Μίμη Ανδρουλάκη : Μπλε λουλούδι

 

Τριάντα τρεις κορυφαίοι επιστήμης και τέχνης –γυναίκες και άνδρες– στο νησί των κοραλλιών, το πρώτο που θα καταπιεί ο ωκεανός. Αντιδρούν συμβολικά στην κλιματική καταστροφή, στις πανδημίες, στον «πυρηνικό χειμώνα» και στους άλλους κινδύνους της ανθρωπότητας. Κοινή τους ιδιότητα –ίντριγκα με σημασία–, η αφύσικη
σύμπτωση: Είναι απόγονοι νόθων τέκνων μεγάλων ανδρών, από τους μακρινούς Άνταμ Σμιθ και Καρλ Μαρξ μέχρι μια σειρά μεγαλοφυΐες και διασημότητες νεότερων χρόνων. Επίκειται η σύνδεσή τους με την πρώτη αποικία στη Σελήνη, ενώ στην ατμόσφαιρα αιωρείται μια ανακάλυψη ισοδύναμη με γεωπολιτικό σοκ.

Ξεγύμνωμα ψυχών, έρωτες, κατασκοπία και πλεκτάνες, αλλά κυρίως απαντήσεις στους γρίφους του αιώνα: Ο νέος καπιταλισμός των ρομπότ και της Τεχνητής Νοημοσύνης· το αίνιγμα της Κίνας· ηγεσία και δημιουργική ευφυΐα στον 21ο αιώνα. Διακόσια χρόνια μετά το θρυλικό «1848» –Πρώτη Βιομηχανική Επανάσταση, πρώτη και μοναδική πανευρωπαϊκή επανάσταση, Κομμουνιστικό μανιφέστο–, ο νέος καπιταλισμός της Τεχνητής Νοημοσύνης ενώπιος ενωπίω με τον εαυτό του, τα όρια και τις αντιθέσεις του.

Οι ειδυλλιακές όμως μέρες στο εξωτικό νησί θα πάρουν μια δυσάρεστη τροπή, έτσι που να λες: «Έρχεται η Συντέλεια!» Ο συγγραφέας αντιστρέφει τον στίχο του Ελύτη «Πενθώ τα χρόνια που έρχονται / Χωρίς εμάς»· τα ερευνά, τα τραγουδά, ενώ ο αναγνώστης τα ιχνηλατεί μ’ ένα παιχνίδι ρεαλιστικής φαντασίας.

«Ο στρατιώτης του ελληνικού στρατού κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, τ. 1, 1938-1941»

 Το Αρχείο Ιστορίας & Τέχνης-Αρχείο Πολέμου

με ιδιαίτερη χαρά και ικανοποίηση

σας προσκαλεί στην παρουσίαση του βιβλίου

του Δημήτρη Παπαδόπουλου

 

«Ο στρατιώτης του ελληνικού στρατού κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, τ. 1, 1938-1941» (εκδ. Khaki Depot, 2020)

Ο εδώ και χρόνια φίλος του Αρχείου Δημήτρης Παπαδόπουλος κυκλοφόρησε πρόσφατα, πριν μόλις μερικούς μήνες, ένα εξαιρετικό βιβλίο-λεύκωμα με θέμα του την ενδυμασία και την εξάρτυση του Έλληνα στρατιώτη κατά τη διάρκεια του Β’ παγκοσμίου. Μέσα από τις σελίδες του ζούμε κυριολεκτικά μέσα στην εποχή που αποτυπώνεται, καθώς εκτός από τις στολές σκιαγραφείται το οργανωτικό πλαίσιο του στρατού εκείνη την εποχή, τα μηχανήματα, τα όπλα αλλά ακόμη και η…στρατιωτική ιδιόλεκτος σε ένα σύντομο γλωσσάρι στο τέλος του έργου. Την «οπτική» επιμέλεια του τεράστιου εγχειρήματος πραγματοποίησε ο επίσης φίλος και συνοδοιπόρος σε αναζητήσεις Νικόλας Πάνος. Το βιβλίο είναι γραμμένο στην αγγλική γλώσσα, λόγω του ότι στην Ελλάδα δυστυχώς το αναγνωστικό κοινό τέτοιων προσπαθειών είναι σχετικά περιορισμένο. Η παρουσίαση ωστόσο θα γίνει στα ελληνικά.  

 

                                                                                                         

Ηρώς Νικοπούλου :΄Γλυπτική εγκατάσταση, "Το Σβηστό Μανουάλι 1821-2021,in memoriam"

Τέμπλο: Ξύλο, δερμάτινοι ιμάντες, εκτύπωση σε σημαιόπανο 230x70

Μανουάλι: Σίδερο, μπετό, κεριά 48x125 

 

ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ EUROPA NOSTRA ZHTEI ΝΑ ΔΙΑΤΗΡΗΘΟΥΝ ΕΠΙΤΟΠΟΥ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

 

 18 Νοεμβρίου 2020 - Η Europa Nostra, η Ευρωπαϊκή φωνή της κοινωνίας των πολιτών, που έχει δεσμευτεί για τη διατήρηση και την ανάδειξη της σημασίας της πολιτιστικής κληρονομιάς, καλεί όλους τους ενδιαφερόμενους εταίρους, τόσο σε εθνικό όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο, να ενώσουν τις δυνάμεις τους προκειμένου να διασφαλιστεί η επιτόπου διατήρηση των εξαιρετικών αρχαιοτήτων που ανακαλύφθηκαν στον Σταθμό Μετρό Βενιζέλου στη Θεσσαλονίκη. Αυτό αποτελεί τη μοναδική λύση που εγγυάται τη διατήρηση της αυθεντικότητας ενός μνημείου πολιτιστικής κληρονομιάς εξαιρετικά σημαντικού για την κατανόηση της κοινής μας Ευρωπαϊκής κληρονομιάς και ιστορίας.

 

Την περίοδο από τον 4ο έως τον 9ο αιώνα μ.Χ., στην οποία ανήκουν τα ορατά αρχαιολογικά κατάλοιπα, η Θεσσαλονίκη υπήρξε μία από τις σημαντικότερες πόλεις της Ανατολικής Ρωμαϊκής/Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, όπως καταδεικνύει η εξαιρετική αρχιτεκτονική και καλλιτεχνική αισθητική ποιότητα των εκκλησιών και των ψηφιδωτών που ήδη συμπεριλαμβάνονται στον Κατάλογο Παγκόσμιας Πολιτιστικής και Φυσικής Κληρονομιάς της UNESCO. Οι αρχαιότητες αυτές θα αποτελούσαν πράγματι αξιόλογη προσθήκη στα υφιστάμενα μνημεία παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς, στοιχειοθετώντας -όπως και εκείνα- ένα εξαιρετικά εντυπωσιακό αστικό περιβάλλον πολιτικών και πολιτιστικών εξελίξεων στη Θεσσαλονίκη, οι οποίες αποδείχθηκαν ιδιαίτερα σημαντικές για την Ευρωπαϊκή Ιστορία.

 

Εκδόσεις ΚΑΠΟΝ : Φέτος, πάμε στη Θεσσαλονίκη... ψηφιακά.

 

Η καραντίνα δεν θα μας κρατήσει μακριά. Σας περιμένουμε στις διαδικτυακές μας συζητήσεις, στα πλαίσια των θεματικών ενοτήτων της φετινής ψηφιακής 17ης Διεθνούς Έκθεσης Βιβλίου Θεσσαλονίκης.  Συγγραφείς των εκδόσεών μας, μαζί με  διακεκριμένους πανεπιστημιακούς, διανοητές και δημοσιογράφους, συζητούν για τα βιβλία τους και για επίκαιρα θέματα πολιτισμού.  Παρακολουθήστε τις συζητήσεις μας στην ιστοσελίδα της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης και στη σελίδα της στο Facebook:

Παρασκευή 20 Νοεμβρίου

Ἀ­πό­στο­λος Μα­ϊ­κί­δης : Φω­τι­στι­κό γρα­φεί­ου

ΜΕ ΤΟ ΠΟΥ ΤΕΛΕΙΩΣΕ τὸ τη­λε­φώ­νη­μα μὲ τὸν Ἀλ­τί­νο­γλου, ὁ ὁ­ποῖ­ος εἶ­χε τὸ θρά­σος νὰ ἐκ­φρά­σει πα­ρά­πο­να γιὰ τὴ χα­μη­λὴ ἐ­πί­δο­ση τοῦ γιοῦ του στὰ θε­ρι­νὰ τμή­μα­τα, ναί κύ­ρι­ε Ἀλ­τί­νο­γλου, ἀλ­λὰ τὸ φρον­τι­στή­ριο ξέ­ρε­τε δὲν μπο­ρεῖ νὰ κά­νει καὶ θαύ­μα­τα ἂν ὁ ἄλ­λος δὲν ἐν­δι­α­φέ­ρε­ται, ἀ­κού­στη­κε ἕ­να κρὰκ ἀ­πὸ τὸ που­θε­νά. Ἀ­μέ­σως με­τά, τὸ ση­μεῖ­ο ὅ­που συν­δέ­ον­ται οἱ βρα­χί­ο­νες, χω­ρὶς νὰ ἔ­χει δώ­σει στὸ πα­ρελ­θὸν ὁ­ποι­ο­δή­πο­τε δεῖγ­μα κα­τα­πό­νη­σης, κα­τέρ­ρευ­σε, καὶ ὁ μὲν ἐ­πά­νω βρα­χί­ο­νας προ­σγει­ώ­θη­κε στὸ πλη­κτρο­λό­γιο, ὁ δὲ κῶ­νος, ἀρ­χι­κὰ ἀ­να­πή­δη­σε στὸ γρα­φεῖ­ο καὶ στὴ συ­νέ­χεια στα­μά­τη­σε, ἀ­ξι­ώ­νον­τας νὰ τὸν συγ­χω­ρή­σω γιὰ τὸ ἀ­τό­πη­μα. Φω­τι­στι­κό της πλά­κας, ὅ,τι δί­νεις παίρ­νεις, σκέ­φτη­κα, με­ρι­μνών­τας χω­ρὶς χρο­νο­τρι­βὴ γιὰ τὴ δι­ά­δο­χη κα­τά­στα­ση.

ΙΟΣ : Στην περιβαλλοντική καταστροφή προστέθηκε και το «απόρρητο» της περιβαλλοντικής πληροφορίας !

 

- Στις 4 Νοεμβρίου δημοσιεύεται, με άρθρο στην Εφημερίδα των Συντακτών, η διαχρονική περιπέτεια των περιβαλλοντικών καταστροφών της Ίου, των απανωτών αδειοδοτήσεων προβληματικών επενδυτικών σχεδίων και, το κυριότερο, το γενικότερο καθεστώς ασυδοσίας που επικρατεί εκεί. Ακούει κανείς ;

- Στις 6 Νοεμβρίου δημοσιεύεται ανάλυση, με πλήθος αεροφωτογραφιών, της πλήρους καταστροφής του υγρότοπου στο Αυλάκι Παπά, κατά τ ’άλλα προστατευόμενου με Προεδρικό Διάταγμα. Καμία αντίδραση ;

- Στις 13 Νοεμβρίου γίνεται επερώτηση στη Βουλή από τον βουλευτή Κρίτωνα Αρσένη προς τον Υπουργό Ανάπτυξης και Επενδύσεων Άδωνι Γεωργιάδη με τίτλο «Κυβερνητική Επιβράβευση του Οργίου Παρανομιών στην Ίο». Βγήκε νόημα ;
 
Τα τεκταινόμενα στην Ίο ξεπερνούν πιά και κατά πολύ το μικρό της μέγεθος και την υπομονή της Κοινωνίας, όχι όμως και της Πολιτείας. Η ευκολία και οι τρόποι με τα οποία τα επονομαζόμενα και «επιχειρηματικά συμφέροντα» έχουν προκαλέσει και προκαλούν συνεχείς καταστροφές και αλλοιώσεις, σε ένα τοπίο χαρακτηρισμένου επίσημα ως Ιδιαίτερου Φυσικού Κάλλους, αναδεικνύει την πλήρη αδιαφορία της Πολιτείας στο πεδίο της προστασίας του φυσικού και πολιτιστικού κεφαλαίου της χώρας.

Ταφή, αποτέφρωση, «ανακύκλωση» νεκρών

 του Γιάννη Σχίζα

 

Από ανακοίνωση πολιτών μαθαίνω ότι ο Δήμαρχος της  Ηλιούπολης σκέπτεται να δημιουργήσει ένα νεκροταφείο (ή κοιμητήριο, για τους πλέον αισιόδοξους…)στον Υμηττό . Η υπόθεση μου θυμίζει τα νεκροταφεία Παπάγου, Χολαργού, Βούλας και Γλυκών Νερών, που έχουν χτιστεί σε  δασικές εκτάσεις του Υμηττού, τα οποία  σε παραπέμπουν στη σκέψη  ότι η αποτέφρωση νεκρών είναι μια διαδικασία που εξοικονομεί πολύτιμο χώρο, ιδιαίτερα σε πόλεις με μεγάλες στενότητες όπως η Αθήνα : Χωρίς νεκροταφεία για τους νεκρούς, σώζεις εκτάσεις για τους ζωντανούς…  

Σε μια περίοδο όπως η τρέχουσα, είναι επόμενο να κάνουμε τέτοιες σκέψεις και να βλέπουμε τις οικονομικές και χωροταξικές  πτυχές του ζητήματος. Ταυτόχρονα όμως υπάρχουν και άλλες πτυχές : Όπως είναι η σημασία της νεκρής ζωής και των μηνυμάτων που εκπέμπει το θέαμά της υπό τη μορφή τάφων και νεκροταφείων . Των μηνυμάτων για την αυθεντική βίωση του παρόντος, για την υπεροχή της αγάπης, για την προσαρμογή μας στη λογική και τη φιλοσοφία του «μέτρου» . Γιατί ο θάνατος και μάλιστα σε μια στερεοποιημένη, ταφική μορφή, έχει παιδαγωγική αξία για τους ζωντανούς – ας μην το ξεχνάμε. Επομένως : Όσοι θέλουν να στηρίξουν αυτή την αξία με ταφικό  τρόπο, καλό είναι να πάρουν την ευθύνη τους έναντι των ζωντανών του μέλλοντος…

Πρί­μο Λέ­βι (Primo Levi) : Ἕ­να ἥ­συ­χο ἀ­στέ­ρι (Una stella tranquilla)

 

ΣΕ ΕΝΑ ΜΕΡΟΣ τοῦ σύμ­παν­τος, πο­λὺ μα­κριὰ ἀ­πὸ ἐ­δῶ, ζοῦ­σε κά­πο­τε ἕ­να ἥ­συ­χο ἀ­στέ­ρι ποὺ κι­νοῦν­ταν ἥ­συ­χα στὸ βά­θος τῆς ἀ­βύσ­σου, τρι­γυ­ρι­σμέ­νο ἀ­πὸ ἕ­να πλῆ­θος ἥ­συ­χων πλα­νη­τῶν γιὰ τοὺς ὁ­ποί­ους δὲν ἔ­χου­με τί­πο­τα νὰ ποῦ­με. Τὸ ἀ­στέ­ρι αὐ­τὸ ἦ­ταν πο­λὺ με­γά­λο καὶ ζε­στό, τὸ βά­ρος του τε­ρά­στιο – κι ἐ­δῶ ἀρ­χί­ζουν οἱ δυ­σκο­λί­ες μας ὡς ἀ­φη­γη­τές. Γρά­ψα­με «πο­λὺ μα­κριά», «με­γά­λο», «ζε­στό», «τε­ρά­στιο»: ἡ Αὐ­στρα­λί­α εἶ­ναι πο­λὺ μα­κριά, ἕ­νας ἐ­λέ­φαν­τας εἶ­ναι με­γά­λος κι ἕ­να σπί­τι ἀ­κό­μη με­γα­λύ­τε­ρο, σή­με­ρα τὸ πρω­ὶ ἔ­κα­να ἕ­να ζε­στὸ μπά­νιο, τὸ Ἔ­βε­ρε­στ εἶ­ναι τε­ρά­στιο. Φαί­νε­ται ξε­κά­θα­ρα ὅ­τι κά­τι στὸ λε­ξι­κό μας δὲν λει­τουρ­γεῖ.

        Πραγ­μα­τι­κά, ἂν εἶ­ναι νὰ γρά­ψου­με αὐ­τὸ τὸ δι­ή­γη­μα θὰ χρει­α­στοῦ­με τὸ θάρ­ρος νὰ σβή­σου­με ὅ­λα τα ἐ­πί­θε­τα ποὺ ἔ­χουν τὴν τά­ση νὰ δη­μι­ουρ­γοῦν σα­στι­μά­ρα – θὰ προ­ξε­νοῦ­σαν τὸ ἀν­τί­θε­το ἀ­πο­τέ­λε­σμα, δη­λα­δὴ θὰ ὑ­πο­βάθ­μι­ζαν τὴν ἀ­φή­γη­ση.

Νέα έκθεση αποκαλύπτει ότι τα κράτη μέλη της Ε.Ε. είναι υπεύθυνα για τον θάνατο περισσοτέρων από 14 εκατομμυρίων πουλιών

 

16.11.2020 84.000 παρεκκλίσεις που χορηγήθηκαν στα κράτη μέλη μεταξύ 2009 - 2017 ώθησαν ευάλωτα είδη πουλιών στο χείλος της εξαφάνισης Πριν από λίγες ημέρες δόθηκε στη δημοσιότητα η νέα έκθεση της BirdLife Ευρώπης που παρέχει μια εις βάθος ανάλυση των παρεκκλίσεων σε οκτώ κράτη μέλη της Ε.Ε.: Βουλγαρία, Φινλανδία, Γαλλία, Ιρλανδία, Ιταλία, Μάλτα, Πολωνία και Ισπανία. Σημειώνεται ότι η Ελλάδα δεν συμπεριλήφθηκε καθώς για το διάστημα 2010-2017 δεν είχε υποβάλει καμία τέτοια έκθεση στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Οι παρεκκλίσεις είναι εξαιρέσεις στη νομοθεσία, όπου σε ειδικές καταστάσεις αφαιρείται το δίχτυ προστασίας που  απολαμβάνουν τα είδη των πουλιών σύμφωνα με τις διατάξεις της Οδηγίας για τα Πουλιά της Ε.Ε. Αυτό σημαίνει ότι σε πολύ συγκεκριμένες περιπτώσεις, όπως για παράδειγμα οι κατασκευαστικές εργασίες, επιτρέπεται η σκόπιμη καταστροφή ή ζημιά σε φωλιές και αβγά, εφόσον όμως δεν υπάρχει καμία άλλη εναλλακτική λύση. Δηλαδή, τέτοιες παρεκκλίσεις από τις διατάξεις της νομοθεσίας για την προστασία των πουλιών χορηγούνται μόνο όταν έχουν δοκιμαστεί και αποτύχει όλες οι άλλες μη θανατηφόρες εναλλακτικές λύσεις για την προστασία τους.

ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΚΑΙ ΟΡΙΣΤΙΚΑ ΟΙ ΕΡΓΑΣΙΕΣ ΣΤΟ ΣΑΚΕΤΑ ! ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΤΣΙΜΕΝΤΟ ΣΤΟΝ ΥΜΗΤΤΟ!

 

ΝΑ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΘΟΥΝ ΟΙ  ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΧΡΗΣΕΙΣ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΤΟ ΒΟΥΝΟ

Η προγραμματισμένη αντιπροσωπευτική διαμαρτυρία των εννέα μελών του δημοτικού συμβουλίου Βύρωνα, την Δευτέρα 16 Νοέμβρη στις 10.00 το πρωί, ενάντια στη συνέχιση των οικοδομικών εργασιών στο στρατόπεδο ΣΑΚΕΤΑ, αναβάλλεται για την Πέμπτη 19 Νοέμβρη.  Για την απόφαση αυτή μας ενημέρωσε τηλεφωνικά ο δήμαρχος Βύρωνα, ύστερα από συμφωνία της πλειοψηφίας των παρατάξεων. Με την απόφαση αυτή διαφώνησαν  οι δημοτικές παρατάξεις  ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ, ΛΑΪΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ και ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ ΕΝΩΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΒΥΡΩΝΑ.

Ένα μήνα μετά την δημοσιοποίηση της συνέχισης των οικοδομικών εργασιών στην Α΄ Ζώνη Προστασίας του Υμηττού, η αντίδραση της δημοτικής αρχής και του δημοτικού συμβουλίου είναι ήδη καθυστερημένη και οι εργασίες συνεχίζονται με γρήγορους ρυθμούς.

Ούτως ή άλλως η άποψή μας είναι  ότι η κινηματική αντίδραση της δημοτικής αρχής  έπρεπε να έχει γίνει έγκαιρα, ενισχύοντας τις υπόλοιπες πρωτοβουλίες , κινητοποιώντας το σύνολο των πολιτών και των εμπλεκόμενων με τον Υμηττό φορέων.

Η

Γκε­όρ­γκι Γκο­σπον­τί­νοφ (Георги Господинов): Do not disturb

 

ΣΤΕΚΕΤΑΙ κα­τα­με­σῆς στὸ δω­μά­τιο τοῦ ξε­νο­δο­χεί­ου, ἡ τη­λε­ό­ρα­ση ἀ­ναμ­μέ­νη, μό­λις ἔ­χει βγεῖ ἀ­πὸ τὸ μπά­νιο, τυ­λιγ­μέ­νη στὴν ἀ­γα­πη­μέ­νη της πρά­σι­νη πε­τσέ­τα. Πο­τὲ δὲν χρη­σι­μο­ποι­εῖ τὶς πε­τσέ­τες τῶν ξε­νο­δο­χεί­ων, τὸ θε­ω­ρεῖ βρω­μιά. Ἀρ­χί­ζει νὰ τι­νά­ζει τὰ βρεγ­μέ­να της μαλ­λιά, νι­ώ­θον­τας ἱ­κα­νο­ποί­η­ση ἀ­πὸ τὴ μι­κρὴ βρο­χὴ τρι­γύ­ρω.

       Ἦρ­θε σὲ αὐ­τὸ τὸ ξε­νο­δο­χεῖ­ο γιὰ νὰ πε­θά­νει, ὅ­μως ἐ­δῶ καὶ δύ­ο ὧ­ρες ἀ­σχο­λεῖ­ται μὲ ἀ­να­πό­φευ­κτα ψι­λο­πράγ­μα­τα. Δὲν εἶ­χε ὑ­πο­ψια­στεῖ, ὅ­τι καὶ ὁ θά­να­τος χρει­ά­ζε­ται χρό­νο. Ὁ ἄν­τρας στὴ ρε­σε­ψιόν, ἐ­κεῖ­νο τὸ πρω­ι­νό, ἔ­δει­χνε ἐ­λα­φρῶς προ­βλη­μα­τι­σμέ­νος ἀ­πὸ τὴν ἐ­ρώ­τη­σή της, γιὰ τὸ ἂν ἔ­χουν ἐ­λεύ­θε­ρο δω­μά­τιο στὸν τε­λευ­ταῖ­ο ὄ­ρο­φο. Μή­πως, πράγ­μα­τι, γί­νε­ται ὑ­περ­βο­λι­κὰ ξε­κά­θα­ρο; Ποι­ά εἶ­ναι τὰ στα­τι­στι­κά των αὐ­το­κτο­νι­ῶν σὲ τού­τη τὴ σο­βα­ρὴ ἁ­λυ­σί­δα; Ἄ­ρα­γε οἱ ἄν­θρω­ποι προ­τι­μοῦν νὰ ρι­χτοῦ­νε ἀ­πὸ πο­λυ­τε­λῆ ξε­νο­δο­χεῖ­α, ἢ μιᾶς καὶ τὸ ἀ­πο­φά­σι­σαν τοὺς εἶ­ναι πιὰ τὸ ἴ­διο;

       

Χαριτίνης Ξύδη : Σταύρος Τζουανάκος

 Ο Σταύρος Τζουανάκος αποτελεί μοναδική περίπτωση, για το ρεμπέτικο και το λαϊκό τραγούδι. Τον αγαπώ ιδιαίτερα και αυτό το αφιέρωμα στη μνήμη, το έργο και τη διαδρομή του, θα ήταν η πρώτη μου εκπομπή, μετά από τις καλοκαιρινές διακοπές, αν δεν μας προλάβαιναν, η έξαρση του ιού, τα περιοριστικά μέτρα και, κατ' επέκτασιν, η καραντίνα. Οι περισσότερες πληροφορίες, του παρόντος δημοσιεύματος, αντλήθηκαν από το φόρουμ rebetiko.sealabs.net, αλλά και από διάσπαρτες προσωπικές του αφηγήσεις.

Ο Σταύρος Τζουανάκος γεννήθηκε στις 14 Αυγούστου του 1925 στον Πειραιά. Κατά τον Τάσο Σχορέλη, γεννήθηκε το 1921, όμως η πληροφορία αυτή δεν είναι σωστή. Καταγόταν από φτωχή οικογένεια και είναι γόνος του Θανάση Μανιάτη και της Κυπαρισσιώτισας, Ελένης Γεωργακοπούλου.

Ο Σταύρος Τζουανάκος, αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα ολοκληρωμένου δημιουργού. Τη χρονική περίοδο, από το 1948 έως και το 1964, πρόσφερε στο ρεμπέτικο και λαϊκό τραγούδι περίπου 140 όμορφα τραγούδια (δικά του, και άλλων δημιουργών) που γνώρισαν μεγάλη επιτυχία. Είναι αναμφίβολα σημαντικός συνθέτης του ρεμπέτικου και εκφραστικότατος τραγουδιστής του.

Ανήκει στην τελευταία γενιά των δημιουργών του νεότερου ρεμπέτικου τραγουδιού (1940 - 1955) και θα μπορούσε να πει κανείς πως είναι ο τελευταίος των «Μοϊκανών»-Ρεμπετών, σαν συνθέτης και στιχουργός.

Αποτελεί σοβαρό κεφάλαιο για το Ρεμπέτικο Τραγούδι, που είναι άγνωστο τι διαστάσεις θα είχε πάρει το έργο του αν δεν έφευγε τόσο νέος από τη ζωή. Μάλλον δεν πρόλαβε να δώσει στο έργο του την πλήρη διάστασή του από άποψη όγκου και ποικιλίας. Η ποιότητά του όμως, στις υπάρχουσες δημιουργίες του, είναι αναμφίβολα δεδομένη.

ΙΑΤΡΙΚΗ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

 

Του Γιάννη Σχίζα

 

 

Στις Ηνωμένες Πολιτείες έχει ξεκινήσει η νομική αμφισβήτηση του Obamacare, δηλαδή της πολιτικής του Ομπάμα που επιχειρούσε  να θεσπίσει  το δικαίωμα στη παροχή ιατρικών υπηρεσιών  σε 20 εκατομμύρια  πολίτες, ενώ ταυτόχρονα επηρέαζε     άλλα  130 εκατομμύρια …Ο Τραμπ  υποστήριξε  για ψηφοθηρικούς λόγους  ότι θα έχει το εμβόλιο κατά του κορωνοϊού πριν από τις εκλογές της 3/11, αλλά η «καλή είδηση»  ήλθε μερικές μέρες αργότερα : Γιατί , κατά πως δήλωσε ο πρόεδρος της Pfeizer   που προχώρησε στην αναγγελία   του   εμβολίου ,  άλλη είναι η  ταχύτητα της επιστήμης και άλλη  της πολιτικής…

Η ιατρική  στο σύνολό της δεν είναι άσχετη με την πολιτική – κι αυτό φαίνεται από το παράδειγμα των Ηνωμένων Πολιτειών. 

Υπάρχουν  πολίτες που υποστηρίζουν ότι η φροντίδα του σώματος από την ασθένεια είναι υπόθεση του ατόμου – και επομένως των χρημάτων που αυτό διαθέτει. Πρόκειται για μια αντίληψη  που παραγνωρίζει την σοβαρή μείωση του κόστους των ιατρικών υπηρεσιών όταν αυτές παρέχονται χωρίς την διαμεσολάβηση του χρήματος σε κάθε υγειονομική πράξη. Η ιατρική έχει κόστος, αλλά το κόστος αυτό είναι μικρότερο  όταν καταβάλλεται  συλλογικά και αφορά την ολότητα των ιατρικών πράξεων : Των πράξεων που ξεκινούν από την απλή επίσκεψη και φθάνουν στις ακτινοβολίες..

 

Η πίεση στα δέντρα από τους ισχυρούς ανέμους Η Δενδροκομία στις πόλεις μετά από ακραία καιρικά φαινόμενα συνέπεια της κλιματικής αλλαγής

 Μ. Καπάνταης Δασολόγος- Περιβαλλοντολόγος                                                      τ. Δ/ντης Πρασίνου

ΠΗΓΗ : BIOKIPOS

Κεφάλαιο 1^ο

1. Ακραία καιρικά φαινόμενα συνέπεια της κλιματικής αλλαγής

              Ανεξάρτητα από το τι μας λένε τα ΜΜΕ (που έχουν ξυπνήσει λόγω των πρόσφατων ακραίων γεγονότων) και που υπερβάλλουν ή μειώνουν το μέγεθος σε ορισμένα προβλήματα, ανάλογα με τις διαθέσεις και τις εκτιμήσεις της στιγμής, υπάρχουν ξεκάθαρες πλέον ενδείξεις ότι το κλίμα της Γης αλλάζει με πρωτοφανή ρυθμό. Και το θέμα δεν είναι ότι περιορίζεται μόνο στην υπερθέρμανση του πλανήτη, που ως γνωστόν είναι ο κύριος οδηγός, είναι η αιτία, αλλά   όχι το μόνο ένα αρνητικό αποτέλεσμα.                  

         

          Αυτό πρέπει να γίνει το σύνθημα εκείνων που θέλουν να προετοιμασθούν απέναντι στα βίαια μετεωρολογικά φαινόμενα που συνδέονται με την κλιματική αλλαγή, σύμφωνα με τους ειδικούς των κινδύνων και της πρόληψης. Πρέπει να περάσουμε στην πρόβλεψη των επιπτώσεων - η οποία δεν έχει ως αντικείμενο πλέον πώς θα είναι ο καιρός, αλλά τι θα προκαλέσει - κατά τρόπον ώστε οι πολίτες και οι επιχειρήσεις να έχουν την δυνατότητα να ενεργήσουν με ταχύτητα ανάλογα με τις προειδοποιήσεις, αναφέρεται σε έκθεση που συντάχθηκε υπό την αιγίδα Παγκόσμιο Οργανισμό Μετεωρολογίας (ΠΟΜ).                                                                                                   

Εικόνα 2.  Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ, meteo.gr Eurokinissi Documento

       

ΞΕΡΟΥΝ ΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΗΝ ΑΞΙΑ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ;

του Άντη Ροδίτη

Ο Άνθρωπος ως το μόνο νοήμων ον επί της γης κρίνει (κρίνουν για λογαριασμό του οι αντιπροσωπευτικότεροι του είδους) ότι βρίσκεται σε μια δραματική διαδρομή, με στόχο την επίτευξη ενός σκοπού. Ο ύψιστος αυτός σκοπός ορίζεται ως η επί γης ευδαιμονία, η ειρήνη και η αθανασία, που είναι ταυτόσημη με τη θέωση.

Το πολίτευμα, οι επιστήμες και οι τέχνες είναι τα διαθέσιμα μέσα. Εντός του τού πολιτεύματος λειτουργεί και εκείνο της πίστης προς τον Θεό, τον Κύριο του ουράνιου πολιτεύματος.

Ιδανικά, το κοσμικό πολίτευμα οφείλει να λειτουργεί εντός της Πίστης.

Ο δρόμος είναι μακρύς, γεμάτος εκτροχιασμούς, παρασπονδίες, παρερμηνίες, οπισθοδρομήσεις, ανυπόφορο και απαράδεκτο πόνο, αίμα και θάνατο. Ουδεμία σχέση με το ανέμελο και ανυποψίαστο ποίημα του Κωνσταντίνου Καβάφη. Εδώ είναι η Ιθάκη που μετρά.

Το ποίημα του Καβάφη είναι, μπορεί να πει κανείς, ένας εκτροχιασμός ή ο κλασικός εκτροχιασμός σε σχέση με τον τελικό σκοπό, αλλά και οι εκτροχιασμοί έχουν τη σημασία τους.

Γιώργου Μπλάνα, "Ο κότσυφας του σύμπαντος"

Νατάσα Κεσμέτη : Ἀ­να­γνω­στι­κή Δι­α­με­σο­λά­βη­ση

 

ΕΙΤΕ ΚΟΙΤΑΖΟΝΤΑΙ ἀ­πο­ρη­μέ­να εἴ­τε μᾶς ρω­τοῦν εὐ­θέ­ως: Για­τί τή λέ­τε ἔ­τσι; Τί ἐν­νο­εῖ­τε; Το­ύς ἐ­ξη­γοῦ­με, καί μᾶλ­λον μᾶς περ­νᾶ­νε γιά μι­σό­τρελ­λους, ἐ­κτός κι ἄν ἀ­νή­κουν σ' αὐ­το­ύς πού ἔ­χουν πα­ρό­μοι­α σχέ­ση μέ τίς ἀ­να­γνώ­σεις, το­ύς ἥ­ρω­ες τῶν βι­βλί­ων ἤ κά­ποι­α ἀ­πό τά πε­ρι­γρα­φό­με­να ἐ­κεῖ πράγ­μα­τα.

        Ἀ­να­φέ­ρο­μαι σέ μι­άν ἐ­ρώ­τη­ση πού κα­τ' ἐ­πα­νά­λη­ψη μᾶς ἔ­χουν κά­μει γνω­στοί ἤ φί­λοι, ἄν ἡ πε­ρί­στα­ση ἤ ὁ λό­γος τό ἔ­χει φέ­ρει στίς λάμ­πες θυ­έλ­λης ὁ­πό­τε μᾶς ἀ­κοῦ­νε νά λέ­με π.χ. Ποῦ εἶ­ναι ἡ Νόμιμη; Νά κρε­μά­σου­με μιά Νόμιμη!, Μήν ξε­χά­σου­με νά βά­λου­με στή βάρ­κα τή Νόμιμη... Ἡ ὀ­νο­μα­σί­α σχε­τί­ζε­ται μέ τό σχε­τι­κό δι­ή­γη­μα γνω­στοῦ συγ­γρα­φέ­ως, ὅ­που πρω­τα­γω­νι­στεῖ μιά λάμ­πα θυ­έλ­λης, τήν ὁ­πο­ί­α τό­σο ἔ­χου­με οἰ­κει­ω­θεῖ ὡς Νόμιμη, ὥ­στε νά ὀ­νο­μά­ζου­με ἔ­τσι κά­θε ἄλ­λο πα­ρό­μοι­ο φα­νό !

        Ὑ­πο­θέ­τω πώς ἕ­να δά­νει­ο, ὅ­πως τό πα­ρα­πά­νω γιά τόν κό­σμο τῆς κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας ἀ­πό τόν κό­σμο τῆς ἀ­νά­γνω­σης λο­γο­τε­χνι­κῶν βι­βλί­ων, δέν εἶ­ναι κά­τι και­νο­φα­νές οὔ­τε συμ­βα­ί­νει μό­νο στήν οἰ­κο­γέ­νειά μας. Ὅ­πως ἐ­πί­σης ὑ­πο­θέ­τω πώς ἡ ὀ­νο­μα­το­δο­σί­α αὐ­τοῦ τοῦ εἴ­δους ση­μα­το­δο­τεῖ (ἄν δέν συ­νι­στᾶ) τήν ὕ­παρ­ξη γνω­ρι­μί­ας καί φι­λί­ας, σέ ἀμ­φί­δρο­μη λει­τουρ­γί­α, ἀ­νά­με­σα στο­ύς δυό κό­σμους.

       

ΠΟΤΕ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ;

του Άντη Ροδίτη

Πώς πρέπει ν’ αντιμετωπίζεται το γεγονός της βράβευσης μιας γυναίκας για τη 40χρονη προσφορά της στο θέατρο όταν ευχαριστώντας για την αναγνώρισή της ζητά ταυτόχρονα συγγνώμη από τα παιδιά της επειδή δεν ήταν παρούσα όταν την χρειάζονταν;

Αν μια μητέρα προσφέρει στον πολιτισμό περισσότερα από όσα θα του πρόσφερε μένοντας με τα παιδιά της, γιατί τους ζητά να τη συγχωρέσουν; Έκανε το καλύτερο για την Πολιτεία και για τον πολιτισμό και δεν έπρεπε να ζητά συγγνώμη από κανένα. Ή μήπως υπάρχουν αμφιβολίες ή, μάλλον, μια βεβαιότητα ότι το καλύτερο για την Πολιτεία και για τον Πολιτισμό θα ήταν ίσως να ήταν με τα παιδιά της κι όχι στο σανίδι; Βάζοντας κανείς δεύτερα τα παιδιά του υπηρετεί έναν πολιτισμό κατώτερο από εκείνον τον οποίο πιστεύει για καλύτερο. Υπηρετεί τον (σύγχρονο) πολιτισμό που λέει στον πολίτη: «Φίλε, Εσύ είσαι το παν, εσύ κι ο Εαυτός σου, οι όποιοι άλλοι έρχονται δεύτεροι». Τι πολιτισμός είναι αυτός;

Κώστα Καρούσου : Αλέα Προσομοίων, Ποίηση του Κώστα Ευαγγελάτου

 

Εκδόσεις Απόπειρα.

 

Μέσα στις πολυσυμπληγάδες του πολιτιστικού γίγνεσθαι, είναι από τα μοναδικά γεγονότα της ζωής, το ίδιο πρόσωπο να ’ναι της μούσας ο εκλεκτός για ποίηση και για εικαστική εργασία, και μου είναι αδύνατο να ξεχωρίσω ποιο προπορεύεται, παρά τις κοινές μας στη λογοτεχνία ιδιαίτερα, συντεταγμένες. Ο Κώστας Ευαγγελάτος πληροί όλα τα στοιχεία μιας ενδιαφέρουσας προσωπικότητας, η οποία απεικονίζεται μ’ ένα ξεχωριστό τρόπο δυναμικής έκφρασης, έντονα εικαστικής – ευρηματικής προσέγγισης και υπαρξιακής ανησυχίας. Το βιωματικό του στοιχείο, για να πλησιάσεις νοητικά – ποιητικά, τις ατραπούς και την πολυδαιδαλώδη εποχή μας, οφείλεις να το δεις πρώτα, με τον απόλυτο σεβασμό του αναγνώστη. Ο κιθαρωδός τρόπος έκφρασης κι ο μουσικός απόηχος μιας θλίψης με επιφωνήματα, διεισδύσεις στο συμπαντικό φως της ποίησης, με προσωπογραφίες σεισμικών ψυχικών επιθυμιών, με νέα εξαρθρωμένα ξεκινήματα στη ζωή, με τη δική του ηλιοτρόπια ή αγωνιώδη και αισθηματική – αισθητική λυτρωτική απόληξη, με την επαναστατημένη και ζωγραφική χρωματική παρουσία, στο σχέδιο, στην απεικόνιση, στην καινοτομία και στην εξερευνητική (ποιητικής υφής πάντα) ρευστότητα των πραγμάτων, των αναζητήσεων και των προσδοκιών στη ζωή, κάνει την ποίηση του ένα μνημείο στο χρόνο, γίνεται ένα διαχρονικό θυσιαστήριο του νου, της γλώσσας, του πόθου, της αγάπης, της αέναης αναζήτησης.

Γράφει στο «Επίγραμμα»:

«Σώμα πηλός του δειλινού

ανάγλυφο ρευστό της γλώσσας

Βυθός ανεξερεύνητος του νου

βάρκες τα θέλγητρα του πόθου

ανάσκελα βουνά και πεδιάδες

σε στρώμα το μνημείο της Αγάπης»

Αρχείο Ιστορίας & Τέχνης-Αρχείο Πολέμο

Το Αρχείο Ιστορίας & Τέχνης-Αρχείο Πολέμου

σας προσκαλεί την

Παρασκευή  13 Νοεμβρίου 2020 και ώρα 19:00

σε μια βραδιά-σύντομη συνάντηση 

οικογενειακών ή/ και προσωπικών ιστοριών με θέμα τους
την…Ιστορία  

μέσω της (γνωστής πλέον) πλατφόρμας ΖΟΟΜ 

            

                                                                               Topic: ARCHIVE OF HISTORY AND ART-THE WAR ARCHIVE

                                                                               Time: Nov 13, 2020 19.00                                                                                                                Join Zoom Meeting

                                https://us02web.zoom.us/j/85825551030?pwd=MGdlWURzMUQ0Z05lQXdwVWpoWVRBZz09 

                      

                                                                                                          Meeting ID: 858 2555 1030

Passcode: 825281

 

Το Αρχείο Ιστορίας & Τέχνης-Αρχείο Πολέμου σας προσκαλεί να μοιραστείτε μαζί με τους φίλους μας και τους φίλους σας προσωπικές –οικογενειακές αφηγήσεις και στιγμές με συγγενείς, γνωστούς, γείτονες και φίλους που να έχουν μια ιστορική διάσταση και ενδιαφέρον. 

 

ArtsPR: Οι ειδικοί στην προώθηση του βιβλίου

 

 

Η εταιρεία ArtsPR δραστηριοποιείται στον τομέα των ολοκληρωμένων μορφών επικοινωνίας και διαφήμισης, με εξειδίκευση στο χώρο του βιβλίου. Οι βασικοί τομείς της δραστηριότητάς της είναι η κατασκευή site και e-shop, τα socialmedia και οι δημόσιες σχέσεις. Κάθε επαγγελματίας και κάθε επιχείρηση, χρειάζονται τη βοήθεια των ειδικών, για να μπορέσουν να σταθούν στο χώρο και να διευρύνουν τον κύκλο εργασιών τους.

Kοινή ανακοίνωση των 7 φορέων που προσέφυγαν στο ΣτΕ για την κατά χώραν διατήρηση των αρχαιοτήτων στο Σταθμό Βενιζέλου

 

Στην ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας εκδικάστηκε την Παρασκευή 6 Νοεμβρίου 2020, η προσφυγή επτά φορέων με αίτημα την ακύρωση της, από 4ης Μαρτίου 2020, απόφασης της Υπουργού Πολιτισμού για την απόσπαση και επανατοποθέτηση των μοναδικής σημασίας αρχαιοτήτων που ανακαλύφθηκαν στον Σταθμό Βενιζέλου του Μετρό Θεσσαλονίκης. Η υπουργική απόφαση συνιστά μία καταστροφική επιλογή για τις αρχαιότητες, όπως καταδεικνύεται από διεθνείς και όχι μόνον εκκλήσεις κορυφαίων εκπροσώπων της παγκόσμιας επιστημονικής κοινότητας για αποφυγή του επαπειλούμενου «εγκλήματος» στον Σταθμό Βενιζέλου.

 

Η προσφυγή στο Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο αποτελεί την κορύφωση των πολύμηνων αγώνων, προσπαθειών και εκκλήσεων φορέων, συλλόγων, επιστημόνων και πολιτών από την Ελλάδα και το εξωτερικό, που ζητούν από την Πολιτεία να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και να προστατέψει τα μνημειακά ευρήματα και την αυθεντικότητά τους, διατηρώντας τα κατά χώραν.

 

Επτά χρόνια στο Θιβέτ

 

Το «Επτά χρόνια στο Θιβέτ» είναι η αληθινή ιστορία ενός Αυστριακού αλπινιστή, που δραπέτευσε από στρατόπεδο αιχμαλώτων στην Ινδία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, κατέφυγε στο Θιβέτ και έγινε φίλος με το μικρό ακόμα Δαλάι Λάμα.

Ο Αυστριακός αλπινιστής Heinrich Harrer – ο μετέπειτα διάσημος εθνολόγος και περιηγητής - με τον συμπατριώτη του Peter Aufschnaiter έφθασαν, μετά από μια απίστευτη περιπέτεια, στη Λάσα στις 15 Ιανουαρίου 1946. Είχαν φύγει από ένα βρετανικό στρατόπεδο αιχμαλώτων στη βόρεια Ινδία. Η περιπέτειά τους, με τα πόδια, διήρκεσε δύο χρόνια μέσω του δυτικού Θιβέτ και του όρους Καϊλά και απέναντι από το Οροπέδιο Τσανγκτάνγκ, σε ένα οδοιπορικό πάνω από 100 μίλια για να φθάσουν στην «απαγορευμένη πόλη», τη Λάσα. Από το ημερολόγιο, που κρατούσε, ο Χάρερ έγραψε το βιβλίο του «Επτά χρόνια στο Θιβέτ», που δημοσιεύθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1950 και έγινε μεγάλη επιτυχία.