Ζήσης Σαρίκας: Τ’ ἀη­δό­νια

 

planodion on 8 Ἰανουάριος 2026 Ζήσης Σαρίκας   (Ἀφιέρωμα 04/22) Τ’ ἀη­δό­νια ΡΓΑ ΤΑ ΑΝΑΚΑΛΥΨΑ κι ἄρ­χι­σα νὰ τὰ ἀπο­λαμ­βά­νω στὴ νε­κρού­πο­λη ποὺ ζῶ. Στὰ ψη­λὰ δέν­τρα τοῦ Πα­νε­πι­στη­μί­ου, στὸ ρέ­μα τῶν Σα­ράν­τα Ἐκ­κλη­σιῶν καὶ στὴν κα­τε­βα­σιὰ τῆς Ὑφα­νέτ. Ἀρ­γὰ τὸ βρά­δυ, με­τὰ τὴν τα­βέρ­να καὶ τὴ γλυ­κιὰ χαύ­νω­ση τῆς ρε­τσί­νας, πα­ρη­γο­ριὰ με­γά­λη ἐκεῖ­νο τὸ ἀπί­θα­νο τε­ρέ­τι­σμα, ἐκεῖ­νες οἱ ἀπρό­βλε­πτες καὶ ἐρω­τιά­ρες τρί­λιες!        Μιὰ μέ­ρα, ἕνας γεί­το­νας μὲ ἔσυ­ρε στὴν πρα­σιὰ τοῦ σπι­τιοῦ του γιὰ νὰ μοῦ δεί­ξει κά­τι. Ἔστη­νε πα­γί­δες κι ἔπια­νε ἀη­δό­νια. Τά 'βα­ζε ὅλα μα­ζὶ σ' ἕνα με­γά­λο κλου­βὶ προ­σπα­θῶν­τας νὰ τὰ ἐξη­με­ρώ­σει. Χρό­νια ἔκα­νε αὐ­τὴ τὴ δου­λειά, ὅπως μοῦ ἐξή­γη­σε, δί­χως ὅμως ἐπι­τυ­χία. Τὰ πρό­στυ­χα, ὅ,τι κι ἂν ἔκα­νε, τοῦ ψο­φοῦ­σαν σὲ δυὸ τρεῖς μέ­ρες. Πει­ρα­μα­τι­ζό­ταν μὲ τὴν τρο­φή. Τώ­ρα, τοῦ­τα δῶ τὰ τάϊ­ζε μὲ ἕνα χαρ­μά­νι ἀπὸ κι­μᾶ καὶ κα­λαμ­πο­κά­λευ­ρο...        Τὰ κα­φε­τιὰ που­λά­κια οὔ­τε ἔτρω­γαν οὔ­τε ἔπι­ναν κά­θον­ταν σχε­δὸν ἀκί­νη­τα στὸν πά­το τοῦ κλου­βιοῦ – ἔδει­χναν ἤρε­μα πὼς θὰ πε­θά­νουν. Φά­νη­κα δει­λὸς καὶ δὲν τὸν στραγ­γά­λι­σα.        Με­ρά­κι γιὰ ἐλευ­θε­ρία, δια­στρο­φὴ τοῦ δη­μί­ου, δει­λία τοῦ θε­α­τῆ. Πηγή: Ζή­σης Σα­ρί­κας, Ψί­χου­λα, Μι­κρὰ πε­ζά, Πα­νο­πτι­κόν, Γ΄ ἔκ­δο­ση, 2019 (Α΄ ἔκ­δο­ση, Νη­σῖ­δες, 1998). Γιὰ τὸ ἀ­φι­έ­ρω­μα δεῖ­τε τὴν Εἰ­σα­γω­γή: Γιάν­νης Πα­τί­λης: «Ζή­σης Σα­ρί­κας. Ἕνας ὀξὺς ἐλευ­θε­ρια­κὸς πα­ρα­τη­ρη­τὴς τῆς