Η «σχεδία» του ταχυδρόμου και των ποταμών

 

Συμμετέχουμε στη γιορτή του ταχυδρόμου, αποκαθιστούμε τα ποτάμια της ζωής, γινόμαστε φασουλήδες της ελευθερίας, αναρριχόμαστε στα βουνά που μιλούν, βρίσκουμε το λαγούμι της τέχνης.


 Αυτά και άλλα πολλά στη «σχεδία» Φεβρουαρίου 2026 (τεύχος #141). Κυκλοφορεί από την Τετάρτη 28 Ιανουαρίου στους δρόμους της πόλης.


 

 «Ο ταχυδρόμος της γιορτής». Ο «πολιτισμός των γραμμάτων» μπορεί να σβήνει, όχι, όμως, οι μνήμες για τον κοινωνικό ρόλο του ταχυδρόμου, που άλλοτε ήταν η μοναδική πηγή ειδήσεων και επαφή με τους ξενιτεμένους. «Πριν φτάσω στο σημείο συνάντησης, καλούσα τους κατοίκους με την καραμούζα μου. Έπρεπε πολλή ώρα να σαλπίζω με την καραμούζα, για να ειδοποιήσω όσους έμεναν σε απομακρυσμένες περιοχές, στους διάσπαρτους οικισμούς, να στείλουν κάποιον να παραλάβει την αλληλογραφία», μας διηγείται ο συνταξιούχος ταχυδρόμος κ. Μήτσος Κουτσουπιάς.

«Τα ποτάμια της ζωής». Η ανάδειξη και αποκατάσταση των εκατοντάδων ρεμάτων και ποταμών του λεκανοπεδίου είναι όχι μόνο εφικτή, αλλά και απολύτως απαραίτητη για τη ζωή όλων μας. «Φαντάζομαι πράσινους διαδρόμους με παρουσία νερού, που θα συλλέγεται από όλες τις επιφάνειες της πόλης και θα κατευθύνεται  στις χαράξεις των παλιών ρεμάτων της», εξηγεί στη «σχεδία» ο καθηγητής Πάνος Δραγώνας, αναπληρωτής πρόεδρος του Τμήματος Αρχιτεκτόνων του Πανεπιστημίου Πατρών.

«Το λαγούμι της τέχνης». Δύο ξεχωριστοί καλλιτέχνες, ο Γιάννης Κακλέας και ο Δημήτρης Παπαδημητρίου, μιλούν στη «σχεδία» για το πώς η σκηνοθεσία σμίγει με τη μουσική στην γκολντονική θεατρική τους συμπόρευση, για τη διαχρονικότητα του κλασικού ρεπερτορίου, ενώ εξηγούν πώς βιώνουν την τέχνη ως ένα σωσίβιο, μα και ως ταξίδι αυτογνωσίας.

«Ο φασουλής της ελευθερίας».  Ο ιστορικός Νίκος Ποταμιάνος μάς μεταφέρει στις αθηναϊκές Aπόκριες των μαγικών πεποιθήσεων, της πολιτικής αναστάτωσης και της γυναικείας χειραφέτησης, ενώ εξηγεί πώς επήλθε ο εξευρωπαϊσμός τους, εις βάρος της λαϊκής κουλτούρας τους. «Τραγούδια “ακατάλληλα” και “δίστιχα διονυσιακής ελευθερίας” ανάγονται σε ισχυρούς συμβολισμούς που σχετίζονται με την επιθυμία των ανθρώπων να επηρεάσουν θετικά τη γονιμότητα της γης», επισημαίνει ο ίδιος στη «σχεδία».

«Τα βουνά που μιλούν». Η ιρανή ορειβάτης και ακτιβίστρια Νασίμ Εσκί εξηγεί με ποιον τρόπο ξεκίνησε την αντίσταση στο θεοκρατικό καθεστώς από νεαρή ηλικία, πώς βρίσκει την ελευθερία στα βουνά, αλλά και πώς χρησιμοποιεί την αναρρίχηση ως «εργαλείο» χειραφέτησης και προάσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των γυναικών της χώρας της.

 

Ο Χρήστος Παπαχρήστου και η Έλενα Μπαντούλη μιλούν για την κοινή τους διαδρομή  στη ζωή και την εργασία, που είναι γεμάτη από παιχνίδια και αρχαιοελληνική ιστορία.

 Στα «Λόγια της πλώρης», ο Χρήστος Αλεφάντης περιγράφει ένα ταξίδι ώς τα παράλια του Βοσπόρου.

Μία γυναίκα μάς ταξιδεύει στη Ρόδο των προξενιών, των πετράδων, των σιτηρών, μα και του μελεκουνιού. Παράλληλα, σε μια ζεστή γωνιά της πόλης, η γαστρονομία συνταντάει τη νομαδική κτηνοτροφία και την αγροτική παράδοση.


Αυτά και άλλα πολλά στη «σχεδία» Φεβρουαρίου 2026 (τεύχος #141).