝ ΤΗ ΓΡΑΦΙΚΌΤΗΤΑ

 του Γιάννη Σχίζα

Ήταν ένα μικρό εκκλησάκι, στις άκρες της Ηλιούπολης. Ο Πατέρας μου(έτος γεννήσεως 1897 !) συνήθιζε να πηγαίνει εκεί στη γιορτή του, όπου γίνονταν κάποια λειτουργία. Εκεί συνήθιζε να πηγαίνει και ο μεγάλος μου αδελφός. Ήμουν παιδί, πολύ παιδί, και ακολουθούσα τα βήματα του πατέρα μου : Έμπαινα κι εγώ στην εκκλησία, παρατηρούσα το εσωτερικό της, έβλεπα τις αγιογραφίες που παρίσταναν κάτι διαβόλους να ψήνονται μέσα στη φωτιά της κόλασης, και σχεδόν αισθανόμουν φόβο. Δίπλα στην εκκλησία υπήρχε κάποιο μέρος, που συνήθως το χρησιμοποιούσαμε για ανάπαυση. Ο τόπος είχε καεί και ξανακαεί, όμως οι φωτιές δεν έφτασαν στο σημείο να θίξουν την εκκλησούλα.

Εκεί μπορούσα κι εγώ, στην σχετική ωριμότητά μου, να απολαύω το θέαμα των κεντρικών και νοτίων περιοχών της Αθήνας.

Τι θέαμα ήταν κι αυτό! Εκείνα τα χρόνια οι συνοικίες εμφανίζονταν διακριτές, με μεγάλους ελεύθερους χώρους να μεσολαβούν, κάποτε με δένδρα. Οι όψεις ήταν επιβλητικές, σου μίλαγαν μέχρι το βάθος της ψυχής σου, σε κρατούσαν για πολλές ώρες καθιστό επάνω σε μια πέτρα.

Πέρασαν χρόνια, ήλθαν καιροί που ένα ξωκλήσι , χωρίς να είναι αναγνωρισμένο από την ΟΥΝΕΣΚΟ (!) ετύγχανε αναγνώρισης και τιμής από την τοπική κοινωνία, ήταν ζωντανό κατάλοιπο μιας εποχής περασμένης, ήταν συνδεδεμένο με μνήμες και αναμνήσεις. Έως ότου κάποιοι αποφάσισαν να το καταργήσουν, να του βάλουν ένα επιστέγασμα που έκρυβε όλη την ομορφιά και την αθωότητά του. Το κάναν αυτό πραξικοπηματικά, χωρίς καμία κοινωνική συναίνεση.

Αντιδράσαμε έως ότου βγήκε απόφαση δικαστηρίου. Το αντίπαλο μέρος, ήταν θεούσες και θεοφοβούμενοι. Ο δήμαρχος της πόλης έκανε το κορόιδο.

Το κτίσμα που κάνανε ως επιστέγασμα είναι γελοίο, ανάξιο λόγου. Ο κόσμος υπερασπίζεται την ομορφιά, αλλά απελπίζεται διαβάζοντας τους στίχους του Χριστιανόπουλου : «Κατατρέχουν την γραφικότητα….εκπνέει σαν προδομένη επανάσταση – σε λίγο δεν θα υπάρχει ούτε στις καρτ ποστάλ».

Όσοι μπορούμε, ας πάμε να ενώσουμε τη φωνή μας με τους Ηλιουπολίτες που ζητούν από τον δήμαρχο– όχι οτιδήποτε άλλο – αλλά την τήρηση μιας δικαστικής απόφασης !

 

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ, ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ

 

 

Του Γιάννη Σχίζα – 

 

Υποθέτω ότι ο τρόπος που γιορτάζουμε εμείς το Πάσχα έχει κάτι το μοναδικό , αλλά δεν είμαι σίγουρος , επειδή υπάρχουν και άλλες χώρες… Το Πάσχα είναι μια μεγάλη γιορτή, που δεν απαντάται τόσο στους λαούς της  δύσης, που συσπειρώνει τους Έλληνες περισσότερο από κάθε άλλη – ακόμη και από τη  γιορτή της Παναγίας το   δεκαπενταύγουστο  καθώς και από τα Χριστούγεννα. Ακόμη και οι αρνητές, οι αγνωστικιστές, οι άθεοι, οι  αλλόδοξοι, όσοι βλέπουν το γιορτή φολκλορικά – σαν ένα μεγάλο πανεθνικό φεστιβάλ που καταλήγει σε τρικούβερτα φαγοπότια με ειδικά εδέσματα –   αυτή την ημέρα κάνουν ανακωχή και συμβιβάζονται με το γεγονός της γιορτής. Το Πάσχα  έχει λαμπρότητα στο εσωτερικό της χώρας, όμως γιορτάζεται  από τους απανταχού Έλληνες ακόμη και στο εξωτερικό. Θυμάμαι ένα Πάσχα που ζήσαμε στις Βρυξέλλες, στα πλαίσια  μιας «αποστολής» για την καταμέτρηση της ρύπανσης από στερεά υλικά, όπου ήμουν μαζί με την κόρη μου : Βρεθήκαμε  στην Εκκλησία στη λειτουργία της Ανάστασης, 12 το βράδυ, με κοντομάνικα ρούχα, ενώ η θερμοκρασία είχε πέσει στους 1 και 2 βαθμούς !  Παρούσα ήταν όλη η ελληνική παροικία των Βρυξελλών, παρόν και το δείπνο που απολαύσαμε στη συνέχεια. Την άλλη μέρα , Κυριακή, που μου θύμιζε ένα αγαπημένο  ανέκδοτο του πατέρα μου («λογάριασαν οι Βλάχοι και βρήκαν ότι το Πάσχα πέφτει Κυριακή !) πήραμε το αεροπλάνο, που έκανε τη διαδρομή Βρυξέλλες –Θεσσαλονίκη – Αθήνα. Προς Θεσσαλονίκη, ήταν περίπου 20 επιβάτες σε ένα αεροπλάνο που χώραγε 160, ενώ προς την  Αθήνα ήμασταν δυο, εγώ και η κόρη μου,  οι δε αεροσυνοδοί δεν μας έδωσαν καμιά σημασία ,καθώς ήταν τσαντισμένες από την πασχαλιάτικη βάρδια που είχε πέσει επάνω τους…

Εγκαίνια εικαστικής έκθεσης «Το Μεγάλο Βιβλίο» : Τετάρτη 15 Απριλίου 2026, 18:30

 

Διάρκεια έκθεσης: 15/04/2026 με 26/04/2026

Κατάλυμα της Γαλλίας

Οδός Ιπποτών, Μεσαιωνική Πόλη Ρόδου

Καθημερινά 10-2 μμ. και 6-9 μμ.

Κατά την διάρκεια των εγκαινίων θα πραγματοποιηθεί ηχητική περφόρμανς του

Παύλου Σουφλή

«Από τον καιρό των Σταυροφοριών»

Με την στήριξη της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου και του Καταλύματος της Γαλλίας .

Ο Ορίζοντας Γεγονότων σας προσκαλεί στην πέμπτη έκθεση του «Μεγάλου Βιβλίου» με νέες συμμετοχές στις σελίδες του. Το «Μεγάλο Βιβλίο» είναι ένα πειραματικό, συλλογικό εγχείρημα εγκατάστασης ενός «μέγα-βιβλίου», που πιάνει το νήμα της παράδοσης των εικαστικών βιβλίων (artists’ books).

Το βιβλίο πραγματεύεται το ζήτημα της Μνήμης και της Λήθης, ένα θέμα που μας απασχολεί εδώ και 19 χρόνια στις δράσεις του Ορίζοντα Γεγονότων, ως ζήτημα διάσωσης του ίχνους. Κάποτε παρουσιάσαμε τη μνήμη και τους μηχανισμούς της, άλλοτε ως εκτροπή και ιδιοποίηση όπως συμβαίνει ενίοτε, άλλοτε την αντιστροφή της, ως μνήμη του μέλλοντος: ενόραση, φαντασία, και επινόηση.

Ο «Πολιτισμός» πηγή δυστυχίας

 

 Του Γιάννη Σχίζα

(συνολικό κείμενο)

 

 

 

Αυτός ο  τίτλος προέρχεται  από ένα βιβλίο του Φρόϋντ, όπου ο πρωτοπόρος ψυχαναλυτής πραγματεύεται τις   συνέπειες του Πολιτισμού στην ανθρώπινη ύπαρξη και ειδικά στα ένστικτά της : Συνέπειες μάλλον κατασταλτικές, αφού ο Πολιτισμός επιβάλλει στα άτομα την τήρηση ορισμένων κανόνων. Τις συνέπειες αυτές μπορεί  να έχει επαυξημένες ο πολιτισμός στη σημερινή συγκυρία, όπου αναδύεται   το “δευτερογενές” ένστικτο της ανάδειξης και της καρεκλοθηρίας, πολύ συχνά με αντίτιμο την «ψυχή»  των  συντελεστών του... 

