Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
Η κυβέρνηση ανακοίνωσε περιχαρής την υπογραφή του συμβολαίου με το Ισραήλ για την «Ασπίδα του Αχιλλέα» υποστηρίζοντας ότι θα κάνει περίπου άτρωτη την Ελλάδα σε τρία χρόνια. Στο άρθρο που ακολουθεί θα επιχειρήσουμε να δείξουμε ότι η «Ασπίδα του Αχιλλέα», όχι μόνο δεν εξυπηρετεί τις ανάγκες της ελληνικής εθνικής άμυνας, αλλά και συνιστά μεγάλο, στρατηγικού χαρακτήρα κίνδυνο για την Ελλάδα (και την Κύπρο).
Γνωρίζω ότι αυτή η θέση θα σας φανεί ίσως ακραία ή και παράδοξη, σας παρακαλώ όμως να διαβάσετε το άρθρο μέχρι το τέλος, προτού διαμορφώσετε τη δική σας γνώμη, είτε σύμφωνη, είτε αντίθετη με τη δική μου.
Πολύ φοβάμαι ότι δεν είμαι ακραίος εγώ, ακραία και παράδοξα είναι όσα συμβαίνουν επί ήδη μακρό διάστημα στη χώρα μας και διεθνώς, όπως ξέρει και ο τελευταίος ‘Ελληνας πολίτης.
Η αναγγελία της αγοράς της Ασπίδας προκάλεσε όπως θα περίμενε κανείς έναν ορυμαγδό προπαγανδιστικών, διαφημιστικών δημοσιευμάτων από τα συστημικά μέσα. Προκάλεσε όμως και μεγάλο ενθουσιασμό σε ένα πολυάριθμο γκρουπ υποτιθέμενων γεωπολιτικών αναλυτών, πρώην διπλωματών, απόστρατων κάθε είδους, πανεπιστημιακών και δημοσιογράφων που, εδώ και καιρό, επικρίνουν την κυβέρνηση για ενδοτισμό, την καλούν να κάνει πόλεμο με την Τουρκία αύριο το πρωί, να απελευθερώσει την Κύπρο και να ανακηρύξει άμεσα τα 12 μίλια στο Αιγαίο αδιαφορώντας για τις συνέπειες.
Άμα τη αναγγελία της Ασπίδας όλη αυτή η ομάδα «νεοεθνικοφρόνων φίλων του Ισραήλ», έσπευσε να χαιρετίσει την απόκτησή της και, μη συγκρατώντας τον ενθουσιασμό της, ζήτησε να κάνουμε από τώρα πόλεμο κατά της Τουρκίας και να απελευθερώσουμε τα κατεχόμενα, εφαρμόζοντας το τυχοδιωκτικό και ασυνάρτητο δόγμα του «προληπτικού πλήγματος» ή «προληπτικού πολέμου».
Ήταν μάλιστα τόσος ο ενθουσιασμός τους που ξέχασαν ότι θα γίνουμε «άτρωτοι» σε τρία χρόνια! Θέλουν να τα κάνουμε αυτά, ει δυνατόν εντός του τρέχοντος μηνός ή έτους. Βιάζονται να κατατροπώσουν την Τουρκία (όπως βιαζόταν και ο Ζελένσκι να κατατροπώσει τη Ρωσία).
Λίγα ξέρουμε προς το παρόν για την «Ασπίδα». Αλλά και αυτά που ξέρουμε είναι αρκετά για να ανησυχούμε πάρα πολύ.
Να πω προκαταβολικά ότι μου έκανε εντύπωση και η επιλογή του ονόματος και μου έκανε γιατί γνωρίζουμε ότι τα σύμβολα παίζουν σπουδαίο ρόλο στη διεθνή πολιτική. ‘Όταν ο τότε Υπουργός Άμυνας Γεράσιμος Αρσένης επισκέφθηκε πρώτη φορά το Ισραήλ, οι φίλοι μας κανόνισαν την επίσκεψη να συμπέσει με τη γιορτή της Χανούκα, δηλαδή τον συνεχιζόμενο μετά από δύο χιλιάδες χρόνια πανηγυρισμό της νίκης των Μακκαβαίων επαναστατών κατά των Ελλήνων. Φυσικά κανείς στο Πεντάγωνο δεν σκέφτηκε να ορίσει μια άλλη ημερομηνία. Δεν ήξεραν καν τη χώρα με την οποία συναλλάσσονταν. Ο κ. Νετανιάχου και σήμερα, στις ομιλίες προς τον λαό του, αναφέρεται συχνά, προς παραδειγματισμό στους Μακκαβαίους, όπως και σε άλλα σημεία της Βίβλου.
