Γιούρι Ολέσα, Ζήλια

 

μετάφραση-επίμετρο: Νιόβη Ζαμπούκα ISBN: 978-618-5926-18-2 Σελ.: 216 Σχήμα: 12x20 εκ. Τιμή: 15,50€ Αγορά Τα πρώτα χρόνια της ρωσικής επανάστασης, στο τέλος ενός κόσμου και στην αρχή ενός νέου, δύο αντίθετες δυνάμεις βρίσκονται σε σύγκρουση: από τη μια η θετικότητα της οικοδόμησης της νέας κοινωνίας, όπου τα πλακάκια του πατώματος θα λούζονται στον ήλιο, τα χάλκινα καζάνια θα ακτινοβολούν, τα πιάτα θ’ αστράφτουν λευκά σαν τα κρίνα, το γάλα θα είναι βαρύ σαν τον υδράργυρο κι η σούπα θα αναδίδει μια τέτοια ευωδιά που θα ζηλεύουν τα λουλούδια στα τραπέζια· κι από την άλλη η νοσταλγία, η συνομωσία των χαμένων συναισθημάτων της εποχής που τελειώνει, η τελευταία παρέλαση των πρώην ανθρώπων, οι αναζητητές της ατομικής ευτυχίας, τα παράσιτα και οι κωμικές φιγούρες. Ο Αντρέι Μπάμπιτσεφ, πρότυπο του νέου σοβιετικού τεχνοκράτη, έχει περιμαζέψει στο σπίτι του τον περιθωριακό, ανασφαλή και ευαίσθητο Καβαλέροφ, ο οποίος τον ζηλεύει βαθιά αλλά παράλληλα τον περιφρονεί γιατί έχει χάσει το πάθος και την ποιητική ευαισθησία του παλιού αιώνα. Με απροσδόκητο χιούμορ, αυτοσαρκασμό και οξύτητα, με μια πένα που αστράφτει, ο Γιούρι Ολέσα περιγράφει το τέλος μιας εποχής, μια μεταβατική περίοδο, που χρειάζεται τους δικούς της μύθους και παραμύθια. Ο Γιούρι Ολέσα (1899-1960), πεζογράφος και θεατρικός συγγραφέας, αποτελεί μια από τις πιο ιδιότυπες και αντιφατικές μορφές της ρωσικής λογοτεχνίας του Μεσοπολέμου. Γεννήθηκε στη Γιελισαβετγκράντ (το σημερινό Κροπιβνίτσκι της Ουκρανίας) και μεγάλωσε στην Οδησσό. Σπούδασε νομικά, χωρίς να ολοκληρώσει τις σπουδές του, κατατάχτηκε εθελοντικά στον Κόκκινο Στρατό, και αργότερα αναμείχθηκε στους λογοτεχνικούς κύκλους της Μόσχας, μαζί με συγγραφείς όπως οι Ιλφ και Πετρόφ, ο Μπουλγκάκοφ, ο Κατάγιεφ και ο Ζόσενκο. Καθιερώθηκε το 1927 με το μυθιστόρημα Ζήλια, που τον έκανε διάσημο αλλά και ύποπτο στα μάτια της επίσημης κριτικής λόγω του ειρωνικού και αμφίσημου χαρακτήρα του. Τις επόμενες δεκαετίες έγραψε ελάχιστη πεζογραφία και στράφηκε κυρίως στη συγγραφή θεατρικών έργων και σεναρίων. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο έζησε σε σχετική σιωπή και απομόνωση, ασκώντας αυτό που ο ίδιος περιέγραφε ως «δικαίωμα στην απελπισία». Πέθανε στη Μόσχα το 1960. Copyright ©2026 Αντίποδες Μαντζάρου 8, 10672, Αθήνα www.antipodes.gr info@antipodes.gr Τηλ.: 210-6471188