ΖΩΗ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΚΑΙ ΛΥΣΕΙΣ ΣΤΑΛΙΝΟΓΟΤΘΙΚΕΣ

 

του Γιάννη Σχίζα 

      To 1983  οι  Sunday Times του Λονδίνου παρουσίαζαν ένα ιστιοφόρο «νέου τύπου», μήκους 32 μέτρων και πλάτους 8,5, με πανιά από νήματα πολυεστέρα  και σκαρί με επένδυση χάλυβα, που  μπορούσε να αξιοποιεί  την αιολική ενέργεια για υπερπόντιες μεταφορές . Τότε  η υπόθεση μιας  ιστιοπλοϊας για παραγωγικούς σκοπούς  φαινόταν   ρετρό, δεδομένου ότι  και τα πλέον εξελιγμένα ιστιοφόρα Clipper είχαν ηττηθεί  από τα ατμόπλοια του τέλους του 19^ου αιώνα. Όμως  σε μετέπειτα εποχές  η υπόθεση επανέκαμψε  επηυξημένη και βελτιωμένη :  Χαρακτηριστικά ήταν τα δημοσιεύματα  της   «Καθημερινής»

 (  Κ.Δεληγιάννη, «Το πανί σέρνει καράβι», 27.7.2008 και Μ.Τσιμιτάκη  13.7.2008)

- που αναφερόνταν στην αξιοποίηση  ειδικών ιστίων  από μεγάλα ποντοπόρα σκάφη,  παράλληλα με τις ντηζελομηχανές. Η υπόθεση  όμως δεν είχε τέλος και η τάση  προς ακόμη μεγαλύτερες αιολικές μηχανές  ήταν υπαρκτή : Σε άρθρο της Ντιάνας Καρτσαγκύλη  στο Βήμα της 28.6.26 αναγγέλλονταν  θριαμβευτικά το νέο επίτευγμα της «αιολικής ναυπηγικής» : «Το πλωτό Grand Hotel μήκους 220 μέτρων έπεσε στο νερό πριν από ενάμιση μήνα ..: Τα πανιά του περιστρέφονται κατά 360 μοίρες, ώστε να αξιοποιούν τον άνεμο με τη μέγιστη δυνατή απόδοση, ενώ τα ιστία μπορούν να πάρουν κλίση έως και 70 μοιρών για να περνά το πλοίο κάτω από γέφυρες». Το πλοίο θα αποβάλλει περίπου  9000 τόνους διοξειδίου του άνθρακα λιγότερους σε σχέση με ένα συμβατικό κρουαζιερόπλοιο αντίστοιχου μεγέθους.

           

Η «διάχυση» των αιολικών εφαρμογών  στη θάλασσα    αποτελεί   κατάκτηση των   φιλικών προς το περιβάλλον τεχνολογικών εφαρμογών. Είναι ένα λαμπρό ξεκίνημα για την αξιοποίηση του ανέμου, σε περιοχές που δεν ήταν δυνατό ή επιθυμητό. Το ίδιο όμως δεν ισχύει με την υπερσυγκέντρωση των χερσαίων  ανεμογεννητριών , που  κατακερματίζουν τοπία, που εισάγουν παράταιρες  και γιγαντοειδείς δομές μέσα στη φύση, που συνεπιφέρουν πυλώνες , υποσταθμούς για τη μεταφορά του ρεύματος και  πυκνά οδικά δίκτυα ως τις κορυφές των βουνών- είτε 800 ή 1300 μέτρα, όπως θέλουν οι  προτάσεις διαφόρων . Δεν είναι τυχαίο ότι χώρες με υψηλό δείκτη περιβαλλοντικής προστασίας  όπως η Ολλανδία, η Γερμανία και η Δανία, εκτοπίζουν τις συστοιχίες ανεμογεννητριών  μέχρι και 25 χιλιόμετρα  από τις ακτογραμμές τους.

        Υποθέτω ότι το ενδιαφέρον των επενδυτών   για αιολικές επενδύσεις στον χερσαίο χώρο είναι ιδιαίτερα μεγάλο για «δευτεροκλασάτες» χώρες  της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτό το λένε «Βοn pour l’orient» -καλό για την ανατολή… .

       Μια χώρα «καμένη»  από διάφορους χυλούς,  που θα έπρεπε να φυσάει ακόμη και το οποιοδήποτε εκσυγχρονιστικό  γιαούρτι,  με τα 16.000 χιλιόμετρα των ακτών πολλαπλασιασμένα επί το εύρος των χωρικών της υδάτων, θα μπορούσε  να διαθέσει πάμπολλες θαλάσσιες ή παραλιακές εκτάσεις για αιολικές συστοιχίες. Και όμως,  κάποιοι επιμένουν σε λύσεις «Σταλινογοτθικές» -   θα έλεγα χρησιμοποιώντας έναν παλιό-καλό προσδιορισμό της συγκεντρωτικής αρχιτεκτονικής.