|
planodion on 1 Φεβρουάριος 2026
|

Ζήσης Σαρίκας
(Ἀφιέρωμα 10/22)
Ἡ κότα
ΤΟ
ΠΑΛΙΟ ΣΠΙΤΙ εἴχαμε κοτέτσι ἔξω στὴν αὐλή. Μιὰ κότα, κάθε πρωΐ,
μόλις καταλάβαινε πὼς εἴχαμε ξυπνήσει, ὁρμοῦσε μὲ μανία
πάνω στὴν πόρτα, ραμφίζοντάς την, κακαρίζοντας καὶ χτυπῶντας
τὰ φτερά της, γιὰ νὰ τῆς ρίξουμε τὸ καλαμπόκι. Ἦταν, ἡ
ἀφιλότιμη, πετσὶ καὶ κόκαλο, σὰν ξωτικό, ξεμαλλιασμένη
μάγισσα, μὲ κιτρινόασπρα φτερά. Τὴν λέγαμε Παρτάλω. Ἔτρωγε,
ἔτρωγε καὶ τίποτε δὲν ἔδινε. Ὅταν τέλος τὴν σφάξαμε, τὸ κρέας
της δὲν ἔβραζε. Ὅπως καὶ μερικοὶ ἐξ ἡμῶν, ἦταν μόνο γιὰ τὸ λαβεῖν
καὶ ὄχι γιὰ τὸ δοῦναι.

Πηγή: Ζήσης Σαρίκας, Ψίχουλα, Μικρὰ πεζά, Πανοπτικόν, Γ΄ ἔκδοση, 2019 (Α΄ ἔκδοση, Νησῖδες, 1998).
Ζήσης Σαρίκας
(Θεσσαλονίκη, 1953). Σπούδασε Nεοελληνικὴ Φιλολογία καὶ
Φιλοσοφία στὴ Φιλοσοφικὴ Σχολὴ τοῦ Ἀριστοτελείου
Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Εἶναι συγγραφέας,
μεταφραστὴς καὶ ἐπιμελητὴς ἐκδόσεων. Ἔγραψε τὰ βιβλία: Μῦθοι τῆς τεχνολογίας (Ἐκδοτικὴ Θεσσαλονίκης, 1987), Ψίχουλα: μικρὰ πεζά (Νησῖδες, 1998· Πανοπτικόν, 2008), Τὸ ὅραμα τοῦ ὑπεράνθρωπου: μιὰ ἑρμηνεία τοῦ ἔργου τοῦ Φρίντριχ Νίτσε «Ἔτσι μίλησε ὁ Ζαρατούστρα» (Νησῖδες, 2003· Βάνιας, 2008· Πανοπτικόν, 2014), Μακριὰ ἀπ' τὸν κόσμο (Πανοπτικόν, 2008), Ἀνθρώπινες σκιές (Πανοπτικόν, 2012), Κυριακὴ ρεπό
(Ἑστία, 2014). Ἔχει μεταφράσει στὰ ἑλληνικὰ τὸ σύνολο τοῦ
φιλοσοφικοῦ ἔργου τοῦ Φρίντριχ Νίτσε, ἔργο ποὺ διήρκεσε
εἴκοσι χρόνια, καθὼς καὶ ἔργα τῶν Ντιντερό, Μπακούνιν,
Στίρνερ, Φρόϊντ, Φουκό, Μποντριγιάρ, Καστοριάδη, Κοϊρὲ καὶ τῶν
στοχαστῶν τῆς Σχολῆς της Φρανκφούρτης. Ὑπῆρξε διευθυντὴς τῆς
σειρᾶς ἀρχαίων Ἑλλήνων συγγραφέων στὶς ἐκδόσεις Ἐξάντας,
καθὼς καὶ τοῦ βραχύβιου ἐκδοτικοῦ οἴκου τοῦ Ἀριστοτελείου
Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Τὸν Νοέμβριο τοῦ 2016 τιμήθηκε
ἀπὸ τὴν Ἑταιρεία Συγγραφέων μὲ τὸ βραβεῖο "Διδῶ Σωτηρίου" γιὰ
τὸ σύνολο τοῦ ἔργου του.
|
|
|
|
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου