ΠΑΡΕΛΑΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΗΛΙΟΥΠΟΛΗ

 

του Γιάννη  Σχίζα

Πολλές παρελάσεις παρακολούθησα ή ήμουν συμμέτοχος , στον γενέθλιο τόπο μου, στην Ηλιούπολη. Πολλές απ’ αυτές γίνονταν από τα σχολεία της περιοχής, άλλες γίνονταν «στην τύχη», από περιστάσεις που δεν προσδιορίζονταν. Ήταν δεκαετία του 50 ή αρχές της δεκαετίας του 60, μερικές από τις πρώτες τις έβλεπα με συμπάθεια γιατί «εξοικονομούσαν χρόνο» σχολικό σε διάφορες προπαρασκευαστικές ενέργειες, αλλά ήμουν εχθρός των πανηγυρικών λόγων με τους οποίους ξεκίναγαν ή κατέληγαν.

Πάντως υπήρχαν τρεις παρελάσεις που δεν ετύγχαναν της επιδοκιμασίας ή αποδοκιμασίας μου: Η μια ήταν η παρέλαση της βασιλικής ύλης, απρόσμενη πραγματικά, χωρίς προετοιμασία, με τα καμαρωτά της άλογα, η άλλη η παρέλαση των ΕΣΑτζήδων , που χρησιμοποιούσαν ένα ιδιαίτερο τρόπο να πιάνονται ενώ οι μοτοσυκλέτες τους βρίσκονταν σε κίνηση.

Η τρίτη και πιο ενδιαφέρουσα ήταν η παρέλαση των ….γαλοπούλων(!), που γίνονταν τις μέρες πριν τα Χριστούγεννα, που καθορίζονταν από την «χειραγώγηση» δυο μεγάλων καλαμιών από τον ιδιοκτήτη του κοπαδιού, ενώ τα ζώα έβαιναν αθώα επί σφαγήν...

Τελικά πέρασαν χρόνια μέχρι να συμφιλιωθώ με το φαινόμενο : Να δεχθώ τις παρελάσεις, σαν έκφραση ιστορικής μνήμης αλλά και σαν έκφραση συλλογικών τόπων και αποφασιστικότητας για το μέλλον.
Να τις δεχθώ με όλες τις αισθητικές τους ατέλειες, με το κιτσαριό και τους λόγους των δημοσιογράφων και όλα τα ελαττώματά τους. Ακόμη και με την έκθεσή τους στην κριτική, όπως πχ η σημερινή παρέλαση για την 25η Μαρτίου : Η οποία μου φάνηκε ελλειπτική , ίσως γιατί δώσαμε τους εξοπλισμούς μας στην Ουκρανία ή στη Σαουδική Αραβία, για λόγους -τουλάχιστον- άγνωστους.
Στη φωτογραφία είναι ένας παλιός ήρωας της Επανάστασης του 1821, γηραλέος, που ανέβηκε τα σκαλιά του Φωτογραφείου για να φωτογραφηθεί – τότε, η τέχνη της αποτύπωσης του παρόντος ήταν μεγάλη υπόθεση

ΥΓ.«Μισό αιώνα ύστερα από τη μάχη που δόθηκε στη Γραβιά, ένας γηραλέος, μα ευθυτενής άνδρας, πού ‘χε πατημένα τα εβδομήντα (συμπολεμιστής του Ανδρούτσου), αφού έκανε το σταυρό του περνώντας μπρος από την εκκλησιά της Χρυσοσπηλιώτισσας, διάβηκε το κατώφλι ενός κτηρίου της πρωτεύουσας, στην οδό Αιόλου. Φόραγε την επίσημη φορεσιά της Βασιλικής Φάλαγγας και με γοργό βήμα, παρά τα χρόνια του, ανέβηκε την ξύλινη σκάλα που οδηγούσε στο επάνω πάτωμα. Εκεί, αντάμωσε τον φωτογράφο των ανακτόρων, Πέτρο Μωραΐτη. Η αγέρωχη μορφή του φουστανελοφόρου, μα και η φορεσιά του, εντυπωσίασαν τους εργαζομένους του ατελιέ, καθώς και τον ίδιο τον φωτογράφο. Ο λιγομίλητος γέροντας, αφού τοποθετήθηκε απέναντι από τον φακό της γιγαντιαίας κάμερας, σύμφωνα πάντα με τις υποδείξεις του καλλιτέχνη, στάθηκε για λίγες στιγμές ακίνητος και ο χώρος γέμισε από τις διηγήσεις της ζωής του. Αυτό ήταν. Η μορφή του, καθώς και η λεβεντιά του, απαθανατίστηκαν στην αιωνιότητα. Ήταν ο ήρωας της Θήβας, ο αγωνιστής της Ελληνικής Επαναστάσεως, Ιωάννης Κλίμακας».**