Μετά τη θερμή αποδοχή από κοινό και κριτικούς, η παράσταση των Δημήτρη Καρατζιά - Μάνου Αντωνιάδη «Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν» (They Shoot Horses, Don't They?), βασισμένη στην συγκλονιστική νουβέλα του Horace McCoy, συνεχίζεται μέχρι την Κυριακή των Βαΐων (5/04) κάθε Σάββατο και Κυριακή στις 20:30 στο θέατρο Εν Αθήναις.
Με εκτίμηση
Δημήτρης Καρατζιάς (6945993870)
Νταίζη Λεμπέση (επικοινωνία παράστασης)
Κ. 690 8502631,
e-mail: daisylempesi@hotmail.gr
Υ.Γ: Για να παρακολουθήσετε την παράσταση, συνεντεύξεις από τους συντελεστές ή οτιδήποτε χρειαστείτε μη διστάσετε να επικοινωνήσετε μαζί μας
Μετά τη θερμή αποδοχή από κοινό και κριτικούς,
η παράσταση
των
Δημήτρη Καρατζιά - Μάνου Αντωνιάδη
«Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν»
βασισμένη στην νουβέλα του Horace McCoy,
συνεχίζεται
μέχρι
την Κυριακή των Βαΐων
κάθε
Σάββατο και Κυριακή στις 20:30 στο θέατρο Εν Αθήναις,
Μετά τη θερμή αποδοχή από κοινό και κριτικούς, η παράσταση των Δημήτρη Καρατζιά - Μάνου Αντωνιάδη «Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν» (They Shoot Horses, Don't They?), βασισμένη στην συγκλονιστική νουβέλα του Horace McCoy, συνεχίζεται μέχρι την Κυριακή των Βαΐων (5/04) κάθε Σάββατο και Κυριακή στις 20:30 στο θέατρο Εν Αθήναις.
Λίγα λόγια για το Έργο:
1932, στην «Αμερική της Μεγάλης Ύφεσης*». Σε μια αποβάθρα αναψυχής, στη Σάντα Μόνικα της Καλιφόρνια, δίπλα στο Χόλιγουντ, ένας ακόμη «μαραθώνιος χορού*» ξεκινάει. Δεκάδες νέοι, φτωχοί, άνεργοι και άστεγοι, θύματα της κρίσης που μαστίζει τη χώρα, διεκδικούν μια θέση. Κίνητρο το μεγάλο έπαθλο αλλά και η δωρεάν διαμονή και διατροφή για όσο κρατήσει ο χορός. Στόχος ένα καλύτερο μέλλον, μια πιο ανθρώπινη ζωή και γιατί όχι, μια καριέρα στον κινηματογράφο. Το Αμερικάνικο όνειρο!
Οι κανόνες του μαραθωνίου, σκληροί και αδυσώπητοι. Οι διαγωνιζόμενοι πρέπει με κάθε τρόπο να παραμείνουν όρθιοι, χορεύοντας αδιάκοπα, με ελάχιστα διαλείμματα, για μέρες, εβδομάδες, μήνες, μέχρι τελικής κατάρρευσης. Νικητής, το τελευταίο ζευγάρι που θα κρατηθεί όρθιο.
Για 52 μέρες, παρακολουθούμε τις ιστορίες δώδεκα συμμετεχόντων και των διοργανωτών του διαγωνισμού. Από την μία, οι ζωές, τα όνειρα, οι ελπίδες, οι προσπάθειες, οι αποτυχίες και από την άλλη η εκμετάλλευση της ανθρώπινης ανάγκης, η εξαθλίωση ως ψυχαγωγία και η απελπισία ως θέαμα. Άνθρωποι που ωθούνται πέρα από τα σωματικά και ψυχικά τους όρια προς τέρψιν του κοινού.
Ποιος θα κερδίσει το έπαθλο; Ποιος θα είναι ο μεγάλος νικητής σε αυτόν τον μαραθώνιο, που σταδιακά μετατρέπεται σε σκληρό διαγωνισμό, σε απάνθρωπο αγώνα αντοχής, σε άγριο Freak Show, που δεν χωράει αξιοπρέπεια, συμπόνια, συναισθηματισμός και χλευάζει τον ίδιο τον άνθρωπο. Όλα επιτρέπονται φτάνει να έρθουν κι άλλοι θεατές. Ολοένα και περισσότεροι. Που γίνονται συμμέτοχοι στο θέαμα. Που διψάνε για την πτώση των χορευτών, ανακουφισμένοι που οι ίδιοι παραμένουν θεατές κι όχι διαγωνιζόμενοι σε αυτό το σκληρό παιχνίδι επιβίωσης.
Το They Shoot Horses, Don't They? παρουσιάστηκε στον κινηματογράφο σε σκηνοθεσία Sydney Pollack, με τους Jane Fonda, Gin Young, Michael Sarrazin, Susannah York κ.α. Απολογισμός 25 υποψηφιότητες και 11 βραβεία στα Oscar, Bafta, Golden Globes κ.α
*Η «Αμερική της Μεγάλης Ύφεσης».
Η «Μεγάλη Ύφεση» στην Αμερική (1929–1939) ήταν μια δεκαετία οικονομικής εξαθλίωσης, φτώχειας, ανεργίας, μετανάστευσης, κοινωνικής απόγνωσης και βαθιάς αλλαγής.
