Ημέρες ορειβασίας

Ημέρες ορειβασίας

Κυριακή 21 Αυγούστου 2016

Όταν οι Νεράϊδες κυβερνούσαν τον κόσμο…




Το  Πρώτο Πανελλήνιο  Φεστιβάλ Παραμυθιού υπό τον ευρηματικό τίτλο «Όταν οι Νεράιδες κυβερνούσαν τον κόσμο»  πραγματοποιείται  
την Πέμπτη 25 Αυγούστου 2016, ώρα 21:00 μμ, στο θέατρο Παραμυθίας.
Θα μιλήσουν:
Γιάννης Σχινάς, Ομ. Καθηγητής, τ. πρύτανης Δ.Π.Θ.
Κωνσταντίνος Μπούρας, συγγραφέας – κριτικός
Ανδρέας Παπαστάμου, διδάσκων στο Πάντειο Πανεπιστήμιο
Αλμπέρτα Τσοπανάκη, ηθοποιός, σκηνοθέτις, συγγραφέας


Αποσπάσματα από το θεατρικό έργο «Όταν οι Νεράιδες κυβερνούσαν τον κόσμο» της Ελένης Αχιλλέως-Ανδριανοπούλου και σε σκηνοθεσία Μαίρης Χατζημιχάλη-Παπαλιού, θα διαβάσει η Αλμπέρτα Τσοπανάκη, ενώ αποσπάσματα από το Κρητικό παραμύθι από τη Σητεία «Το Χερομυλάκι» θα διαβάσει η ηθοποιός Μάνια Παπαδημητρίου, με συνοδεία κιθάρας από τον Μάνο Ραϊνάκη.
Θα ακολουθήσει Παιδική Χορωδία.

Στην όλη αυτή διαδικασία οι παρευρισκόμενοι θα κληθούν να καταθέσουν  ιδέες και  προτάσεις  για την οργάνωση του πρώτου Μουσείου Παραμυθιού στην Ελλάδα, που προβλέπεται να ονοματισθεί «Μια φορά κι έναν Καιρό»….

Το δρώμενο θα έχει ελεύθερη είσοδο και  θα λάβει χώρα στο Θέατρο Παραμυθίας ,  οδός Παραμυθίας 27 και Μυκάλης, Κεραμεικός
Kρατήσεις θέσεων: τηλ: 6949-24.10.51 & tsopanakialberta1@gmail.com
Κρατείστε εγκαίρως θέσεις, τα παραμύθια και η παραμυθία είναι πολύ ελκυστικά στην εποχή μας !

Πήλιο, Αγ. Λαυρέντιος, Θέατρο Αλώνι, δίσκος του Θύμιου Ατζακά




To Θέατρο Αλώνι σε συνεργασία με το μουσικό χωριό Αγίου Λαυρεντίου παρουσιάζουν για μια βραδυά την μουσική συναυλία παρουσίαση του δίσκου του Θύμιου Ατζακά με τίτλο“Udopia».

Το cd Udopia διακρίθηκε πρόσφατα για το German Record Critics' Award (Preis der deutschen Schallplattenkritik), στην κατηγορία "Grenzgänge" (Crossover). Ο δίσκος είναι παραγωγή της γερμανικής carpe diem σε σύμπραξη με το Μουσικό Χωριό. Την επιτροπή απαρτίζουν 156 έγκριτοι μουσικοκριτικοί, συγγραφείς, μουσικολόγοι και παραγωγοί από τη Γερμανία, την Αυστρία και την Ελβετία ενώ η διάκριση αυτή είναι μία από τις σημαντικότερες στην Ευρώπη όσον αφορά στη δισκογραφία.


Όλη η μουσική της Udopia είναι πρωτότυπη, με εξαίρεση δύο εμβόλιμες επεξεργασίες/διασκευές, επάνω σε μουσική του Eric Satie και του Ρωμιού (Ερωτηματικό Οικολογείν : Τι σημαίνει αυτή η ταυτότητα;) συνθέτη και λυράρη, Νικολάκη. Και οι δυο έζησαν την ίδια σχεδόν εποχή, συχνά κόντρα στα κυρίαρχα μουσικοποιητικά πλαίσια του περιβάλλοντός τους, παράγοντας μια μουσική αξιομνημόνευτης κομψότητας.

Σάββατο 20 Αυγούστου 2016

Ο τουρισμός δεν μπορεί να κάνει ό,τι του γουστάρει



Του Γιάννη Σχίζα
Δημοσιεύεται στην ΑΥΓΗ της 20.8.16


Σε  κανάλι μεγάλης ακροαματικότητας (SKY) σημειώνω  κάποια  σχόλια   εκπροσώπου  τουριστικών επιχειρήσεων, με αφορμή το θλιβερό ατύχημα στην Αίγινα . Ο κ. εκπρόσωπος εκφράζει  την  ανησυχία του για  την πορεία του τουρισμού  θαλασσίων σπορ στη χώρα μας, η οποία ήδη υστερεί έναντι άλλων χωρών …Και παράλληλα διατυπώνει   μια συγκριτική  σκέψη όσον αφορά  ατυχήματα  διαφόρων κατηγοριών με  αυτά που προέρχονται από παράκτιες κινήσεις ταχύπλοων:  Ευτυχώς, κατά τα λεγόμενά του, κινδυνεύουμε  λιγότερο στον παράκτιο χώρο, οπότε προέχει  ο καθησυχασμός της κοινής γνώμης….

Δεν είναι   η πρώτη  φορά που οι εκπρόσωποι των τουριστικών συμφερόντων δίνουν απόλυτη προτεραιότητα στην  πελατειακή «συνιστώσα» του τουρισμού. Στην καρδιά της  σαιζόν όλα πρέπει να παρουσιάζονται ή να αυτοσυστήνονται ως ιδανικά  – αφήνοντας τη   σκεπτόμενη κοινωνία των πολιτών  να   επωμίζεται το βάρος μιας «ολιστικής προσέγγισης»  : Υπογραμμίζοντας   ότι τα ατυχήματα δεν πρέπει να ακολουθούνται από νανουρίσματα