νε­ο­ελ­λη­νι­κῆς πραγ­μα­τι­κό­τη­τας» Ζή­σης Σα­ρί­κας (Θεσ­σα­λο­νί­κη, 1953). Σπού­δα­σε Nε­ο­ελ­λη­νι­κὴ Φι­λο­λο­γία καὶ Φι­λο­σο­φία στὴ Φι­λο­σο­φι­κὴ Σχο­λὴ τοῦ Ἀρι­στο­τε­λεί­ου Πα­νε­πι­στη­μί­ου Θεσ­σα­λο­νί­κης. Εἶ­ναι συγ­γρα­φέ­ας, με­τα­φρα­στὴς καὶ ἐπι­με­λη­τὴς ἐκ­δό­σε­ων. Ἔγρα­ψε τὰ βι­βλία: Μῦ­θοι τῆς τε­χνο­λο­γί­ας (Ἐκ­δο­τι­κὴ Θεσ­σα­λο­νί­κης, 1987), Ψί­χου­λα: μι­κρὰ πε­ζά (Νη­σῖ­δες, 1998· Πα­νο­πτι­κόν, 2008), Τὸ ὅρα­μα τοῦ ὑπε­ράν­θρω­που: μιὰ ἑρ­μη­νεία τοῦ ἔρ­γου τοῦ Φρίν­τριχ Νί­τσε «Ἔ­τσι μί­λη­σε ὁ Ζα­ρα­τού­στρα» (Νη­σῖ­δες, 2003· Βά­νιας, 2008· Πα­νο­πτι­κόν, 2014), Μα­κριὰ ἀπ' τὸν κό­σμο (Πα­νο­πτι­κόν, 2008), Ἀν­θρώ­πι­νες σκιές (Πα­νο­πτι­κόν, 2012), Κυ­ρια­κὴ ρε­πό (Ἑστία, 2014). Ἔχει με­τα­φρά­σει στὰ ἑλ­λη­νι­κὰ τὸ σύ­νο­λο τοῦ φι­λο­σο­φι­κοῦ ἔρ­γου τοῦ Φρίν­τριχ Νί­τσε, ἔρ­γο ποὺ δι­ήρ­κε­σε εἴ­κο­σι χρό­νια, κα­θὼς καὶ ἔρ­γα τῶν Ντιν­τε­ρό, Μπα­κού­νιν, Στίρ­νερ, Φρόϊντ, Φου­κό, Μπον­τρι­γιάρ, Κα­στο­ριά­δη, Κοϊ­ρὲ καὶ τῶν στο­χα­στῶν τῆς Σχο­λῆς της Φραν­κφούρ­της. Ὑπῆρ­ξε διευ­θυν­τὴς τῆς σει­ρᾶς ἀρ­χαί­ων Ἑλ­λή­νων συγ­γρα­φέ­ων στὶς ἐκ­δό­σεις Ἐξάν­τας, κα­θὼς καὶ τοῦ βρα­χύ­βιου ἐκ­δο­τι­κοῦ οἴ­κου τοῦ Ἀρι­στο­τε­λεί­ου Πα­νε­πι­στη­μί­ου Θεσ­σα­λο­νί­κης. Τὸν Νο­έμ­βριο τοῦ 2016 τι­μή­θη­κε ἀπὸ τὴν Ἑται­ρεία Συγ­γρα­φέ­ων μὲ τὸ βρα­βεῖο "Δι­δῶ Σω­τη­ρί­ου" γιὰ τὸ σύ­νο­λο τοῦ ἔρ­γου του. Ση­μαν­τι­κὴ ἐ­νη­με­ρω­ση γιὰ τὴν πο­ρεί­α τοῦ ἱ­στο­λο­γί­ου: Δεῖ­τε ἐ­δῶ: Γιάν­νης Πα­τί­λης: Πλα­νό­δι­ον – Ἱ­στο­ρί­ες Μπον­ζάι. Στρο­φή .