ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΚΑΙ ΟΡΙΣΤΙΚΑ ΟΙ ΕΡΓΑΣΙΕΣ ΣΤΟ ΣΑΚΕΤΑ ! ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΤΣΙΜΕΝΤΟ ΣΤΟΝ ΥΜΗΤΤΟ!

 

ΝΑ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΘΟΥΝ ΟΙ  ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΧΡΗΣΕΙΣ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΤΟ ΒΟΥΝΟ

Η προγραμματισμένη αντιπροσωπευτική διαμαρτυρία των εννέα μελών του δημοτικού συμβουλίου Βύρωνα, την Δευτέρα 16 Νοέμβρη στις 10.00 το πρωί, ενάντια στη συνέχιση των οικοδομικών εργασιών στο στρατόπεδο ΣΑΚΕΤΑ, αναβάλλεται για την Πέμπτη 19 Νοέμβρη.  Για την απόφαση αυτή μας ενημέρωσε τηλεφωνικά ο δήμαρχος Βύρωνα, ύστερα από συμφωνία της πλειοψηφίας των παρατάξεων. Με την απόφαση αυτή διαφώνησαν  οι δημοτικές παρατάξεις  ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ, ΛΑΪΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ και ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ ΕΝΩΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΒΥΡΩΝΑ.

Ένα μήνα μετά την δημοσιοποίηση της συνέχισης των οικοδομικών εργασιών στην Α΄ Ζώνη Προστασίας του Υμηττού, η αντίδραση της δημοτικής αρχής και του δημοτικού συμβουλίου είναι ήδη καθυστερημένη και οι εργασίες συνεχίζονται με γρήγορους ρυθμούς.

Ούτως ή άλλως η άποψή μας είναι  ότι η κινηματική αντίδραση της δημοτικής αρχής  έπρεπε να έχει γίνει έγκαιρα, ενισχύοντας τις υπόλοιπες πρωτοβουλίες , κινητοποιώντας το σύνολο των πολιτών και των εμπλεκόμενων με τον Υμηττό φορέων.

Η

Γκε­όρ­γκι Γκο­σπον­τί­νοφ (Георги Господинов): Do not disturb

 

ΣΤΕΚΕΤΑΙ κα­τα­με­σῆς στὸ δω­μά­τιο τοῦ ξε­νο­δο­χεί­ου, ἡ τη­λε­ό­ρα­ση ἀ­ναμ­μέ­νη, μό­λις ἔ­χει βγεῖ ἀ­πὸ τὸ μπά­νιο, τυ­λιγ­μέ­νη στὴν ἀ­γα­πη­μέ­νη της πρά­σι­νη πε­τσέ­τα. Πο­τὲ δὲν χρη­σι­μο­ποι­εῖ τὶς πε­τσέ­τες τῶν ξε­νο­δο­χεί­ων, τὸ θε­ω­ρεῖ βρω­μιά. Ἀρ­χί­ζει νὰ τι­νά­ζει τὰ βρεγ­μέ­να της μαλ­λιά, νι­ώ­θον­τας ἱ­κα­νο­ποί­η­ση ἀ­πὸ τὴ μι­κρὴ βρο­χὴ τρι­γύ­ρω.

       Ἦρ­θε σὲ αὐ­τὸ τὸ ξε­νο­δο­χεῖ­ο γιὰ νὰ πε­θά­νει, ὅ­μως ἐ­δῶ καὶ δύ­ο ὧ­ρες ἀ­σχο­λεῖ­ται μὲ ἀ­να­πό­φευ­κτα ψι­λο­πράγ­μα­τα. Δὲν εἶ­χε ὑ­πο­ψια­στεῖ, ὅ­τι καὶ ὁ θά­να­τος χρει­ά­ζε­ται χρό­νο. Ὁ ἄν­τρας στὴ ρε­σε­ψιόν, ἐ­κεῖ­νο τὸ πρω­ι­νό, ἔ­δει­χνε ἐ­λα­φρῶς προ­βλη­μα­τι­σμέ­νος ἀ­πὸ τὴν ἐ­ρώ­τη­σή της, γιὰ τὸ ἂν ἔ­χουν ἐ­λεύ­θε­ρο δω­μά­τιο στὸν τε­λευ­ταῖ­ο ὄ­ρο­φο. Μή­πως, πράγ­μα­τι, γί­νε­ται ὑ­περ­βο­λι­κὰ ξε­κά­θα­ρο; Ποι­ά εἶ­ναι τὰ στα­τι­στι­κά των αὐ­το­κτο­νι­ῶν σὲ τού­τη τὴ σο­βα­ρὴ ἁ­λυ­σί­δα; Ἄ­ρα­γε οἱ ἄν­θρω­ποι προ­τι­μοῦν νὰ ρι­χτοῦ­νε ἀ­πὸ πο­λυ­τε­λῆ ξε­νο­δο­χεῖ­α, ἢ μιᾶς καὶ τὸ ἀ­πο­φά­σι­σαν τοὺς εἶ­ναι πιὰ τὸ ἴ­διο;

       

Χαριτίνης Ξύδη : Σταύρος Τζουανάκος

 Ο Σταύρος Τζουανάκος αποτελεί μοναδική περίπτωση, για το ρεμπέτικο και το λαϊκό τραγούδι. Τον αγαπώ ιδιαίτερα και αυτό το αφιέρωμα στη μνήμη, το έργο και τη διαδρομή του, θα ήταν η πρώτη μου εκπομπή, μετά από τις καλοκαιρινές διακοπές, αν δεν μας προλάβαιναν, η έξαρση του ιού, τα περιοριστικά μέτρα και, κατ' επέκτασιν, η καραντίνα. Οι περισσότερες πληροφορίες, του παρόντος δημοσιεύματος, αντλήθηκαν από το φόρουμ rebetiko.sealabs.net, αλλά και από διάσπαρτες προσωπικές του αφηγήσεις.

Ο Σταύρος Τζουανάκος γεννήθηκε στις 14 Αυγούστου του 1925 στον Πειραιά. Κατά τον Τάσο Σχορέλη, γεννήθηκε το 1921, όμως η πληροφορία αυτή δεν είναι σωστή. Καταγόταν από φτωχή οικογένεια και είναι γόνος του Θανάση Μανιάτη και της Κυπαρισσιώτισας, Ελένης Γεωργακοπούλου.

Ο Σταύρος Τζουανάκος, αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα ολοκληρωμένου δημιουργού. Τη χρονική περίοδο, από το 1948 έως και το 1964, πρόσφερε στο ρεμπέτικο και λαϊκό τραγούδι περίπου 140 όμορφα τραγούδια (δικά του, και άλλων δημιουργών) που γνώρισαν μεγάλη επιτυχία. Είναι αναμφίβολα σημαντικός συνθέτης του ρεμπέτικου και εκφραστικότατος τραγουδιστής του.

Ανήκει στην τελευταία γενιά των δημιουργών του νεότερου ρεμπέτικου τραγουδιού (1940 - 1955) και θα μπορούσε να πει κανείς πως είναι ο τελευταίος των «Μοϊκανών»-Ρεμπετών, σαν συνθέτης και στιχουργός.

Αποτελεί σοβαρό κεφάλαιο για το Ρεμπέτικο Τραγούδι, που είναι άγνωστο τι διαστάσεις θα είχε πάρει το έργο του αν δεν έφευγε τόσο νέος από τη ζωή. Μάλλον δεν πρόλαβε να δώσει στο έργο του την πλήρη διάστασή του από άποψη όγκου και ποικιλίας. Η ποιότητά του όμως, στις υπάρχουσες δημιουργίες του, είναι αναμφίβολα δεδομένη.

ΙΑΤΡΙΚΗ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

 

Του Γιάννη Σχίζα

 

 

Στις Ηνωμένες Πολιτείες έχει ξεκινήσει η νομική αμφισβήτηση του Obamacare, δηλαδή της πολιτικής του Ομπάμα που επιχειρούσε  να θεσπίσει  το δικαίωμα στη παροχή ιατρικών υπηρεσιών  σε 20 εκατομμύρια  πολίτες, ενώ ταυτόχρονα επηρέαζε     άλλα  130 εκατομμύρια …Ο Τραμπ  υποστήριξε  για ψηφοθηρικούς λόγους  ότι θα έχει το εμβόλιο κατά του κορωνοϊού πριν από τις εκλογές της 3/11, αλλά η «καλή είδηση»  ήλθε μερικές μέρες αργότερα : Γιατί , κατά πως δήλωσε ο πρόεδρος της Pfeizer   που προχώρησε στην αναγγελία   του   εμβολίου ,  άλλη είναι η  ταχύτητα της επιστήμης και άλλη  της πολιτικής…

Η ιατρική  στο σύνολό της δεν είναι άσχετη με την πολιτική – κι αυτό φαίνεται από το παράδειγμα των Ηνωμένων Πολιτειών. 

Υπάρχουν  πολίτες που υποστηρίζουν ότι η φροντίδα του σώματος από την ασθένεια είναι υπόθεση του ατόμου – και επομένως των χρημάτων που αυτό διαθέτει. Πρόκειται για μια αντίληψη  που παραγνωρίζει την σοβαρή μείωση του κόστους των ιατρικών υπηρεσιών όταν αυτές παρέχονται χωρίς την διαμεσολάβηση του χρήματος σε κάθε υγειονομική πράξη. Η ιατρική έχει κόστος, αλλά το κόστος αυτό είναι μικρότερο  όταν καταβάλλεται  συλλογικά και αφορά την ολότητα των ιατρικών πράξεων : Των πράξεων που ξεκινούν από την απλή επίσκεψη και φθάνουν στις ακτινοβολίες..

 

Η πίεση στα δέντρα από τους ισχυρούς ανέμους Η Δενδροκομία στις πόλεις μετά από ακραία καιρικά φαινόμενα συνέπεια της κλιματικής αλλαγής

 Μ. Καπάνταης Δασολόγος- Περιβαλλοντολόγος                                                      τ. Δ/ντης Πρασίνου

ΠΗΓΗ : BIOKIPOS

Κεφάλαιο 1^ο

1. Ακραία καιρικά φαινόμενα συνέπεια της κλιματικής αλλαγής

              Ανεξάρτητα από το τι μας λένε τα ΜΜΕ (που έχουν ξυπνήσει λόγω των πρόσφατων ακραίων γεγονότων) και που υπερβάλλουν ή μειώνουν το μέγεθος σε ορισμένα προβλήματα, ανάλογα με τις διαθέσεις και τις εκτιμήσεις της στιγμής, υπάρχουν ξεκάθαρες πλέον ενδείξεις ότι το κλίμα της Γης αλλάζει με πρωτοφανή ρυθμό. Και το θέμα δεν είναι ότι περιορίζεται μόνο στην υπερθέρμανση του πλανήτη, που ως γνωστόν είναι ο κύριος οδηγός, είναι η αιτία, αλλά   όχι το μόνο ένα αρνητικό αποτέλεσμα.                  

         

          Αυτό πρέπει να γίνει το σύνθημα εκείνων που θέλουν να προετοιμασθούν απέναντι στα βίαια μετεωρολογικά φαινόμενα που συνδέονται με την κλιματική αλλαγή, σύμφωνα με τους ειδικούς των κινδύνων και της πρόληψης. Πρέπει να περάσουμε στην πρόβλεψη των επιπτώσεων - η οποία δεν έχει ως αντικείμενο πλέον πώς θα είναι ο καιρός, αλλά τι θα προκαλέσει - κατά τρόπον ώστε οι πολίτες και οι επιχειρήσεις να έχουν την δυνατότητα να ενεργήσουν με ταχύτητα ανάλογα με τις προειδοποιήσεις, αναφέρεται σε έκθεση που συντάχθηκε υπό την αιγίδα Παγκόσμιο Οργανισμό Μετεωρολογίας (ΠΟΜ).                                                                                                   

Εικόνα 2.  Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ, meteo.gr Eurokinissi Documento

       

ΞΕΡΟΥΝ ΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΗΝ ΑΞΙΑ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ;

του Άντη Ροδίτη

Ο Άνθρωπος ως το μόνο νοήμων ον επί της γης κρίνει (κρίνουν για λογαριασμό του οι αντιπροσωπευτικότεροι του είδους) ότι βρίσκεται σε μια δραματική διαδρομή, με στόχο την επίτευξη ενός σκοπού. Ο ύψιστος αυτός σκοπός ορίζεται ως η επί γης ευδαιμονία, η ειρήνη και η αθανασία, που είναι ταυτόσημη με τη θέωση.

Το πολίτευμα, οι επιστήμες και οι τέχνες είναι τα διαθέσιμα μέσα. Εντός του τού πολιτεύματος λειτουργεί και εκείνο της πίστης προς τον Θεό, τον Κύριο του ουράνιου πολιτεύματος.

Ιδανικά, το κοσμικό πολίτευμα οφείλει να λειτουργεί εντός της Πίστης.

Ο δρόμος είναι μακρύς, γεμάτος εκτροχιασμούς, παρασπονδίες, παρερμηνίες, οπισθοδρομήσεις, ανυπόφορο και απαράδεκτο πόνο, αίμα και θάνατο. Ουδεμία σχέση με το ανέμελο και ανυποψίαστο ποίημα του Κωνσταντίνου Καβάφη. Εδώ είναι η Ιθάκη που μετρά.

Το ποίημα του Καβάφη είναι, μπορεί να πει κανείς, ένας εκτροχιασμός ή ο κλασικός εκτροχιασμός σε σχέση με τον τελικό σκοπό, αλλά και οι εκτροχιασμοί έχουν τη σημασία τους.

Γιώργου Μπλάνα, "Ο κότσυφας του σύμπαντος"

Νατάσα Κεσμέτη : Ἀ­να­γνω­στι­κή Δι­α­με­σο­λά­βη­ση

 

ΕΙΤΕ ΚΟΙΤΑΖΟΝΤΑΙ ἀ­πο­ρη­μέ­να εἴ­τε μᾶς ρω­τοῦν εὐ­θέ­ως: Για­τί τή λέ­τε ἔ­τσι; Τί ἐν­νο­εῖ­τε; Το­ύς ἐ­ξη­γοῦ­με, καί μᾶλ­λον μᾶς περ­νᾶ­νε γιά μι­σό­τρελ­λους, ἐ­κτός κι ἄν ἀ­νή­κουν σ' αὐ­το­ύς πού ἔ­χουν πα­ρό­μοι­α σχέ­ση μέ τίς ἀ­να­γνώ­σεις, το­ύς ἥ­ρω­ες τῶν βι­βλί­ων ἤ κά­ποι­α ἀ­πό τά πε­ρι­γρα­φό­με­να ἐ­κεῖ πράγ­μα­τα.

        Ἀ­να­φέ­ρο­μαι σέ μι­άν ἐ­ρώ­τη­ση πού κα­τ' ἐ­πα­νά­λη­ψη μᾶς ἔ­χουν κά­μει γνω­στοί ἤ φί­λοι, ἄν ἡ πε­ρί­στα­ση ἤ ὁ λό­γος τό ἔ­χει φέ­ρει στίς λάμ­πες θυ­έλ­λης ὁ­πό­τε μᾶς ἀ­κοῦ­νε νά λέ­με π.χ. Ποῦ εἶ­ναι ἡ Νόμιμη; Νά κρε­μά­σου­με μιά Νόμιμη!, Μήν ξε­χά­σου­με νά βά­λου­με στή βάρ­κα τή Νόμιμη... Ἡ ὀ­νο­μα­σί­α σχε­τί­ζε­ται μέ τό σχε­τι­κό δι­ή­γη­μα γνω­στοῦ συγ­γρα­φέ­ως, ὅ­που πρω­τα­γω­νι­στεῖ μιά λάμ­πα θυ­έλ­λης, τήν ὁ­πο­ί­α τό­σο ἔ­χου­με οἰ­κει­ω­θεῖ ὡς Νόμιμη, ὥ­στε νά ὀ­νο­μά­ζου­με ἔ­τσι κά­θε ἄλ­λο πα­ρό­μοι­ο φα­νό !

        Ὑ­πο­θέ­τω πώς ἕ­να δά­νει­ο, ὅ­πως τό πα­ρα­πά­νω γιά τόν κό­σμο τῆς κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας ἀ­πό τόν κό­σμο τῆς ἀ­νά­γνω­σης λο­γο­τε­χνι­κῶν βι­βλί­ων, δέν εἶ­ναι κά­τι και­νο­φα­νές οὔ­τε συμ­βα­ί­νει μό­νο στήν οἰ­κο­γέ­νειά μας. Ὅ­πως ἐ­πί­σης ὑ­πο­θέ­τω πώς ἡ ὀ­νο­μα­το­δο­σί­α αὐ­τοῦ τοῦ εἴ­δους ση­μα­το­δο­τεῖ (ἄν δέν συ­νι­στᾶ) τήν ὕ­παρ­ξη γνω­ρι­μί­ας καί φι­λί­ας, σέ ἀμ­φί­δρο­μη λει­τουρ­γί­α, ἀ­νά­με­σα στο­ύς δυό κό­σμους.

       

ΠΟΤΕ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ;

του Άντη Ροδίτη

Πώς πρέπει ν’ αντιμετωπίζεται το γεγονός της βράβευσης μιας γυναίκας για τη 40χρονη προσφορά της στο θέατρο όταν ευχαριστώντας για την αναγνώρισή της ζητά ταυτόχρονα συγγνώμη από τα παιδιά της επειδή δεν ήταν παρούσα όταν την χρειάζονταν;

Αν μια μητέρα προσφέρει στον πολιτισμό περισσότερα από όσα θα του πρόσφερε μένοντας με τα παιδιά της, γιατί τους ζητά να τη συγχωρέσουν; Έκανε το καλύτερο για την Πολιτεία και για τον πολιτισμό και δεν έπρεπε να ζητά συγγνώμη από κανένα. Ή μήπως υπάρχουν αμφιβολίες ή, μάλλον, μια βεβαιότητα ότι το καλύτερο για την Πολιτεία και για τον Πολιτισμό θα ήταν ίσως να ήταν με τα παιδιά της κι όχι στο σανίδι; Βάζοντας κανείς δεύτερα τα παιδιά του υπηρετεί έναν πολιτισμό κατώτερο από εκείνον τον οποίο πιστεύει για καλύτερο. Υπηρετεί τον (σύγχρονο) πολιτισμό που λέει στον πολίτη: «Φίλε, Εσύ είσαι το παν, εσύ κι ο Εαυτός σου, οι όποιοι άλλοι έρχονται δεύτεροι». Τι πολιτισμός είναι αυτός;

Κώστα Καρούσου : Αλέα Προσομοίων, Ποίηση του Κώστα Ευαγγελάτου

 

Εκδόσεις Απόπειρα.

 

Μέσα στις πολυσυμπληγάδες του πολιτιστικού γίγνεσθαι, είναι από τα μοναδικά γεγονότα της ζωής, το ίδιο πρόσωπο να ’ναι της μούσας ο εκλεκτός για ποίηση και για εικαστική εργασία, και μου είναι αδύνατο να ξεχωρίσω ποιο προπορεύεται, παρά τις κοινές μας στη λογοτεχνία ιδιαίτερα, συντεταγμένες. Ο Κώστας Ευαγγελάτος πληροί όλα τα στοιχεία μιας ενδιαφέρουσας προσωπικότητας, η οποία απεικονίζεται μ’ ένα ξεχωριστό τρόπο δυναμικής έκφρασης, έντονα εικαστικής – ευρηματικής προσέγγισης και υπαρξιακής ανησυχίας. Το βιωματικό του στοιχείο, για να πλησιάσεις νοητικά – ποιητικά, τις ατραπούς και την πολυδαιδαλώδη εποχή μας, οφείλεις να το δεις πρώτα, με τον απόλυτο σεβασμό του αναγνώστη. Ο κιθαρωδός τρόπος έκφρασης κι ο μουσικός απόηχος μιας θλίψης με επιφωνήματα, διεισδύσεις στο συμπαντικό φως της ποίησης, με προσωπογραφίες σεισμικών ψυχικών επιθυμιών, με νέα εξαρθρωμένα ξεκινήματα στη ζωή, με τη δική του ηλιοτρόπια ή αγωνιώδη και αισθηματική – αισθητική λυτρωτική απόληξη, με την επαναστατημένη και ζωγραφική χρωματική παρουσία, στο σχέδιο, στην απεικόνιση, στην καινοτομία και στην εξερευνητική (ποιητικής υφής πάντα) ρευστότητα των πραγμάτων, των αναζητήσεων και των προσδοκιών στη ζωή, κάνει την ποίηση του ένα μνημείο στο χρόνο, γίνεται ένα διαχρονικό θυσιαστήριο του νου, της γλώσσας, του πόθου, της αγάπης, της αέναης αναζήτησης.

Γράφει στο «Επίγραμμα»:

«Σώμα πηλός του δειλινού

ανάγλυφο ρευστό της γλώσσας

Βυθός ανεξερεύνητος του νου

βάρκες τα θέλγητρα του πόθου

ανάσκελα βουνά και πεδιάδες

σε στρώμα το μνημείο της Αγάπης»

Αρχείο Ιστορίας & Τέχνης-Αρχείο Πολέμο

Το Αρχείο Ιστορίας & Τέχνης-Αρχείο Πολέμου

σας προσκαλεί την

Παρασκευή  13 Νοεμβρίου 2020 και ώρα 19:00

σε μια βραδιά-σύντομη συνάντηση 

οικογενειακών ή/ και προσωπικών ιστοριών με θέμα τους
την…Ιστορία  

μέσω της (γνωστής πλέον) πλατφόρμας ΖΟΟΜ 

            

                                                                               Topic: ARCHIVE OF HISTORY AND ART-THE WAR ARCHIVE

                                                                               Time: Nov 13, 2020 19.00                                                                                                                Join Zoom Meeting

                                https://us02web.zoom.us/j/85825551030?pwd=MGdlWURzMUQ0Z05lQXdwVWpoWVRBZz09 

                      

                                                                                                          Meeting ID: 858 2555 1030

Passcode: 825281

 

Το Αρχείο Ιστορίας & Τέχνης-Αρχείο Πολέμου σας προσκαλεί να μοιραστείτε μαζί με τους φίλους μας και τους φίλους σας προσωπικές –οικογενειακές αφηγήσεις και στιγμές με συγγενείς, γνωστούς, γείτονες και φίλους που να έχουν μια ιστορική διάσταση και ενδιαφέρον. 

 

ArtsPR: Οι ειδικοί στην προώθηση του βιβλίου

 

 

Η εταιρεία ArtsPR δραστηριοποιείται στον τομέα των ολοκληρωμένων μορφών επικοινωνίας και διαφήμισης, με εξειδίκευση στο χώρο του βιβλίου. Οι βασικοί τομείς της δραστηριότητάς της είναι η κατασκευή site και e-shop, τα socialmedia και οι δημόσιες σχέσεις. Κάθε επαγγελματίας και κάθε επιχείρηση, χρειάζονται τη βοήθεια των ειδικών, για να μπορέσουν να σταθούν στο χώρο και να διευρύνουν τον κύκλο εργασιών τους.

Kοινή ανακοίνωση των 7 φορέων που προσέφυγαν στο ΣτΕ για την κατά χώραν διατήρηση των αρχαιοτήτων στο Σταθμό Βενιζέλου

 

Στην ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας εκδικάστηκε την Παρασκευή 6 Νοεμβρίου 2020, η προσφυγή επτά φορέων με αίτημα την ακύρωση της, από 4ης Μαρτίου 2020, απόφασης της Υπουργού Πολιτισμού για την απόσπαση και επανατοποθέτηση των μοναδικής σημασίας αρχαιοτήτων που ανακαλύφθηκαν στον Σταθμό Βενιζέλου του Μετρό Θεσσαλονίκης. Η υπουργική απόφαση συνιστά μία καταστροφική επιλογή για τις αρχαιότητες, όπως καταδεικνύεται από διεθνείς και όχι μόνον εκκλήσεις κορυφαίων εκπροσώπων της παγκόσμιας επιστημονικής κοινότητας για αποφυγή του επαπειλούμενου «εγκλήματος» στον Σταθμό Βενιζέλου.

 

Η προσφυγή στο Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο αποτελεί την κορύφωση των πολύμηνων αγώνων, προσπαθειών και εκκλήσεων φορέων, συλλόγων, επιστημόνων και πολιτών από την Ελλάδα και το εξωτερικό, που ζητούν από την Πολιτεία να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και να προστατέψει τα μνημειακά ευρήματα και την αυθεντικότητά τους, διατηρώντας τα κατά χώραν.

 

Επτά χρόνια στο Θιβέτ

 

Το «Επτά χρόνια στο Θιβέτ» είναι η αληθινή ιστορία ενός Αυστριακού αλπινιστή, που δραπέτευσε από στρατόπεδο αιχμαλώτων στην Ινδία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, κατέφυγε στο Θιβέτ και έγινε φίλος με το μικρό ακόμα Δαλάι Λάμα.

Ο Αυστριακός αλπινιστής Heinrich Harrer – ο μετέπειτα διάσημος εθνολόγος και περιηγητής - με τον συμπατριώτη του Peter Aufschnaiter έφθασαν, μετά από μια απίστευτη περιπέτεια, στη Λάσα στις 15 Ιανουαρίου 1946. Είχαν φύγει από ένα βρετανικό στρατόπεδο αιχμαλώτων στη βόρεια Ινδία. Η περιπέτειά τους, με τα πόδια, διήρκεσε δύο χρόνια μέσω του δυτικού Θιβέτ και του όρους Καϊλά και απέναντι από το Οροπέδιο Τσανγκτάνγκ, σε ένα οδοιπορικό πάνω από 100 μίλια για να φθάσουν στην «απαγορευμένη πόλη», τη Λάσα. Από το ημερολόγιο, που κρατούσε, ο Χάρερ έγραψε το βιβλίο του «Επτά χρόνια στο Θιβέτ», που δημοσιεύθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1950 και έγινε μεγάλη επιτυχία.

Περικλῆς Σφυρίδης : Στὴ σκή­τη τῶν Δα­νι­η­λαί­ων

 

Στὸν γιό μου Ἀν­τρέα

ΔΕΚΑΕΤΙΑ τοῦ 1970, με­τὰ τὴ Χούν­τα, στὴ Σκή­τη τῶν Δα­νι­ηλαί­ων στὸ Ἅ­γιον Ὅρος. Γλυ­κὸ ἀ­πό­γευ­μα Αὐ­γού­στου με­τὰ τὸν ἑ­σπε­ρι­νό. Πα­ρα­κο­λου­θοῦ­σα τὸν ἡ­γού­με­νο, τὸν γέ­ρον­τα Μόδε­στο πού, σπρώ­χνον­τας ἕ­να ἀ­να­πη­ρι­κὸ κα­ρο­τσά­κι, πή­γαι­νε βόλ­τα τὸν πα­τέ­ρα Νή­φω­να, ὁ ὁ­ποῖ­ος εἶ­χε πά­θει συμ­φό­ρη­ση. Πα­ρό­τι ἡ Σκή­τη εἶ­ναι ψη­λὰ καὶ ἕ­να χα­ϊ­δευ­τι­κὸ ἀ­ε­ρά­κι δρό­σιζε κά­πως τὸ πρό­σω­πό μου, ἡ ζέ­στη εἶ­ναι ἀ­κό­μα βα­σα­νι­στι­κή. Ὁ γέ­ρον­τας ὁ­δή­γη­σε τὸ κα­ρο­τσά­κι στὴ σκιὰ μιᾶς δα­σύ­φυλ­λης μου­ριᾶς. Ὁ Νή­φων εἶ­χε γερ­μέ­νο τὸ κε­φά­λι του πλά­για, κά­θι­δρος, μὲ τὰ σά­λια του νὰ τρέ­χουν, τὸ βλέμ­μα ἀ­πλα­νές, σὰν νὰ κοί­τα­ζε τὸ ἐ­που­ρά­νιο ἄ­πει­ρο. Ὁ γέ­ρον­τας ἔ­βγα­λε ἀ­πὸ τὴν τσέ­πη του μιὰ βρε­μέ­νη μι­κρὴ πε­τσέ­τα, τὸν σκού­πι­σε εὐ­λα­βι­κά, τὸν κα­θά­ρι­σε. Ὕ­στε­ρα ἔ­σκυ­ψε καὶ φί­λη­σε τὸ μέ­τω­πο τοῦ Νή­φω­να κι ἄρ­χι­σε νὰ τοῦ μι­λά­ει. Ἀ­πὸ πε­ρι­έρ­γεια πλη­σί­α­σα στὴ μου­ριὰ ν’ ἀ­κού­σω. Στά­θη­κα λί­γο ἀ­πό­μα­κρα, ὁ γέ­ρον­τας τσέ­βδι­ζε, τὸ μό­νο ποὺ ἔ­πι­α­σα ἦ­ταν ἕ­να «Συγ­χώ­ρα με, ἀ­δελ­φέ μου...»

       

Eξακολουθούμε να χάνουμε τη φύση μας

 Κι όμως, η Ευρώπη εξακολουθεί σήμερα να χάνει πολύτιμα οικοσυστήματα και είδη. Παρά την προσπάθεια που έχει καταβληθεί την τελευταία 20ετία, η απώλεια της βιοποικιλότητας δεν έχει ακόμα ανασχεθεί. Στην Ελλάδα, σε μεγαλύτερο κίνδυνο παραμένουν τα παράκτια και αμμοθινικά οικοσυστήματα, που δέχονται μεγάλες πιέσεις από την τουριστική και οικιστική ανάπτυξη.

Γιώργος Λιάλιος | kathimerini.gr

Την απογοητευτική εικόνα για τις περιβαλλοντικές επιδόσεις ολόκληρης της Ε.Ε. δίνει η έκθεση του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Περιβάλλοντος «Η κατάσταση της φύσης στην Ευρώπη». Η έκθεση συντάσσεται κάθε έξι χρόνια με βάση τα στοιχεία που αποστέλλουν τα κράτη-μέλη στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή – η τελευταία έκθεση αφορά την περίοδο 2013-2018 και περιλαμβάνει 2.000 είδη και οικοτόπους της Γηραιάς Ηπείρου. 

Η έκθεση επισημαίνει ότι η πλειονότητα των προστατευόμενων ειδών και οικοτόπων στην Ε.Ε. παρουσιάζει ανεπαρκή ή κακή κατάσταση, ενώ μέρος αυτών εμφανίζει τάσεις επιδείνωσης. Τα πουλιά που συνδέονται στενά με τη γεωργία εξακολουθούν να μειώνονται, ενώ τα ψάρια γλυκού νερού παρουσιάζουν το υψηλότερο ποσοστό κακής κατάστασης διατήρησης (38%), κυρίως λόγω αλλαγών στα υδατικά συστήματα και στις εγκαταστάσεις ροής νερού και υδροηλεκτρικής ενέργειας.

Σώστε τα τρία ιστορικά αεροσκάφη της Ολυμπιακής !

Η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα της Ευρώπης που δεν έχει Μουσείο Πολιτικής Αεροπορίας. Το 2021 συμπληρώνονται 90 χρόνια παρουσίας της χώρας μας στις εμπορικές αερομεταφορές.

Παρά του ότι έχει χωροθετηθεί Μουσείο Πολιτικής Αεροπορίας στο Ελληνικό και είναι το πρώην εργοστάσιο του ΚΕΑ (κτίσμα του 1938) που χαρακτηρίστηκε από το Υπουργείο Πολιτισμού (Κεντρικό Συμβούλιο Νεωτέρων Μνημείων), εκτιμούμε πως αυτό παραπέμπεται στο απώτερο, μακρινό μέλλον.
Το πολιτισμικό αποτύπωμα του αεροδρομίου του Ελληνικού και της Ολυμπιακής Αεροπορίας είναι σημαντικό να διασωθεί και να παραδοθεί στις νεότερες γενιές. ΙΣΤΟΡΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΧΩΡΟΥ.

Το ΠΟΛΚΕΟΑ έχει συγκεντρώσει και έχει στην κατοχή  πάνω από 23.000 αντικείμενα που διατρέχουν την ιστορία της Πολιτικής Αεροπορίας από τη δεκαετία του ’30 έως και σήμερα και διαθέτει επίσης επτά αεροσκάφη, εκ των
οποίων τα τρία ιστορικά αεροσκάφη της Ολυμπιακής Αεροπορίας (Boeing 747 – Boeing 727 – Boeing 737) τα οποία αποκτήθηκαν με χρήματα δικά μας. Εάν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση, κινδυνεύουν.

Το Κεντρικό Συμβούλιο Νεωτέρων Μνημείων, με πρόσφατη απόφαση –εισήγησή του, έκανε δεκτό τον φάκελο – αίτημα του ΠΟΛΚΕΟΑ για τον χαρακτηρισμό των τριών ιστορικών αεροσκαφών ως ΚΙΝΗΤΑ νεώτερα μνημεία. Η υπουργός, κα Λίνα Μενδώνη, δυστυχώς αρνείται να το υπογράψει, θέτοντας σε κίνδυνο τα αεροσκάφη, με αποτέλεσμα αυτά να απειλούνται με πλειστηριασμό. Υπενθυμίζουμε, πρόσφατα καταθέσαμε στην Κυβέρνηση και στην Lamda Development οικονομοτεχνική μελέτη μετακίνησης αυτών των αεροσκαφών εντός του αεροδρομίου, στο χωροθετημένο Μουσείο Πολιτικής Αεροπορίας, τη δε δαπάνη την αναλάμβανε εξ ολοκλήρου το ΠΟΛΚΕΟΑ. Αρνήθηκαν.

Ζ Η Τ Α Μ Ε
-  Να υπογράψει η Υπουργός Πολιτισμού την απόφαση – εισήγηση του Κεντρικού Συμβουλίου Νεωτέρων Μνη= Eείων για να σωθούν

- Την άμεση επαναλειτουργία του Μουσείου

"Γκραφιτάς" ετών 71: Ζωγράφισε όλο το χωριό -

  ΠΗΓΗ  : enikos.gr 

06:21

Κοινωνία

Μία εικόνα ...συν χίλιες λέξεις. Παραποιημένη η γνωστή φράση, περιγράφει αυτό που κάνει ένας καλλιτέχνης από την Νέα Αγαθούπολη Πιερίας τα τελευταία επτά χρόνια και έχει καταφέρει να μεταμορφώσει την περιοχή του. Σπίτια, δημόσια κτίρια, παγκάκια, πέτρες, στάσεις λεωφορείου, γέφυρες, βάρκες, ρολόγια της ΔΕΗ και κάθε άλλη απίθανη επιφάνεια, αποτελούν τον «καμβά» στον οποίο καταθέτει την έμπνευση και τις γνώσεις του.

Ο Νίκος Σεμιζίδης ανασύρει από τις αναμνήσεις του τους ηλικιωμένους των παιδικών του χρόνων και αποτυπώνει τις μορφές τους στα παράθυρα των εγκαταλειμμένων σπιτιών όπου ζούσαν κάποτε. Με κάποιους στίχους που συνοδεύουν τη ζωγραφιά, κάνει γνωστή την ιστορία τους στους νεότερους κατοίκους του χωριού, αλλά και στους επισκέπτες.

«Η ιδέα μου ήρθε το 2013 εντελώς αναπάντεχα. Αποφάσισα να γράψω ένα ποίημα για ένα γειτονικό μου σπίτι, πάνω σε αυτό, γιατί οι λέξεις μέσα στο βιβλίο φυλακίζονται, ενώ έξω παίρνουν αέρα και νιώθουν την ελευθερία», δηλώνει στο Αθηναϊκό/Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων ο 71 ετών καλλιτέχνης. «Στη συνέχεια σκέφτηκα να το επεκτείνω και να αρχίσω να γράφω και να ζωγραφίζω μέσα σε όλο το χωριό», συμπληρώνει.

Κώ­στας Ἀ­ξε­λός: Θεός (ἢ τὸ ὁ­λο­κλη­ρω­τι­κὸ καὶ θεο-λο­γι­κὸ Ἀ­πόλυ­το)

 

ΕΝΑΣ ΒΡΑΧΜΑΝΟΣ ἀρ­χι­ε­ρέ­ας κα­λεῖ τοὺς ἀν­τιρ­ρη­σί­ες νὰ πά­ρουν τὸ λό­γο. «Ὁ θε­ός σας εἶ­ναι φε­νά­κη», πα­ρα­τη­ρεῖ δί­και­α κά­ποι­ος. «Ἡ θρη­σκεί­α σας εἶ­ναι ψέ­μα καὶ χί­μαι­ρα κι ἐ­σεῖς, οἱ ἱ­ε­ρεῖς, τὸ στή­ριγ­μα τῆς κα­ται­σχύ­νης. Θε­ός, θρη­σκεί­α καὶ ἱ­ε­ρεῖς πρέ­πει νὰ κα­τα­πο­λε­μη­θοῦν καὶ νὰ ἐκ­μη­δε­νι­στοῦν. Τί ἔ­χεις νὰ μοῦ πεῖς, ἐ­σύ, ἀρ­χι­ε­ρέ­α;». «Κι ἐ­σὺ δι­κός μας εἶ­σαι», τοῦ ἁ­παν­τᾶ γα­λή­νια ὁ βραχ­μά­νος.

Γερμαναράδες ή Γερμανοί;

 

Του Γιάννη Σχίζα

 

Οι παλιότερες γενιές   έχουν επηρεασθεί  από το «επεισόδιο» του πολέμου, οι νεότερες έχουν επηρεασθεί  από το ζήτημα των πολεμικών αποζημιώσεων, που ουδέποτε κατεβλήθησαν ….Δεν ξέρω κι εγώ πόσες χιλιάδες πολεμικά έργα έχουν παιχθεί, όπου ο  Γερμανός  μαχητής ήτανε βλάκας, επιθετικός, δολοφονικός, κακούργος, εγωπαθής , και οποιαδήποτε άλλη ιδιότητα αρνητική  θέλετε….Ακόμη και στα ποδοσφαιρικά δρώμενα , οι Έλληνες ήταν εχθρικοί προς τη Γερμανία, έπαιρναν  θέση υπέρ του αντιπάλου της..

Όμως υπάρχουν κι  άλλα επίδικα στη σχέση αυτή  που μας προβληματίζουν  : Είναι το πρόβλημα των αντιθέσεων με τη Τουρκία,  αντίπαλο της Ελλάδας και παραγγελιοδόχο της γερμανικής βιομηχανίας…Παλιότερα είχαμε πρόβλημα με τα υποβρύχια  «που γέρνουν» -  αλλά τότε οι σχέσεις μας με την Τουρκία δεν ήταν ιδιαίτερα κακές, ο δε υπουργός Παναγιωτόπουλος βγήκε πρόσφατα  και διέψευσε αυτό το αφήγημα…Τώρα όμως  τα πράγματα είναι άσχημα και το ζήτημα της εκπλήρωσης των γερμανικών υποσχέσεων περί παράδοσης νέων οπλικών συστημάτων βαραίνει ..…

Στο θέμα αυτό αποδεικνύεται ότι εκτός από τους Γερμαναράδες υπάρχουν και οι Γερμανοί που αναγνωρίζουν το δίκαιο μιας χώρας όπως η Ελλάδα. …

Έτσι λοιπόν η εκπρόσωπος του κόμματος των Πρασίνων  για ζητήματα εξοπλισμού Κάτια Κόϊλ , απάντησε σε σχετικό ερώτημα της Deutsche Welle : “οι εξαγωγές πολεμικών όπλων στην Τουρκία, ειδικά η παράδοση των υποβρυχίων που έχουν παραγγελθεί στην ThyssenKrupp, θα έπρεπε να σταματήσουν άμεσα καθώς το τουρκικό πολεμικό ναυτικό απειλεί τα εξωτερικά σύνορα της ΕΕ στην ανατολική Μεσόγειο”. Μάλιστα, έτσι απλά….

Η τέχνη - παράγων μετασχηματισμού του αστικού περιβάλλοντος

 

του Γιάννη Σχίζα

Δημοσιεύεται στο ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

 

 Η τέχνη είναι η κατεξοχήν δύναμη που μπορεί να εγγυηθεί την ποιότητα και να προστατέψει το μέλλον του αστικού περιβάλλοντος. 

 Θα πρέπει όμως να ορίζουμε όλα τα έργα της  μέσα στη πόλη :.Nα   αποβλέπουμε στην επιδερμίδα της πόλης όπως αυτή δίνεται με επιφάνειες κάθετες, με επιφάνειες επίπεδες, με επιφάνειες «υποπόδειες». Να αναγνωρίζουμε  τις κτιριολογικές δομές, τις διακοσμήσεις με αγάλματα και εικόνες παντός είδους, τις διακοσμήσεις καθέτων επιφανειών με γκράφιτι , τις διακοσμήσεις επιφανειών που πατάμε με τα πόδια μας(επιδάφεια τέχνη), τις εγκαταστάσεις(installations), ακόμη και τη μουσική που μπορεί να έρχεται στα αυτιά μας στον αστικό ιστό. Nα αναγνωρίσουμε ταυτόχρονα και εκείνες τις δομές της διαχείρισης του νυκτερινού φωτός – που πρέπει να κινούνται μεταξύ του θάμβους και του  αδύναμου  ή παραπαίοντος  φωτισμού -  έτσι ώστε να μην  τραυματίζουν  την όραση με τις ορδές φωτονίων  ούτε να δημιουργούν  ένα απειλητικό μισοσκόταδο.

Ταυτόχρονα όμως πρέπει   να αναγνωρίσουμε τις αμφίδρομες σχέσεις που αναπτύσσονται μεταξύ του χρήστη της πόλης –ιδιαίτερα του πεζού πολίτη - και της τέχνης, που έλκουν και που απωθούν . 

  Ουσιαστικά   δεν μας αφορά   μια τέχνη ερμητικά εσώκλειστη, περιορισμένη στις γκαλερί ή στις ιδιωτικές συλλογές, διαθέσιμη μόνο στις δυνάμεις του πλούτου ή  στους «εστέτ». Αυτή  η τέχνη υπόκειται στην προστασία  των  γκαλερί, των μουσείων, των ιδιωτικών συλλογών , των εποπτευόμενων ή φυλασσόμενων σημείων στον ανοιχτό χώρο, όμως όλα αυτά σημαίνουν κάτι  : Η τέχνη έτσι κινδυνεύει να αποβεί εμπορευματοποιημένη και 

αποκλεισμένη  από το ευρύτερο  κοινό. Το προστατευτικό πλαίσιο αποδεικνύεται συχνά κλουβί, όπου δεσπόζει ο Μαικήνας, ο χορηγός, ο επιμελητής, ο «ανιδιοτελής» κριτικός, ο κομφορμιστής  φιλότεχνος, ο κυνηγός επενδυτικών ευκαιριών…

Τα τελευταία χρόνια, υπό το κράτος της κυριαρχίας των μνημονίων, η Αθήνα έχει υποστεί μια τραυματική εμπειρία.

Ἡ «ὕβρις» τοῦ ἀτομικισμοῦ καὶ τὸ ἔλλειμμα τῆς παιδείας

 

 

Νηπίοισι οὐ λόγος, ἀλλὰ ξυμφορὴ γίνεται διδάσκαλος

                                                                                                 Δημόκριτος

 

                                                                   Τοῦ κ. Κων. Ἰ. Δάλκου, Φιλολόγου,

                                                                  ἐπιτ. Δ/ντοῦ τοῦ 3^ου Λυκ. Αἰγάλεω

 

 Φίλε ἀναγνώστη, σὲ προηγούμενο φύλλο ὁ ὑπογράφων τὸ παρὸν εἶχα χαρακτηρίσει παράδοξες ἢ καὶ παράλογες τὶς γνωστὲς ἀντιλήψεις καὶ συμπεριφορὲς κάποιων συμπολιτῶν μας, οἱ ὁποῖοι, παρὰ τὴν συρροὴ τῶν χιλιάδων ἁπτῶν ἀποδείξεων, ἀρνοῦνται τὴν πραγματικότητα τῆς πανδημίας καὶ ἐξ αἰτίας αὐτοῦ ἀγνοοῦν ἔργῳ τὶς συστάσεις τῶν εἰδικῶν καὶ τὶς ἐντολὲς τῆς πολιτείας. Πλὴν αὐτῶν εἶχα ἐπίσης ἀναφερθῆ καὶ σ’ ἐκείνους ποὺ ὑποκριτικῶς, μὲ ἰδιοτελεῖς σκοποὺς ἢ ἁπλῶς ἀπὸ κοινή,ὄχι μόνον νεανική, ἀνοησία,συντάσσονται ἐν τέλει κατ’ οὐσίαν μὲ τοὺς πρώτους καὶ συναποτελοῦν, ὅπως λέγεται, ἓνα ὄχι εὐκαταφρόνητο διψήφιο, ἴσως ἄνω τοῦ 30%, ποσοστὸ ὄχι μόνον τοῦ ἑλληνικοῦ, ἀλλὰ καὶ τοῦ εὐρωπαϊκοῦ τοὐλάχιστον πληθυσμοῦ. Ἡ τελευταία διαπίστωση ἀσφαλῶς ἐντυπωσιάζει, ἀφοῦ θέτει ὑπὸ ἀμφισβήτηση κάποιες συχνὰ ἐπαναλαμβανόμενες γενικευτικὲς κρίσεις. Διότι, ὡς γνωστόν, πολλοί,θαυμάζονταςσυνήθως ἢ ἐπικρίνοντας τὸ καθ’ ἡμᾶς, ὑποτίθεταιἀνυπότακτο, ρωμαίικο ἦθος, τὸ παραβάλλουν πρὸς τὴν πειθαρχία καὶ τὴν φιλονομία τῶν δυτικοευρωπαίων πολιτῶν,ἀρκετοὶ τῶν ὁποίων ὅμως, ὅπωςἐν προκειμένῳ ἀποδεικνύεται,ἀθετοῦν τὸ ἐκ μακρᾶς παραδόσεως κοινωνικό τους συμβόλαιο.