Παρασκευή 19 Αυγούστου 2016

Τί­να Κά­τσα­ρη: Tὸ κλει­δί



Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΕΡΙΞΕ τὴν μπα­τα­νί­α στὴν κα­ρέ­κλα, ἔ­βγα­λε τὴν τρα­γιά­σκα, τὶς ἀρ­βύ­λες καὶ τί­να­ξε τὰ βά­τα. Χού­φτω­σε μι­σὸ καρ­βέ­λι ψω­μί, ἤ­πι­ε μο­νο­κο­πα­νιὰ μιὰ ρα­κὴ κι ἔ­πε­σε στὸ σο­φὰ δί­πλα στὸ τζά­κι. Ἔ­γει­ρε τὸ μπρά­τσο στὸ πά­τω­μα κι εἶ­δα πὼς κου­βα­λοῦ­σε μιὰ κα­δέ­να μὲ κλει­δὶ στὸν ὕ­πνο. Ἔ­βα­λε τ’ ἄλ­λα κλει­διὰ σὲ μιὰ πρό­κα στρα­βή, μὰ τό ’­να τὸ  σι­γού­ρε­ψε στὴν κα­δέ­να. Δὲν ἦ­ταν οὔ­τε με­γα­λύ­τε­ρο οὔ­τε μι­κρό­τε­ρο, δὲν εἶ­χε σκά­λι­σμα πε­ρί­ερ­γο. Κου­κου­λώ­θη­κα μιὰ κου­βέρ­τα στὸ σο­φὰ δί­πλα του κι ἔ­κα­να πὼς δι­ά­βα­ζα, μὰ τὸ ρο­χα­λη­τὸ μοῦ ’­κο­βε τὴν ἀ­νά­σα. Σὰν ξύ­πνη­σε, μπῆ­κε στὴν κά­μα­ρη κι ἐ­γὼ πα­ρα­φύ­λα­ξα μὴ μὲ δεῖ. Ἔ­βγα­λα τὶς παν­τό­φλες, τέν­τω­σα τὸ λαι­μὸ μπὰς καὶ δῶ ἀ­π’ τὸ πα­ρά­θυ­ρο τῆς πόρ­τας ν’ ἀ­νοί­γει μὲ τὸ κλει­δὶ κά­τι στὴν κά­μα­ρη.
        Μὲ τὸν πα­τέ­ρα δὲν παί­ζα­με, οὔ­τε μ’ ἔ­βα­ζε νὰ ὁ­δη­γῶ τὸ τρα­κτέρ, οὔ­τε πο­τὲ κα­βά­λη­σα μιὰ μη­χα­νὴ πού ’­χε ἀ­φη­μέ­νη στὴν αὐ­λὴ ἀ­π’ ὅ­ταν φύ­γα­νε οἱ Γερ­μα­νοὶ οὔ­τε μὲ μά­θαι­νε στὰ κτή­μα­τα. Ὁ πα­τέ­ρας δὲν μὲ χά­ι­δευε οὔ­τε μοῦ ’­λε­γε ἱ­στο­ρί­ες, τὸν πό­λε­μο δὲν ἤ­θε­λε νὰ τὸν θυ­μᾶ­ται. Δὲν εἶ­χε κομ­πο­λό­ι, δα­χτυ­λί­δι χον­τρὸ στὸ μι­κρὸ δά­χτυ­λο. Μιὰ μέ­ρα ὁ πα­τέ­ρας ἀρ­ρώ­στη­σε καὶ πέ­θα­νε. Σ’ ἕ­να κομ­μά­τι χαρ­τί, στὴν τσέ­πη τοῦ γι­λέ­κου, ἔ­λε­γε: «Γι­έ μου, τὸ κλει­δὶ τό ’­χε κά­πο­τε ἕ­νας λο­χί­ας Γερ­μα­νός. Σὰν ξε­ψύ­χα­γε μοῦ τό ’­δω­σε. Ἔ­σπα­σα τὸ κε­φά­λι μου για­τί, μὰ ἀ­πάν­τη­ση δὲν πῆ­ρα. Στὸ ἑ­ξῆς φύ­λα­γέ το ἐ­σύ».
        Ἔ­βα­λα τὸ κλει­δὶ στὴν κλει­δω­νιὰ στὰ συρ­τά­ρια τῆς κά­μα­ρης, στὸ μπα­οῦ­λο δί­πλα στὸ σο­φὰ καὶ στὸ τε­νε­κε­δέ­νιο κου­τὶ στὴν πα­ράγ­κα, στὸ κτῆ­μα. Τό­σος σα­μα­τὰς γιὰ ἕ­να κλει­δί, ποὺ δὲν κλεί­δω­νε τί­πο­τα, εἶ­πα. Μό­νο με­τὰ ἀ­πὸ χρό­νια φό­ρε­σα κι ἐ­γὼ τὸ κλει­δί.

Πέμπτη 18 Αυγούστου 2016

Ἔρ­νε­στ Χέ­μιν­γου­ε­ϊ (Ernest Hemingway): Ἕ­να κα­θα­ρό, κα­λὰ φω­τι­σμέ­νο μέ­ρος

ΗΤΑΝ ΠΟΛΥ ΑΡΓΑ κι ὅ­λοι εἶ­χαν φύ­γει ἀ­π’ τὸ κα­φέ, ἐ­κτὸς ἀ­πὸ ἕ­ναν ἡ­λι­κι­ω­μέ­νο ποὺ κα­θό­ταν στὴ σκιὰ ποὺ ἔ­ρι­χναν τὰ φύλ­λα τοῦ δέν­τρου κά­τω ἀ­π’ τὸ ἠ­λε­κτρι­κὸ φῶς. Τὴ μέ­ρα ἀ­πὸ τὸ δρό­μο ση­κω­νό­ταν κουρ­νια­χτός, ἀλ­λὰ τὴ νύ­χτα ἡ δρο­σιὰ ἔ­κα­νε τὸ χῶ­μα νὰ κα­τα­κά­θε­ται, καὶ στὸν ἡ­λι­κι­ω­μέ­νο ἄ­ρε­σε νὰ κά­θε­ται ὣς ἀρ­γά, για­τὶ ἦ­ταν κου­φὸς καὶ τώ­ρα τὴ νύ­χτα ἦ­ταν ἥ­συ­χα κι ἔ­νι­ω­θε τὴ δι­α­φο­ρά. Μέ­σα στὸ κα­φέ, οἱ δύ­ο σερ­βι­τό­ροι ἤ­ξε­ραν ὅ­τι ὁ ἡ­λι­κι­ω­μέ­νος ἦ­ταν λι­γά­κι με­θυ­σμέ­νος, καὶ πα­ρό­λο ποὺ ἦ­ταν κα­λὸς πε­λά­της ἤ­ξε­ραν ὅ­τι ἂν με­θοῦ­σε πο­λὺ θά ’­φευ­γε χω­ρὶς νὰ πλη­ρώ­σει, ὁ­πό­τε τὸν πα­ρα­κο­λου­θοῦ­σαν.
          «Πρὶν μιὰ βδο­μά­δα προ­σπά­θη­σε ν’ αὐ­το­κτο­νή­σει» εἶ­πε ὁ ἕ­νας σερ­βι­τό­ρος.
          «Για­τί;»
          «Ἦ­ταν ἀ­πελ­πι­σμέ­νος.»
          «Γιὰ ποι­ὸ λό­γο;»
          «Γιὰ τί­πο­τα»
          «Πῶς ξέ­ρεις ὅ­τι ἦ­ταν γιὰ τί­πο­τα;»
          «Ἔ­χει πολ­λὰ λε­φτά.»
        Κά­θον­ταν μα­ζὶ σ’ ἕ­να τρα­πέ­ζι δί­πλα στὸν τοῖ­χο, κον­τὰ στὴν πόρ­τα τοῦ κα­φέ, καὶ κοί­τα­ζαν τὴ βε­ράν­τα, ὅ­που ὅ­λα τὰ τρα­πέ­ζια ἦ­ταν ἄ­δεια ἐ­κτὸς ἀ­πὸ ἐ­κεῖ­νο στὸ ὁ­ποῖ­ο κα­θό­ταν ὁ ἡ­λι­κι­ω­μέ­νος, στὴ σκιὰ τῶν φύλ­λων τοῦ δέν­τρου ποὺ σεί­ον­ταν ἁ­πα­λὰ στὸν ἄ­νε­μο. Ἕ­να κο­ρί­τσι κι ἕ­νας στρα­τι­ώ­της δι­έ­σχι­σαν τὸ δρό­μο. Τὸ φα­νά­ρι τοῦ δρό­μου ἄ­στρα­ψε στὸ με­ταλ­λι­κὸ ἀ­ριθ­μὸ τοῦ για­κά του. Τὸ κο­ρί­τσι εἶ­χε τὸ κε­φά­λι του ἀ­κά­λυ­πτο κι ἔ­τρε­χε πλά­ι του.

Τετάρτη 17 Αυγούστου 2016

Κατά φαντασίαν ψεκασμοί...



ΓΣΧ,. Εδώ και μερικά χρόνια αντικρούω μετά βδελυγμίας (για να μην πω ευτραπελίας) την θεωρία των ψεκαστικών που έχουν αναλάβει την χειραγώγηση των διεθνών μαζών μέσω χημικών μεθόδων, και δη μέσω της αναπνευστικής οδού...Να τι αναφέρει η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ για τα πρόσφατα πεταμένα λεφτά.... έ, συγγνώμη, την έρευνα που έγινε επί του ζητήματος....
Δεν είναι λίγοι όσοι πιστεύουν ότι οι κυβερνήσεις «ψεκάζουν» τους πληθυσμούς των χωρών τους με καυσαέρια αεροσκαφών με στόχο να τους ελέγχουν. 
Οι οπαδοί των θεωριών συνωμοσίας επιμένουν ότι οι κυβερνήσεις θέλουν να ελέγχουν τους λαούς, να κατευθύνουν καιρικά φαινόμενα, αλλά ακόμα και την παροχή των τροφίμων.
Όπως υποστηρίζουν, για να πετύχουν οι κυβερνώντες ανά τον κόσμο τους στόχους τους, ψεκάζουν χημικά μέσω των καυσαερίων αεροσκαφών για να ελέγχουν τους πληθυσμούς. 
Η Κριστίν Σίρερ από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Ίρβαϊν ανέθεσε σε 77 επιστήμονες να εξετάσουν τα στοιχεία που επικαλούνται οι οπαδοί της θεωρίας των αεροψεκασμών, γνωστή και ως Chemtrail.

Τρίτη 16 Αυγούστου 2016

OXH : το βουνό της Εύβοιας και η απομάγευση που απειλείται



Ομιλία-συζήτηση  για την ΟΧΗ, Πέμπτη 18 Αυγούστου, ώρα 7μμ, Αετός Καρύστου, παραλία Μάρμαρα. Εισηγητής Γιάννης Σχίζας

Ποια θα ήταν η αίσθηση του  ορεολάτρη περιηγητή πριν από 50 χρόνια, όταν κατέφθανε στη κορυφή της ΟΧΗΣ, σε  ύψος  1398 μέτρων για να συναντήσει   τη μεγαλιθική κατασκευή  που μαζί με άλλες 24 της περιοχής ονοματίσθηκε «δρακόσπιτο»;

Θα πρέπει να ήταν μια αίσθηση αποκαλυψιακή, αίσθηση δέους ή τουλάχιστον ακραίου θαυμασμού, μπροστά σε ένα οικοδόμημα που δεν έχει θεμέλια, δεν είναι παρά  ένα μοντάζ πελεκημένων και ορθογωνιοποιημένων λίθων, που προϋπέθετε τιτάνια εργασία, αίσθηση βαρών και αναλογιών, και πρωτίστως μια διάθεση αλλόκοτη,  αφύσικη ή μεταφυσική…Ήταν  Ναός της Ήρας, ήταν της 2ης χιλιετηρίδας πΧ, ήταν δηλωτική μιας ερωτικής συνάντησης μεταξύ θεών – συμβατή μάλιστα και με το ρήμα «οχεύω» (συνευρίσκομαι); Η αρχαιολογική έρευνα έχει δρόμο να διανύσει ακόμη για να δώσει απαντήσεις…
 Ο ζωγράφος και λόγιος Γιάννης Τσαρούχης υπεράσπιζε κάποτε τους βραχώδεις σχηματισμούς του Υμηττού και την σχετική γυμνότητά του από βλάστηση, γιατί συγκροτούσαν ένα ιδιαίτερο τοπίο. Η ΟΧΗ που βλέπει προς τον Ευβοϊκό παρέχει επίσης εικόνες πετρώδεις, επιβλητικές,  που μάλιστα συνδέθηκαν με την ιστορία των κατασκευών στην ακμή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Σε κοντινή  απόσταση από την πηγή των Αγίων Θεοδώρων, ένα ρωμαϊκό λατομείο που κράτησε μέχρι την άμπωτη της ιστορίας, τον 3ο αιώνα μΧ, δηλώνει την απογείωση της λίθινης τεχνογνωσίας και την εκπληκτική διαχείριση μεγάλων «τεμαχίων»  κυανότεφρου μαρμάρου. Κορυφαίο δείγμα μιας τέχνης πραγματικά κυκλώπειας ήταν οι τεράστιοι  κίονες βάρους μέχρι και 49 τόνων, που ξέμειναν στην περιοχή αν και (προφανώς) είχαν παραγγελθεί από τα μεγάλα πολιτικά κέντρα της εποχής…
Άνοιξη και Φθινόπωρο, το τοπίο του βουνού αλλάζει από τα  μωβ  σκηνικά  ολόκληρων περιοχών . Είναι φυτά   άσχετα με το διαιτολόγιο των ζώων της περιοχής  όσο  η φτέρη ,οι αφάνες, οι ασφάκες και  οι πικροδάφνες, είναι τα ρείκια,  που όμως δίνουν τροφή  στις μέλισσες και στο εκπληκτικό προϊόν τους υπό την  τοπική ονομασία «κισούρι».

Ἄνα Μαρία Σούα (Ana Maria Shua): Τὸ Γκό­λεμ καὶ ὁ ρα­βί­νος (Ι)


ΠΟΛΛΟΙ ΚΑΒΑΛΙΣΤΕΣ κα­τεῖ­χαν τὴ γνώ­ση γιὰ νὰ φτιά­ξουν ἕ­να Γκό­λεμ, λί­γοι ὅ­μως μπο­ροῦ­σαν νὰ κά­νουν τὸ Γκό­λεμ νὰ τοὺς ὑ­πα­κού­σει. Λέ­γε­ται πὼς ἕ­να ἀ­νυ­πό­τα­κτο Γκό­λεμ, τὸ ὁ­ποῖ­ο εἶ­χε δη­μι­ουρ­γή­σει ἕ­νας ρα­βί­νος κατ΄ εἰ­κό­να καὶ κα­θ’ ὁ­μοί­ω­σή του, ἐκ­με­ταλ­λεύ­τη­κε τού­τη τὴ φα­νε­ρὴ ὁ­μοι­ό­τη­τα παίρ­νον­τας τὴ θέ­ση τοῦ Δη­μι­ουρ­γοῦ του. Ἡ ἱ­στο­ρί­α αὐ­τή, ἂν καὶ πέ­ρα γιὰ πέ­ρα ἀ­λη­θι­νή, εἶ­ναι παν­τε­λῶς ἄ­γνω­στη μιᾶς καὶ οὐ­δεὶς ἀν­τι­λή­φθη­κε τὴ δι­α­φο­ρὰ ἐ­κτὸς φυ­σι­κὰ ἀ­πὸ τὴν τρι­σευ­τυ­χι­σμέ­νη γυ­ναί­κα τοῦ ρα­βί­νου, ἡ ὁ­ποί­α ἀ­πο­φά­σι­σε νὰ ἀ­πο­σι­ω­πή­σει τὸ γε­γο­νός.


Πη­γή (ΠΛΑΝΟΔΙΟΝ): Ana Maria Shua, Casa des Geishas, Sudamericana, Buenos Aires, 1992.

Σημείωση Οικολογείν : γκόλεμ. Μορφή της εβραϊκής μυθολογίας. Σύμφωνα με την εβραϊκή παράδοση, επρόκειτο για ένα ανθρώπινο γλυπτό ομοίωμα που κατασκεύασε κάποιος ραβίνος, από ξύλο ή από πηλό, και το μετέτρεψε σε αληθινό υπηρέτη του, δίνοντάς του ζωή με μια μυστική τεχνική καββαλιστικής έμπνευσης.

Δευτέρα 15 Αυγούστου 2016

Τώρα βανδαλίζουν και παιδικές χαρές


Στην Ελλάδα πρέπει να υπάρχει μια εκπληκτική συνενοχή με την κουλτούρα του α-σχημου, ά-μορφου, α-νόητου, από-προσανατολιστικού. Η χώρα έχει υπαρξιακά ζητήματα, όμως από πάνω έχει και τους κρετίνους που την ασχημαίνουν διαρκώς : Αν διέθετε μια στοιχειώδη ποιότητα, ο λαός της, οι διανοούμενοί της, οι πολιτικοί της, οι εικαστικοί καλλιτέχνες, θα έστηναν καραούλι και θα υπέβαλαν τουλάχιστον κάποιους από τους ιδιαζόντως ειδεχθείς  βανδαλιστές στο νόμο του Λυντς.  Αλλά επειδή αυτό δεν συμβαίνει, όλοι βρίσκουν δικαιολογίες για να «στρίψουν δια της μομφής» - κατά πως λέμε «στρίβειν δια του αρραβώνος»….ΓΣχ.

ΕΙΔΗΣΗ από το Notioanatolika.gr
“ Εκτενέστατες ζημιές από βανδαλισμούς έχουν υποστεί τους τελευταίους μήνες παιδικές χαρές και κοινόχρηστοι χώροι στον Δήμο Βάρης – Βούλας – Βουλιαγμένης.
Ειδικότερα, οι παιδικές χαρές στο πάρκο της εκκλησίας του Αγίου Ιωάννη στη Δ.Ε. Βούλας και στο Δίλοφο της Δ.Ε. Βάρης έχουν υποστεί ζημιές σε τέτοιο βαθμό που η προσωρινή σφράγισή τους από τις υπηρεσίες του Δήμου ήταν επιτακτική μέχρι να επισκευαστούν.
Στην παιδική χαρά του Διλόφου, τα όργανα αντικαταστάθηκαν και ο χώρος έχει τεθεί εκ νέου σε λειτουργία, ενώ στην παιδική χαρά της Δ.Ε. Βούλας το πρόβλημα είναι αρκετά σοβαρό αφού το «πολυόργανο» που βρίσκεται εκεί έχει σχεδόν καταστραφεί και η επισκευή του απαιτεί ανταλλακτικά από τη Γερμανία.

