Ἀλέξανδρος Βαναργιώτης: Μάξι

 

planodion on 10 Φεβρουάριος 2026 Ἀλέξανδρος Βαναργιώτης Μά­ξι ΓΑΛΕ ΜΕ ΜΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ» μοῦ εἶ­πε, «γιὰ νὰ θυ­μᾶ­σαι». Ὁ Μά­ξι —ἀπὸ τὸ Μα­ξι­μί­λιαν— κα­θη­γη­τὴς φυ­σι­κῆς ἀγω­γῆς στὸ σχο­λεῖο, κά­λυ­πτε προ­σω­ρι­νὰ ἕνα κε­νὸ με­ρι­κῶν ὡρῶν ποὺ προ­έ­κυ­ψε, λό­γῳ ἀσθέ­νειας μιᾶς συ­να­δέλ­φου. Εἶ­χε βγεῖ στὴ σύν­τα­ξη πρὶν με­ρι­κὰ χρό­νια, τὰ παι­διά του ἦταν με­γά­λα καὶ ἐρ­γά­ζον­ταν στὸ ἐξω­τε­ρι­κό. Πο­λὺ ζε­στὸς ἄν­θρω­πος. Ἤξε­ρε σπα­στὰ τὰ Ἑλ­λη­νι­κὰ καὶ ἤπια­με κα­φὲ μιὰ δυὸ φο­ρὲς στὸ κα­φε­νεῖο κον­τὰ στὸ σχο­λεῖο, λέ­γον­τας ὁ κα­θέ­νας τὰ δι­κά του. Κά­πνι­ζε πά­ρα πο­λύ, γιαυ­­τό στὸ κα­φε­νεῖο καὶ τὸν χει­μῶ­να κα­θό­ταν ἔξω. Πό­ζα­ρε χα­μο­γε­λῶν­τας καὶ κρα­τῶν­τας μὲ τὸ δε­ξί του χέ­ρι τὸ πα­κέ­το τῶν τσι­γά­ρων, ἔτσι ὥστε νὰ φαί­νε­ται κα­θα­ρὰ τὸ χρῶ­μα. «Δύο κου­τιά, σὲ πα­ρα­κα­λῶ» πρό­σθε­σε.        Ἑτοι­μα­ζό­μα­σταν νὰ φύ­γου­με γιὰ τὶς γιορ­τὲς τῶν Χρι­στου­γέν­νων. Κά­θε φο­ρὰ ρω­τού­σα­με τοὺς συ­να­δέλ­φους τῆς Ἀλ­βα­νί­ας ἂν στὴν ἐπι­στρο­φὴ ἤθε­λαν νὰ τοὺς φέ­ρου­με κά­τι ποὺ χρειά­ζον­ταν. Ὁρι­σμέ­νοι ζη­τοῦ­σαν φάρ­μα­κα, κά­ποιες κο­πέ­λες καλ­λυν­τι­κά. Δὲν ἦταν εὔ­κο­λο γιὰ τοὺς πε­ρισ­σό­τε­ρους νὰ πᾶ­νε στὴν Ἑλ­λά­δα. Δὲν εἶ­χαν μέ­σο. Τὰ ντε­πὸν καὶ οἱ ἀσπι­ρί­νες ἦταν πε­ρι­ζή­τη­τα. Ὁ Μά­ξι ἤθε­λε τσι­γά­ρα. Δύο κοῦ­τες ἀπὸ τὰ Ντού­τι φρί. Δὲν ὑπῆρ­χε με­γά­λη ποι­κι­λία, ἀλ­λὰ τὰ τσι­γά­ρα εἶ­χαν πράγ­μα­τι πο­λὺ οἰ­κο­νο­μι­κὴ τι­μὴ στὰ σύ­νο­ρα. Γιὰ τὸν λό­γο αὐ­τὸ δὲν ἐπι­τρε­πό­ταν ἡ ἀγο­ρὰ πολ­λῶν συ­σκευα­σιῶν, ὥστε νὰ ἀπο­φεύ­γε­ται ἡ πα­ρά­νο­μη πώ­λη­ση.        Τὴν ἡμέ­ρα τῶν Φώ­των φορ­τώ­σα­με τὸ αὐ­το­κί­νη­το καὶ πή­ρα­με τὸν δρό­μο γιὰ πί­σω. Περ­νῶν­τας τὰ σύ­νο­ρα τῆς Ἑλ­λά­δας μπή­κα­με στὸ κα­τά­στη­μα γιὰ τὰ τσι­γά­ρα. Ἔβγα­λα τὸ κι­νη­τὸ καὶ κοί­τα­ξα τὴ φω­το­γρα­φία μὲ τὸν Μά­ξι καὶ τὰ τσι­γά­ρα. «Κοί­τα τί ὡραία φω­το­γρα­φία βγῆ­κε» εἶ­πα στὴ Ἐλ­πί­δα. «Θὰ μπο­ροῦ­σε νὰ εἶ­ναι φω­το­γρα­φία δια­φή­μι­σης».         Τὴν ἄλ­λη μέ­ρα ἀνα­ζή­τη­σα τὸν Μά­ξι στὸ σχο­λεῖο. Δὲν τὸν βρῆ­κα. «Θὰ εἶ­ναι οἱ μέ­ρες ποὺ δὲν ἔχει μά­θη­μα», σκέ­φτη­κα. Ἐπει­δὴ δὲν τὸν βρῆ­κα καὶ τὴν ἑπό­με­νη, ρώ­τη­σα τὸν Θω­μᾶ μὲ τὸν ὁποῖο ἔκα­ναν πα­ρέα. «Δὲν τὰ μά­θα­τε ἐσεῖς;» ἀπό­ρη­σε. «Ὁ Μά­ξι ἔπα­θε ἐγ­κε­φα­λι­κὸ μέ­σα στὶς γιορ­τές. Ἦρ­θε καὶ τὸν πῆ­ρε ὁ γιός του στὴ Σου­η­δία ὅπου τὰ νο­σο­κο­μεῖα εἶ­ναι κα­λύ­τε­ρα. Εἶ­ναι σὲ κρί­σι­μη κα­τά­στα­ση, μᾶς εἶ­παν».        Γιὰ με­γά­λο διά­στη­μα ὁ Μά­ξι πά­λευε γιὰ τὴ ζωή του. Τε­λι­κὰ τὰ κα­τά­φε­ρε. Δὲν μπό­ρε­σε ὅμως νὰ ξα­να­μι­λή­σει. Εἶ­χε ὡστό­σο ἐπα­φὴ μὲ τὸ πε­ρι­βάλ­λον. Κι­νοῦν­ταν σὲ ἀνα­πη­ρι­κὸ ἀμα­ξί­διο, τὸ ὁποῖο ἔσπρω­χνε κά­ποιος δι­κός του.        Μᾶς ἔμει­ναν δύο κοῦ­τες μὲ τσι­γά­ρα τοῦ μα­νιώ­δους κα­πνι­στῆ Μά­ξι καὶ μιὰ ὡραία φω­το­γρα­φία. Τὰ τσι­γά­ρα τε­λι­κὰ τὰ πῆ­ρε καὶ τὰ πού­λη­σε λα­θραῖα μιὰ συ­νά­δελ­φος ποὺ εἶ­χε μα­γα­ζὶ μὲ ψι­λι­κά. Ὅταν νο­σταλ­γῶ τὴ ζωὴ στὸ Κολ­λέ­γιο «Πνοὴ Ἀγά­πης» στοὺς Ἁγί­ους Σα­ράν­τα καὶ κοι­τά­ζω τὶς φω­το­γρα­φί­ες μὲ τὰ παι­διὰ καὶ τοὺς συ­να­δέλ­φους, βλέ­πω καὶ τὸν Μά­ξι. Τὸν ἀκούω μὲ ἐκεῖ­νο τὸ ζε­στὸ καὶ λε­βέν­τι­κο ὕφος νὰ μοῦ λέ­ει: «Δυὸ κου­τιὰ σὲ πα­ρα­κα­λῶ». Πηγή: Πρώτη δημοσίευση. Ἀ­λέ­ξαν­δρος Βα­ναρ­γι­ώ­τη­ς (Τρί­κα­λα Θεσσα­λονί­κη, 1966). Σπού­δα­σε στὸ Κλα­σι­κὸ Τμῆ­μα τῆς Φι­λο­σο­φι­κῆς Σχο­λῆς Ἰ­ω­αν­νί­νων. Ἐρ­γά­ζε­ται ὡς κα­θη­γη­τὴς Φι­λό­λο­γος στὴ δη­μό­σια Μέση Ἐκ­παί­δευ­ση. Δη­μο­σί­ευ­σε τὶς συλ­λο­γὲς δι­η­γη­μά­τω­ν Δι­η­γή­μα­τα γιὰ τὸ τέ­λος τῆς μέ­ρα­ς (Ἐκ­δό­σεις Λο­γεῖ­ον, Τρί­κα­λα, 2009), Ἡ θε­ω­ρί­α τῶν χαρ­τα­ε­τώ­ν (ἐκδ. Πα­ρά­ξε­νες Μέ­ρες, Ἀ­θή­να, 2014) καὶ Κα­τὰ μῆ­κος τῆς Ἐ­θνι­κῆς Ὀ­δοῦ (Εὔ­μα­ρος 2019). Ση­μαν­τι­κὴ ἐ­νη­με­ρω­ση γιὰ τὴν πο­ρεί­α τοῦ ἱ­στο­λο­γί­ου: Δεῖ­τε ἐ­δῶ: Γιάν­νης Πα­τί­λης: Πλα­νό­δι­ον – Ἱ­στο­ρί­ες Μπον­ζάι. Στρο­φή .