 

 

 

Σε μια εποχή   αναμετρήσεων,  πηγαινοέρχονται  οι “υψηλές” αναλύσεις για το πολιτισμό και όλοι τονίζουν την μεγάλη  αξία του , το γεγονός πως δεν είναι «κερασάκι στην τούρτα» - που λένε οι διάφοροι αναλυτές  (1).   Την ίδια ώρα όμως  ο λαϊκός πολιτισμός επιχειρεί να σταθεί στον κόσμο των ιδεών και της πρακτικής, αξιοποιώντας  τους στίχους του     Μπέρτολτ Μπρεχτ  για τις «Ερωτήσεις ενός εργάτη που διαβάζει»:

 

«Ποιος έχτισε τη Θήβα την εφτάπυλη;
Στα βιβλία δεν βρίσκεις παρά των βασιλιάδων τα ονόματα.
Οι βασιλιάδες κουβάλησαν τ’ αγκωνάρια;

Και τη χιλιοκαταστραμμένη Βαβυλώνα,
ποιος την ξανάχτισε τόσες φορές; Σε τι χαμόσπιτα 
της Λίμας της χρυσόλαμπρης ζούσαν οι οικοδόμοι;

Τη νύχτα που το Σινικό τείχος αποτέλειωσαν 
που πήγανε οι χτίστες; Η μεγάλη Ρώμη
είναι γεμάτη αψίδες θριάμβου. Ποιος τις έστησε; Πάνω σε ποιους 
θριαμβεύσανε οι Καίσαρες; Το Βυζάντιο το χιλιοτραγουδισμένο
μόνο παλάτια είχε για τους κατοίκους του;

Ακόμη και στη μυθική Ατλαντίδα,
τη νύχτα που την ρούφηξε η θάλασσα,
τ’ αφεντικά βουλιάζοντας, με ουρλιαχτά τους σκλάβους τους καλούσαν.(2)

 

 

Ο Μπρεχτ εδώ  μιλάει για τον μόχθο της εργατικής τάξης,

ΑΚΥΡΩΘΗΚΕ η αποψινή κατάπτυστη εκδήλωση του γερμανικού κράτους για την Καισαριανή!

 ΕΘΝΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ

ΤΩΝ ΟΦΕΙΛΩΝ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

https://esdoge.gr/

Αθήνα, 1 Απριλίου 2026

 

ΑΚΥΡΩΘΗΚΕ η αποψινή κατάπτυστη εκδήλωση του γερμανικού κράτους για την Καισαριανή!  ΠΑΝΤΑ ΤΕΤΟΙΑ!

 

«Θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε ότι η σημερινή μας εκδήλωση ακυρώνεται λόγω έκτακτων καιρικών συνθηκών. Θα επανέλθουμε με νέα ημερομηνία σύντομα. Wir möchten Sie darüber informieren, dass unsere heutige Veranstaltung aufgrund der Unwetterwarnung ausfällt. Über einen neuen Termin informieren wir Sie in Kürze.». Αυτή την ειδοποίηση έστειλε σήμερα το πρωί το Friedrich-Ebert-Stiftung Athens, διοργανωτής της κατάπτυστης εκδήλωσης του ιδρύματος  για τους 200 εκτελεσμένους στην Καισαριανή κομμουνιστές πατριώτες, με την οποία επιχειρούσαν να χαλκεύσουν την ιστορική μνήμη!

Το Εθνικό Συμβούλιο Διεκδίκησης των Οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα ανέδειξε εγκαίρως την δόλια αυτή μεθόδευση αποκαλύπτοντας τις προθέσεις του γερμανικού κράτους και των πρόθυμων συνεργατών του να χειραγωγήσουν τη μνήμη της Εθνικής μας Αντίστασης, να ερμηνεύσουν σύμφωνα με τα συμφέροντα της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας το συγκλονιστικό φαινόμενο της Αντίστασης του λαού μας στο ναζισμό - φασισμό και να αποσυνδέσουν τις φωτογραφίες της Καισαριανής, που δικαίως συγκλονίζουν και συνεγείρουν τους Έλληνες και κάθε δημοκράτη, όπου γης, από τον αγώνα για ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ κι ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗ!

Το σίγουρο είναι ότι η ακύρωση της προγραμματισμένης εκδήλωσης δεν είναι πρωταπριλιάτικο αστείο, όπως αυτά που ετοιμάζονταν σήμερα να πουν οι οργανωτές και οι εισηγητές της εκδήλωσης, πλαστογραφώντας την ιστορία.

Η κυρα-Ελένη από το άλμπουμ: Νίκος Μπελογιάννης - Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο

 

Ποίηση: Γιάννης Ρίτσος, Μουσική: Τάσος Γκρους
Σύγχρονη εποχή

 

«Η κυρά-Ελένη» είναι τραγούδι από το νέο έργο «Νίκος Μπελογιάννης - Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο», σε ποίηση Γιάννη Ρίτσου και μουσική Τάσου Γκρους, που θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή.

Μια γυναικεία μορφή που μας υπενθυμίζει ότι δεν πρέπει να ξεχνάμε όσους θυσιάστηκαν για να ζούμε σήμερα ελεύθεροι. Η μουσική συνοδεύει τον ποιητικό λόγο, ενισχύει το συναίσθημα και τονίζει τη διαχρονικότητα του μηνύματος αυτού.

Πρόκειται για μια ιδιαίτερη καλλιτεχνική συνάντηση λόγου και μουσικής, που αναδεικνύει τη βαθιά ανθρωπιστική και αγωνιστική διάσταση της ποίησης του Γιάννη Ρίτσου.

Η κυκλοφορία του έργου αναμένεται το επόμενο διάστημα από τη Σύγχρονη Εποχή.

Το τραγούδι σε ερμηνεία Βιολέτας Ίκαρη, μπορείτε να ακούσετε εδώ.

 

Ενορχήστρωση-πιάνο: Νίκος Βελώνιας

Εικαστικό: Αλεξία Γκρους

Επικοινωνία: ArtsPR

 

 

 

Διεθνής Επιτροπή για τα χρέη της Γερμανίας προς την Ελλάδα

 Η διεκδίκηση των γερμανικών αποζημιώσεων αποτελεί ένα ανοιχτό και διαρκές εθνικό ζήτημα, ένα χρέος προς την ιστορική μας μνήμη και ένα δίκαιο αίτημα που παραμένει ζωντανό. Με αίσθημα ευθύνης, διοργανώνουμε την εκδήλωση στη Θεσσαλονίκη,( πλησίον του Γερμανικού Προξενείου στη Θεσσαλονίκη, και συγκεκριμένα στο Μνημείο Πεσόντων Αεροπόρων (χάρτης ΕΔΩ) , στις 6 Απριλίου 2026 και ώρα 17:00.),  με σκοπό να αναδείξουμε και να συζητήσουμε σε βάθος τις ιστορικές, νομικές και εθνικές διαστάσεις αυτού του κρίσιμου θέματος.

Έχουμε την εξαιρετική τιμή και χαρά να φιλοξενούμε ως κεντρικούς ομιλητές δύο προσωπικότητες του ακαδημαϊκού χώρου, που με το επιστημονικό τους κύρος και την αγάπη τους για την πατρίδα θα φωτίσουν όλες τις πτυχές της διεκδίκησης:

 

ΠΗΓΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΣΛΑΒΙΚΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ

 

Συγγραφέας: Πάνος Θ. Σοφούλης ISBN: 978-618-5346-77-5 Έκδοση: Αθήνα 2025 Διαστάσεις: 14x21 Σελίδες: 608 Τιμή: 28€      Ο ανά χείρας τόμος παρουσιάζει ορισμένες από τις σημαντικότερες πηγές για τις σχέσεις της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας με τους σλάβους γείτονές της. Τα 41 κείμενα που έχουν επιλεγεί παρατίθενται στην πρωτότυπη ελληνική, σλαβική ή λατινική μορφή, μεταφράζονται στα νέα ελληνικά και σχολιάζονται εκτενώς. Στόχος του έργου είναι να καταστήσει τις παραπάνω μαρτυρίες περισσότερο προσιτές στους ερευνητές, αλλά και στο ευρύτερο κοινό, φωτίζοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο τις πολιτικές, κοινωνικές και πολιτισμικές αλληλεπιδράσεις μεταξύ του βυζαντινού και του σλαβικού κόσμου.

Copyright © 2024, Εκδόσεις Ασίνη, All rights reserved. asini@asini.gr