Στο σπίτι του κρεμασμένου δεν
μιλάς για σχοινί, στο περιβάλλον μιας διεθνούς οικονομικής κρίσης δεν μπορείς
να μιλάς για λιτότητα. Η κατακλυσμιαία
καπιταλιστική κρίση του 1929 έδειξε ότι η πιστωτική «συστολή»
αποτελεί αυτοκτονική πολιτική για την οικονομία. Ο Κεϋνσιανισμός ήταν μοντέλο στήριξης της αγοράς από τον
δημόσιο τομέα. .
Στην εποχή του νεοφιλελεύθερου παλιμπαιδισμού, όπου η
ιδιωτικοποίηση των πάντων αναγορεύθηκε σε μέγιστο καθήκον , οι κρατικές
παρεμβάσεις ουδέποτε έλειψαν.
Λόγου χάρη ο Πρόεδρος Μπους έτρεξε προς ενίσχυση της αγοράς παρά τις νεοφιλελεύθερες πομφόλυγες περί του καθαρού καπιταλισμού άνευ
κρατικών προσμίξεων. Ακόμη σε
συνθήκες κατάρρευσης όπως στην Αργεντινή του 2004-5, παρά τις
αντίθετες υποδείξεις του ΔΝΤ η κυβέρνηση
σκόρπισε λεφτά στην εγχώρια αγορά. Το
αποτέλεσμα, εισπράχθηκε σαν μια απρόσμενη ανάκαμψη της οικονομίας, που έκανε τους
«μονεταριστές» του ΔΝΤ να τρίβουν τα μάτια τους. Αυτοί δεν μπορούσαν να
καταλάβουν τιποτε από το φιλμ του Μίκλος Γιάντσο - «Οι ιδιωτικές αρετές είναι δημόσια βίτσια».
Όλοι όσοι είναι έτοιμοι, εν
ονόματι της στενότητας πόρων, να
περικόψουν από τον πολιτισμό, την παιδεία, την υγεία, την προστασία του
περιβάλλοντος και των φυσικών πόρων, την έρευνα, την προστασία ευπαθών ομάδων, αυτοί
αποδυναμώνουν την τρέχουσα και την μελλοντική οικονομία. Υπονομεύουν την
ποιότητα ζωής, πράγμα που ανατροφοδοτεί μια κατάσταση κοινωνικής αστάθειας . Ο
επιδερμικός τους λόγος αδυνατεί να
κατανοήσει τις μεγάλες συστημικές
συναρτήσεις : Η ποιότητα ζωής ως καθαρότητα και αισθητική του περιβάλλοντος,
επιστρέφει στην αυξημένη παραγωγικότητα, στην ευζωϊα έστω και με μικρότερο
εισόδημα. Η προστασία των ευπαθών ομάδων ενισχύει την κοινωνική ασφάλεια, ο
πολιτισμός κάνει την κοινωνία
συμμετοχική, ανοιχτή στις καινοτομίες.
Συνήθως , μια πρώτη μορφή οικολογικοποίησης της οικονομίας αναφέρεται στη μείωση της ενεργειακής κατανάλωσης , ή στην χρήση των ίδιων ενεργειακών πόρων για την παραγωγή μεγαλύτερου προϊόντος.
Αυτό δεν είναι λάθος, αλλά
δεν είναι ολόκληρη η αλήθεια. Οικολογικοποίηση της οικονομίας μπορεί να
σημαίνει μια κοινωνία που κινείται με ποιοτικά καλύτερους τρόπους
αλλά που κινείται λιγότερο, που μπορεί
να διεκπεραιώνει τις λειτουργίες της με λιγότερες ενέργειες, που ενδεχομένως υποκαθιστά τη κυκλοφορία με τη διακίνηση πληροφορίας !
Μια οικονομία παραγωγής
μακρόβιων προϊόντων, επιδιορθώσιμων και ανακυκλώσιμων, είναι ουσιαστικά μια οικονομία
«χαμηλών εισροών και εκροών».
Είναι η οικονομία που προσλαμβάνει τις λιγότερες δυνατές παρθένες ύλες, και αποβάλλει τα λιγότερα δυνατά απόβλητα. Σήμερα στον διαστημικό χώρο σχεδιάζονται μονάδες ανακύκλωσης που επανακτούν τα χαμένα υλικά. Ο Τρου Νόρμαν αστροναύτης της NASA, δηλώνει : Στο Διαστημικό σταθμό έχουμε ήδη ανακτήσει το 95% του νερού, ανακυκλώνοντας τα ούρα και την υγρασία»!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου