Πέδρο Οὐγκάρτε (Pedro Ugarte): Οἱ βάρβαροι

 

planodion on 19 Μάϊος 2026 Πέδρο Οὐγκάρτε (Pedro Ugarte) Οἱ βάρβαροι (Los bárbaros) ΜΕΙΣ ΟΙ ΒΑΡΒΑΡΟΙ, ζού­σα­με στὰ βου­νά, σὲ σπη­λιὲς ὑγρὲς καὶ ἀνή­λια­γες, τρώ­γον­τας βα­τό­μου­ρα, κλέ­βον­τας ἀβγὰ ἀπὸ τὶς φω­λιές, κολ­λῶν­τας ὁ ἕνας πά­νω στὸν ἄλ­λο ὅταν ἡ νύ­χτα γι­νό­ταν ἀβά­στα­χτη.        Εἶ­ναι γε­γο­νὸς ὅτι, ὁρι­σμέ­νες φο­ρές, ἕνα ὑπό­κω­φο τρέ­μο­υλο μᾶς κα­λοῦ­σε. Ἔν­τρο­μοι, κα­τε­βαί­να­με μέ­σα ἀπὸ τὸ δά­σος μέ­χρι νὰ ἀν­τι­κρί­σου­με τὸν δρό­μο ποὺ εἶ­χαν φτιά­ξει οἱ ἄν­τρες τοῦ οἰ­κι­σμοῦ, καὶ βλέ­πα­με τὶς πομ­πὲς ἀπὸ κά­ρα, τὶς πλού­σιες ἅμα­ξες, τοὺς στρα­τιῶ­τες μὲ τὶς ἀστρα­φτε­ρὲς πα­νο­πλί­ες. Καὶ ἦταν τέ­τοιο τὸ μῖ­σος, ὁ φθό­νος καὶ ἡ λύσ­σα μας, ὥστε ρί­χνα­με πά­νω τους εὐ­με­γέ­θεις πέ­τρες (ἦταν τὸ μο­να­δι­κό μας ὅπλο) καὶ τὸ σκά­γα­με πρὶν μᾶς βροῦν τὰ βέ­λη τους.        Ὁρι­σμέ­νες φο­ρές, στὸ πιὸ σκο­τει­νὸ καὶ λα­βυ­ριν­θῶ­δες κομ­μά­τι τοῦ δά­σους, ἐμ­φα­νί­ζον­ταν κά­ποιοι ἄν­τρες τοῦ οἰ­κι­σμοῦ ποὺ φώ­να­ζαν καὶ κου­νοῦ­σαν τὰ χέ­ρια τους. Πλη­σί­α­ζαν καὶ μᾶς πρό­σφε­ραν ἄχρη­στα πράγ­μα­τα. Χάϊ­δευαν τὰ παι­διὰ καὶ μὲ χει­ρο­νο­μί­ες, προ­σπα­θοῦ­σαν νὰ μᾶς δεί­ξουν κά­ποιο ἀν­τι­κεί­με­νο, ὅμως αὐ­τὸ μᾶς πρό­σβαλ­λε, κι ἀρ­κοῦ­σε νὰ γρυ­λί­σει ἕνας ἀπὸ μᾶς γιὰ νὰ ὁρ­μή­σου­με κα­τὰ πά­νω τους καὶ νὰ κα­τα­στρέ­ψου­με τὰ μα­ρα­φέ­τια τους καὶ νὰ κά­νου­με τοὺς ἴδιους κομ­μα­τά­κια. Ἐπι­πλέ­ον, οἱ ἄν­τρες ποὺ μᾶς πλη­σί­α­ζαν, δὲν ἦταν σὰν τοὺς στρα­τιῶ­τες, ἦταν κά­τι κα­κο­μοί­ρη­δες ποὺ ἄφη­ναν νὰ τοὺς χτυ­πᾶ­με, ποὺ ἔκλαι­γαν σὰν τοὺς δια­λύ­α­με τὰ κου­τιά τους, φτιαγ­μέ­να ἀπὸ λε­πτὰ φύλ­λα χαρ­τιοῦ γε­μᾶ­τα μὲ στρι­μωγ­μέ­να σύμ­βο­λα. Ἀπὸ τοὺς στρα­τιῶ­τες τὸ σκά­γα­με τρέ­χον­τας, ἀλ­λὰ ἐκεί­νους τοὺς γέ­ρους ποὺ ἔρ­χον­ταν μὲ εἰ­ρη­νι­κὲς δια­θέ­σεις μπο­ρού­σα­με νὰ τοὺς δέ­νου­με στὰ δέν­τρα καὶ νὰ τοὺς βα­σα­νί­ζου­με ἄφο­βα. Λυσ­σα­σμέ­νοι, χο­ρεύ­α­με μπρο­στά τους, τοὺς ἀκουμ­πά­γα­με καυ­τὰ κάρ­βου­να στὸ δέρ­μα, τοὺς προ­σφέ­ρα­με στὴν πεῖ­να τῶν γυ­ναι­κῶν μας καὶ τῶν παι­διῶν ποὺ κρέ­μον­ταν ἀπὸ τὰ στή­θη τους.        Ὡστό­σο, ὁρι­σμέ­νες φο­ρές, πει­θαρ­χη­μέ­να στρα­τεύ­μα­τα πα­ρή­λαυ­ναν γε­ω­με­τρι­κὰ στὸ δά­σος. Ἐμεῖς κραυ­γά­ζα­με, τοὺς πε­τού­σα­με πέ­τρες, τοὺς δεί­χνα­με τὰ ξε­δον­τιά­ρι­κα στό­μα­τά μας μὲ τὶς ἀπει­λη­τι­κὲς γκρι­μά­τσες ποὺ βλέ­πα­με νὰ κά­νουν τὰ σκυ­λιά, ὅμως ἐκεῖ­νοι ἀνα­πτύσ­σον­ταν καὶ αἰχ­μα­λώ­τι­ζαν με­ρι­κοὺς ἀπὸ τοὺς δι­κούς μας καὶ τοὺς δια­περ­νοῦ­σαν μὲ τὰ ἀκόν­τια, καὶ οἱ ὑπό­λοι­ποι τὸ μό­νο ποὺ μπο­ρού­σα­με νὰ κά­νου­με ἦταν νὰ ὀπι­σθο­χω­ρή­σου­με, νὰ χω­θοῦ­με ὅλο καὶ πιὸ μέ­σα στὸ δά­σος, νὰ κρυ­φτοῦ­με στὸ πιὸ πυ­κνὸ μέ­ρος, στὸ πιὸ ἀφι­λό­ξε­νο ἀπὸ τὰ βά­θη του.        Τώ­ρα σχε­δὸν ὅλο τὸ δά­σος εἶ­ναι δι­κό τους. Θε­ριὰ ἀνή­με­ρα, μα­νια­σμέ­να, ἀνε­βαί­νου­με στὰ βου­νὰ ἐνῷ ἐκεῖ­νοι ἐπε­κτεί­νουν τοὺς οἰ­κι­σμούς τους, τοὺς λι­θό­στρω­τους δρό­μους τους, τὰ ὑπά­κουα ζῶα τους. Ἀναγ­κα­ζό­μα­στε νὰ ἀπο­συρ­θοῦ­με ὅλο καὶ πε­ρισ­σό­τε­ρο, μέ­χρι νὰ ξε­πα­γιά­σου­με ἀπὸ τὸ κρύο σὲ τοῦ­τες τις χιο­νι­σμέ­νες κο­ρυ­φὲς ὅπου τί­πο­τα δὲν ζεῖ, ὅπου τί­πο­τα δὲν μπο­ρεῖ νὰ τοὺς φα­νεῖ χρή­σι­μο. Ἐδῶ στρι­μω­χνό­μα­στε, ἀπο­δε­κα­τι­σμέ­νοι, ὅλο καὶ πιὸ πει­να­σμέ­νοι, μὴν μπο­ρῶν­τας νὰ κα­τα­λά­βου­με πῶς εἶ­ναι τό­σο ἱκα­νοὶ νὰ φο­ροῦν πά­νω στὰ σώ­μα­τα τοὺς λε­πτὰ δέρ­μα­τα ἀπὸ τὰ ὁποῖα βγά­ζουν τὰ ἀκο­νι­σμέ­να ὅπλα τους.        Στὰ βου­νὰ πα­λεύ­ου­με νὰ ἐπι­βιώ­σου­με, ἀν­τι­μέ­τω­ποι μὲ τὶς ἀρ­κοῦ­δες καὶ τὴ βρο­χή. Πε­ρι­πλα­νιό­μα­στε πρὸς ἀνα­ζή­τη­ση τρο­φῆς, ἂν καὶ κά­θε φο­ρὰ εἶ­ναι ὅλο καὶ πιὸ δύ­σκο­λο νὰ ἀπο­φύ­γου­με τοὺς ἄν­τρες τοῦ οἰ­κι­σμοῦ, τοὺς ἄν­τρες τοὺς σο­φοὺς ποὺ τό­σο μι­σοῦ­με.        Αὐ­τοὶ πι­στεύ­ουν πὼς δὲν σκε­φτό­μα­στε, ἀλ­λὰ ἀπα­τῶν­ται. Θὰ ἀρ­κοῦ­σε νὰ ἔβλε­παν τὰ νύ­χια μας, σπα­σμέ­να ἀπὸ τὸ σκά­ψι­μο τοῦ χώ­μα­τος, τὸ πι­κρό­χο­λο καὶ μι­σαλ­λό­δο­ξο βλέμ­μα μας, τὴ λύσ­σα μας· θὰ ἀρ­κοῦ­σε αὐ­τὸ γιὰ νὰ ἀν­τι­λη­φθοῦν ἐπί τέ­λους ὅτι κι ἐμεῖς μπο­ροῦ­με νὰ ἀνα­ρω­τη­θοῦ­με για­τί ντὲ καὶ κα­λὰ ἡ νί­κη πρέ­πει νὰ εἶ­ναι πάν­τα δι­κή τους. Πη­γή: Materiales para una expedición (Lengua de Trapo, 2002). Ὁ Pedro Ugarte εἶ­ναι πε­ζο­γρά­φος καὶ ποι­η­τής. Γεν­νή­θη­κε τὸ 1963 στὸ Μπιλ­μπάο τῆς Ἱσπα­νί­ας ὅπου καὶ σπού­δα­σε Νο­μι­κὴ στὸ Πα­νε­πι­στή­μιο Deusto. Τε­λευ­ταῖο του βι­βλίο ἡ συλ­λο­γὴ δι­η­γη­μά­των Un lugar mejor (2024). Μετάφραση ἀπὸ τὰ ἱσπανικά: Κων­σταν­τῖ­νος Πα­λαι­ο­λό­γο­ς (Ἀ­θή­να 1963). Κα­θη­γη­τὴς Με­τα­φρα­σε­ο­λο­γί­ας στὸ Ἀ­ρι­στο­τέ­λει­ο Πα­νε­πι­στή­μιο Θεσ­σα­λο­νί­κης. Δι­δά­σκει, ἐ­πί­σης, Ἰ­σπα­νι­κὴ Λο­γο­τε­χνί­α στὸ Ἑλ­λη­νι­κὸ Ἀ­νοι­κτὸ Πα­νε­πι­στή­μιο. Ἔ­χει με­τα­φρά­σει ἀ­πὸ τὰ ἰ­σπα­νι­κὰ στὰ ἑλ­λη­νι­κὰ ἔρ­γα τῶν Ἐ. Σάμ­πα­το, Μ. Ἀλ­το­λαγ­κί­ρε, Ἰ. Ἀλ­δε­κό­α, Μ. Βάθ­κεθ Μον­ταλ­μπάν, Χ. Γι­α­μα­θά­ρες, Ρ. Τσίρ­μπες, Χ. Ἀ­γέ­στα, Λ.Μ. Πα­νέ­ρο, Σ. δὲ Τό­ρο, Ἀ. Μπρά­ις Ἐ­τσε­νί­κε, Ἀ. Τρα­πι­έ­γιο, Ἀ. Γκα­μο­νέ­δα, Σ. Πά­μι­ες καὶ Ἀ. Κου­έ­το με­τα­ξὺ ἄλ­λων.