ΓΕΡΜΑΝΙΚΑ ΚΑΤΟΡΘΩΜΑΤΑ

 

του Γιάννη Σχίζα,  Ποντίκι, 5.11.2026

Ήταν προχωρημένος  Νοέμβρης  του 1991, κι είχε πέσει πολύ χιόνι στην Αττική – κάτι που ήταν πραγματικά  ασυνήθιστο. Ο Υμηττός αλλά και οι υπώρειες εκτάσεις   είχαν ασπρίσει, κι αυτό έδινε μια μοναδική και πρόσχαρη  αίσθηση στους ανθρώπους.  Ο πατέρας μου, ηλικίας 94 χρονών τότε, θυμήθηκε αυτά που είχαν συμβεί , εδώ και πολλά  χρόνια . «Ανοίξαμε δρόμο με τα φτιάρια», μου έλεγε. «Ήταν 50  χρόνια πριν και  ο  χειμώνας του 41-42 ήταν βαρύτατος, ο λιμός  αφάνισε τους πολύ νέους και τους  πολύ γέρους. Οι άνθρωποι υπέφεραν στις μεγάλες πόλεις ,   καθώς οι Γερμανοί είχαν σηκώσει όλη την παραγωγή σχεδόν από την επαρχία, αποβλέποντας να την χρησιμοποιήσουν για  το στρατό τους, που μετά την εισβολή στη Σοβιετική Ένωση τον Ιούνιο του 1941  πέρναγε δύσκολες μέρες». Συνολικά  εκείνο το χειμώνα, στην Αθήνα και στον Πειραιά, πέθαναν  περίπου 50.000 μικρά παιδιά – άμεσα, είτε από έλλειψη τροφής, είτε έμμεσα, από ασθένειες.

Από την άλλη πλευρά ο Αδόλφος Χίτλερ επιδαψίλευε επαίνους για τον ελληνικό στρατό : “Χάριν της ιστορικής αληθείας οφείλω να διαπιστώσω ότι μόνον οι Έλληνες, εξ’ όλων των αντιπάλων οι οποίοι με αντιμετώπισαν, πολέμησαν με παράτολμο θάρρος και ύψιστη περιφρόνηση προς τον θάνατον”, έλεγε στις  4 Μαΐου  του 1941 στο Ράιχσταγκ :  Αλήθειες άσφαιρες, περιττές, χωρίς ουσιαστικό νόημα.

Οι Γερμανοί είχαν εκδώσει πλαστά χαρτονομίσματα, που σταδιακά έχαναν μέρος της αξίας τους – μέχρι που αυτή σχεδόν εκμηδενίστηκε. Ύστερα ήλθε ο αντιπραγματισμός,

οι άνθρωποι αντάλλασσαν μεταξύ τους πράγματα με πράγματα : Πολλές περιουσίες χάθηκαν, μέσα από την ανταλλαγή ενός σπιτιού με ένα τενεκέ λάδι.  Θυμάμαι μικρός  τα πλαστά χαρτονομίσματα, με την περίτεχνη ζωγραφική τους, άχρηστα εδώ και καιρό, να παραπέμπουν σε χιλιάδες τρισεκατομμυρίων, να έχουν γίνει τελικά  παιχνίδι στα χέρια των παιδιών..

Ένα περίπου χρόνο μετά  από το λιμό της κατοχής  του 1941-42 έγινε η πρώτη μεγάλη αντιστασιακή πράξη – με την καταστροφή της γέφυρας του Γοργοποτάμου, που ήταν ζωτικής σημασίας για την μεταφορά εφοδίων. Μετά επακολούθησε ο σκληρός αγώνας στο Στάλινγκραντ, η παράδοση της γερμανικής στρατιάς και του Πάουλους. Στη συνέχεια ….. ήλθε  η απόσυρση της Τουρκίας από το παρανοϊκό σχέδιο της υπερ-φορολόγησης και απομύζησης των περιουσιών  των Ελλήνων,  Αρμενίων και  Ε
βραίων !

Αυτό ήταν ένα από τα  τελευταία εγκλήματα εναντίον πληθυσμών που δεν εμπλέκονταν καθόλου στο πόλεμο, που δεν ζητούσαν παρά μόνο την επιβίωσή τους. Τελικά η Τουρκία κήρυξε πόλεμο κατά της Γερμανίας τον Φεβρουάριο του 1945, εγκαταλείποντας τη στάση της «Επιτήδειας ουδετερότητας».