Ἄννα Βερροιοπούλου : Ἄ­να Μα­ρί­α Σού­α, ἡ βα­σί­λισ­σα τοῦ μι­κρο­δι­η­γή­μα­τος

Η ΑΝΑ ΜΑΡΙΑ ΣΟΥΑ (Ana Maria Shua, Μπου­έ­νος Ἄ­ι­ρες, 1951) εἶ­ναι μιὰ ἀ­πὸ τὶς πιὸ ἀ­ξι­ό­λο­γες καὶ δη­μο­φι­λεῖς συγ­γρα­φεῖς τῆς Ἀρ­γεν­τι­νῆς καὶ τῆς Λα­τι­νι­κῆς Ἀ­με­ρι­κῆς. Ἔ­χει ἐκ­δώ­σει πε­ρισ­σό­τε­ρα ἀ­πὸ σα­ράν­τα βι­βλί­α: μυ­θι­στο­ρή­μα­τα, δι­η­γή­μα­τα, ποί­η­ση, παι­δι­κὴ λο­γο­τε­χνί­α, θε­α­τρι­κά, σε­νά­ρια γιὰ τὸν κι­νη­μα­το­γρά­φο. Ἡ λο­γο­τε­χνι­κὴ φόρ­μα στὴν ὁ­ποί­α ὡ­στό­σο ἔ­χει κα­τα­ξι­ω­θεῖ εἶ­ναι ἡ μι­κρο­μυ­θο­πλα­σί­α καὶ ὄ­χι ἄ­δι­κα θε­ω­ρεῖ­ται βα­σί­λισ­σα τοῦ εἴ­δους. Πέν­τε βι­βλί­α της κα­τα­πι­ά­νον­ται μὲ τὸ μι­κρο­δι­ή­γη­μα: Ὀ­νει­ρο­πα­γί­δα (1984), Ὁ οἶ­κος τῶν γκε­ϊ­σῶν (1992), Βο­τα­νι­κὴ τοῦ χά­ους (2000), Ἡ ἐ­πο­χὴ τῶν φαν­τα­σμά­των (2004) καὶ Τὰ φαι­νό­με­να τοῦ τσίρ­κου (2011). Τὸ ἔρ­γο της ἔ­χει κα­τ’ ἐ­πα­νά­λη­ψη βρα­βευ­τεῖ καὶ χαί­ρει παγ­κό­σμιας ἀ­να­γνώ­ρι­σης μὲ με­τα­φρά­σεις σὲ ὅ­λο τὸν κό­σμο: ἀ­πὸ τὶς ΗΠΑ καὶ τὴν Γερ­μα­νί­α ἕ­ως τὴν Ἰσ­λαν­δί­α καὶ τὴν Κί­να. Στὰ ἑλ­λη­νι­κὰ ἔ­χει κυ­κλο­φο­ρή­σει ἡ συλ­λο­γὴ μι­κρο­δι­η­γη­μά­των Ὀ­νει­ρο­πα­γί­δα.
       Ἡ φαν­τα­σί­α τῆς Σού­α εἶ­ναι ἀ­στεί­ρευ­τη, τὰ μι­κρο­δι­η­γή­μα­τά της, ἄλ­λο­τε χι­ου­μο­ρι­στι­κὰ κι ἄλ­λο­τε πι­κρά, ἔ­χουν πάν­τα σκο­πὸ νὰ δι­ε­γεί­ρουν τὴ σκέ­ψη, νὰ προ­κα­λέ­σουν, νὰ συγ­κι­νή­σουν.

Κυριακή 14 Αυγούστου 2016

Δήμος Σπάρτης :Aσχήμια εξομολογουμένη ουκ εστιν ασχήμια;


«Αμαρτία εξομολογουμένη ουκ έστιν αμαρτία» - ισχυρίζεται το ευαγγελικό γνωμικό και  “παράγγελμα" προς τους πιστούς… To μήνυμα είναι πως η αμαρτία έχει πάντα τη δυνατότητα επανόρθωσης, αρχής γενομένης από την κοινοποίησή της. Όμως τι γίνεται με την ασχήμια;
Πολύ συχνά η ομολογία της αφήνει μικρά περιθώρια επανόρθωσης.  Τουλάχιστον όμως η ομολογία έχει έναν διαπαιδαγωγητικό χαρακτήρα, για όσους  μελλοντικά θέλουν να παρέμβουν εξωραϊστικά πάνω σε υφιστάμενες δομές…Από την ιστορία βέβαια ξέρουμε τι έγινε με τις ασπρισμένες τοιχογραφίες σε ξωκλήσια, ή ακόμη ξέρουμε τι ευτυχώς ΔΕΝ έγινε στη περίπτωση του οπτικού πεδίου του Μουσείου Ακρόπολης, που κάποιοι ήθελαν να το επαυξήσουν με την περικοπή δυο κτιρίων*..Ας δουμε όμως τι έγινε στη περίπτωση του Δήμου Σπάρτης και κάποιων με καλλωπιστικές «καλές προθέσεις»…
 «Η δημοτική αρχή οφείλει να ζητήσει συγνώμη, για την απαράδεκτη εικόνα που παρουσίασε σήμερα (9.8.16) το κέντρο της πόλης μας.
Στο πλαίσιο ευπρεπισμού της πόλης, ενόψει του Δεκαπεντάγουστου, συνεργεία του δήμου είχαν οδηγίες να ασβεστώσουν τις νησίδες αλλά δυστυχώς η
εργασία επεκτάθηκε και σε σημεία που δεν έπρεπε (κράσπεδα, διαβάσεις πεζών κλπ), παρουσιάζοντας ένα αντιαισθητικό αποτέλεσμα.
Θα φροντίσουμε να αποκατασταθούν άμεσα όλα τα κακώς πραχθέντα από το μη έμπειρο συνεργείο που επιλέχθηκε από την Υπηρεσία.
*ΥΓ Οικολογειν : Τα "κτίρια" με γιώτα: Πρώτα ΚΤΙζονται, μετά κτώνται 
 ΠΗΓΗ : Laconialive, φωτο: Λεωνίδας 


Δέντρο τοπόσημο, που χάθηκε

Του Γιάννη  Σπαντιδάκη, από τον ιστοχώρο της ΠΕΕΓΕΠ

Έστεκε εκεί καμαρωτό σαν τοπόσημο στην είσοδο του χωριού.  Και το θυμάμαι από το 1942 να με φοβίζει  όταν βρέφος σχεδόν στην γερμανική κατοχή βρισκόμουν στα Κουνουπιδιανά μικρό χωριό τότε, Πολυτεχνειούπολη σήμερα.
Οι περίοικοι μου είπαν ότι το έκοψαν γιατί ξεράθηκε (????)
Κάποιος ρομαντικός το έκλαψε. Αργά πια .
Μήπως κάποιος που διαβάζει αυτές τις γραμμές από την περιοχή  ξέρει τι έγινε και αν η καταδίκη του ήταν επισημοποιημένη και τελεσίδική;
Εγώ μια υποψία έχω. Μήπως είχε προσβολή από σκωλύτη ( συνάδελφε Μπουχέλε βοήθησε με να θυμηθώ  την ονομασία του  άθλιου αυτού εντόμου)  , που προσβάλλει πολύ έντονα τα νεαρά βλαστάρια οπότε και βιαστικά καταδικάστηκε σε θάνατο  ή μήπως πράγματι ξεράθηκε οπότε θα έπρεπε να αφαιρεθεί όλος ο κορμός και η ρίζα  δεδομένου ότι θα αποτελέσει παγίδα για τα οχήματα.
Το δένδρο αν θυμάμαι καλά ήταν Αριά – Querqus aegilops( κατσόπρινος)   .
Το κόψιμο πάντως δείχνει έμπειρο αλυσοπρίονο ( κατά τον αείμνηστο Χρυσοχέρη έγινε αποκεφαλισμός ή καρατόμηση)  

Υ.Γ.  Εάν υπήρχε ένας Μ. Αναστασιάδης  ίσως να είχε αποφύγει τον τραγικό του θάνατο, φυσικό ή βίαιο.


Λιουντμίλα Πετρουσέφσκαγια (Людмила Петрушевская): Σοπὲν καὶ Μέντελσον


ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ὅ­λο πα­ρα­πο­νι­ό­ταν, κά­θε βρά­δυ, ἔ­λε­γε, ἀ­πὸ τὴν ἄλ­λη με­ριὰ τοῦ τοί­χου πάν­τα ἡ ἴ­δια μου­σι­κή, με­τὰ τὸ φα­γη­τὸ οἱ γέ­ροι γεί­το­νες, ὁ ἄν­τρας καὶ ἡ γυ­ναί­κα, ἴ­δια σὰν προ­γραμ­μα­τι­σμέ­νο δρο­μο­λό­γιο τρέ­νου πᾶ­νε στὸ πιά­νο καὶ ἡ γυ­ναί­κα παί­ζει τὰ ἴ­δια καὶ τὰ ἴ­δια: στὴν ἀρ­χὴ κά­τι με­λαγ­χο­λι­κὸ καὶ με­τὰ ἕ­να βάλς. Κά­θε μέ­ρα τὸ ἴ­διο πα­λι­ό­πρα­μα, τα­ρα­τα­τὶ-τα­ρα­τα­τά, ἔ­λε­γε ἡ γυ­ναί­κα, ἡ γει­τό­νισ­σα τῶν γέ­ρων καὶ γε­λών­τας τὸ δι­η­γοῦν­ταν σὲ ὅ­λους τους γνω­στούς της καὶ στὴ δου­λειά της, πα­ρό­λο ποὺ αὐ­τὴ ἡ κα­τά­στα­ση δὲν ἤ­τα­νε γιὰ γέ­λια. Ἀ­φοῦ μπο­ρεῖ νὰ σοῦ συμ­βαί­νουν δι­ά­φο­ρα, νὰ σοῦ πο­νά­ει τὸ κε­φά­λι ἢ ἁ­πλὰ νὰ θέ­λεις νὰ ξε­κου­ρα­στεῖς καὶ δὲν εἶ­ναι δυ­να­τὸ κά­θε βρά­δυ νὰ βου­λώ­νεις τὰ αὐ­τιά σου βά­ζον­τας δυ­να­τὰ τὴν τη­λε­ό­ρα­ση – καὶ στοὺς γέ­ρους ὅ­λο ἡ ἴ­δια λα­τέρ­να, αὐ­τὸ τὸ πα­λι­ό­πρα­μα, τα­ρα­τα­τὶ-τα­ρα­τα­τά.
       Αὐ­τοὶ οἱ γέ­ροι ἀ­κό­μα καὶ ἔ­ξω ἔ­βγαι­ναν πάν­τα μα­ζί, σο­βα­ρὰ καὶ εὐ­γε­νι­κὰ μὲ μι­κρὰ βή­μα­τα ἔ­φτα­ναν στὸ μα­γα­ζά­κι, καὶ αὐ­τὸ μὲ δρο­μο­λό­γιο, ἀρ­κε­τὰ νω­ρὶς τὸ πρω­ί, —τὴν ὥ­ρα ποὺ οἱ δυ­να­τοὶ ἐ­νή­λι­κες καὶ οἱ πι­ω­μέ­νοι βρί­σκον­ταν στὴ δου­λειὰ ἢ κοι­μόν­του­σαν— γιὰ νὰ μὴν μπο­ρεῖ κα­νεὶς νὰ τοὺς πει­ρά­ξει.

Σάββατο 13 Αυγούστου 2016

Για τη σωτηρία ενός δένδρου!




του Αντώνη Καπετάνιου
Ήταν το έτος 1999 όταν ο Δήμος Περιστερίου πραγματοποιούσε έργα πλακόστρωσης και φύτευσης στη διασταύρωση Ιωλκού και Λευκωσίας, στην περιοχή του Μπουρναζίου στο Περιστέρι, έξω από την οικία μου. Όταν τότε με γερανό μετέφερε και φύτευε μια μεγάλη ουασιγκτόνια στο παρτέρι που είχε δημιουργήσει στο κέντρο ενός από τα πλακοστρωμένα πεδία, πλησίασα τον υπεύθυνο του συνεργείου και του είπα, ότι είναι λάθος να φυτεύεις την ευμεγέθη και ταχυαυξή ουασιγκτόνια στην παρούσα θέση διότι σε μικρό ύψος πάνω της είναι τα καλώδια της ΔΕΗ και θα υπάρξει πρόβλημα στο άμεσο μέλλον, κατά την ανάπτυξη του δένδρου. Με αγνόησε λέγοντάς μου επιδεικτικά: "...σε 20 χρόνια, στα οποία αναφέρεσαι, ποιος ζει ποιος πεθαίνει!"
Πέρασαν όμως τα χρόνια και εν έτει 2016 η κορυφή του δένδρου άγγιξε τα καλώδια της ΔΕΗ και συνέβη βραχυκύκλωμα στην περιοχή. Το συνεργείο του ΑΔΜΗΕ που ήλθε έκοψε όλη την κόμη του δένδρου, απεγκλωβίζοντας τα καλώδια, κι έφυγε.
Μετά όμως από κάποιο μικρό χρονικό διάστημα συνέβη και πάλι βραχυκύκλωμα για τον ίδιο λόγο

Ἀ­λέ­ξαν­δρος Γραμ­μα­τι­κὸς : Βρο­χὴ ὀ­νεί­ρων

ΞΥΠΝΑΣ ἐ­νῶ θὲς νὰ κοι­μᾶ­σαι μέ­χρι τὴν ἑ­πό­με­νη μέ­ρα, νι­ώ­θεις ἀ­παί­σια, ἀ­κό­μη κι ἂν τὸ ὄ­νει­ρο ποὺ εἶ­δες ἦ­ταν εὐ­χά­ρι­στο, ὅ­μως ἀ­ναγ­κά­ζε­σαι νὰ πᾶς γιὰ δου­λειά. Τὰ πό­δια σου βα­ρί­δια, σέρ­νε­σαι, ὅ­μως τὸ κά­νεις. Ἄλ­λα, πά­λι, ἐ­νῶ θέ­λεις νὰ ξυ­πνή­σεις δυ­στυ­χι­σμέ­νος, ἀ­φοῦ τὸ εἶ­χες σχε­δι­α­σμέ­νο γιὰ νὰ σὲ λυ­πη­θοῦν οἱ δι­κοί σου καὶ ἡ ζω­ή, ἐ­νῶ πά­λευ­ες ὅ­λη νύ­χτα μὲ ἐ­φιά­λτες καὶ ἄ­σχη­μα ὄ­νει­ρα, ση­κώ­νε­σαι μὲ ἀ­πί­στευ­τη δι­ά­θε­ση καὶ ἐ­νέρ­γεια, μιὰ ἀ­νε­ξή­γη­τη δύ­να­μη σὲ τρα­βά­ει πρὸς τὰ πά­νω, σὰ νὰ λύ­νεις τὰ σχοι­νιὰ ἀ­πὸ ἀ­ε­ρό­στα­το. Δὲ θέ­λου­με, ὅ­μως ἀ­ναγ­κα­ζό­μα­στε. Τὸ σχε­δι­ά­ζου­με, ὅ­μως ναυα­γεῖ. Πρω­ι­νὰ ξυ­πνή­μα­τα, μι­κρὲς ἀ­φε­τη­ρί­ες τῆς ζω­ῆς. Κά­θε μέ­ρα ζεῖς ἕ­να νέ­ο ξε­κί­νη­μα, μιὰ και­νούρ­για προ­σμο­νή, μιὰ νέ­α πλά­νη, μιὰ ἐλ­πί­δα τα­ξι­διά­ρα, ἕ­να ἀ­κό­μη ὄ­νει­ρο. Ὅ­πως αὐ­τὰ ποὺ βλέ­πεις στὸν ὕ­πνο, ὅ­πως αὐ­τὰ ποὺ δι­η­γοῦν­ται δι­κοί σου ἄν­θρω­ποι, φί­λοι, γνω­στοὶ καὶ ἄ­γνω­στοι, ὅ­λοι.

         Ὅ­πο­τε ὀ­νει­ρεύ­ε­ται τὸν παπ­πού του, τὴν ἑ­πό­με­νη μέ­ρα βρέ­χει, μοῦ λέ­ει.

Εκατόμβη νεκρών πουλιών η Λίμνη Κάρλα


Αναφορές στο ΟΙΚΟΛΟΓΕΙΝ-ΟΙΚΟΝΙΚΙ για την λίμνη Κάρλα :  http://oikonikipragmatikotita.blogspot.gr/2012/02/blog-post_08.html



Παλαιότερο περιστατικό θανάτου ψαριών : 

http://www.phpteam.gr/portal/index.php/gr/texnologika-nea/43-ecology/6015-%CE%BD%CE%B5%CE%BA%CF%81%CE%AC-%CF%88%CE%AC%CF%81%CE%B9%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%B7-%CE%BB%CE%AF%CE%BC%CE%BD%CE%B7-%CE%BA%CE%AC%CF%81%CE%BB%CE%B1
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΟΡΝΙΘΟΛΟΓΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΝ :


"Σε  εκατόμβη νεκρών πουλιών έχει μετατραπεί η λίμνη-ταμιευτήρας Κάρλα, υγρότοπος διεθνούς σημασίας για την ορνιθοπανίδα και αποκαλούμενη «το μεγαλύτερο περιβαλλοντικό έργο των Βαλκανίων». Μεγάλος αριθμός υδρόβιων πουλιών έχουν βρει τον θάνατο λόγω δηλητηρίασης από κυανοτοξίνες. Η Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία, η Εταιρία Προστασίας Πρεσπών και οι Σύλλογοι Περίθαλψης Άγριας Ζωής ΑΝΙΜΑ και Δράση για την Άγρια Ζωή κατήγγειλαν το περιστατικό με κατεπείγουσα επιστολή τους στην Περιφέρεια Θεσσαλίας και το Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας.

Παρασκευή 12 Αυγούστου 2016

Κάνουμε τέχνη, όχι τέχνη με ειδικές ανάγκες

Της Έφης Μαρίνου
από την "Εφημερίδα των Συντακτών"

Δεν είναι μια οποιαδήποτε παράσταση. Κι αυτό όχι επειδή συμμετέχουν άτομα με αναπηρία, αλλά γιατί ακριβώς αυτοί οι συγκεκριμένοι ηθοποιοί δούλεψαν με πείσμα, μεράκι, πίστη στο θέατρο και κατάφεραν ένα σπουδαίο καλλιτεχνικό αποτέλεσμα. 
Οι «Πέρσες» του Αισχύλου παρουσιάστηκαν από την ομάδα ΘΕ.ΑΜ.Α. (Θέατρο Ατόμων με Αναπηρία) τον περασμένο Ιούλιο στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών (στη Νέα Σκηνή «Νίκος Κούρκουλος» του Εθνικού Θεάτρου) καθηλώνοντας τους θεατές.
Η παράσταση παίζεται ξανά στις 16 Αυγούστου στο Φεστιβάλ Ολύμπου, στο Δημοτικό Θέατρο Πάρκου Κατερίνης, σε σκηνοθεσία Βασίλη Οικονόμου, και με κορυφαία του Χορού την ερμηνεύτρια της λαϊκής προφορικής μας παράδοσης Γιώτα Βέη. 
Το ΘΕ.ΑΜ.Α. είναι το μοναδικό επαγγελματικό θέατρο στην Ελλάδα που αποτελείται από ηθοποιούς με αναπηρία στην κύρια σύνθεσή του.
Εν όψει : Φωτο ΜΑΡΙΛΕΝΑΣ ΣΤΑΦΥΛΙΔΟΥ
Ιδρύθηκε το 2010 από τον Βασίλη Οικονόμου, τον πρώτο Ελληνα καλλιτέχνη με αναπηρία που σπούδασε σε Ανώτερη Σχολή Δραματική Τέχνης.

Πέμπτη 11 Αυγούστου 2016

Ενόψει της γιορτής Παναγίας : ΠΡΟΣΟΧΗ στα Πλατάνια !!!



του Μιχαήλ Αναστασιάδη*
Την άλλη Δευτέρα, τον Δεκαπενταύγουστο, θα εορταστεί η γιορτή της Κοίμησης της Θεοτόκου. Θα γίνουν πολλές εκδηλώσεις, γιορτές και πανηγύρια σε πολλά χωριά, εξωκκλήσια, πηγές και άλλες θέσεις ιδιαίτερης ομορφιάς.

Στις περισσότερες τοποθεσίες όπου θα γίνουν οι εκδηλώσεις για την Παναγία, κάπου φυτρώνει κι ένας -τουλάχιστον- Πλάτανος, το μεγαλειώδες και σκιερό δέντρο που κατά πολλούς θεωρείται το εθνικό μας δέντρο και που είναι συνδεδεμένο με την ύπαρξη νερού. 

Ο Ελληνικός (Ανατολικός) Πλάτανος προαιώνια φυτρώνει κοντά σε κάθε βρύση και στο κέντρο κάθε χωριού, όπως ακριβώς μας διηγείται στην αρχαιότητα ο Όμηρος στην Ιλιάδα: «κρήνη … υπό πλατανίστω όθεν ρέεν αγλαόν ύδωρ» («μια βρύση έρεε κάτω απ’ ωραίο πλάτανο τα όμορφα νερά της»). Είναι ένα δέντρο που χαρακτηρίζει τη χώρα μας, αφού δεν υπάρχει σε καμία σχεδόν άλλη χώρα της Ευρώπης.

Όμως η προετοιμασία για τις γιορτές και εκδηλώσεις που θα γίνουν κοντά και κάτω από Πλατάνια, κρύβει ένα μεγάλο κίνδυνο για τα πανέμορφα αυτά δέντρα μας:

Κάθε μικρο-κλάδεμα ή κόψιμο κλαδιού ή πλήγωμα του κορμού π.χ. για να καρφωθεί ένα φωτιστικό ή πλήγωμα της ρίζας με κάποιο χωματουργικό μηχάνημα, μπορεί να οδηγήσει σύντομα σε θάνατο του Πλατανιού.

Σά­δι Ἄμ­ρο Ρον­τρίγ­κεθ : Πυ­ρο­τε­χνή­μα­τα






03ΔΕΝ ΑΡΓΗΣΕ ΠΟΛΥ νὰ τὴν ξα­να­δεῖ, κά­που ἕ­να μῆ­να. Δὲν ἄν­τε­ξε τὴν ἀ­που­σί­α της, τὸ ἄ­δει­ο τους κρε­βά­τι. Ζή­τη­σε συγ­γνώ­μη γιὰ τὴ­ν ἀρ­γο­πο­ρί­α, ἀλ­λὰ ἐ­κεί­νη ἤ­δη ἤ­ξε­ρε ὅ­τι ὁ χρό­νο­ς κρα­τά­ει πιὸ πο­λύ ἀ­π’ τὴ ζω­ή. Τοῦ μί­λη­σε γιὰ τὸ ἀ­νο­λο­κλή­ρω­το τῆς ὕ­παρ­ξής της μα­κριά του, γιὰ τὸ πῶ­ς με­λαγ­χο­λοῦ­σε τὶ­ς νύ­χτε­ς ποὺ τὸ ἀ­γέ­ρι τῆς ἔ­φερ­νε τὴν ἠ­χῶ ἀ­πὸ τὰ τουμ­πε­λέ­κια καὶ τὰ δυ­να­τὰ στὴ γῆ βή­μα­τα τῶν γα­μή­λι­ων χο­ρῶν. Θυ­μή­θη­καν τὸν λα­χα­νό­κη­πο μὲ τὶς ἀ­μυ­γδα­λι­ὲς ὅ­που κοι­τα­χτή­κα­νε μι­κρὰ παι­διά, τὸν κρυ­φό τους ἔ­ρω­τα ἀ­νά­με­σα στὶς ἐ­λι­ὲ­ς χρό­νια ἀρ­γό­τε­ρα, τὰ φι­λιὰ τὸ πρω­ὶ μὲ γεύ­ση μύρ­το καὶ ἄ­ζυ­μο ψω­μί, τοὺς δια­ρκεῖς πο­λέ­μους ποὺ δὲν τέ­λει­ω­ναν πο­τέ, τὴ­ν ἀ­νοι­ξι­ά­τι­κη μυ­ρω­διὰ τῆς πορ­το­κα­λιᾶς ποὺ δὲν ὑ­πάρ­χει πιά, καὶ τοὺς γιούς, ἐγ­γό­νια καὶ δι­σέγ­γο­να. Εἶ­χε δί­κιο ἐ­κεί­νη: τώ­ρα ὅ­λα μοιά­ζουν δι­α­φο­ρε­τι­κά. Ἔ­πε­σε σι­ω­πὴ καὶ ξαφ­νι­κὰ ἐ­λα­φρὲς σει­σμι­κὲς δο­νή­σεις, πά­λι. Τυ­λιγ­μέ­νο­ς ὁ κα­θέ­νας στὸ λευ­κό του σεν­τό­νι, οἱ Πα­λαι­στί­νιοι ἐ­ρα­στὲ­ς φαν­τά­ζον­ται, ἀ­πὸ τὸν τά­φο τους, ἕ­ναν φω­τι­σμέ­νο οὐ­ρα­νό ἀ­πὸ πυ­ρο­τε­χνή­μα­τα, τὸν βομ­βαρ­δι­σμέ­νο οὐ­ρα­νὸ τῆς Γά­ζας. Δὲν φο­βούν­ται: ξέ­ρου­ν πὼ­ς τί­πο­τε πιὰ δὲν μπο­ρεῖ νὰ τοὺς χω­ρί­σει.

Πηγή: ΠΛΑΝΟΔΙΟΝ, πρώτη δημοσίευση