ΕΥΓΗΡΙΑ

 

 Ποντίκι , 17.9.26 , Γιάννης Σχίζας

Στη παρουσίαση του βιβλίου της Γωγώς Ατζολετάκη «Η τρίτη Άνοιξη» ήταν κυρίως ασπρομάλληδες και γενικώς άνθρωποι που περίμεναν να ακούσουν τα όσα θλιβερά έχει η τρίτη ηλικία. Μετά την ανάγνωση τμημάτων του βιβλίου υποθέτω ότι ασπάστηκαν μια νέα εκδοχή.

Η συγγραφέας δεν είχε ανάγκη μιας περίσσειας σκέψεων, δεν είχε ανάγκη να θυμίσει το φιλικό με τον πατέρα παράδειγμα του Αινεία στην αποχώρηση από την Τροία, γιατί προσέβλεπε σε ένα σενάριο σφικτό, περιγραφικό μιας οικογενειακής ζωής που εξέπιπτε στο στάτους της οικογενειακής δικτατορίας.

Αυτά για την «μικρή εικόνα». Όμως αν ασχοληθούμε με την «μεγάλη εικόνα» ,στα ρεπορτάζ των εφημερίδων διαβάζουμε μια άλλη ιστορία : «Αφηγήσεις φρίκης» ακούγονται για το γηροκομείο- κολαστήριο του Κορυδαλλού , από τροφίμους που ζούσαν σε άθλιες συνθήκες ή υφίσταντο ανεξέλεγκτη βία…» Τον Φεβρουάριο του 2022 έπαιρναν το δρόμο για τις φυλακές τέσσερις από τους επτά κατηγορούμενους, που χορηγούσαν στην πλειονότητα των ηλικιωμένων ισχυρά ηρεμιστικά «χωρίς δικαιολογημένη διάγνωση, προκειμένου να αδρανοποιηθούν οι πνευματικές τους λειτουργίες και να καμφθεί η κινητικότητά τους». H τροφή τους ήταν ιδιαίτερα υποβαθμισμένη, περιείχε αποφάγια και αποτελείτο από ακατάλληλα υλικά – όπως τα εντόσθια ζώων – ενώ για το ντύσιμο και τα υλικά καθαριότητας μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο μια λέξη- η λέξη φρίκη !

Στη διακοπή παροχής κοινωνικών υπηρεσιών σε Μονάδας Φροντίδας Ηλικιωμένων που λειτουργούσε στη Λυκόβρυση, καθώς και στην επιβολή χρηματικού προστίμου ύψους 61.440 ευρώ στην ιδιοκτήτρια της επιχείρησης προχώρησε η Διεύθυνση Δημόσιας Υγείας της Περιφέρειας Αττικής.(19.2.25)

Στο «Χωρίς οικογένεια» του Έκτορα Μαλό, στον Όλιβερ Τουϊστ και στις άλλες ιστορίες του Ντίκενς, στον φημισμένο Γιάννη Αγιάννη του Βίκτωρα Ουγκώ, αναδύεται η μιζέρια των γηροκομείων μιας παλιάς εποχής, οι περιγραφές προσεγγίζουν σκηνές ακραίας εξαθλίωσης, με την πείνα , τα ρούχα χιλιομπαλωμένα , τη καθαριότητα ανύπαρκτη..

Όμως «εκείνη η εποχή» αποδεικνύεται ότι δεν είναι τελείως ξεπερασμένη.

Ποια είναι η λύση ; Μήπως πρέπει να μεταβούμε στην δομή μιας παραγωγικής τρίτης ηλικίας , με παράλληλη διατήρηση των συνταξιοδοτικών παροχών; Ή να θεμελιώσουμε την ελαφρά απασχόληση των ηλικιωμένων, σε έργα που είναι συμβατά με την κατάσταση και τις επιθυμίες τους;

Η Σεμίνα Διγενή γράφει στον «Ριζοσπάστη» μετά από ένα ταξίδι της στην Ιαπωνία :«Παρότι γνώριζα πως η Ιαπωνία είναι η πιο γηρασμένη χώρα στον κόσμο, αυτό που μου έκανε εντύπωση από την πρώτη μέρα εκεί, ήταν οι πολλοί ηλικιωμένοι που συναντούσα παντού, να δουλεύουν σε εργοτάξια, ταμεία, εστιατόρια, σούπερ μάρκετ, ακόμη και στα ταξί. Υπάρχουν πάνω από 9 εκατομμύρια εργαζόμενοι με ηλικία άνω των 65».