Μετά το Χρηματιστηριακό Κραχ του 1929, εκατοντάδες τράπεζες πτώχευσαν και εκατομμύρια άνθρωποι έχασαν τις αποταμιεύσεις τους. Παράλληλα χιλιάδες επιχειρήσεις χρεοκόπησαν, βιομηχανίες κατέρρευσαν και εργοστάσια σταμάτησαν την παραγωγή τους. Ταυτόχρονα οι αγρότες εξαθλιώθηκαν, οι μισθοί έπεσαν στο μισό και η ανεργία εκτινάχθηκε στο 25%. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι γυρνούσαν από πόλη σε πόλη αναζητώντας οποιαδήποτε εργασία. Έφτιαχναν παραγκουπόλεις και ολόκληρες οικογένειες έμεναν για χρόνια σε τενεκεδόσπιτα, λιμοκτονώντας και πεθαίνοντας από υποσιτισμό. Θεωρείται η πιο σκοτεινή περίοδος της αμερικανικής ιστορίας του 20ου αιώνα.
*Τι ήταν οι «Μαραθώνιοι Χορού»;
Διαγωνισμοί αντοχής, όπου ζευγάρια χόρευαν νύχτα - μέρα, συνεχόμενα, με ολιγόλεπτα διαλείμματα και ελάχιστο ύπνο, για εβδομάδες, ακόμη και για μήνες. Στόχος τους να μείνουν οι τελευταίοι όρθιοι για να κερδίσουν το χρηματικό έπαθλο του διαγωνισμού.
Τη δεκαετία του 1920 οι μαραθώνιοι αυτοί ήταν η τελευταία λέξη της μόδας στην ψυχαγωγία. Ο κόσμος έψαχνε ευκαιρία να σπάσει τα ρεκόρ σε κάθε είδους δραστηριότητα και ο χορός ήταν μία από αυτές.
Όταν όμως ξέσπασε το Κραχ το 1929 και ο κόσμος πάσχιζε πια να εξασφαλίζει τα προς το ζην, οι επιχειρηματίες εκμεταλλευόμενοι την οικονομική κρίση, μετέτρεψαν αυτούς τους χορούς σε μία άκρως κερδοφόρα επιχείρηση. Για να προσελκύουν διαγωνιζόμενους, κυρίως ανέργους και φτωχούς που προσπαθούσαν να επιβιώσουν κυνηγώντας μια θέση στο Αμερικάνικο όνειρο, παρείχαν δωρεάν διαμονή, φαγητό και μια σχετική ιατρική περίθαλψη! Πολλοί από τους συμμετέχοντες αποκτούσαν χορηγούς, οι οποίοι για να εξασφαλίσουν τη διαφήμιση των προϊόντων τους, έφταναν στο σημείο να τους ταΐζουν ακόμη και 12 φορές την ημέρα, ελπίζοντας ότι με αυτό τον τρόπο τους έδιναν περισσότερη ενέργεια. Αυτό έκανε τη συμμετοχή στους μαραθώνιους χορού ακόμα πιο περιζήτητη, καθώς ελάχιστοι είχαν τη δυνατότητα να τρώνε τόσο πλουσιοπάροχα την εποχή της «Μεγάλης Ύφεσης».
Το κοινό φυσικά, που λάτρευε τη θεατρικότητα των θεαμάτων αρένας, πλήρωνε καθημερινά εισιτήριο για να παρακολουθήσει αυτά τα σκληρά και άγρια show που συνδυάζανε τη μουσική και το χορό, το τραγούδι και το θέατρο με το δράμα όλων αυτών των ανθρώπων που προσπαθούσαν να παραμείνουν όσο το δυνατόν περισσότερο σε αυτούς τους διαγωνισμούς, φτάνοντας στα όρια της κατάρρευσης, αποχωρώντας συνήθως εξαντλημένοι, λιπόθυμοι, τραυματισμένοι, μετά από ψυχολογικά ξεσπάσματα και ψυχωσικά επεισόδια, πολλοί από αυτούς, ακόμη και νεκροί.
Σήμερα θεωρούνται ένα από τα πιο σκοτεινά θεάματα στην αμερικανική λαϊκή κουλτούρα.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Συγγραφέας: Horace McCoy
Μετάφραση, διασκευή: Δημήτρης Καρατζιάς - Μάνος Αντωνιάδης
Σκηνοθεσία, δραματουργική επεξεργασία: Δημήτρης Καρατζιάς
Πρωτότυπη μουσική / Ηχητικό τοπίο / Τραγούδια - Στίχοι: Μάνος Αντωνιάδης
Σκηνικά - Κοστούμια: Γιώργος Λυντζέρης
Σχεδιασμός φωτισμών: Βαγγέλης Μούντριχας - Σεμίνα Παπαλεξανδροπούλου
Χορογράφος: Ναταλία Βαγενά
Φωτογραφίες promotion: Νίκος Ζαχαρόπουλος
Βοηθός Φωτογράφου: Όλγα Ανδιάρη
Φωτογραφίες παράστασης: Χριστίνα Φυλακτοπούλου
Αφίσα: Γιάννης Κεντρωτάς
Trailer : ORKI Productions: https://www.youtube.com/watch?v=t5oq7uSttW0
Βοηθοί Σκηνοθέτη: Λάμπρος Τζώρας, Ελένη Μαζνώκη
Κατασκευή μάσκας: Ελένη Σουμή
Μοδίστρα: Trungel -Nagy Mònika
Εκτυπώσεις / Στάμπες: NtsPrints
Πρόγραμμα παράστασης / κείμενο: Εκδόσεις Αιγόκερως
Επικοινωνία / Προώθηση παράστασης: Νταίζη Λεμπέση
Οργάνωση παραγωγής: Δήμητρα Γεωργοπούλου
Παραγωγή: ΤΕΑΜ VAULT ΑΜΚΕ
Παίζουν: Νίκος Ιωαννίδης, Γιώργος Σεϊταρίδης, Τριανταφυλλιά Ταμπαλιάκη, Ορνέλα Λούτη, Δήμητρα Κολλά, Νικόλας Μπράβος, Στέφανος Κακαβούλης, Χριστίνα Σαμπανίκου, Σωτήρης Μεντζέλος, Αντώνης Αντωνίου, Θάνος Κρομμύδας, Αγάπη Παπαθανασιάδου, Ευάγγελος Ανδρέας Εμμανουήλ, Όλγα Θανασιά, Αλεξάνδρα Γαϊδατζή, Παρασκευή Αλίρη και η Γιάννα Σταυράκη.
Θερμές ευχαριστίες για την πολύτιμη βοήθεια τους στους: Βίκυ Σδούγκου (Βεστιάριο Gardaroba), Γιάννη Οικονομίδη (παντομίμα), Γιώργο Νικολαΐδη (κομμώσεις), Κατερίνα Καρατζιά (μακιγιάζ) και Κωνσταντίνο Θεοδωρακάκη (παρασκήνιο).
ΓΡΑΦΤΗΚΑΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ:
…«Η συγκλονιστική θεατρική παράσταση «Σκοτώνουν τα Άλογα Όταν Γεράσουν», κατά τη γνώμη μου, πιθανότατα θα αποτελέσει την παράσταση της χρονιάς. Μια καθηλωτική θεατρική εμπειρία πάνω στα όρια της ανθρώπινης αντοχής»… Άρης Γαβριελάτος (debop.gr)
…«Η παράσταση μας γέμισε: εικόνες, υπέροχες ερμηνείες, ερωτήματα για την κοινωνία που «αντέχει» αντί να ζει. Η ατμόσφαιρα είναι αδυσώπητη: ένταση που δεν φιλτράρεται, γλώσσα που δεν εξωραΐζει, εικόνες που δεν κρύβουν την ωμότητα του αγώνα για επιβίωση. Το εγχείρημα μόνο εύκολο δεν ήταν, αλλά ο Καρατζιάς με τον Αντωνιάδη τα κατάφεραν. Με 17 ηθοποιούς επί σκηνής, με τους θεατές σε διπλό ρόλο (και χρόνο!), με ένα έργο-μαραθώνιο, κι όμως, ούτε καταλαβαίνεις πότε περνάνε οι περίπου δυόμισι ώρες που διαρκεί, ενώ ταυτόχρονα έχουν κατορθώσει να μεταφέρουν όλη την ατμόσφαιρα της δεκαετίας του ’30, αμέσως μετά το Μεγάλο Κραχ στις ΗΠΑ. Όσο για τους ηθοποιούς, ο Μπράβος και η Θανασιά μας καθήλωσαν, η Παπαθανασιάδου ξεχώρισε, όπως και οι Ιωαννίδης, Αντωνίου (απίστευτα πιστευτοί στους ρόλους τους). Όσο για τις Σαμπανίκου, Λούτη και Κολλά είναι ίσως από τις καλύτερες στιγμές τους στο θεατρικό σανίδι. Και, φυσικά, η υπέροχη Γιάννα Σταυράκη, που το βλέμμα της στην τελευταία σκηνή της αξίωσε κάθε προσδοκία μας»… Νόρα Ράλλη (Η εφημερίδα των Συντακτών, efsyn.gr)
…«Ο Καρατζιάς και ο Αντωνιάδης έστησαν μια παράσταση-μαραθώνιο, που όταν τελειώνει, αισθάνεσαι λες και χόρευες εσύ η ίδια, λες και είναι η δική σου ζωή στα κάγκελα, με στόχο το Μεγάλο Βραβείο που θα σε βγάλει από τα ζόρια σου. Όλοι οι ηθοποιοί είναι σούπερ, ο Γιώργος Σεϊταρίδης που επιστρέφει επιτέλους στο θέατρο κάνει πολύ καλά και ήτανε κρίμα που έλειψε τόσο καιρό, γενικά πάντως: τα σπάνε όλοι. Το θεατρικό, παρόλο που εκτυλίσσεται στην δεκαετία του ‘20, παρά τα ρούχα και αξεσουάρ εποχής, είναι ανατριχιαστικά σύγχρονο. Συνολικά, μια χορταστική παράσταση που σε κάνει να μη θέλεις να ακούσεις για ρηάλιτυ ποτέ πια – ή, σε βάζει στο τριπάκι να τα παρακολουθείς όλα, απλώς με άλλο μάτι»… Μανίνα Ζουμπουλάκη (athensvoice.gr)
…«Ένα από τα πιο συγκλονιστικά κείμενα για την ανθρώπινη αντοχή και απελπισία. Ο Καρατζιάς υπογράφει μια σκηνοθεσία υψηλών απαιτήσεων, απόλυτα δεμένη και γεμάτη ένταση, δημιουργώντας μια ασφυκτική ατμόσφαιρα που σε κρατά καρφωμένο μέχρι το τέλος. Οι μουσικές, πότε εκρηκτικές και πότε γλυκά υπόγειες, λειτουργούν σαν καρδιακός παλμός της παράστασης. Ολόκληρος ο θίασος μας χαρίζει καταπληκτικές ερμηνείες... Η παράσταση δεν είναι απλώς μια θεατρική εμπειρία· είναι μια κάθοδος στην ανθρώπινη ανάγκη, στη φθορά, στην ελπίδα που ψυχορραγεί. Είναι μια βαθιά συγκινητική, αμείλικτη και αποκαλυπτική ανάγνωση του έργου, μια υπενθύμιση για το πόσο κοστίζει η επιβίωση και πόσο εύκολα ένας άνθρωπος μπορεί να μετατραπεί σε «άλογο». Πως η ανθρώπινη εξάντληση μετατρέπεται σε θέαμα, ο πόνος σε διασκέδαση και η ανάγκη σε νόμισμα... Με τη σκηνοθεσία να κινείται ανάμεσα στη σκληρότητα και την ευαισθησία, με μουσική και σκηνικά που υπηρετούν ακριβώς την ασφυκτική ατμόσφαιρα του έργου, και με έναν θίασο που λειτουργεί σαν ενιαίο, πληγωμένο σώμα, η παράσταση δεν αφήνει κανέναν ασυγκίνητο. Αξίζει να την δείτε!»… Βίβιαν Μητσάκου (theaterproject365.gr)