Ωραίο και αρχαιοπρεπές το όνομα «Ασπίδα του Αχιλλέα». Μόνο ένα προβληματάκι έχει. Η φοβερή αυτή Ασπίδα δεν προστάτευσε δυστυχώς τον Αχιλλέα ο οποίος σκοτώθηκε παρά το ότι τη χρησιμοποιούσε. Διερωτώμαι κι εγώ με τη σειρά μου, νομίζω όχι άδικα, ποιος στο καλό είχε την έμπνευση και ποιος πήρε την απόφαση να ονομάσει έτσι αυτό το σύστημα.
Ας δούμε τώρα μερικά μόνο από τα προβλήματα της «Ασπίδας» αυτής προτού περάσουμε στο πιο σπουδαίο.
1.Θα κοστίσει τα μαλλιοκέφαλά μας. Λένε 3.5 δις αρχικά και 6 συνολικά. Είπαμε να υπερασπιστούμε τη χώρα μας, όχι να την καταστρέψουμε οικονομικά και κοινωνικά.
Αυτά τα χρήματα θα λείψουν από το κοινωνικό και άλλο εισόδημα, από το ΕΣΥ, από τα σχολεία μας, ακόμα και από άλλες επείγουσες και τρέχουσες ανάγκες. Να υπερασπιστούμε την Ελλάδα, όχι όμως μια Ελλάδα χωρίς Έλληνες, όπως θα καταντήσει με τις ασκούμενες πολιτικές, αλλά και τις κολοσσιαίες στρατιωτικές δαπάνες.
Είναι άλλωστε δυνατόν μια διαλυόμενη με όλους τους δυνατούς τρόπους χώρα να νικήσει σε πόλεμο;
Κι αν κάποιος πει μα την αγοράζουμε για να αμυνθούμε και να αποτρέψουμε τον πόλεμο, επιφυλασσόμεθα να του εξηγήσουμε σε άλλο άρθρο γιατί αυτό το σύστημα κινδυνεύει να φέρει πιο κοντά, όχι να αποτρέψει τον πόλεμο.
2. Αν κρίνουμε από τις επιδόσεις του ίδιου του Ισραήλ, που είχε μάλιστα τη συνδρομή των Αμερικανών και του ΝΑΤΟ, η ισραηλινή «Ασπίδα», με το όνομα «Σιδηρούς Θόλος», απεδείχθη ελαφρώς τρύπια. Δεν μπόρεσε να αποτρέψει μεγάλο αριθμό από επιθέσεις του Ιράν, των Χούθις, ή και της Χεζμπολά ακόμα κατά του Ισραήλ. Βεβαίως οι Ισραηλινοί προπαγανδιστές υποστηρίζουν ότι ήταν σχετικά αποτελεσματικό (τι θα έλεγαν άλλωστε;), η πραγματικότητα όμως τους διαψεύδει, παρά τη συστηματική προσπάθεια των Ισραηλινών και των δυτικών ΜΜΕ να αποκρύψουν τη σημασία των πληγμάτων που δέχθηκε το Ισραήλ, και παρά το ότι οι Ιρανοί απέφυγαν, λόγω της βαθμωτής στρατηγικής που ανέπτυξαν, να πλήξουν στόχους όπως το πυρηνικό κέντρο Demona, προσπαθώντας ίσως να αποτρέψουν και χρήση πυρηνικών από το Ισραήλ ή/και τις ΗΠΑ. Ακόμα και οι Ισραηλινοί όμως αναγνώρισαν ότι το σύστημα είναι οικονομικά ασύμφορο, αφού κάθε πύραυλος-αναχαιτιστής (Tamir) κοστίζει από 40.000 έως 50.000 δολάρια, τη στιγμή που οι ρουκέτες των αντιπάλων κοστίζουν ελάχιστες εκατοντάδες δολάρια. Η χρηματοδότησή του βασίζεται σε μεγάλο βαθμό σε αμερικανικά κονδύλια. Αν και το σύστημα είναι εξελιγμένο, πολύ μαζικές ταυτόχρονες επιθέσεις (κορεσμός) ή παρατεταμένοι πόλεμοι έχουν οδηγήσει σε ανησυχίες για τα αποθέματα των βλημάτων.
