Τὰ μα­χη­τι­κὰ στὴ μύ­τη

του Ηλία Κουτσούκου 

O ΓΙΩΡΓΟΣ θέ­λει νὰ βγά­λει με­ρι­κὲς φω­τὸ στὴ μύ­τη τοῦ Ἁ­γί­ου Ὅ­ρους, στὸ ἀ­έ­τω­μα τοῦ μο­να­χοῦ Ἰ­ω­σήφ, ποὺ βρί­σκε­ται στὸ ἀ­κραῖ­ο τμῆ­μα τῆς Με­γί­στης Λαύ­ρας, τρα­κό­σια μέ­τρα πά­νω ἀ­π' τὴ θά­λασ­σα, στὴν κο­ρυ­φὴ τῶν βρά­χων.

       Πᾶ­με μὲ τὸ τζὶπ καὶ τὸ ἀ­φή­νου­με δι­α­κό­σια μέ­τρα πρὶν ἀ­πὸ τὸ μι­κρὸ κε­λὶ τοῦ γέ­ρον­τα. Εἶ­ναι κα­λο­καί­ρι, Ἰ­ού­λιος, καὶ στὶς ἄ­κρες των βρά­χων ὁ ἀ­έ­ρας σφυ­ρί­ζει.

       Τὸ κε­λὶ ἔ­χει ἕ­να μι­κρὸ αὔ­λει­ο χῶ­ρο ὅ­που βρί­σκον­ται κι ἀ­νε­μί­ζουν στὰ ψη­λὰ κον­τά­ρια τους δυ­ὸ ση­μαῖ­ες. Μί­α ἑλ­λη­νι­κὴ καὶ μί­α τοῦ Βυ­ζαν­τί­ου.

       «Αὐ­τὲς ἀ­νε­μί­ζει ὁ γέ­ρον­τας ὅ­ταν περ­νοῦν τὰ κορ­σὲρ καὶ τὰ F16 ἀ­πὸ πά­νω του χαμηλά», μοῦ λέ­ει ὁ Γι­ῶρ­γος, ἐ­νῶ φω­νά­ζει τὸ ὄ­νο­μα τοῦ Ἰ­ω­σήφ.

       Ὁ Ἰ­ω­σὴφ ἐμ­φα­νί­ζε­ται χα­μο­γε­λα­στός, κι ὅ­πως τὸν κό­βω, εἶ­ναι του­λά­χι­στον δέ­κα χρό­νια μι­κρό­τε­ρός μου, πράγ­μα ποὺ δὲν εἶ­ναι ὅ,τι κα­λύ­τε­ρο γιὰ τὴν ἐ­σω­τε­ρι­κὴ δι­ά­στα­ση τοῦ σε­βα­σμοῦ μου, ὁ ὁ­ποῖ­ος δὲν φη­μί­ζε­ται γιὰ τὶς κα­λύ­τε­ρες δι­α­θέ­σεις του ἀ­πέ­ναν­τι στοὺς θρη­σκευ­τι­κοὺς «μύ­θους».

       Ὡ­στό­σο, ὁ Ἰ­ω­σὴφ ἔ­χει ἕ­να θερ­μὸ χα­μό­γε­λο στὰ χεί­λη καὶ μᾶς κα­λω­σο­ρί­ζει στὸ ἀ­έ­τω­μά του, λέ­ει:

       «Πε­ράστε, παι­διά, πε­ράστε γιὰ μιὰ ρα­κὴ κι ἕ­να γλυ­κό, ἔ­χω δι­κό μου γλυ­κὸ συ­κα­λά­κι, ἐ­λᾶ­τε, ἐ­λᾶ­τε μέ­σα.»

       Περ­νᾶ­με στὸ κε­λὶ τοῦ γέ­ρον­τα καὶ τὸ πρῶ­το ποὺ βλέ­πω εἶ­ναι μιὰ με­γά­λη, γύ­ρω στὸ ἕ­να μέ­τρο, μι­νι­α­τού­ρα μα­χη­τι­κοῦ F16 μέ­σα σὲ φά­ιμ­περ­γκλας ποὺ γρά­φει στὴ βά­ση του «στὸν γέ­ρον­τα Ἰ­ω­σὴφ ἀ­πὸ τοὺς πι­λό­τους τῆς Τα­νά­γρας» καὶ πά­νω ἀ­π' τὴ μι­νι­α­τού­ρα μιὰ στο­λὴ πι­λό­του μα­χη­τι­κοῦ μὲ τὸ ὄ­νο­μά του κεν­τη­μέ­νο στὸ δε­ξὶ στῆ­θος «Ἰ­ω­σήφ» καὶ ὅ­λα τα δι­α­κρι­τι­κὰ τῆς Μοί­ρας.

ΧΥΤΑ ΞΥΛΟΚΑΣΤΡΟΥ : ΚΛΙΜΑΚΩΝΕΤΑΙ Η ΑΣΥΔΟΣΙΑ ΚΑΙ Η ΠΑΡΑΝΟΜΙΑ

των ΓΡΗΓΟΡΗ ΚΛΑΔΟΥΧΟΥ και  ΘΑΝΑΣΗΣ ΜΠΟΥΜΗ                                                                                                     

Δυστυχώς, όσα είχαμε προβλέψει πριν ένα χρόνο περίπου και ιδιαίτερα πριν έξη μήνες, επαληθεύονται σήμερα με ολέθριες συνέπειες για το Ξυλόκαστρο. Ο Δήμαρχος Ξυλοκάστρου και η παράταξη του, χθες (10-08-15), ψήφισαν κατά πλειοψηφία στο Δημοτικό Συμβούλιο (Δ.Σ.) και αποφάσισαν να έρχονται στο ΧΥΤΑ ΞΥΛΟΚΑΣΤΡΟΥ,  τα ακατέργαστα σκουπίδια του Δήμου ΒΕΛΟΥ – ΒΟΧΑΣ. Σαν να μην έφθαναν εκείνα που ήδη έρχονταν από το ΚΙΑΤΟ, προστίθενται τώρα και νέα. Σήμερα 500 τόνοι, αύριο και άλλοι από αλλού. Και έτσι ο ΧΥΤΑ ΞΥΛΟΚΑΣΤΡΟΥ γίνεται χαβούζα που αύριο θα αχρηστευτεί όπως εκείνος του ΚΙΑΤΟΥ.

·      Είμαστε υποχρεωμένοι για μια ακόμη φορά να καταγγείλουμε την παρανομία που γίνεται στο ΧΥΤΑ ΞΥΛΟΚΑΣΤΡΟΥ. 

Απαγορεύεται από τους περιβαλλοντικούς όρους και τη ΜΠΕ, ο ΧΥΤΑ ΞΥΛΟΚΑΣΤΡΟΥ να δεχθεί απορρίμματα άλλων περιοχών πλην των Δήμων ΞΥΛΟΚΑΣΤΡΟΥ – ΕΥΡΩΣΤΙΝΗΣ και του τ. Δήμου ΦΕΝΕΟΥ (μόνο του σημερινού διαμερίσματος ΦΕΝΕΟΥ του Δήμου ΣΙΚΥΩΝΙΩΝ).

Μέχρι χθες ίσχυε το ομόφωνο ψήφισμα του Δήμου ΞΥΛΟΚΑΣΤΡΟΥ, που ρητά έγραφε ότι στο ΧΥΤΑ ΞΥΛΟΚΑΣΤΡΟΥ δεν θα πάει ούτε ένας τόνος σκουπιδιών πλην των τριών παραπάνω επιτρεπομένων περιοχών.

·      Είμαστε υποχρεωμένοι να γνωρίσουμε στους συμπολίτες ορισμένα κρίσιμα στοιχεία:

¾       Ο πληθυσμός του Δήμου ΞΥΛΟΚΑΣΤΡΟΥ – ΕΥΡΩΣΤΙΝΗΣ σύμφωνα με την τελευταία απογραφή ανέρχεται σε 17.365 κατοίκους.

¾       Το διαμέρισμα του ΦΕΝΕΟΥ αριθμεί 1.342 κατοίκους.

Το σύνολο λοιπόν των κατοίκων που επιτρέπεται να αποστέλλουν απορρίμματα στο ΧΥΤΑ ΞΥΛΟΚΑΣΤΡΟΥ είναι 18.707 κάτοικοι.

¾       Τα διαμερίσματα ΣΙΚΥΩΝΙΩΝ (Δήμου ΚΙΑΤΟΥ) και ΣΤΥΜΦΑΛΙΑΣ αριθμούν συνολικά 21.452 κατοίκους.

¾       Ο συνολικός πληθυσμός του Δήμου ΒΕΛΟΥ – ΒΟΧΑΣ ανέρχεται σε 19.027 κατοίκους.

Από τα τρία παραπάνω νούμερα εμφανίζεται ένα πρώτο συμπέρασμα τριπλασιασμού του πληθυσμού του οποίου τα απορρίμματα αυτή τη στιγμή φθάνουν στο ΧΥΤΑ ΞΥΛΟΚΑΣΤΡΟΥ.

Κων­σταν­τίνος Που­λῆς : Θρί­αμ­βος

Μὲ πρῶ­τον μέ­λη­μα τὸν ἔ­ρω­τα καὶ μὲ σύν­τρο­φον τὴν ποί­η­σιν – ἥ­τις, εἰς τὴν βα­θυ­τέ­ραν της ὑ­πό­στα­σιν, δὲν δι­α­φέ­ρει πο­λὺ ἀ­πὸ τὸν ἵ­με­ρον

       Ἀ. Ἐμ­πει­ρί­κος, Ὁ Μέ­γας Ἀ­να­το­λι­κός

ΟΤΑΝ ΤΕΛΕΙΩΣΑΜΕ τὸ σχο­λεῖ­ο, θυ­μό­μα­σταν τὸν Με­λέ­τη γιὰ δύ­ο λό­γους: πρῶ­τον για­τὶ ἐ­παι­ζε κα­λὸ μπά­σκετ καὶ δεύ­τε­ρον γιὰ κεί­νη τὴν ἀ­νά­γνω­ση τοῦ Ἐμ­πει­ρί­κου. Μιὰ μέ­ρα, ποὺ εἴ­χα­με χά­σει πά­λι ἀ­πὸ τὸ Α1 στὸ μπά­σκετ τὴν ὥ­ρα τῆς Γυ­μνα­στι­κῆς, ἡ Ἀν­θή, μιὰ κα­λό­καρ­δη, λα­ϊ­κῆς κα­τα­γω­γῆς καὶ «πρό­ω­ρα ἀ­να­πτυγ­μέ­νη» (του­τέ­στιν: βυ­ζα­ρού) συμ­μα­θή­τριά μας φο­ροῦ­σε ἕ­να ἐ­φαρ­μο­στὸ καὶ λε­πτό, σχε­δὸν δι­ά­φα­νο ἄ­σπρο φα­νελ­λά­κι, ποὺ ἔ­νι­ω­θες ὅ­τι ἦ­ταν ἀ­δύ­να­το νὰ μὴν κοι­τᾶς. Ἦ­ταν σὰν νὰ βρί­σκε­σαι μπρο­στὰ σὲ μιὰ ἀ­κρο­για­λιά, ἕ­ναν κα­ταρ­ρά­κτη ἢ ἕ­να τρο­χαῖ­ο δυ­στύ­χη­μα: ἔ­πρε­πε νὰ εἶ­ναι κα­νεὶς τρε­λὸς γιὰ νὰ ἀ­δι­α­φο­ρή­σει. Τὴν ὥ­ρα ποὺ ἀ­νε­βαί­να­με τὶς σκά­λες, λοι­πόν, ἡ Ἀν­θὴ ἀ­κο­λου­θοῦ­σε σὲ ἀ­πο­στά­ση λί­γων μέ­τρων. Στὸ γύ­ρι­σμα τῆς σκά­λας ὁ Με­λέ­της εἶ­δε τὸν οὐ­ρα­νὸ μὲ τ’ ἄ­στρα. «Ρέ! Τί φο­ρά­ει ἡ Τόν­του; Τὸ εἶ­δες;» Συ­να­γερ­μός. Τὰ κο­ρί­τσια ἔ­παι­ζαν βό­λε­ϋ, λοι­πὸν δὲν εἴ­χα­με πα­ρα­κο­λου­θή­σει ἀ­πὸ τὴν ἀρ­χή. Φο­ροῦ­σε τὸ μπλου­ζά­κι! Ἡ ἀ­τυ­χί­α τοῦ Με­λέ­τη, ἀ­π’ τὴν ἄλ­λη, ἦ­ταν ὅ­τι φο­ροῦ­σε φόρ­μα. Τὸ μό­νο ποὺ θὰ μπο­ροῦ­σε νὰ ἀ­πο­σπά­σει τὴν προ­σο­χή μας ἀ­πὸ τὸν κα­ταρ­ρά­κτη τῆς Ἀν­θῆς ἦ­ταν τὸ ἀν­τί­σκη­νο τοῦ Με­λέ­τη. «Ὁ Με­λέ­της ἔ­χει καῦ­λες!» «Ὤ­ω­ω!» Ἡ Ἀν­θὴ ἔ­κα­νε ὅ­τι δὲν κα­τα­λά­βαι­νε, ἀλ­λὰ ἐ­μεῖς εἴ­χα­με μα­ζευ­τεῖ ὅ­λοι γύ­ρω του καὶ τὸν κο­ρο­ϊ­δεύ­α­με. Τὰ κο­ρί­τσια γέ­λα­γαν στὴν ἄλ­λη ἄ­κρη τῆς αἴ­θου­σας πα­ρα­τη­ρών­τας αὐ­τὸ τὸ τε­τριμ­μέ­νο θαῦ­μα τῆς φύ­σης, ποὺ εἶ­ναι τε­τριμ­μέ­νο ἀλ­λὰ θαῦ­μα, μέ­χρι ποὺ μπῆ­κε στὴν τά­ξη ὁ Γρί­βας, ὁ φι­λό­λο­γος.

       Ὁ Γρί­βας ἦ­ταν γε­νι­κῶς πα­ρά­ξε­νο φροῦ­το. Ξέ­ρα­με ὅ­τι δὲν ἦ­ταν παν­τρε­μέ­νος. Ἀ­πὸ κεῖ καὶ πέ­ρα ὅ­μως οἱ φῆ­μες ὀρ­γί­α­ζαν.

Έρευνα του Πανεπιστημίου του Καίμπριτζ συνδέει την Ποντιακή διάλεκτο με τα αρχαία Ελληνικά.

επιμέλεια / μετάφραση
Νόπη Παπαδοπούλου

Συναρπαστική έρευνα του Πανεπιστημίου του Καίμπριτζ συνδέει την Ποντιακή διάλεκτο, που κινδυνεύει να εκλείψει, με τα αρχαία Ελληνικά.  

Μέχρι τους μεσαιωνικούς χρόνους, η περιοχή της Τραπεζούντας, στη Μαύρη Θάλασσα στην ακτή της Τουρκίας, βρισκόταν στο επίκεντρο του Ελληνόφωνου κόσμου. Η γη του θρυλικού βασιλείου των Αμαζόνων αποικίστηκε από τους Έλληνες τον 8ο και 7ο αιώνα π.Χ. και απαθανατίστηκε στην Ελληνική μυθολογία ως η περιοχή από την οποία ο Ιάσονας και το πλήρωμά του των 50 Αργοναυτών ξεκίνησαν το ταξίδι τους κατά μήκος της Μαύρης Θάλασσας αναζητώντας το Χρυσόμαλλο Δέρας.

Αξίζει να σημειωθεί ότι, παρά το πέρασμα χιλιετιών στην πολιτική και κοινωνικοπολιτική ιστορία της ευρύτερης περιοχής, σε αυτή την ορεινή και απομονωμένη βόρειο-ανατολική γωνιά της Μικράς Ασίας, οι άνθρωποι εξακολουθούν να μιλούν Ελληνικά. Η μοναδικότητα της διαλέκτου - γνωστή ως Ρωμέικα- αποτελεί ένα συναρπαστικό μονοπάτι για το γλωσσικό παρελθόν και παρόν, όπως ανακαλύπτει η Δρ Ιωάννα Σιταρίδου, λέκτορας της Ρομαντικής Φιλολογίας του Τμήματος Σύγχρονων και Μεσαιωνικών Γλωσσών και Διευθύντρια Σπουδών στη Γλωσσολογία στο Κολλέγιο Queens.

Στα πρόθυρα της εξαφάνισης

Τα Ρωμέικα αποδεικνύεται πως είναι ένα γλωσσικό χρυσωρυχείο για την έρευνα, εξ’ αιτίας του αναπάντεχου αριθμού των αρχαϊκών χαρακτηριστικών που μοιράζεται με την Κοινή Ελληνική γλώσσα των Ελληνιστικών και Ρωμαϊκών χρόνων, η οποία ομιλούνταν στο αποκορύφωμα της Ελληνικής επιρροής στη Μικρά Ασία, από τον 4ο αιώνα π.Χ. έως τον 4ο αιώνα μ.Χ.

Όρσον Γουέλς

O  πρώτος που ενέπνευσε διαπλανητικό φόβο με τη χρήση Μέσου Μαζικής Ενημέρωσης, ήταν ο Όρσον Γουέλς....Οι πρώτοι που τσίμπησαν και πανικοβλήθηκαν μαζικά εν όψει επικείμενης εισβολής Αρειανών - όχι του Άρη Θεσσαλονίκης πάντως ! - ήταν οι Αμερικανοί του 1938, 31 χρόνια πριν από την πρώτη διαπλανητική αποβίβαση στη Σελήνη - πάλι των Αμερικανών. Αυτό το τρομερό παιδί του κινηματογράφου δεν μπορώ να το πω ούτε καν γέρο, αν και αποδήμησε πριν 30 χρόνια. Τώρα τα έργα του ξανάρχονται στην επιφάνεια και η "Ριβιέρα" θα  ασχοληθεί μαζί του από τις 13 Αυγούστου και πέραν. Να η βιογραφία του :

  Ο Τζωρτζ Όρσον Γουέλς γεννήθηκε στις 6 Μαΐου 1915 στην Κενόσα του Ουισκόνσιν. Η μητέρα του, που του έμαθε να παίζει πιάνο και βιολί, πέθανε όταν ήταν οκτώ χρονών και έμεινε με τον πατέρα του, έναν επιτυχημένο εφευρέτη και βιομήχανο, μέσω του οποίου γνώρισε πολλούς ηθοποιούς και ήλθε για πρώτη φορά σε επαφή με τον κόσμο του θεάματος. Σε ηλικία 11 χρονών, είχε κάνει ήδη δύο φορές το γύρο του κόσμου! Δυστυχώς, και εκείνος πέθανε, όταν ο Όρσον ήταν 13 ετών.

Τα πρώτα του βήματα ως ηθοποιός τα έκανε σε ένα πειραματικό θέατρο της Ιρλανδίας, ενώ σύντομα στράφηκε και στη σκηνοθεσία. Στα τέλη της δεκαετίας του '30 είχε αφοσιωθεί απόλυτα στο θέατρο και, μαζί με τον Βρετανό παραγωγό και ηθοποιό Τζον Χάουζμαν ανέβαζαν ριζοσπαστικές παραστάσεις στη Νέα Υόρκη με το θίασο “Μέρκιουρι”.

Το 1938 έκανε την περίφημη εκπομπή του, μια ραδιοφωνική διασκευή του “Πολέμου των κόσμων”, του Χ. Τζ. Γουέλς, που ήταν τόσο πιστευτή ώστε ο κόσμος βγήκε πανικόβλητος στους δρόμους, θεωρώντας ότι είχαν εισβάλει στη Γη εξωγήινοι! Πολλοί τον επέκριναν, αλλά μέσα σε μια νύχτα έγινε διάσημος και αυτό τράβηξε την προσοχή των παραγωγών του Χόλιγουντ, που τον κάλεσαν να σκηνοθετήσει τον “Πολίτη Κέιν”.

Μια ψυχοπολιτική ερμηνεία της παρουσίας του Δημάρχου Ξυλοκάστρου στo «Μένουμε Ελλάδα»

Του Γρηγόρη Κλαδούχου

       Στην εκπομπή της ΕΡΤ ΜΕΝΟΥΜΕ ΕΛΛΑΔΑ την παρουσίαση του δήμου Ξυλοκάστρου-Ευρωστίνης έκανε ο δήμαρχος Ηλίας Ανδρικόπουλος και ο Αποστόλης Θεοδωρόπουλος, που ασχολείται με ζητήματα τουριστικής προβολής.

     Από αυτά που είπε ο Δήμαρχος μπορούμε να βγάλουμε αρκετά συμπεράσματα. Για την επάρκεια ή ανεπάρκειά του. Για το επίπεδο γνώσης του δήμου που είναι δήμαρχος. Σε γενικές γραμμές οι απαντήσεις του στα ερωτήματα των παρουσιαστών της εκπομπής, ή ήταν γενικόλογες ή δεν απαντήθηκαν καθόλου. Αφού σε κάποια στιγμή η παρουσιάστρια του είπε «να γίνουμε πιο πρακτικοί».

     Αυτά που ρωτήθηκε και δεν απάντησε ήταν:

1.      Ποια είναι τα όρια του δήμου

2.      Ποια είναι τα προϊόντα με ονομασία προέλευσης

3.      Αν υπάρχουν τυποποιητήρια, συσκευαστήρια

4.      Τι θα προσφέραμε ως σπεσιαλιτέ αν έρχονταν κάποιοι.

     Στο τελευταίο (4) είπε «θα σας υποδεχθούμε με αγάπη, που λείπει σήμερα, ό,τι σας προσφέρουμε θα είναι τοπικό, υγιεινό, όχι μεταλλαγμένο, σίγουρα υπάρχουν και ψάρια και κρέατα, ζωντανά που εκτρέφονται στο δήμο μας, πάντα σε ένα φιλικό περιβάλλον».

      Ας αρχίσουμε από αυτό.

Στήβεν Χώκινγκ

Της Ελισάβετ Σταμοπούλου,  από το in.gr

Δεν μπορεί να κινηθεί ούτε να φάει μόνος του, αλλά το μυαλό του λειτουργεί με έναν μοναδικό τρόπο. Ο βρετανός θεωρητικός φυσικός, Στίβεν Χόκινγκ, ξεπερνώντας κάθε προσδοκία, δεν αφανίστηκε από την ασθένεια του κινητικού νευρώνα, από την οποία πάσχει, αλλά έβαλε την ιδιοφυή σφραγίδα του στην επιστημονική έρευνα.

Πολλοί τον παραλληλίζουν με τον Άλμπερτ Αϊνστάιν όσον αφορά στην επιστημονική του δεινότητα, ενώ έχει εντρυφήσει στη θεωρητική κοσμολογία, την κβαντική βαρύτητα και στα ερωτήματα γύρω από τις μαύρες τρύπες.

Τη συγκλονιστική ιστορία του παρουσιάζει η ταινία Η Θεωρία των Πάντων σε σκηνοθεσία Τζέιμς Μαρς και με πρωταγωνιστή τον Έντι Ρέντμεϊν, ο οποίος διεκδικεί για την ερμηνεία του το Όσκαρ Α΄ Ανδρικού Ρόλου. Ωστόσο, πολλοί είναι εκείνοι που μιλούν για μεγάλη απόσταση της ταινίας από την πραγματικότητα, με την οικογενειακή ζωή του επιστήμονα να εξωραΐζεται.

Ο Στίβεν Χόκινγκ μπορεί και επικοινωνεί μόνο μέσω ενός υπολογιστή που λειτουργεί με την κίνηση του δεξιού του μάγουλου, του μοναδικού σημείου στο σώμα του που ξέφυγε από την παράλυση. 

Όπως και να έχει, είναι μια σπάνια περίπτωση ανθρώπου, όχι μόνο επειδή πραγματοποίησε αξιοσημείωτες έρευνες, αλλά και γιατί κατάφερε να ζήσει πολύ παραπάνω από τα χρονικά πλαίσια που «όριζε» η ασθένειά του. 

ΦΩΤΟ Σμπαρούνης

Διψάνε κι αυτά

«Οικολογική καλλιέργεια σε μικρούς λαχανόκηπους».

Κυκλοφόρησε το βιβλίο του γεωπόνου και οικοκαλλιεργητή  Γιώργου Βλοντάκη «Οικολογική καλλιέργεια σε μικρούς λαχανόκηπους».  Ενας πολύτιμος οδηγός για ερασιτέχνες καλλιεργητές που θέλουν να καλλιεργήσουν οικολογικά και να πετύχουν παραγωγή νόστιμων και υγιεινών λαχανικών για την οικογένειά τους.

·     Δίνει οδηγίες για την  εγκατάσταση του οικολογικού λαχανόκηπου και καλύπτει τα θέματα λίπανσης και φυτοπροστασίας, στα οποία «σκοντάφτουν» όχι μόνο οι αρχάριοι καλλιεργητές,  αλλα συχνά και οι προχωρημένοι.

·      Είναι απλά γραμμένο, εύχρηστο, και δίνει λύσεις σε πρακτικά προβλήματα όσο κανένα άλλο βιβλίο στην ελληνική αγορά. Οι λύσεις  που προτείνει  βασίζονται κυρίως στην εμπειρία του ίδιου συγγραφέα αλλά και άλλων  οικοκαλλιεργητών.

· Θα βρούν σ αυτό χρήσιμα στοιχεία και οι επαγγελματίες παραγωγοί.

·      Περιέχει επίσης και οδηγίες για την παρασκευή κομπόστ και πλήθος παραπομπές και επαφές για παραπέρα ψάξιμο.

·     64 σελίδες, τιμή πώλησης 10 €.

·     Θα διατίθεται από επιλεγμένα βιβλιοπωλεία και καταστήματα βιολογικών προϊόντων.

ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΑ

Εναλλακτικό βιβλιοπωλείο

Θεμιστοκλέους 37  - ΑΘΗΝΑ 10677

Τηλ. 2103802644

 Πολιτεία  Ασκληπιού 1-3 & Ακαδημίας
Πρωτοπορία  Αθήνα, Γραβιάς 3-5, κοντά στην  Πλατεία Κάνιγγος

Ευρυπίδης   Ανδρέα Παπανδρέου 11, (μέσα στο στοά), Χαλάνδρι,

Λεωφόρος Κηφισίας 310, Κηφησιά

Εκδόσεις 21^ου αιώνα  Ζαλόγγου 9,  Αθήνα.

Αχ. Σίμος  & Σια  Μαυροκορδάτου 9

Κιβωτός της  Τέχνης Ακαδημίας 32, Αθήνα,

 ΙΑΝΟS Σταδίου 24

ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ ΒΙΟΛΟΓΙΚΩΝ ΠΡΟΪΌΝΤΩΝ

Οικολογική Αγορά

 Αν. Μεταξά 13-15, Εξάρχεια

Τηλ.: 28103847766

Υγεία-Οικολογία (Παπανικόλας)

 Πανεπ/μίου 57  Αθήνα  10564

ΑΛΛΑ ΣΤΕΚΙΑ:

Μεζεδοπωλείο "Γκρίφα"   Μαυρομιχάλη  9

Οι Βορειοκορεάτισσες ξυπνούν το «ασκητικό βασίλειο»

 

Του  Philippe Pons*

 Σημείωση ΟΙΚΟΛΟΓΕΙΝ : Θυμάται κανείς το μαζικό και διατεταγμένο κλάμα στη διάρκεια του πένθους για τον ηγέτη της Βόρειας Κορέας Κιμ Ζονγκ Ιλ , που πέθανε το 2011;

Την άνοιξη του 2012, η εμφάνιση μιας κομψής νέας γυναίκας στο πλευρό του Βορειοκορεάτη ηγέτη Κιμ Ζονγκ Ουν αποσκοπούσε στο να προσδώσει στο καθεστώς μια περισσότερο μοντέρνα εικόνα. Στη συνέχεια, μάθαμε ότι ονομαζόταν Ρι Σολ Τζου και ότι ήταν η σύζυγός του. Αυτή η γυναικεία παρουσία δημιουργούσε έντονη αντίθεση με το πέπλο μυστικότητας που κάλυπτε την ιδιωτική ζωή του πατέρα του, του Κιμ Ζονγκ Ιλ (που πέθανε το 2011), ο οποίος σπανιότατα εμφανιζόταν συνοδευόμενος από τις συντρόφους του. Η διακριτική κομψότητα της Ρι Σολ Τζου δεν αποτελεί κάτι το εξαιρετικό για τη χώρα. Εύκολα το διαπιστώνει κανείς βλέποντας πολλές από τις νεαρές γυναίκες όπου κυκλοφορούν στις περιοχές της Πιονγκγιάνγκ όπου συχνάζουν τα νέα προνομιούχα κοινωνικά στρώματα.
Στους δρόμους, το ντύσιμο των γυναικών παρουσιάζει πλέον μεγαλύτερη ποικιλία και πολυχρωμία. Βλέπει κανείς ακόμα και αδειούχες στρατιωτίνες να φοράνε ψηλοτάκουνες γόβες ή ψηλές πλατφόρμες. Η επιρροή τής κινέζικης μόδας είναι φανερή στα ράφια των κρατικών καταστημάτων. Η Pothongang, η μεγαλύτερη βιομηχανία υποδημάτων της χώρας, τροφοδοτεί πλέον την αγορά με μοντέλα που απευθύνονται σε μια περισσότερο απαιτητική πελατεία. Επίσης, είναι πολύ της μόδας τα κοντά μαλλιά -όπως των τραγουδιστριών του δημοφιλούς ποπ συγκροτήματος Moranbong Band, με το εξίσου χαρακτηριστικό ντύσιμο, με στρατιωτικά χιτώνια, κασκέτα φορεμένα ανάποδα και μίνι φούστες φουρό μέχρι τη μέση του μηρού- καθώς και το βάψιμο των μαλλιών σε ανοιχτές αποχρώσεις. Η Δημοκρατική Λαϊκή Δημοκρατία της Κορέας προσπαθεί να αποκτήσει ένα περισσότερο χαμογελαστό πρόσωπο και στέλνει ομάδες νεαρών γυναικών στα κορεάτικα εστιατόρια στο εξωτερικό (Κίνα, Καμπότζη... ), καθώς και ομάδες από μαζορέτες στις αθλητικές εκδηλώσεις. Η τηλεόραση παίζει όλη την ώρα εικόνες από συναυλίες γυναικείων ποπ συγκροτημάτων. Το ίδιο κάνει και η Air Koryo, ο εθνικός αερομεταφορέας, στις οθόνες των αεροπλάνων του.
Να πρόκειται άραγε για μια απατηλή εικόνα, για τη βιτρίνα της πρωτεύουσας μιας χώρας, της οποίας η επαρχία ζει συχνά μέσα στη φτώχεια κι όπου το παρουσιαστικό των γυναικών δεν έχει διόλου αλλάξει; Όχι ακριβώς. Λόγω του κλεισίματος των συνόρων, των λιγοστών πληροφοριών που διαθέτουμε και της απουσίας άμεσων επαφών ανάμεσα σε όσους επισκέπτονται τη χώρα και τον πληθυσμό της, είναι δύσκολο να κατανοήσει κανείς την πραγματικότητα.

Κων­σταν­τί­α Σω­τη­ρί­ου : Ἄ­σπρα, με­γά­λα δά­κρυ­α

ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΚΑΤΑΦΕΡΑ νὰ γί­νω, ἦ­ταν μη­τέ­ρα. Μιὰ μη­τέ­ρα χον­τρὴ μὲ κον­τὰ πο­διὰ σφη­νω­μέ­να σὲ ἄ­βο­λες ρὸζ κάλ­τσες. Πάν­τα εἶ­χα με­γά­λη λε­κά­νη. Αὐ­τὴ θὰ κά­νει πολ­λὰ παι­διὰ ἔ­λε­γε ἡ μά­να μου, θὰ μᾶς γεν­νο­βο­λᾶ ὅ­λη τὴν ὥ­ρα. Θὰ ἀ­νοί­γει τὰ πό­δια της θὰ βά­ζει τὰ χέ­ρια της καὶ θὰ τρα­βᾶ τὰ μω­ρὰ νὰ βγοῦ­νε στὸν κό­σμο μι­λι­ού­νια. Ἄ­νοι­γα τὰ πό­δια μου, ἔ­βα­ζα τὰ χέ­ρια μου ἔ­βγα­ζα τὰ μώ­ρα στὸν κό­σμο μι­λι­ού­νια, τὰ ἔ­βα­ζα στὸ στῆ­θος μου καὶ θή­λα­ζα γά­λα. Ἔ­τρε­χε τὸ γά­λα πο­τα­μὸς ἀ­πὸ τὰ στή­θια μου καὶ ἐ­γὼ ἔ­κλαι­γα ἄ­σπρα με­γά­λα δά­κρυ­α. Κολ­λοῦ­σε τὸ γά­λα μου, κυ­λοῦ­σε στὴν κοι­λιά μου στὰ πό­δια μου κόμ­πους, κομ­μά­τια. Κά­πο­τε ἔ­βα­ζα τὰ μω­ρὰ στὸ στῆ­θος μου καὶ ἔ­τρε­χα. Αὐ­τὰ χτυ­πού­σα­νε πά­νω στὰ πό­δια μου, στὴν μέ­ση μου, βα­στιόν­ταν γε­ρὰ μό­νο ἀ­πὸ τὸ στῆ­θος μου, εἶ­χα τὰ χέ­ρια γε­μά­τα τσάν­τες καὶ δὲν μπο­ροῦ­σα νὰ τὰ κρα­τή­σω. Ἔ­τρε­χα ὅ­μως γρή­γο­ρα καὶ ἂς εἶ­χα δυ­ὸ μω­ρὰ στὸ στῆ­θος μου. Αὐ­τὸ ποὺ λέ­νε γιὰ τοὺς χον­τροὺς πὼς δὲν τρέ­χουν γρή­γο­ρα, γιὰ μέ­να κα­θό­λου δὲν ἰ­σχύ­ει. Πο­λὺ ἔ­τρε­χα καὶ εἶ­χα καὶ τὰ μω­ρὰ σφη­νω­μέ­να νὰ ρου­φᾶ­νε στὸ στῆ­θος μου. Ἔ­τρε­χα. Κά­πο­τε στεί­ρευ­ε τὸ στῆ­θος μου, ἔ­νι­ω­θα τὸ γά­λα ποὺ στέ­ρευ­ε, φτά­νει, ἀλ­λὰ τὰ μω­ρὰ ρου­φοῦ­σαν ἀ­κό­μα, ἄ­κου­γα τὸ στό­μα τους ποὺ ἔ­κα­νε ρούφφφφ καὶ ἔ­πει­τα ἔ­πι­α­ναν αἵ­μα­τα ἢ καὶ λί­γο κρα­σὶ καὶ ἔ­πι­ναν. Ἕ­να κρα­σὶ ὡ­ραῖ­ο κόκ­κι­νο, λί­γο γλυ­κό, ποὺ ἔ­πι­να τὶς νύ­χτες, κρυ­φὰ στὴν ζού­λα. Μὴν πί­νεις κρα­σί μοῦ ἔ­λε­γε ὁ Νί­κος, μὴν πί­νεις κρα­σὶ στὸ σπί­τι, ἔ­χου­με μω­ρὰ παι­διά, κοι­τᾶ­νε. Ξύ­πνα, πά­λι μι­λᾶς στὸν ὕ­πνο σου. Ξυ­πνοῦ­σα ἔ­τρε­χα νὰ δῶ τὰ μω­ρά, κοι­μόν­του­σαν χορ­τα­σμέ­να μὲ πρη­σμέ­νες κοι­λι­ές, στὸ πη­γού­νι τους σκού­πι­ζα μιὰ ἰ­δέ­α σά­λια μὲ ρὸζ χρῶ­μα. Γε­νι­κὰ σὰν οἰ­κο­γέ­νεια μᾶς ἄ­ρε­σε τὸ ρόζ, ἀ­γο­ρά­ζα­με ρὸζ κάλ­τσες καὶ ρὸζ παλ­του­δά­κια καὶ κά­τι κόκ­κι­να ἀ­χνὰ γλυ­κά­κια ποὺ τὰ τρώ­γα­με μὲ σαν­τι­γὶ τὰ ἀ­πο­γεύ­μα­τα. Ἡ λε­κά­νη μου βά­ρυ­νε. Χόν­τραι­νε. Μὴν τρῶς τό­σα γλυ­κά, ἔ­λε­γε ὁ Νί­κος, μὴν τρῶς τό­σο πο­λύ. Τὰ παι­διὰ κοι­τᾶ­νε. Τὶς νύ­χτες ἔ­πι­α­να μιὰ κόκ­κι­νη ἀ­χνὴ κλω­στή, θὰ μπο­ροῦ­σες νὰ τὴν πεῖς καὶ ρόζ, περ­νοῦ­σα ἄ­ρον ἄ­ρον τὸ βε­λό­νι, ἔρα­βα σφι­κτὰ τὰ χεί­λια μου. Ἔ­κα­να στὸ στό­μα μου σταυ­ρο­βε­λο­νιά, γαλ­λι­κὴ στε­νὴ ρα­φή, εἶ­μαι κα­λὴ στὸ βε­λό­νι, χρυ­σο­χέ­ρα, ἔ­φτια­χνα τὸ στό­μα μου κέν­τη­μα, τοὺς κόμ­πους μό­νο δὲν κα­τά­φερ­να, δὲν τέ­λει­ω­να, ἡ ρα­φή μου ξή­λω­νε, ξέ­φτι­ζε πά­λι τὸ πρω­ί. Νὰ τὸ ρά­ψεις καὶ νὰ μὴν τρῶς καὶ νὰ μὴν μι­λᾶς, ἔ­λε­γε ὁ Νί­κος. Κι ἐ­γὼ τὶς νύ­χτες ἔ­ρα­βα ἀλ­λὰ τὸ πρω­ὶ ὅ­λα τα ξή­λω­να, μπο­ρεῖ νὰ ἔ­φται­γε ἡ κλω­στή, ποὺ ἦ­ταν ἀ­νοι­κτὴ κόκ­κι­νη ἀ­χνή, θὰ μπο­ροῦ­σες νὰ τὴν πεῖς καὶ ρόζ. Μιὰ νύ­χτα ποὺ ἔ­ρα­βα μοῦ ἔ­σπα­σε ἡ κλω­στὴ καὶ πῆ­γα νὰ βρῶ τὴν μά­να μου. Δὲν μοῦ ἔ­μα­θες τῆς εἶ­πα κα­θό­λου νὰ κά­νω κόμ­πους, ἐ­σὺ φταῖς, τὸ μό­νο ποὺ κα­τά­φε­ρα νὰ κά­νω εἶ­ναι μω­ρὰ λό­γῳ ποὺ εἶ­χα με­γά­λη ἀ­νοι­κτὴ λε­κά­νη ποὺ ρού­φη­ξαν ἀ­πὸ τὸ στῆ­θος μου ὅ­λο το αἷ­μα μου, ἀλ­λὰ δὲν μὲ ἔ­μα­θες νὰ κά­νω κόμ­πους νὰ ρά­βω τὸ στό­μα μου, νὰ ρά­βω τὰ χεί­λη μου. Τῆς τά ΄πα μιὰ χα­ρὰ καὶ ξε­θύ­μα­να, τὸ ἄλ­λο πρω­ὶ με­τά­νι­ω­σα καὶ πῆ­γα νὰ τῆς πά­ρω λί­γα λου­λού­δια στὸ μνῆ­μα της. Πῆ­γα καὶ ἀ­γό­ρα­σα κά­τι με­γά­λα ρὸζ γα­ρύ­φαλ­λα, μὲ ἄ­σπρα νε­ρά, ὁ­λάν­θι­στα, εἶ­χαν ἀ­κό­μα τὴν δρο­σιὰ πά­νω τους, ὡ­ραι­ό­τα­τα, ἑ­φτὰ εὐ­ρὼ τὰ πλή­ρω­σα. Τὴν ὥ­ρα ποὺ ἔ­φευ­γα τὶς ἄ­κου­σα πά­λι ποὺ σχο­λί­α­ζαν τή μά­να μου, κοί­τα την κα­λὲ ποὺ τώ­ρα τὴν θυ­μή­θη­κε, κοί­τα ποὺ τῆς παίρ­νει λου­λού­δια τώ­ρα ποὺ πέ­θα­νε. Εἶ­ναι καὶ λι­γά­κι ὑ­πο­κρι­σί­α αὐ­τό, ἔ­λε­γε ὁ Νί­κος, τό­σο ποὺ τσα­κω­νό­σα­σταν τώ­ρα πη­γαί­νεις καὶ πλέ­νεις τὸν τά­φο της, γε­μί­ζεις κου­βά­δες νε­ρὸ καὶ πλέ­νεις τὰ μάρ­μα­ρα. Ἀλ­λὰ ἐ­γὼ δὲν τοῦ ἀ­πάν­τη­σα, αὔ­ριο ποὺ πῆ­γα στὸ μνῆ­μα ἔ­μα­θα νὰ κά­νω κόμ­πους πού μοῦ ἔ­δει­ξε ἡ μά­να μου, ρά­βω τὰ χεί­λη μου, ἡ λε­κά­νη μου χόν­τρυ­νε, γε­μί­ζω κου­βά­δες νὰ πι­εῖ νε­ρὸ ἡ μά­να μου, τὸ μό­νο ποὺ κα­τά­φε­ρε ἡ κα­η­μέ­νη εἶ­ναι νὰ γί­νει μη­τέ­ρα. Ἔ­χει με­γά­λη λε­κά­νη. Ἀ­νοί­γει τὰ πό­δια της βά­ζει τὰ χέ­ρια της τρα­βᾶ τὰ μω­ρὰ νὰ βγοῦ­νε στὸν κό­σμο μι­λι­ού­νια. Μα­μά. Πάν­τα ὅ­ταν φεύ­γω ἀ­πὸ τὸ μνῆ­μα κλαί­ω με­γά­λα ἄ­σπρα δά­κρυ­α.

1η τοπική γιορτή οικολογικής γεωργίας και χειροτεχνίας

ΜΙΑ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΣΤΗΝ ΚΑΤΟΙΚΙΑ ΤΩΝ ΜΟΥΣΩΝ

Του Γιάννη Ζήβα

Εκεί  που  ρέει  το  νερό  της  Ιπποκρήνης

Και  δροσίζει  το  μέτωπο  του  Ησιόδου

Στήνουν  χορό  οι  Μούσες

Γνέφοντάς  μας  να  γευτούμε  το  μέλι  του  Ελικώνα .

Η  μυθολογία  μας  μιλάει  για  τους  δύο  αδελφούς  Κιθαιρώνα  και  Ελικώνα, σε  πλήρη  αντιστοιχία   με  την  αναφορά  της  Παλαιάς  Διαθήκης  για  τα  αδέλφια  Άβελ  και  Κάϊν. Ο  μοχθηρός  Κιθαιρώνας  ζήλευε  υπερβολικά  τον  όμορφο  Ελικώνα  και  ζητούσε  ευκαιρία  για  να  του  προξενήσει  κακό. Κάποτε  βρέθηκαν  τα  δύο  αδέλφια  σε  ένα  απόκρημνο  σημείο, ενώ  περιδιάβαιναν  τις  ράχες  των  βουνών  της  Βοιωτίας. Τότε  βρήκε  την  ευκαιρία  ο  ζηλόφθονος  Κιθαιρώνας  και  έσπρωξε  στον  γκρεμό  τον  Ελικώνα  ενώ  αυτός   ρέμβαζε. Ο  Ελικώνας  βρήκε  τραγικό  τέλος , αλλά  οι  Θεοί  έδωσαν  την  τελική  λύση  στο  δράμα  αυτό, μεταμορφώνοντας  τα  δύο  αδέλφια  σε  βουνά . Τον  μέν  Κιθαιρώνα, αυτό  το  χαμηλό  αλλά  απότομο  όρος, κατέστησαν  κατοικία  των  Ερινύων , δηλαδή  των  τύψεων, τον  δε  Ελικώνα  το  υπερήφανο  και  όμορφο  βουνό  το  κατέστησαν  κατοικία  των  Μουσών.

Άν  αποφασίσουμε  να  περιηγηθούμε  το  όρος  των  Μουσών, πρέπει  να  έχουμε  ως  βάση  είτε  την  Θήβα, είτε  την  Λειβαδιά. Από  την  Θήβα  μπορούμε  σε  μισή  ώρα  να  προσεγγίσουμε  τα  χωριά  του  νότου  της  Βοιωτίας,  Δομβραίνα  και  Θίσβη. Από  την  Θίσβη  αρχίζουμε  να  ανηφορίζουμε  τις  νότιες  πλαγιές  του  Ελικώνα  για  να  φθάσουμε  σε   σαράντα  περίπου  λεπτά  στο  χωριό  Αγία  Άννα  ή  Κούκουρα, που  αποτελεί  την  βάση  εξόρμησης  για  να  φθάσουμε  με  καλής  βατότητας  μονοπάτι  στην  κορυφή  του  Ελικώνα , στην  Παλιοβούνα  (1748μ.). Λίγο  πρίν  την  Αγία  Άννα  αντικρύζουμε  το  πρώτο  ελατοδάσος  που  περιβάλλει  το  οροπέδιο  του  χωριού  σε  υψόμετρο  755  μέτρα. Οι  μυρωδιές  του  δάσους  μας  προϊδεάζουν  για  το  μεγαλείο  που  ακολουθεί.

24μήνες ποινή φυλάκισης και 99.000 ευρώ γιατί πέταξε κουτάβια σε λίμνη

Ο δράστης δεν παρέστη στο δικαστήριο αλλά ούτε και ο δικηγόρος του όπως επισημαίνει το Φιλοζωικό Σωματείο «Κιβωτός Αλεξανδρούπολης» και έτσι ο κατηγορούμενος καταδικάστηκε ερήμην με 24 μήνες ποινή φυλάκισης (με αναστολή) και χρηματική ποινή 9.000 ευρώ, ενώ από το Αστυνομικό Τμήμα Τυχερού, που χειρίστηκε την υπόθεση, βεβαιώθηκε διοικητικό πρόστιμο ύψους 90.000 ευρώ (δηλαδή 30.000 ευρώ για κάθε κουτάβι).

Παρόντες στη δίκη ήταν όμως οι φιλόζωοι που συγκεντρώθηκαν στο Δικαστικό Μέγαρο Αλεξανδρούπολης για να παρακολουθήσουν τη διαδικασία. Η επικύρωση του διοικητικού προστίμου αναμένεται τις επόμενες μέρες να γίνει από τη Διεύθυνση Αγροτικής Οικονομίας της αρμόδιας Περιφέρειας και στη συνέχεια να δημοσιευτεί και στον ιστότοπο της Διαύγειας.

Ο νόμος ορίζει ότι το διοικητικό πρόστιμο καταβάλλεται στον δικαιούχο Οργανισμός Τοπικής Αυτοδιοίκησης (Ο.Τ.Α.):

- κατά το ήμισυ, εντός δέκα (10) ημερών από τη βεβαίωση της παράβασης.

- χωρίς έκπτωση, εντός δύο (2) μηνών από τη βεβαίωση της παράβασης.

Μετά την πάροδο άπρακτης της ανωτέρω προθεσμίας, το διοικητικό πρόστιμο βεβαιώνεται υποχρεωτικά εντός τριών (3) μηνών από τον οικείο Ο.Τ.Α. στην αρμόδια Δ.Ο.Υ. φορολογίας του παραβάτη.

Εν τω μεταξύ στην Κύπρο,συνελήφθη 24χρονος, που , φέρεται να κακοποίησε σκύλο στο χώρο της λαϊκής αγοράς το “ΟΧΙ” στη Λευκωσία.

Εν όψει φωτο Ειρήνης Προμπονά 

Η ανανεωμένη διώρυγα του Σουέζ

Oi επεμβάσεις στις θάλασσες είχαν πάντοτε κάτι το μεγαλόπνοο και πολύ πιο εντυπωσιακό από τα υπόλοιπα έργα. Ενίοτε είχαν και κάτι εκκεντρικό, όπως αυτό που κατέθεσε πρόσφατα ο Αντώνης Καπετάνος: Οι κάτοικοι της Αργαλαστής στον νομό Μαγνησίας,  μετέτρεψαν ένα νησάκι  σε χερσόνησο γιατί έτσι τους συνέφερε ! http://oikologein.blogspot.gr/2015/08/blog-post.html

Ο Ξέρξης τρύπησε το ένα πόδι της Χαλκιδικής, ο Φερδινάνδος ντε Λεσέψ έκανε τον Ισθμό της Κορίνθου το 1893. Και τα δυο ήταν μικράμέγαλα  έργα, μικρά από την άποψη της χωρικής εμβέλειάς τους, μεγάλα ως κατασκευαστικά επιτεύγματα της εποχής τους. Όμως έργα όπως αυτά της διώρυγας του Παναμά ή του Σουέζ (1869) ήταν μεγάλα, διηπειρωτικά ως προς τις συνέπειές τους.

Υπήρχε και ένα ακόμη έργο που δεν έγινε, κι αυτό ήταν η επιθαλάσσια ανάπτυξη του αεροδρομίου Ελληνικού. Ο ιστορικός του μέλλοντος – αν αυτός ο χώρος κριθεί ιστορίσιμος -  θα σημειώσει την ιδιοτέλεια μέσω της οποίας μια σημαντική δομή παρακάμφθηκε , εις βάρος της κοινωνίας και του περιβάλλοντος…
Και τώρα ήλθε ένα νέο έργο, όπως η  διαπλάτυνση της διώρυγας του Σουέζ που ολοκληρώθηκε σε πανηγυρικό κλίμα και έδωσε αφορμή για μια μεγάλη  διεθνή εκδήλωση. Το έργο επιτρέπει την  αμφίδρομη κυκλοφορία σκαφών και αναμένεται να διπλασιάσει την τρέχουσα ημερήσια δυναμικότητα μεταφοράς εμπορευμάτων.
«Λεπτομέρειες» : Το κατασκευαστικό έργο ξεκίνησε με μια μεγάλη εθνική συνδρομή και  προσπάθεια να αντληθούν τα απαραίτητα κεφάλαια από τους ίδιους τους Αιγύπτιους. Μέσα σε μόλις έξι ημέρες συγκεντρώθηκαν 8,5 δισ. δολάρια και οι εργασίες άρχισαν στις 6 Αυγούστου 2014. Παρά τις αρχικές εκτιμήσεις που προέβλεπαν ότι το έργο θα διαρκούσε τρία χρόνια, σήμερα, μετά από ακριβώς 12 μήνες, έχει ολοκληρωθεί.

Τὰ τρα­γού­δια ποὺ ἄ­ρε­σαν στὸν Λέ­νιν

Tου Σέρζι Πάμιες (Sergi Pàmies) :

OΤΑΝ ΕΡΧΕΤΑΙ ἡ ὥ­ρα νὰ κλεί­σεις τὸ σπί­τι τῶν γο­νι­ῶν σου, εἶ­ναι σὰν νὰ βυ­θί­ζε­σαι σ’ ἕ­να χῶ­ρο ξέ­νο καί, ταυ­τό­χρο­να, οἰ­κεῖ­ο. Ὅ­σο ὅ­λα ἀ­κό­μα εἶ­ναι στὴν ἀρ­χή, ὑ­πάρ­χουν δύ­ο ἐ­ναλ­λα­κτι­κές: νὰ κρα­τή­σεις ἢ νὰ κα­τα­στρέ­ψεις. Ἂν εἶ­σαι ὑ­περ­βο­λι­κὰ συν­τη­ρη­τι­κός, θὰ κα­τα­λή­ξεις νὰ νοι­κιά­σεις μιὰ ἀ­πο­θή­κη γιὰ νὰ φυ­λά­ξεις τὰ ἔ­πι­πλα ἢ νὰ φορ­τώ­σεις τὸ δι­κό σου σπί­τι σὲ τέ­τοι­ο βαθ­μὸ ποὺ νὰ ἀλ­λοι­ώ­σεις τὸ χα­ρα­κτή­ρα του. Ἂν εἶ­σαι ὑ­περ­βο­λι­κὰ ρι­ζο­σπα­στι­κός, στὴν ἀρ­χὴ θὰ ἀ­να­κου­φι­στεῖς θυ­σι­ά­ζον­τας τό­σα πράγ­μα­τα. Ὡ­στό­σο, πο­λὺ σύν­το­μα θὰ θε­λή­σεις νὰ ξα­να­δεῖς τὸ ἄλ­μπουμ μὲ τὶς φω­το­γρα­φί­ες, νὰ ἀ­να­κτή­σεις τὸ τη­γά­νι ποὺ ἔ­κα­νε τὶς ἀ­ξέ­χα­στες ὀ­με­λέ­τες ἢ νὰ ἀ­κού­σεις τοὺς δί­σκους μὲ τὴν πα­ρα­δο­σια­κὴ μου­σι­κὴ τῆς Βό­ρειας Κο­ρέ­ας. Τό­τε θὰ λυ­πη­θεῖς ποὺ τὰ ἔ­χεις πε­τά­ξει· πί­στευ­ες ὅ­τι ἦ­ταν σα­βού­ρα ἀ­πὸ τὴν ὁ­ποί­α ἔ­πρε­πε νὰ ἀ­παλ­λα­γεῖς ὁ­πωσ­δή­πο­τε, ἐ­νῶ στὴν πραγ­μα­τι­κό­τη­τα ἦ­ταν ἡ ἄγ­κυ­ρα ποὺ σὲ βο­η­θοῦ­σε νὰ μὴν χα­θεῖς. Ἂν σὲ ὅ­λη αὐ­τὴ τὴ δι­α­δι­κα­σί­α ἐ­πεμ­βαί­νει ἡ οἰ­κο­γέ­νειά σου, τὰ πάν­τα δι­αι­ω­νί­ζον­ται. Κα­θέ­να ἀ­πὸ τὰ ἀ­δέλ­φια ξα­να­βρί­σκει ἐ­ρε­θί­σμα­τα ποὺ ἀρ­νεῖ­ται νὰ ἀ­πο­ποι­η­θεῖ. Κα­θέ­να ἀ­πὸ τὰ ἐγ­γό­νια θε­ω­ρεῖ ὅ­τι δὲν πρέ­πει νὰ πε­τα­χτεῖ τί­πο­τα, ἐ­νῶ ὑ­πάρ­χει πάν­τα κά­ποι­ος πού, μὲ πα­ρά­ται­ρη με­γα­λο­πρέ­πεια, προ­τεί­νει μιὰ δω­ρε­ὰ σὲ κά­ποι­ο μου­σεῖ­ο.

Απάντηση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στην καταγγελία για τα αιολικά στο Αποπηγάδι

Στις 23-07-2015 ο Προϊστάμενος  Νομικής Υπηρεσίας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (Γενική Διεύθυνση Περιβάλλοντος) απάντησε στην καταγγελία μας σχετικά «με την πιθανή παραβίαση της περιβαλλοντικής νομοθεσίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης εξαιτίας της αδειοδότησης αιολικών και υβριδικών σταθμών παράγωγης αιολικής ενέργειας στην περιοχή Αποπηγάδι Χανίων Κρήτης και των ελλείψεων που παρουσιάζουν οι Μελέτες Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων.»  Η καταγγελία μας έχει καταχωρηθεί με τον αριθμό CHAP(2014)03428.

Όπως επισημαίνει ο Προϊστάμενος  « δεν θα κινηθεί νέα διαδικασία επί παραβάσει σχετικά με το θέμα αυτό» δεδομένου ότι «η Επιτροπή δεν είναι αντικειμενικά σε θέση να κινήσει ατομικές διαδικασίες παραβίασης για κάθε έργο ξεχωριστά», αλλά όμως τα στοιχεία που διαβιβάσαμε για το Αποπηγάδι στην Επιτροπή «θα ληφθούν δεόντως υπόψη στα πλαίσια της υπόθεσης 2014/4073»

Η υπόθεση 2014/4073 αφορά τη διαδικασία παραβίασης που έχει κινήσει η Επιτροπή κατά της Ελληνικής Δημοκρατίας, έπειτα από δεκάδες  καταγγελίες «σχετικά με την παραβίασης της οδηγίας 92/43/ΕΟΚ από διάφορα έργα κατασκευής αιολικών πάρκων».

H «Ταβέρνα της Τζαμάϊκα», του Αλφρέδου Χίτσκοκ

 Από τις 13 Αυγούστου στους κινηματογράφους

Από τα... διαφορετικά έργα του μεγάλου Χίτσκοκ (προτού το... γυρίσει αποκλειστικά στο θρίλερ και την αγωνιώδη κινηματογραφία...)

Σε μία απόκρημνη και βραχώδη ακτή της Κορνουάλης γύρω στο 1800 μία συμμορία κακοποιών ληστεύει πλοία που ναυαγούν και δολοφονεί όσους ναυαγούς επιβιώνουν, ώστε να μη μπορούν να τους καταδώσουν. Μόνο που τα ναυάγια είναι προσχεδιασμένα από τον μυστηριώδη αρχηγό της σπείρας.. ένας μυστικός αστυνομικός που αναλαμβάνει να τον ανακαλύψει συλλαμβάνεται από τους κακοποιούς και διασώζεται χάρη στην συμπόνοια μία όμορφης κοπέλας, η οποία τον ερωτεύεται...

H συνέχεια είναι όμως χιτσκοκική και το τέλος του έργου διορθώνει τις αδικίες και προσφέρει το πολυπόθητο happy end!

Νυκτερινές λήψεις, αγγλική εξοχή με ανεμοδαρμένες ακτές και άγρια τοπία, πανδοχεία στην μέση του τίποτα, εγκληματικά στοιχεία, καθώς και αριστοκράτες με χαρακτηριστική βρετανική προφορά, συνθέτουν την όμορφη ατμόσφαιρα του έργου της αρχής του 19ου αιώνα.

UNESCO: Τουλάχιστον οι μισές γλώσσες θα έχουν εξαφανιστεί τα επόμενα 100 χρόνια

Αδυνατώ να δεχτώ το ότι η απώλεια μιας γλώσσας είναι ισοδύναμη με την απώλεια ενός είδους στο φυσικό βασίλειο. Οι γλώσσες ούτως ή άλλως πειθαρχούν σε μια εξελικτική κίνηση, με αποτέλεσμα να διαφοροποιούνται ριζικά και οι αρχαϊκές μορφές τους να γίνονται ακατανόητες στους μεταγενέστερους χρήστες. Υπάρχει γενικά μια «νευτώνεια» έλξη προς τις γλώσσες που  έχουν πολυπληθέστερους χρήστες, όμως τώρα τελευταία υπάρχουν δυνάμεις που αντιστέκονται σε αυτή τη κεντρομόλα δυναμική – και μια τέτοια είναι η μεταφραστική τέχνη, μέσω υπολογιστών. Ακόμη στα πολυπληθή γλωσσικά συστήματα αναπτύσσονται διάλεκτοι που προοδευτικά τείνουν σε γλωσσικές νεοπλασίες – δες π.χ τα νέγρικα αγγλικά της Β. Αμερικής ή τα «Pigeon English», που είναι αγγλικά αναδομημένα. Τα επιχειρήματα αυτά δεν σημαίνουν και πολλά σε όσους εδώ και χρόνια «κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου» διαβεβαιώνοντας  ότι πολλές γλώσσες τελούν υπό εξαφάνιση. Υπογραμμίζοντας μάλιστα ότι  σύμφωνα με στοιχεία του OHE που δημοσίευσε η Washington Post,  2.000 από τις 7.000 γλώσσες παγκοσμίως έχουν λιγότερους από 1.000 γηγενείς ομιλητές.

Λέει η είδηση : «Το τροπικό δάσος του Αμαζονίου, η υποσαχάρια Αφρική, η Ωκεανία, η Αυστραλία και η Νοτιοανατολική Ασία θα χάσουν τις περισσότερες γλώσσες, ενώ μόνο οι ΗΠΑ θα χάσουν εκατοντάδες αυτόχθονες γλώσσες, αν δεν κάνουν μια προσπάθεια για την επαναφορά τους, σύμφωνα με την UNESCO»….

Υπήρξαν  γλώσσες που πέθαναν παρά το κύρος τους – όπως τα Λατινικά. Και υπήρξαν γλώσσες που νεκραναστήθηκαν, για να στρατευθούν στην υπόθεση της εθνικής συνοχής, όπως τα εβραϊκά. Δεν ξέρω τι πρέπει να γίνει με τις γλώσσες που δεν έχουν ειδικό κύρος ή ειδική λειτουργικότητα, και το μόνο σίγουρο που μπορώ να αποκρούσω είναι η άσκηση βίας στην εγκατάλειψη ή πρόσληψη ενός εκφραστικού μέσου…

Ο καλλιτέχνης που κάρφωσε τους όρχεις του στην Κόκκινη πλατεία !

O Ρώσσος ( από το Ρωσσία, με δυο “σ”, όπως το Russia  έχει δύο “s” ) καλλιτέχνης Πιότρ Παβλένσκι  θα αντιμετωπίσει τον Σεπτέμβριο την ρωσσική δικαιοσύνη και πιθανόν να  υποστεί  ποινή φυλάκισης  τριών ετών. Τι έκανε ο Παβλένσκι;

Τίποτε το ιδιαίτερο… Απλώς τυλίχτηκε σε μια φάση  με σύρμα, έκοψε  ένα κομμάτι από το αυτί του (δίκην Βαν Γκογκ), έραψε το στόμα του, εν τέλει δε  κάρφωσε  τους όρχεις του (!!!) στην Κόκκινη Πλατεία. Και  τώρα αντιμετωπίζει  κατηγορίες περί  βανδαλισμού ιστορικής γέφυρας στο κέντρο της Αγίας Πετρούπολης, όπου  έκαψε λάστιχα για να μιμηθεί τις σκηνές στους δρόμους του Κιέβου όταν εκδιώχθηκε ο Βίκτορ Γιανουκόβιτς.

Ως γνωστόν ο Γιανουκόβιτς εξώσθηκε πραξικοπηματικά από την Ουκρανία και διασώθηκε χάρις στην παρέμβαση του Προέδρου Πούτιν. Ούτως εχόντων των πραγμάτων, ο καλλιτέχνης μας δεν φαίνεται να είναι και τόσο ριζο-σπάστης και αντιρρησίας, αλλά μόνο  πρωτότυπος. Επί πλέον δε  φαίνεται  ότι   είναι και μεγάλος «ψήστης» ή «ριξιματίας», αφού κατάφερε να πάρει με το μέρος του τον ανακριτή Πάβελ Γιάσμαν, εντεταλμένο να διαπιστώσει το αξιόποινο των πράξεών του !.

Λένε οι Moscow Times :  Μετά από αρκετούς μήνες ανακρίσεων, ο Γιάσμαν αποφάσισε να παραιτηθεί από την Ερευνητική Επιτροπή της Ρωσίας (το αντίστοιχο του αμερικανικού FBI) και να ενταχθεί στην ομάδα υποστηρικτών του καλλιτέχνη, ο οποίος είναι γνωστός για τις σοκαριστικές του περφόρμανς…..

Κάλεσμα διεθνούς αλληλεγγύης για τη σωτηρία ιστορικού βιβλιοπωλείου στο Γύθειο Λακωνίας

Ένα βιβλιοπωλείο 142 ετών, μάρτυρας και καθρέφτης της Ιστορίας της Λακωνίας και της Ελλάδας, κλείνει!
Τίτλοι τέλους για τον πολιτισμό, την εντιμότητα, την ευγένεια και την αλληλεγγύη που πρόσφεραν τόσα χρόνια οι κάτοχοι του ιστορικού βιβλιοπωλείου. Στη θέση του θα ανοίξει κάποιο μπαράκι ή καφετέρια…

Ιστορικά στοιχεία

Από την ίδρυσή του το 1873 από τον Ιωάννη Ανδρείκο, στεγάζει την έκδοση της εφημερίδας «Ταίναρο» και στη συνέχεια την εφημερίδα «Λακωνία» με διευθυντή τον Παναγιώτη Ανδρείκο, το 1877.
Το 1936, το βιβλιοπωλείο χωρίζεται από την εφημερίδα και στεγάζεται έναντι ενοικίου στο κληροδότημα του Ιδρύματος Ιωάννου Παναγουλάκου, στην Οδό Λαρυσσίου 2, στο Γύθειο, υπό τον Παύλο Ανδρείκο, Πρόεδρο του Δημοτικού Συμβουλίου, ταμία του Νοσοκομείου Υπαπαντή, εκ των ιδρυτών της Τράπεζας Λακωνίας και εξέχον μέλος της Εμπορικής Λέσχης Γυθείου.
Το 1960, αναλαμβάνει το βιβλιοπωλείο ο Νικόλαος Ανδρείκος, εκλεγμένος Πρόεδρος του Εμπορικού Συλλόγου Γυθείου και ιδρυτής του Συλλόγου Φίλων Δάσους Βασιλικής του Ταΰγετου.
Ο Νικόλαος προεδρεύει στο Κέντρο Υγείας Γυθείου και το εξοπλίζει με ακτινολογικό εξοπλισμό καλύπτοντας τις ανάγκες της περιοχής. Το 1980 εκλέγεται Πρόεδρος του Επιμελητηρίου Λακωνίας και με προσωπική του παρέμβαση στον τότε Πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου, και παρόλη την πολιτική του αντίθεση με αυτόν, πετυχαίνει τη διατήρηση του Επιμελητηρίου στο Γύθειο!
Σε όλες τις θέσεις εξουσίας που ανέλαβε στη διάρκεια της ζωής του ήταν άμισθος και ο μόνος τρόπος επιβίωσής του ήταν τα έσοδά του από το βιβλιοπωλείο. Βοήθησε το σύνολο της τοπικής κοινωνίας και της ευρύτερης περιοχής της Λακωνίας μέχρι το θάνατό του το Μάιο του 2006, λίγο πριν λήξει η θητεία του στο Επιμελητήριο, το οποίο υπηρέτησε για 26 συνεχόμενα χρόνια!
Το 2002 αναλαμβάνει την οικογενειακή επιχείρηση επίσημα η κόρη του Ισαβέλλα Ανδρείκου και ανακαινίζει πλήρως το κατάστημα που έχει υποστεί φθορά από το χρόνο (1936), καταβάλλοντας 30.000 ευρώ.
Μετά το θάνατο του πατέρα της το 2006, και ενώ το συμφωνητικό για το κατάστημα είναι σε ισχύ, δέχεται πιέσεις από τους διαχειριστές του κληροδοτήματος, με πρόεδρο τον Μητροπολίτη και μέλη το Δήμαρχο και τον Διευθυντή Λυκείου, για διπλασιασμό του ενοικίου. Φυσικά αρνείται και αντιστέκεται στις πιέσεις τους να εγκαταλείψει το κτήριο και στις παράλογες απαιτήσεις τους, αφού το βιβλιοπωλείο αποτελεί τον μοναδικό τρόπο επιβίωσής της!

ΤΟ ΝΗΣΑΚΙ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΧΕΡΣΟΝΗΣΟΣ!

Ελλήνων έργα... από το Αντώνη  Καπετάνο.....

Σύμφωνα με το παλιό-καλό ανέκδοτο με στόχο τον λαϊκισμό, ο υποψήφιος βουλευτής σε μια περιοχή υποσχόταν γέφυρες, κι όταν οι ψηφοφόροι του έλεγαν ότι δεν έχουν ποτάμια, αυτός απαντούσε ότι θα κάνει και ποτάμια....Στη παρακάτω όμως περίπτωση η επέμβαση στη γεωγραφία δεν είχε μικροπολιτικά αλλά διοικητικά κίνητρα . Αλιεύω από τον ιστοχώρο των γεωτεχνικών: 

Η εικονιζόμενη χερσόνησος, σε φωτογραφία του Νίκου Στουρνάρα (δεκ. 1960), είναι η Αγιά Θυμιά στο Λεφόκαστρο Αργαλαστής στο Πήλιο. Ήταν νησάκι του Παγασητικού, πολύ κοντά στην ξηρά, και ενώθηκε με αυτήν μετατρεπόμενο σε χερσόνησο χάρη στις ενέργειες των κατοίκων της Αργαλαστής, που το ήθελαν στη δική τους δικαιοδοσία. Και τούτο διότι, μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλίας από τους Τούρκους το 1881, αποφασίστηκε όλα τα νησιά του Παγασητικού να υπαχθούν στην κοινότητα Τρικερίου. Οι Αργαλαστιώτες, που δεν ήθελαν το νησάκι που ήταν στην περιφέρειά τους να υπαχθεί στο Τρίκερι, μπάζωσαν με προσωπική εργασία μέσα σε δύο βράδια το στενό δίαυλο μεταξύ του νησιού και της ξηράς, και μετέτρεψαν σε χερσόνησο το νησάκι, κρατώντας το έτσι στη δικαιοδοσία τους.

Θυμίζει την ταινία “Ο ΕΓΓΛΕΖΟΣ ΠΟΥ ΑΝΕΒΗΚΕ ΕΝΑ ΛΟΦΟ ΑΛΛΑ ΚΑΤΕΒΗΚΕ ΕΝΑ ΒΟΥΝΟ” (“THE ENGLISHMAN WHO WENT UP A HILL, BUT CAME DOWN A MOUNTAIN”), σε σκηνοθεσία Κρ. Μόνγκερ, με τον Χιου Γκραντ, όπου αντίστοιχα οι κάτοικοι ενός χωριού στην Ουαλία μετατρέπουν με προσωπική εργασία το λόφο της περιοχής τους σε βουνό, αυξάνοντας το υψόμετρό του με την πρόσθεση χώματος, προκειμένου να μπει αυτό στον εθνικό χάρτη της Μεγάλης Βρετανίας;

--

Μικροῦ μήκους

 του Θεόδωρου  Γρηγοριάδη

H  ΠΥΛΗ ἄνοιξε ἀργά. Μπο­ρεῖ κι αὐ­του­νοῦ νὰ τοῦ φά­νη­κε ὅ­τι ὅ­λα γί­νον­ταν σὲ ἀρ­γὴ κί­νη­ση. Εἶ­χε συ­νη­θί­σει νὰ βλέ­πει τὸν κό­σμο μὲ κι­νη­μα­το­γρα­φι­κὴ μα­τιά, τὸ εἶ­χε σπου­δά­σει, μό­νο ποὺ δὲν εἶ­χε κα­τα­φέ­ρει ἀ­κό­μη νὰ γυ­ρί­σει τὴν πρώ­τη του ται­νί­α. Μιὰ ται­νι­ού­λα μι­κροῦ μή­κους εἶ­χε κα­τορ­θώ­σει νὰ φτιά­ξει, κι ἐ­κεί­νη δὲν ἔ­φτα­σε οὔ­τε στὸ φε­στι­βὰλ νέ­ων δη­μι­ουρ­γῶν τῆς Δρά­μας. Μπά, δὲν ἦ­ταν γκαν­τε­μιὰ τω­ρι­νή, αὐ­τὴ τὴν κου­βά­λα­γε χρό­νια, ἀ­πὸ τό­τε. Ἀ­πὸ κεῖ­νον ποὺ θὰ ἔ­βγαι­νε σὲ λί­γο ἀ­πὸ τὴν πύ­λη τῶν φυ­λα­κῶν.

       Οἱ Ἀ­γρο­τι­κὲς Φυ­λα­κές. Ἐ­πί­τη­δες, λές, φτι­αγ­μέ­νες ἔ­ξω ἀ­πὸ τὴν πό­λη, σὲ μιὰ στε­πώ­δη ἀ­νοι­χτω­σιά. Γκρί­ζο χῶ­μα, ἀ­καλ­λι­έρ­γη­το, κά­τι πα­λιὰ ἐρ­γο­στά­σια ἐ­πε­ξερ­γα­σί­ας με­τάλ­λων εἶ­χαν ἀ­φή­σει πί­σω τους ἐ­ρεί­πια καὶ μο­λυ­σμέ­να ὑ­πε­δά­φη. Οἱ κτι­ρια­κὲς ἐγ­κα­τα­στά­σεις μο­να­χι­κές, στὸ που­θε­νά, σὰν νὰ τε­λεί­ω­νε κά­που ἐ­κεῖ ἡ ζω­ὴ καὶ ἀ­μέ­σως πα­ρα­πέ­ρα ν' ἄρ­χι­ζε τὸ τί­πο­τε.

       Πῶς νά '­ταν ἄ­ρα­γε αὐ­τὸς ποὺ εἶ­χε ἀρ­νη­θεῖ νὰ τὸν δεῖ εἴ­κο­σι ὁ­λό­κλη­ρα χρό­νια; Καὶ για­τί ἔ­πρε­πε νὰ τὸν δεῖ; Νὰ τὸν φορ­τω­θεῖ; Νὰ φορ­τω­θεῖ τὶς δι­κές του τύ­ψεις; Πιὸ λο­γι­κὸ ἀ­κου­γό­ταν νὰ μὴν τὸν συ­ναν­τή­σει ποτέ. Τὰ γράμ­μα­τά του λί­γα. Ἐ­πί­σκε­ψη κα­μιά, καὶ ἄς ἐ­πέ­με­νε ἡ για­γιὰ Ντρού­σκα, λί­γο πρὶν πε­θά­νει, ὅ­τι ἔ­πρε­πε νὰ τὸν συγ­χω­ρέ­σει καὶ νὰ τὸν δεῖ ἀ­πὸ κον­τά. Δι­κός της γιὸς ἦ­ταν ὁ δο­λο­φό­νος, ἂν ἦ­ταν μά­να τῆς νύ­φης, ποι­ὸς ξέ­ρει ἂν θὰ ἀν­τι­δροῦ­σε ἔ­τσι γιὰ τὸν φο­νιά.

       Ἡ δο­κι­μα­σί­α, μέ­χρι νὰ ἀ­πο­φα­σί­σει νὰ συ­ναν­τή­σει τὸν ἀ­πο­φυ­λα­κι­σμέ­νο πα­τέ­ρα του, κρά­τη­σε μῆ­νες.

Η κόρη της Ιστορίας

«Η ιστορία είναι θεματοφύλακας μεγάλων πράξεων, μάρτυρας του παρελθόντος, παράδειγμα και δάσκαλος για το παρόν και μεγάλος σύμβουλος για το μέλλον»

 Θερβάντες

της Χριστίνας Κόλλια 


Κι άνοιξε η Ιστορία το παράθυρο.

Κόσμος πολύς, κραυγές, συνθήματα, μέρες τώρα. Το πρώτο σκαλί του Αιώνα έτριζε από τη λαοθάλασσα που είχε στριμωχτεί πάνω του. Η Ιστορία απόρησε που το σκαλί δεν είχε υποχωρήσει ακόμα. Όμως, αμέσως θυμήθηκε ότι οι σκάλες των Αιώνων είναι φτιαγμένες από αιώνια υλικά και οι κουπαστές τους από σίδερο κι ατσάλι. Στο σίδερο οι άνθρωποι συνήθιζαν να καίνε τα απομεινάρια του παλιού Αιώνα. Στο ατσάλι κρεμούσαν φυλαχτά και τάματα για τον καινούργιο.

Οι άνθρωποι μόλις είδαν την Ιστορία στο ανοιχτό παράθυρο την υποδέχτηκαν με χειροκροτήματα και ζητωκραυγές. Είχαν ανησυχήσει γιατί νόμιζαν πως τους είχε ξεχάσει. Κάποιοι μάλιστα είχαν αρχίσει να συζητούν για το αν είναι ακόμα ζωντανή.

«Τι ζητάτε;» ρώτησε μετά από ώρα και το πρόσωπό της έδειχνε πιο γερασμένο από ποτέ. Τα μαλλιά της ήταν κατάλευκα και τα ρούχα της παλιά και φθαρμένα.

«Να ανταμωθούμε μαζί σου. Να ευλογήσεις τον αγώνα μας» αντιλάλησε η γη απ’ άκρη σ’ άκρη.

Ένα πικρό χαμόγελο αχνοφάνηκε στη θαμπή όψη της Ιστορίας.
«Σας έχω αφήσει τόση κληρονομιά. Τι την κάνατε; Τη σπαταλήσατε όλη; Σας βλέπω να μελετάτε τα βιβλία μου, να συζητάτε χρόνους ατέλειωτους τα έργα μου κι από την άλλη να ζείτε σαν να μην υπήρξα ποτέ.»
Η φωνή της, σπασμένη στην αρχή, υψωνόταν και θέριευε γεμάτη αγανάκτηση όσο μιλούσε.

«Δε φταίμε εμείς! Φταίνε οι γραφιάδες σου! Κάθε φορά τους πιστεύουμε και κάθε φορά κάνουν τα ίδια λάθη! Κάθε φορά μας παγιδεύουν και παίζουν με την τύχη μας! Με τη ζωή μας!» είπαν οι μεγαλύτεροι.

Η Ιστορία πιάστηκε από τα ανοιχτά πατζούρια γεμάτη οργή. Το γερασμένο σώμα της ξεχύθηκε από από το ανοιχτό παράθυρο.
«Κάθε φορά ξεχνάτε! Και δεν το παραδέχεστε! Κρύβετε από τον εαυτό σας την αλήθεια! Εξοντώθηκα να σας επαναλαμβάνω τα ίδια και τα ίδια!» βροντοφώναξε.

«Προδοσία! Μας προδίδεις κι εσύ! Μας αρνείσαι!» άρχισε να αλαλάζει το πλήθος.
Με μιας, ντουφέκια και πέτρες βγήκαν από τους σάκους. Δάδες άναψαν.
Όλοι ήταν έτοιμοι να χιμήξουν πάνω στην Ιστορία. Ν’ αδειάσουν πάνω της σφαίρες. Να κάψουν το σπίτι της. Να την αφανίσουν.

Όσοι βρεθείτε σ΄εκείνα τα μέρη....

Νυχτερινό τοπίο

To vυχτερινό τοπίο κρύβει αλλά και αποκαλύπτει πράγματα που δεν φαίνονται, υπό άλλες συνθήκες…

Σε μια αστροφεγγιά, αλλά χωρίς κάποια  φωτιστική "παρενόχληση", μπορεί κανείς να ενδιατρίψει στην «γεωγραφία του ουρανού», αυτήν που κάναμε παλιά στα σχολεία ως «κοσμογραφία». Υπάρχουν περίπου 4000 αστέρια ορατά στο βόρειο ημισφαίριο με γυμνό οφθαλμό – διαβεβαιώνει ο Γιώργος Γραμματικάκης στην "Κόμη της Βερενίκης" - αλλά και τα πιο βασικά από αυτά είναι αρκετά για να εντυπωσιάσουν  τον μέσο άνθρωπο. Και κάτι άλλο, λιγότερο γνωστό : Πάντα σε συνθήκες αστροφεγγιάς, είναι ορατοί με γυμνό οφθαλμό οι τεχνητοί δορυφόροι. Κινούνται στο βάθος του ουράνιου θόλου, με πολύ μεγαλύτερη ταχύτητα σε σχέση με αυτήν των αεροπλάνων, εκπέμποντας ένα σταθερό φως – σε αντίθεση  με το εναλλασσόμενο φως των αεροπλάνων….

Το ολόγιομο φεγγάρι  γίνεται υπερκυρίαρχο στον νυχτερινό ουρανό και μειώνει τη μαγεία των άστρων, όμως προσδίδει μια νέα μαγεία στο επίγειο τοπίο,  με τους αχνούς φωτισμούς των όγκων και  των επιφανειών. Είναι κι αυτό απολαύσιμο και εντυπωσιακό και όχι μόνο το καλοκαίρι : Απλώς το καλοκαίρι έχει μεγαλύτερη επισκεψιμότητα, γιατί τότε διατίθεται περισσότερος ελεύθερος χρόνος και υπάρχει μεγαλύτερη ανεμελιά στους ανθρώπους.

Βρίσκω πολύ καλή την ιδέα του ΠΕΝΤΕΛΗ 2.0 Social Polis για τη νυχτερινή πεζοπορία της 31^ης Ιουλίου (τηλ. 6980 577 618), αν και διαφωνώ με το γνωμικό «Αντίδοτο στην κρίση η επαφή μας με τη φύση». Αντιπροτείνω κάτι που υπόσχεται λιγότερα  έως τίποτα: «Στην κρίση, μια άλλη επαφή με τη φύση είναι εφικτή». 

http://dasamarisos.blogspot.gr/2015/07/blog-post_29.html

Άλλα λόγια, ν’ αγαπιόμαστε

Του Γιάννη Σχίζα

Δημοσιεύεται στην ΑΥΓΗ της 1.8.15

Δεν μας έφτανε η ζέστη, αλλά θα έχουμε στην Αθήνα και την εκπρόσωπο  του ΔΝΤ κ. Ντέλια Βελκουλέσκου.  Δεν γνωρίζω αν εξακολουθεί να υφίσταται  η απαγορευτική ντιρεκτίβα  όσον αφορά την  διακωμώδηση  παραγόντων της διεθνούς πιστωτικής ολιγαρχίας - κάτι τέτοιο είχε γίνει προ καιρού με την περίπτωση της  κυρίας Μέρκελ-   αλλά  βέβαιο είναι πως η  Ρουμάνα κυρία δεν θα γλυτώσει από  συγκριτικές αναφορές  με τις δραστηριότητες του συμπατριώτη της, κόμητος  Δράκουλα.

Η διαφορά του κόμητος Δράκουλα από το ΔΝΤ έγκειται στο ότι  ο πρώτος έπινε από τα θύματά του αίμα ευθέως, χωρίς παραμύθια, ενώ το ΔΝΤ κάνει το ίδιο αφού προηγουμένως δηλώσει   ότι ασκεί    αιμοκάθαρση …..

Για την ιστορική αλήθεια  ο Δράκουλας ή κατά κόσμον Βλαντ ο Γ, ηγεμόνας του 15^ου αιώνα,   είχε διακριθεί σε μια πρακτική που ενέπνευσε τον  Βιτόριο Γκάσμαν  στο κινηματογραφικό του έργο «οι γενναίοι του Μπρανκαλεόνε». Στο τέλος του έργου ο  Γκάσμαν έλεγε    στους συντρόφους του , που περίμεναν  θανατική εκτέλεση  με παλούκωμα : «Και τώρα ετοιμαστείτε να πεθάνετε σαν άνδρες». Γι αυτό και ο Βλαντ έφερε το προσωνύμιο «Τσέπες» - δηλαδή «παλουκωτής»…

Ο  μυθικός Δράκουλας έπινε αίμα, όμως ο  επίσης μυθικός Σάϊλωκ στον « Έμπορο της Βενετίας» του Σαίξπηρ είχε αδυναμία στη σάρκα

Ἀ­ρί­στη Τρέν­τελ : Ἐθνικός ὕμνος

   

ΜΙΑ ΔΕΥΤΕΡΑ συ­νό­δευ­σε τὴν δε­κα­ε­φτά­χρο­νη ἀ­νι­ψιά της στὸ Λύ­κει­ο ὅ­που ἡ μι­κρὴ θὰ ‘παιρ­νε ἔ­παι­νο. Ἤ­ξε­ρε­ ὅ­τι­ αὐ­τὸς ὁ ἔ­παι­νο­ς θώ­πευ­ε κά­πως τὴν ἐ­φη­βι­κή της με­λαγ­χο­λί­α καὶ ὅ­τι ἡ πα­ρου­σί­α της στὴ σχο­λι­κὴ­ γι­ορ­τὴ ἦ­ταν ἕ­να εἶ­δος ἀ­να­γνώ­ρι­σης. Πρώ­τη στὴ τά­ξη της καὶ τρί­τη στὸ σχο­λεῖ­ο. Ὁ ση­μαι­ο­φό­ρος, ἕ­να ἀ­δύ­να­το ἀ­γό­ρι, μό­λις καὶ με­τὰ βί­ας φορ­τω­νό­ταν τὴ ση­μαί­α. Εἴκοσι ὀκτὼ Ὀ­κτω­βρί­ου καὶ οἱ ση­μαῖ­ες ξε­ση­κω­μέ­νες, οὔ­τε ἐ­πα­νά­στα­ση νὰ ἤ­τα­νε. Σὰν κα­λὴ μα­θή­τρια πα­ρα­κο­λού­θη­σε προ­σε­κτι­κὰ καὶ χει­ρο­κρό­τη­σε θερ­μά. Καὶ στὸ τέ­λος κά­τι ποὺ δὲν πε­ρί­με­νε, κά­τι ποὺ εἶ­χε ξε­χά­σει, μιὰ φω­νὴ ἀ­πὸ τὸ πα­ρελ­θὸν ποὺ εἶ­χε σω­πά­σει. Σὰν ν' ἀ­να­σται­νό­ταν κά­τι ποὺ εἶ­χε θά­ψει. Ξαφ­νι­κὰ βρῆ­κε τὸν ἑ­αυ­τό της νὰ τρα­γου­δά­ει πα­ρά­φω­να τὸν ἐ­θνι­κὸ ὕ­μνο. Θυ­μό­ταν τοὺς στί­χους. Συγ­κι­νή­θη­κε κι­ό­λας. Μιὰ Τρί­τη συ­νό­δευ­σε τὸν ἄν­τρα της στὴ δι­α­δή­λω­ση κα­τὰ τοῦ και­νού­ργιου νο­μο­σχε­δί­ου τῆς γαλ­λι­κῆς κυ­βέρ­νη­σης ποὺ προ­έ­βλε­πε τὴν ἀ­να­δι­ορ­γά­νω­ση­ τῶν πε­ρι­ο­χῶν. «Θέ­λουν νὰ ἐ­ξο­λο­θρέ­ψουν τὴν ἀλ­σα­τι­κὴ κουλ­τού­ρα οἱ Ἰ­α­κω­βί­νοι», τῆς εἶ­πε ἐ­ξορ­γι­σμέ­νος. Συμ­φώ­νη­σε. Εἶ­χε σπου­δά­σει­ Το­πι­κὲς Γλῶσ­σες καὶ Κουλ­τοῦ­ρες στὸ Πα­νε­πι­στή­μιο τοῦ Στρα­σβούρ­γου. Ἀ­γα­ποῦ­σε τὴν πε­ρι­ο­χή. «Μή­πως θέ­λεις νὰ φο­ρέ­σω φι­όγ­κο», τὸν ρώ­τη­σε. Δὲν ἦ­ταν ἡ μό­νη ποὺ τὸ σκέ­φτη­κε. Ὅ­μως οἱ ἄλ­λες δὲν ἀ­στει­εύ­ον­ταν. Πολ­λὲς γυ­ναῖ­κες εἶ­χαν ντυ­θεῖ ἀλ­σα­τι­κά. Χρό­νια στὴν Ἀλ­σα­τί­α, ἀλ­λὰ πρώ­τη φο­ρὰ­ ἔ­βλε­πε ἀλ­σα­τι­κὴ ση­μαί­α. Ἡ τρί­χρω­μη κυ­μά­τι­ζε σὰν γα­λα­νό­λευ­κη. Πρώ­τη φο­ρὰ ἄ­κου­γε τὸν ἀλ­σα­τι­κὸ ὕ­μνο. Πα­ρά­φω­να μὲ τὰ σπα­σμέ­να γερ­μα­νο­αλ­σα­τι­κὰ της προ­σπά­θη­σε νὰ τρα­γου­δή­σει κι αὐ­τή.