…«Σε ένα δύσκολο εγχείρημα, με μια μεγάλη παραγωγή (17 ηθοποιοί επί σκηνής) σε έναν υποκριτικό και σκηνοθετικό μαραθώνιο, οι Καρατζιάς- Αντωνιάδης κερδίζουν το έπαθλο. Όχι των 1500 δολαρίων, αλλά την επιτυχία του συγκλονιστικού ανεβάσματος μιας από τις καλύτερες παραστάσεις της σεζόν '25-'26... Ένα βαθιά πολιτικό έργο, δυνατό και γεμάτο μηνύματα. Μια σκληρή κι έντονα γοητευτική παράσταση, αφοπλιστικά αληθινή, όπου οι ρυθμοί είναι ζωντανοί, η ροή αδιατάρακτη και η σκηνοθετική γραφή δίνει στα δρώμενα την εγγενή τους ρεαλιστικότητα. Με εκπληκτική κινησιολογία και ευφυέστατη μουσική που διεισδύει εντυπωσιακά στο πνεύμα του συγγραφέα σκιαγραφώντας άψογα το σύνθετο κλίμα του μαραθωνίου. Εξαιρετικοί όλοι οι ηθοποιοί της παράστασης, δημιουργούν ένα σφιχτά δεμένο σύνολο με χημεία κι άψογο συντονισμό»… Λένα Σάββα (θεατρο.gr)
…«Παράσταση «γροθιά» που μας θυμίζει, με έναν δικό της εκσυγχρονισμένο παλμό, ότι η εποχή μας δεν απέχει και πολύ από εκείνη του 1932, όπου δεκάδες νέοι, φτωχοί, άνεργοι και άστεγοι, θύματα της κρίσης που μάστιζε την «Αμερική της Μεγάλης Ύφεσης», διεκδικούσαν μία θέση στους «Μαραθώνιους χορούς» με κίνητρο το μεγάλο έπαθλο αλλά και τη δωρεάν διαμονή και διατροφή για όσο κρατούσε ο χορός! Οι εξαιρετικές ερμηνείες από τον 17μελή θίασο είναι τόσο σωματικές, τόσο εξαντλητικά βιωματικές, που κυριολεκτικά σε κάνουν να νιώθεις τον ιδρώτα και το βάρος του αγώνα πάνω στη σκηνή. Η χημεία τους δε, λειτουργεί σαν ένας δεύτερος αόρατος χορός που απογειώνει την παράσταση. Μπορεί η φράση να είναι… κλισέ, αλλά δεν πρέπει να χάσετε αυτή την παράσταση»… Γρηγόρης Μελάς (newsit.gr)
…«Το «Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν» του Horace McCoy, ενορχηστρωμένο στον πόντο από τον Καρατζιά, δεν εξωραΐζει τον πόνο και τον εξευτελισμό· αντίθετα τα εκθέτει σε ένα πολύ απαιτητικό θέαμα. Προσεγγίζει, με μια σκηνοθεσία υψηλής έντασης, ένα από τα πιο σκληρά έργα της αμερικανικής λογοτεχνίας, με ωμό ρεαλισμό και έντονη κοινωνική ματιά, μετατρέποντας τη σκηνή σε έναν κλειστοφοβικό χώρο διαρκούς δοκιμασίας»… Ντίνα Καρρά (onlytheater.gr)
…«Η σκηνοθεσία του Καρατζιά είναι υποδειγματική, καθώς καταφέρνει όχι μόνο να οργανώσει ένα μεγάλο καστ σε έναν μικρό χώρο, αλλά καθώς η παράσταση εξελίσσεται, αποτυπώνει απόλυτα την αρχική πρόθεση του έργου: ο μαραθώνιος χορού παύει οριστικά να μοιάζει με διαγωνισμό και μετατρέπεται σε μια σχεδόν ανθρωποφαγική τελετουργία. Όλοι μαζί οι ηθοποιοί συνθέτουν έναν σκηνικό χορό που μοιάζει λιγότερο με παράσταση και περισσότερο με ζωντανό, επώδυνο ντοκουμέντο. Ο φωτισμός εναλλάσσεται αριστοτεχνικά και μουσική με έντονες εξάρσεις και υπόγειες διακυμάνσεις, λειτουργεί σαν ο παλμός της παράστασης»…Κάτια Σωτηρίου (mytheatro.gr)
…«Μια από τις πιο καλές παραστάσεις που έχω παρακολουθήσει φέτος και έχω την εντύπωση ότι θα είναι μέσα στις top παραστάσεις του 2026! Κοστούμια, μουσική, χορογραφίες, φωτισμός, σκηνικά και ερμηνείες προσφέρουν μια καθηλωτική εμπειρία με την καθοδήγηση του εξαιρετικού Καρατζιά που σκηνοθετεί με μεγάλη έμπνευση»… Γεώργιος Κονίδης (koukidaki.gr)
…«Μια παράσταση 150 λεπτών που δύσκολα θα αφήσει ακόμη και τον πιο ψαγμένο θεατή ανικανοποίητο. Οι χορογραφίες αξίζουν βραβείο. Οι ερμηνείες των ηθοποιών συλλογικός άθλος. Υπέροχη η Ταμπαλιάκη, συγκλονιστική η Λούτη, φανταστικός ο Αντωνίου, η Σταυράκη αξίζει μεγάλο χειροκρότημα και η Κολλά πρέπει να υπογράφει αυτόγραφα μετά το τέλος της παράστασης»… Ζωή Δημητρίου (ladylike.gr)
…«Μια αριστουργηματική παράσταση με 17 θαυμάσιους ερμηνευτές, που κατάφερε μέσα σε ένα μήνα να γίνει talk of the town... Με τον πιο εμπνευσμένο σκηνοθετικά τρόπο που θα μπορούσαμε να φανταστούμε, ο Καρατζιάς μετέτρεψε κάθε σπιθαμή του Εν Αθήναις, από τα παρασκήνια μέχρι τα καθίσματα, σε ένα vintage speakeasy club της Αμερικής του κραχ, στα σπλάχνα του οποίου ξετυλίγει, μαζί με τον Μάνο Αντωνιάδη στη μετάφραση, τη μουσική και την ηχητική επένδυση, ένα μαραθώνιο χορού απελπισμένων ονείρων και ακραίας επιμονής με έπαθλο ένα θαμπό Αμερικάνικο όνειρο!»… Τάσος Δερτιλης (Grandmagazine.gr)
…«Λειτουργική και εξαιρετικά δυναμική σκηνοθεσία, σωστή πρωτότυπη μουσική επένδυση, εξαιρετικά σκηνικά και κοστούμια, λειτουργικοί φωτισμοί, ανάλογες της εποχής χορογραφίες, υπέροχες ερμηνείες. Είναι εκπληκτικό πόσο σύγχρονο φαίνεται το έργο. Δυστυχώς! Μια παράσταση εμπειρία. Ένα κάλεσμα για σκέψη και αναθεώρηση της ζωής, που έχουμε επιλέξει να ζούμε. Ο αγώνας για την επιτυχία τώρα έχει μια άλλη μορφή, το κυνήγι του χρήματος έχει αλλάξει οδούς, αλλά είναι πάντα εκεί σαν επιλογή, με τρόπους, που δυστυχώς απανθρωπίζουν, διαφθείρουν και αλλοιώνουν το άτομο, την κοινωνία, τον κόσμο όλον»… Μαρία Μαρή (artistico.gr)
…«Διασκευασμένη ευρηματικώς από τους Καρατζιά, Αντωνιάδη η αληθοφανέστατη και παραδόξως επίκαιρη νουβέλα του Horace McCoy, ανεβαίνει με συγκλονιστικό ασθματικό και άκρως θεατρικά αποτελεσματικό τρόπο στην σκηνή του Εν Αθήναις που συμπεριλαμβάνει τους θεατές άμα τη εμφανίσει τους στον υπέροχο αυτό χώρο»… Κωνσταντίνος Μπούρας (Theaterstage)
…«Παράσταση της χρονιάς φαίνεται ότι θα αποτελέσει η 150λεπτη αυτή καλλιτεχνική πρόταση υψηλών απαιτήσεων, βασισμένη στο συγκλονιστικό κείμενο του ΜακΚόυ, σπάνιο δείγμα πραγματικά διαχρονικού έργου, με εκπληκτικές ερμηνείες. Η – άλλοτε εκρηκτική και άλλοτε υπόγεια γλυκόηχη – πρωτότυπη μουσική λειτουργεί σαν καρδιακός παλμός και μαζί με τα σκηνικά και τις χορογραφίες συνθέτουν έναν ασφυκτικό κόσμο, επικίνδυνα οικείο»…Δανάη Μαρίτσα (e-thessalia.gr)
…«Μια σπουδαία παράσταση, τόσο στη σύλληψη της ιδέας, όσο και τον τρόπο που αποδόθηκε θεατρικά και ερμηνευτικά από τους πρωταγωνιστές της, μια υπερπαραγωγή που όμοια της είχαμε χρόνια να δούμε σε θεατρική σκηνή. Σκηνοθεσία εκπληκτική, σε ένα έργο πιο επίκαιρο από ποτέ, μοναδική πρωτότυπη μουσική, υπέροχα σκηνικά και κοστούμια. Καλοδουλεμένοι ρόλοι και υπέροχες ερμηνείες από όλους τους πρωταγωνιστές της που δίνουν την ψυχή τους στην σκηνή. Μια παράσταση υπερθέαμα που δεν πρέπει κανείς να χάσει»… Γιώργος Λιναρίτης (ArtMagazino)
…«Η ιστορία διαδραματίζεται το 1932, στην Αμερική της Μεγάλης Ύφεσης. Όμως αυτό που βλέπεις στη σκηνή είναι ανατριχιαστικά παρόν. Ο μαραθώνιος χορού γίνεται το σύμβολο ενός κόσμου που, τότε όπως και τώρα, μετατρέπει την ανάγκη σε θέαμα. Άνθρωποι εξαντλούνται μπροστά στα μάτια μας για μια υπόσχεση σωτηρίας: τότε ένα έπαθλο και λίγη τροφή, σήμερα μια δουλειά, λίγη αναγνωρισιμότητα, ένα "ευκαιριακό" όνειρο. Οι κανόνες αλλάζουν, ο μηχανισμός όχι. Η σκηνοθεσία του Καρατζιά φωτίζει αυτή τη διαχρονικότητα. Οι ερμηνείες των ηθοποιών είναι συλλογικός άθλος. Τα σώματα φθείρονται επί σκηνής, η κούραση γίνεται γλώσσα και η εξάντληση αφήγηση. Είναι αδύνατο να μην αναγνωρίσεις μέσα τους σημερινές μορφές εργασιακής εξουθένωσης, κοινωνικής πίεσης, δημόσιας έκθεσης. Η μουσική, τα σκηνικά και οι χορογραφίες χτίζουν έναν ασφυκτικό κόσμο, που μοιάζει επικίνδυνα οικείος. Έναν κόσμο όπου το χειροκρότημα καλύπτει την απανθρωπιά και η επιβίωση βαφτίζεται ευκαιρία. Το "Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν" δεν μιλά για το χθες. Μιλά για το τώρα. Και μας θυμίζει ότι όσο υπάρχουν θεατές, οι μαραθώνιοι δεν τελειώνουν ποτέ. Να τη δείτε οπωσδήποτε»… Δημήτρης Μεϊδάνης (Δεύτερο Πρόγραμμα)
…«Ο Καρατζιάς σκηνοθέτησε με ευφάνταστο τρόπο και ο Αντωνιάδης έντυσε με τις εξαίσιες μουσικές εποχής και τα ανάλογα τραγούδια το αξιοθαύμαστο εγχείρημα. Ένα εμβληματικό έργο εποχής, σε μια εξαιρετική παράσταση, με ωραία κοστούμια, ρεαλιστικό σκηνικό χώρο, υποβλητικούς φωτισμούς και εμπνευσμένες χορογραφίες. Οι θαυμάσιες ερμηνείες των ηθοποιών, απογειώνουν την παράσταση»… Νίκος Μπατσικανής, κριτικός Θεάτρου (criticscorner.gr)
…«Mια παράσταση έξυπνη, γεμάτη αντιφάσεις και δυστοπικά γεγονότα, με 17 ηθοποιούς, σωστά διαβασμένους, με άψογη κίνηση και πολύ ταλέντο, καλοκουρδισμένους στους ρόλους τους και με πολύ καλή χημεία στη σκηνή. Οι πρωτότυπες μουσικές και τα τραγούδια της παράστασης, τα υπέροχα σκηνικά αλλά και οι μοναδικές χορογραφίες, συμπληρώνουν το πολύ καλό αποτέλεσμα. ΝΑ ΤΗ ΔΕΙΤΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΤΗΡΙΞΕΤΕ!»… Θάνος Ξάνθος (youfly.com)
…«Οι μαραθώνιοι χορού, που θεωρούνται προάγγελοι των ριάλιτι, αναβιώνουν στην παράσταση «Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν», θυμίζοντάς μας μέχρι πού μπορεί να φτάσει η εκμετάλλευση όχι μόνο της ανθρώπινης ματαιοδοξίας αλλά και της ανάγκης για επιβίωση.»… Γεωργία Καρκάνη (marieclaire.gr)
…«Μια καθαρή καλλιτεχνική πρόταση με ισχυρό ερμηνευτικό κορμό. Μια παράσταση διαφορετική από τα συνήθη, δομημένη με συνέπεια και υποστηριζόμενη από εξαιρετικές ερμηνείες»… Μέλπω Αποσπόρη (Open Mind, theatromusicbooks.blogspot.com)
…«Μια παράσταση που προσφέρει έντονες συγκινήσεις στον θεατή και δεν έχει περάσει απαρατήρητη στα θεατρικά δρώμενα της πόλης μας. Ένας άθλος να κινηθούν 17 ηθοποιοί για 150 λεπτά στην μακρόστενη, μικρή σχετικά, σκηνή του Εν Αθήναις χωρίς να συμπυκνωθούν τόσο οι δράσεις που να καλύπτονται η μία από την άλλη. Ένα είδος στοιχήματος που το κέρδισε ο Καρατζιάς. Εκμεταλλεύτηκε τη συνθήκη για να μεταφέρει μια αίσθηση πνιγμού και ασφυξίας που εξυπηρέτησε την δραματουργία στο έπακρον. Ένα άλλο εύρημα που είχε εξαιρετικό ενδιαφέρον: Γίναμε όλοι το κοινό όχι μόνο της παράστασης αλλά και του μαραθώνιου»… Μαρία Κυριάκη (episkhnhs.gr)
…«Εξαιρετική παράσταση, από αυτές που δεν χάνονται»… Νατάσα Ανωγειανάκη (koukidaki.gr)
…«Είναι η μαγική στιγμή που οι ομάδες γράφουν τη δική τους ιστορία. Εδώ ο Καρατζιάς έχει κάνει το ακατόρθωτο. Έχει συγκεντρώσει δεκαεφτά εξαιρετικά ταλαντούχα πλάσματα που όλα μαζί καταφέρνουν να δημιουργήσουν μια ατμόσφαιρα εκρηκτική. Για 2,5 ώρες κυριολεκτικά σαρώνουν τη σκηνή χωρίς ανάσα. Διαφορετικές σχολές ηθοποιών που έγιναν μία, με πάθος, με έμπνευση, με ανοιχτά φτερά, με πείσμα, με αφοσίωση, με σκληρή δουλειά, με απογειωτικό αποτέλεσμα. Τα κοστούμια υπέροχα, απίστευτη η πρωτότυπη μουσική, άψογες οι χορογραφίες, τα φώτα, η διασκευή, η δραματουργική επεξεργασία, η σκηνοθεσία»… Νταίζη Λεμπέση (kulturosupa.gr)
…«Ένα σπάνιο ανέβασμα ενός κλασικού αμερικανικού δράματος, με πράξεις υψηλής έντασης και ξέφρενου -εσωτερικού και εξωτερικού- ρυθμού. Η σκηνοθεσία πετυχαίνει να δείξει τις συνδέσεις του μίζερου τότε (μαραθώνιοι χορού) με το ιλουστρασιόν τώρα (reality, μουσικοί διαγωνισμοί κ.λπ.), ειδικά όταν η παράσταση αποκτά συναισθηματικό βάθος (στο δεύτερο μέρος) και ξεφεύγει από το πολύβουο πάλκο»… Χαράλαμπος Νικόπουλος (zeitgeist.gr)
…«Προτείνω ανεπιφύλακτα την παράσταση, για κάθε αγωνιζόμενο και σκεπτόμενο ενήλικο άνθρωπο που δεν φοβάται να «χτυπηθεί» με το μέσα του για 150 λεπτά και ορίζει την Ψ Υ Χ Α Γ Ω Γ Ι Α -ιδίως του Θεάτρου- στις πραγματικές της διαστάσεις!»… Νίκος Ανδρείος, κριτικός Θεάτρου
…«Η σκηνοθεσία χτίζει με χειρουργική ακρίβεια έναν εφιάλτη σε διαρκή κίνηση. Χωρίς ανάσα, χωρίς έλεος, η ένταση κορυφώνεται οργανικά, σαν καρδιακός παλμός που χτυπά επικίνδυνα γρήγορα. Οι ερμηνείες, σωματικές, ωμές, βαθιά ανθρώπινες. Ο θίασος λειτουργεί σαν ένας ενιαίος οργανισμός που καταρρέει μπροστά στα μάτια μας. Ξεχωρίζουν τα βλέμματα, η κόπωση που δεν υποδύεται αλλά βιώνεται, και μια αλήθεια που δεν φοβάται να τσαλακωθεί. Μια παράσταση-δοκιμασία. Για τους ήρωες επί σκηνής. Και για εμάς που κοιτάμε…χωρίς να μπορούμε να αποστρέψουμε το βλέμμα»… Χρυσούλα Ζαφειράκη (crunchynewz.com)
…«Μια υπέροχη παράσταση με εξαιρετική κινηματογραφική σκηνοθεσία που σε εντάσσει αμέσως στη φιλοσοφία της με τα σκηνικά, τη μουσική ακόμα και την ταξιθεσία. Από τις πρώτες κιόλας σκηνές είναι εμφανές πόσο καλά δουλεμένη είναι και πόσο άψογη χημεία έχει όλος ο θίασος! Οι ερμηνείες όλων των ηθοποιών μηδενός εξαιρουμένου είναι συγκλονιστικές, ειλικρινά δίνουν κάθε τους ανάσα πάνω στη σκηνή»...Βασιλική Αντωνάκου (Theater Date)
…«Ένα εξαιρετικά φιλόδοξο θεατρικό εγχείρημα, με διαδραστική κι εντυπωσιακή σκηνοθεσία, που "ακουμπάει" απευθείας στην ωμή πραγματικότητα μέσα από τις εξαιρετικά ρεαλιστικές ερμηνείες δεκαεφτά υπερταλαντούχων ηθοποιών»… Άρτεμις Δεβελλιάδη (sociall.gr)
…«Ένα θεατρικό έργο με τα κύρια χαρακτηριστικά της νουβέλας, βίαιος ρεαλισμός και ωμή αλήθεια, να οδηγούν τους διαλόγους, τις παύσεις, τις βαθύτερες σκέψεις των χαρακτήρων. Ηθοποιοί που ερμηνεύουν με φυσικότητα και ειλικρίνεια. Θαυμάσαμε τη μεταξύ τους σκηνική χημεία, τις ψυχολογικές τους μεταπτώσεις, τα γεμάτα προσμονή βλέμματα τους. Ένας θίασος που αναβιώνει με επιτυχία ιστορίες που γράφτηκαν πριν από ενενήντα χρόνια, μία «κραυγή» μομφής για την εκμετάλλευση των ονείρων, των ελπίδων, της ίδιας της ζωής από τα ισχυρά αρπακτικά του θεάματος»… Κατερίνα Δημητρακοπούλου (catisart.gr)