3. Το σύστημα αυτό εξαρτά στο διηνεκές όλες τις ελληνικές δυνάμεις από το Ισραήλ, την πιο απρόβλεπτη χώρα του κόσμου, που δεν έχει κανένα πρόβλημα να αλλάζει συμμαχίες κατά το δοκούν, να μην τηρεί συμφωνίες και να τα βάζει, αν χρειάζεται, ακόμα και με τους στενότερους συμμάχους του, όπως τις ΗΠΑ, των οποίων βύθισε χωρίς συνέπειες το αντιτορπιλικό Liberty. ‘Όχι μόνο το βύθισαν, αλλά βομβάρδισαν επίσης τις σωσίβιες λέμβους και τις κεραίες του πλοίου, ώστε να μην υπάρξει SOS, να πεθάνουν όλοι οι ναύτες και αξιωματικοί και να παραμείνει αδιευκρίνιστο το περιστατικό που συγκάλυψε τελικά τότε ο Πρόεδρος Τζόνσον. Υπάρχει πολύ μεγάλος αριθμός σχετικών αναφορών στο διαδίκτυο, όπως για παράδειγμα στο πολύ ενδιαφέρον άρθρο του Ελληνοαμερικανού Καθηγητή James Petras, συμβούλου του Ανδρέα Παπανδρέου και ιδρυτή του Κέντρου Μεσογειακών Μελετών
4. Στην ιστορία του από τα αρχαία χρόνια ουδέποτε το Ισραήλ διακρίθηκε για φιλική στάση προς τον ελληνισμό. Υπήρξε για δεκαετίες ο βασικός σύμμαχος της Τουρκίας στην ανατολική Μεσόγειο και μπορεί να ξαναγίνει μετά τον Ερντογάν ή αν αλλάξει πολιτική ο Ερντογάν. Τι θα γίνουμε τότε εμείς; Σάντουϊτς μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ, όπως η Συρία; Αναφερθήκαμε σε μια τέτοια πιθανότητα ήδη από το 2012, γράφοντας ότι «οι Έλληνες κινδυνεύουν να διαμελιστούν γεωοικονομικά ανάμεσα στη Γερμανία και τις Αγορές, και γεωπολιτικά ανάμεσα στο Ισραήλ και την Τουρκία» *
5. Δεν είναι προς το συμφέρον της Ελλάδας (και της Κύπρου) να ταυτίζεται με ένα κράτος που διαπράττει γενοκτονία που έχει προκαλέσει παγκόσμια αγανάκτηση, πολύ περισσότερο να εμφανίζεται ως εργαλείο του Ισραήλ, όπως ήδη έχει αρχίσει να γίνεται διεθνώς. Ο κ. Νετανιάχου κατάφερε το ακατόρθωτο στην τελευταία Γενική Συνέλευση. Να σηκωθούν να φύγουν από την αίθουσα οι ηγέτες και εκπρόσωποι σχεδόν των μισών κρατών του κόσμου. Η ταύτιση με αυτό το κράτος και την ηγεσία του, πολύ περισσότερο οι κοινές ασκήσεις και η στρατιωτική συνεργασία με αυτή τη χώρα πλήττουν καίρια το ηθικό και πολιτικο-διπλωματικό κύρος της Ελλάδας και της Κύπρου, την «ήπια ισχύ» τους. Χάρη στην παγκόσμια ακτινοβολία της Κύπρου έγινε δυνατή η έκδοση των ευνοϊκών ψηφισμάτων του ΟΗΕ, το 1964, το 1974 και το 1983, όπως και η απόφαση του αμερικανικού Κογκρέσσου να επιβάλλει εμπάργκο όπλων στην Τουρκία.
6. Ο ελληνικός λαός είναι βαθύτατα διχασμένος σε αυτό το ζήτημα. Σε μια δημοσκόπηση πάνω από το 60%, παρά την καταιγιστική προπαγάνδα υπέρ της στρατιωτικής συνεργασίας με το Ισραήλ, την αποδοκιμάζει. Σε μια άλλη μόνο το 51% επιδοκιμάζει την απόκτηση της Ασπίδας του Αχιλλέα, παρόλο που δεν έχει γίνει σπουδαία δημόσια συζήτηση για το θέμα και, κατά πάσα πιθανότητα, αγνοεί τα περισσότερα από τα στοιχεία που αναφέραμε πιο πάνω.
Για να ασκήσεις όμως αποτελεσματική εξωτερική πολιτική, ακόμα περισσότερο άμυνα και αντιμετώπιση απειλών, κι ακόμα περισσότερο για να πας σε πόλεμο, αν ό μη γένοιτο χρειαστεί, πρέπει να έχεις τη μεγάλη πλειοψηφία του λαού ενωμένη πίσω σου σαν σιδερένια γροθιά, όχι να πηγαίνεις κόντρα στις αντιλήψεις του και να τον διχάζεις.
7. Κανείς δεν μπορεί, μετά την ήττα Αμερικανών και Ισραηλινών στο Ιράν, να πει ποιο θα είναι το μέλλον του Ισραήλ και του όλου άξονα ΗΠΑ – Ισραήλ, που λέει ότι είναι του «Καλού», αλλά μάλλον συμπεριφέρεται ως «Άξονας του Κακού». Είναι λογικό για μια μικρή χώρα, σε ένα εκρηκτικό περιβάλλον γεωπολιτικών αναταράξεων, που δεν μας επιτρέπει πρόβλεψη ούτε μηνός, να βάζει με φανατισμό και χωρίς την παραμικρή επιφύλαξη όλα τα αυγά της σε ένα καλάθι και να καθίσταται αντικειμενικά, με όλα αυτά τα συστήματα τις βάσεις, τα ξένα στρατεύματα και τα εργοστάσια που προμηθεύουν το Ισραήλ, δυνητικός στόχος.
‘Η να το πούμε με δύο απλά λόγια. ‘Εχουμε κανένα συμφέρον, στην κατάσταση μάλιστα που βρισκόμαστε, να μπλεκόμαστε όλο και περισσότερο στην πολεμική αναμέτρηση που απλώνεται τώρα σε όλη τη Δυτική Ασία; Τι άλλο από καταστροφή μπορούμε να περιμένουμε από μια τέτοια ανάμειξη.
Αρμοδιότεροι ημών στρατιωτικοί έχουν αναλύσει εξάλλου άλλα μεγάλα τεχνικά προβλήματα, όπως π.χ. ο Υποπτέραρχος (Ι) ε.α. Δημήτρης Πατελάτος
Για όλους τους λόγους που αναφέραμε η απόκτηση της «Ασπίδας του Αχιλλέα» πιστεύουμε ότι είναι ένα βαρύ, στρατηγικού χαρακτήρα λάθος της Αθήνας. Δυστυχώς όμως υπάρχουν και πολύ χειρότερα για το σύστημα αυτό. Θα αποτελέσουν το θέμα επόμενου άρθρου μας.
* (*) Για την ιστορία το άρθρο αυτό, που μετέφρασα στα αγγλικά και έστειλα σε διάφορους φίλους ανά την Ευρώπη, προκάλεσε την προσοχή του Γερμανού πρώην Καγκελλάριου Χέμουτ Σμιτ, που μου έστειλε ένα πολύ ενθαρρυντικό μήνυμα.‘Ίσως να επρόκειτο περί σύμπτωσης, δεν μπορώ να το ξέρω, αλλά δύο ημέρες αργότερα, πήγε στο συνέδριο του SPD και σε μια γερμανική τηλεόραση και επιτέθηκε δριμύτατα στην Καγκελλάριο Μέρκελ για την πολιτική της στο ελληνικό ζήτημα. Προκάλεσε επίσης την προσοχή του think tank του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, που οργάνωσε ένα σεμινάριο για την ευρωπαϊκή κρίση στο κτίριο του Ευρωκοινοβουλίου στις Βρυξέλλες και με κάλεσε να μιλήσω τον Φεβρουάριο του 2012. Πήγα και τους τάπα ανοιχτά, επισημαίνοντας ιδιαίτερα και τον ρόλο της Goldman Sachs και εξηγώντας τους τι θα συνέβαινε σε όλη την Ευρώπη, αν συνεχιζόταν η μνημονιακή καταστροφή της Ελλάδας. Θυμάμαι ακόμα τι μου είπε ο Ισπανός Ευρωβουλευτής που προέδρευε όταν με αποχαιρέτισε. «’Εχετε πολύ θάρρος κ. Κωνσταντακόπουλο». Οι Ρώσοι μετέφρασαν επίσης το άρθρο στα ρωσικά και το δημοσίευσαν στο σάιτ ενός Ινστιτούτου που υπαγόταν στην Προεδρία. Μόνο στην Ελλάδα δεν προκάλεσε ενδιαφέρον, ούτε καν στην υποτίθεται αντιμνημονιακή ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ εκείνης της περιόδου. Ο μόνος που συνταράχτηκε όταν του τόστειλα ήταν ο αείμνηστος Πέτρος Μολυβιάτης. «Μα αν αυτά που λες είναι σωστά, πάμε σε Αρμαγεδδώνα», ήταν το σχόλίο του. Απεδείχθη ότι είναι πολύ δύσκολο, έως αδύνατο, να υπερασπισθείς τη χώρα σου αν οι ηγεσίες της δεν θέλουν να το κάνουν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου