Ζήσης Σαρίκας: Οἱ τρε­λοὶ τῆς γει­το­νιᾶς

 

planodion on 8 Φεβρουάριος 2026 Ζήσης Σαρίκας (Ἀφιέρωμα 11/22) Οἱ τρε­λοὶ τῆς γει­το­νιᾶς ΤΑΝ ὁ Γα­λα­νά­κης ὁ φτω­χὸς μὲ τὰ σκυ­λί­σια μά­τια καὶ τὸ στε­νὸ κού­τε­λο, ποὺ κοί­τα­ζε γύ­ρω τρι­γύ­ρω πι­στεύ­ον­τας πὼς ὅλοι θέ­λαν τὸ κα­κό του καὶ τοῦ 'στη­ναν πα­γί­δες. Ἦταν ὁ θε­ό­ρα­τος Εὐ­τύ­χης, μὲ κά­τι φα­βο­ρί­τες σὰν ἥρω­ας τοῦ Ντί­κενς, ποὺ ἐρ­χό­ταν τὰ με­ση­μέ­ρια τῶν γιορ­τῶν κά­τω ἀπ' τὰ μπαλ­κό­νια μας καὶ οὔρ­λια­ζε «πού­στη­δες, ἐσεῖς τρῶ­τε, πί­νε­τε καὶ γα­μά­τε, καὶ τὸν φου­κα­ρᾶ τὸν Εὐ­τύ­χη κα­νέ­νας δὲν τὸν σκέ­φτε­ται». Ἦταν ὁ Πα­να­γιώ­της, ποὺ μᾶς ἔδει­χνε τὸ που­λί του μὲ μά­τια ποὺ λαμ­πύ­ρι­ζαν κι ὕστε­ρα ἄρ­χι­ζε νὰ τὸ παί­ζει, ὥσπου νὰ ὁρ­μή­σου­με πά­νω του φω­νά­ζον­τας «μπού­γιο». Ἦταν ἡ ρέγ­κα ὁ Ἀλέ­κος, ποὺ νό­μι­ζε πὼς ἦταν ὁ ναύ­αρ­χος τοῦ NΑ­ΤΟ Ὁρά­τιος Ρι­βέ­ρο, κι ὅλο μᾶς ἀνα­κοί­νω­νε τὴν ἔκ­βα­ση τῶν ραν­τε­βοῦ ποὺ εἶ­χε κλεί­σει μὲ νε­κροὺς καὶ ζων­τα­νοὺς ἡγέ­τες.         Ἀν­θρώ­πι­νη κα­κία, μο­να­ξιά, σὲξ καὶ ἐξου­σία.        Ἀπο­λύ­τως λο­γι­κὰ πράγ­μα­τα, δι­κά μας. Πηγή: Ζή­σης Σα­ρί­κας, Ψί­χου­λα, Μι­κρὰ πε­ζά, Πα­νο­πτι­κόν, Γ΄ ἔκ­δο­ση, 2019 (Α΄ ἔκ­δο­ση, Νη­σῖ­δες, 1998). Γιὰ τὸ ἀ­φι­έ­ρω­μα δεῖ­τε τὴν Εἰ­σα­γω­γή: Γιάν­νης Πα­τί­λης: «Ζή­σης Σα­ρί­κας. Ἕνας ὀξὺς ἐλευ­θε­ρια­κὸς πα­ρα­τη­ρη­τὴς τῆς νε­ο­ελ­λη­νι­κῆς πραγ­μα­τι­κό­τη­τας» Ζή­σης Σα­ρί­κας (Θεσ­σα­λο­νί­κη, 1953). Σπού­δα­σε Nε­ο­ελ­λη­νι­κὴ Φι­λο­λο­γία καὶ Φι­λο­σο­φία στὴ Φι­λο­σο­φι­κὴ Σχο­λὴ τοῦ Ἀρι­στο­τε­λεί­ου Πα­νε­πι­στη­μί­ου Θεσ­σα­λο­νί­κης. Εἶ­ναι συγ­γρα­φέ­ας, με­τα­φρα­στὴς καὶ ἐπι­με­λη­τὴς ἐκ­δό­σε­ων. Ἔγρα­ψε τὰ βι­βλία: Μῦ­θοι τῆς τε­χνο­λο­γί­ας (Ἐκ­δο­τι­κὴ Θεσ­σα­λο­νί­κης, 1987), Ψί­χου­λα: μι­κρὰ πε­ζά (Νη­σῖ­δες, 1998· Πα­νο­πτι­κόν, 2008), Τὸ ὅρα­μα τοῦ ὑπε­ράν­θρω­που: μιὰ ἑρ­μη­νεία τοῦ ἔρ­γου τοῦ Φρίν­τριχ Νί­τσε «Ἔ­τσι μί­λη­σε ὁ Ζα­ρα­τού­στρα» (Νη­σῖ­δες, 2003· Βά­νιας, 2008· Πα­νο­πτι­κόν, 2014), Μα­κριὰ ἀπ' τὸν κό­σμο (Πα­νο­πτι­κόν, 2008), Ἀν­θρώ­πι­νες σκιές (Πα­νο­πτι­κόν, 2012), Κυ­ρια­κὴ ρε­πό (Ἑστία, 2014). Ἔχει με­τα­φρά­σει στὰ ἑλ­λη­νι­κὰ τὸ σύ­νο­λο τοῦ φι­λο­σο­φι­κοῦ ἔρ­γου τοῦ Φρίν­τριχ Νί­τσε, ἔρ­γο ποὺ δι­ήρ­κε­σε εἴ­κο­σι χρό­νια, κα­θὼς καὶ ἔρ­γα τῶν Ντιν­τε­ρό, Μπα­κού­νιν, Στίρ­νερ, Φρόϊντ, Φου­κό, Μπον­τρι­γιάρ, Κα­στο­ριά­δη, Κοϊ­ρὲ καὶ τῶν στο­χα­στῶν τῆς Σχο­λῆς της Φραν­κφούρ­της. Ὑπῆρ­ξε διευ­θυν­τὴς τῆς σει­ρᾶς ἀρ­χαί­ων Ἑλ­λή­νων συγ­γρα­φέ­ων στὶς ἐκ­δό­σεις Ἐξάν­τας, κα­θὼς καὶ τοῦ βρα­χύ­βιου ἐκ­δο­τι­κοῦ οἴ­κου τοῦ Ἀρι­στο­τε­λεί­ου Πα­νε­πι­στη­μί­ου Θεσ­σα­λο­νί­κης. Τὸν Νο­έμ­βριο τοῦ 2016 τι­μή­θη­κε ἀπὸ τὴν Ἑται­ρεία Συγ­γρα­φέ­ων μὲ τὸ βρα­βεῖο "Δι­δῶ Σω­τη­ρί­ου" γιὰ τὸ σύ­νο­λο τοῦ ἔρ­γου του. Ση­μαν­τι­κὴ ἐ­νη­με­ρω­ση γιὰ τὴν πο­ρεί­α τοῦ ἱ­στο­λο­γί­ου: Δεῖ­τε ἐ­δῶ: Γιάν­νης Πα­τί­λης: Πλα­νό­δι­ον – Ἱ­στο­ρί­ες Μπον­ζάι. Στρο­φή .