…«Ένα έργο που σήμερα μοιάζει πιο επίκαιρο από ποτέ, ένας αληθινός υποκριτικός άθλος από τον 17μελή θίασο. Όλοι οι ηθοποιοί δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό. Χορεύουν, παίζουν, συμμετέχουν με όλο τους το είναι. Σε μια παράσταση με σφιχτό ρυθμό και καθαρή κατεύθυνση, που κύλησε με μία ένταση που δεν χαλάρωνε, κρατώντας τον θεατή σε διαρκή εγρήγορση. Ο τρόπος που ο Καρατζιάς διαχειρίστηκε τον πολυμελή θίασο έδειξε ακρίβεια και έλεγχο: κάθε σώμα, κάθε κίνηση, κάθε βλέμμα είχε θέση μέσα στο σύνολο· όλοι είχαν λόγο ύπαρξης πάνω στη σκηνή. Σε μια παράσταση όπου η ζωή παρουσιάζεται σαν αγώνας, κι ο αγώνας σαν θέαμα»… Σωτήρης Σουλούκος (allaboutarts.gr)
…«Το βιβλίο "Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν" έγινε παγκόσμια γνωστό όταν ευτύχησε το 1969 να το μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη ο Σίντνεϋ Πόλλακ αφήνοντας τις καλύτερες εντυπώσεις σε κριτικούς και κοινό. Φέτος, ευτυχεί και πάλι σε μια φιλόδοξη θεατρική παραγωγή που υπογράφει ο ακάματος και τολμηρός Δημήτρης Καρατζιάς στο θέατρο Εν Αθήναις. Διαχειρίζεται με εξαιρετικό τρόπο τον χώρο και τα μέσα του θεάτρου, εκμεταλλεύεται κάθε διαθέσιμη σπιθαμή του χώρου, χορογραφώντας κυριολεκτικά και μεταφορικά τους ηθοποιούς με ματιά κινηματογραφική και ροή ασταμάτητη, όπως ακριβώς η μουσική επί της οποίας τελείται αυτός ο χορός των καταραμένων»... Εμμανουήλ Θηραίος (cinemano.gr)
…«Τα θέματα που θίγονται επίκαιρα και διαχρονικά. Η σκηνοθεσία ευρηματική, η ερμηνεία των ηθοποιών συγκλονιστική κι αληθοφανής. Μια παράσταση που αξίζει να δει ο θεατής»... Πολυξένη Ζαρκαδούλα (texnesonline.gr)
…«Καθηλωτική παράσταση, που μας κράτησε το ενδιαφέρον σε όλη τη διάρκεια της. Μπαίνει στη λίστα με τις καλύτερες παραστάσεις της χρονιάς. Μην την χάσετε»… Μαρία Πασλή (θεατρο.gr)
ΓΙΑ ΤΗ ΣΤΗΛΗ ΘΕΑΜΑΤΩΝ
ΗΜΕΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ:
Κάθε Σάββατο και Κυριακή στις 20:30
ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 150' (με 10΄ διάλειμμα)
ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ
Προπώληση More.com : https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/skotonoun-ta-aloga-otan-gerasoun/
Γενική είσοδος: 18 ευρώ
Μειωμένο Εισιτήριο**: 15 ευρώ (Φοιτητές / Σπουδαστές / Κάτοχοι Κάρτας Πολυτέκνων / ΑμΕΑ /Άνω των 65 ετών / Κάτοχοι Κάρτας Ανεργίας)
Ειδικές τιμές για ομαδικές κρατήσεις άνω των 20 ατόμων στο 2130356472 και στο vaultvotanikos@gmail.com
**Τα μειωμένα εισιτήρια είναι διαθέσιμα μόνο από το ταμείο του θεάτρου μετά από επίδειξη σχετικού δικαιολογητικού. Χρειάζεται τηλεφωνική κράτηση.
*ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΝΑΡΞΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ Η ΕΙΣΟΔΟΣ ΣΤΗΝ ΑΙΘΟΥΣΑ
Θέατρο Έν Άθήναις
Ιάκχου 19, Γκάζι, 11854 Αθήνα
FB page: https://www.facebook.com/profile.php?id=61553558113914
Instagram: https://www.instagram.com/en_athines_theatro/
Σταθμός μετρό: Κεραμεικός
Πληροφορίες (11:00 - 14:00 & 17:00 - 21:00) : 213 0356472, 6951832070
Προπώληση more.com : https://www.more.com/gr-el/venues/en-athinais/
Email: vaultvotanikos@gmail.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου