40 χρόνια εκδόσεις ΚΑΠΟΝ

 

Σας προσκαλούμε να γιορτάσετε μαζί μας τα 40 χρόνια των εκδόσεών μας!

To βιβλιοπωλείο της Ραχήλ

Πλουτάρχου 22 Αθήνα 106 76, T: + (30) 210 7241 442 F: + (30) 210 92 10 983 Email: info@kaponeditions.gr www.kaponeditions.gr

Σύγχρονα Θέματα

 

 

Τεύχος 149, Σεπτέμβριος 2020

Στο νέο τεύχος #149 των Σύγχρονων Θεμάτων που κυκλοφορεί, με εξώφυλλο “Το Πορτραίτο της Μαρίας Λεπενιώτη”που φιλοτέχνησε ο ζωγράφος Αλέκος Λεβίδηςειδικά για το περιοδικό, στη στήλη «Έπεα πτερόεντα» η Κλειώ Παπαπαντολέων αναδεικνύει τη σημασία της ιστορικής απόφασης καταδίκης της Χρυσής Αυγής ως προς τη λειτουργία των θεσμών, ο Θόδωρος Τσίκαςφωτίζει πτυχές στο διάλογο περί των ελληνοτουρκικών, ο Μακάριος Δρουσιώτηςκάνει μια αναδρομή σε σταθμούς του Κυπριακού ζητήματος, ο Διονύσης Διονυσίου θέτει το ερώτημα ύπαρξης συνορεύουσας ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου ενώο Γρηγόρης Ανανιάδηςχαρτογραφεί τις κόκκινες γραμμές στη διευθέτηση των ελληνοτουρικών διαφορών. Επίσης, ο Λευτέρης Παπαγιαννάκηςεπιχειρεί μια πρώτη αποτίμηση της πρότασης για το νέο Σύμφωνο Μετανάστευσης και Ασύλου, η Γεωργία Σπυροπούλουδιατυπώνει εκτιμήσεις για την επόμενη μέρα στο προσφυγικό ζήτημα, ο Βασίλης Τσαφός αναζητά απαντήσεις για τις μεταρρυθμιστικές ματαιώσεις στην ιστορική εκπαίδευση και ο Νίκος Χριστοφήςαποτυπώνει τη σχέση Ισλάμ και έθνους με επίκεντρο την πολιτικοποίηση της Αγίας Σοφίας.

Είναι η ώρα να επιμείνουμε στην λογική της αειφορίας και της βιωσιμότητας

 

 

του Στέφανου Σταμέλλου

Αυτό που ζούμε σημερα, σε όλους τους τομείς, δείχνουν ότι πρέπει να φέρουμε ξανά στη μνήμη και στον τρόπο ζωής την έννοια της αειφορίας. Η αειφορία, η οποία, ως έννοια, εμφανίζεται κατά τη δεκαετία του 1990, είχε και έχει ως στόχο να συντονίσει τις σχέσεις ανάμεσα στον άνθρωπο και τη φύση, την κοινωνία, την πολιτική, την οικονομία, την ανάπτυξη, κάτω από το πρίσμα της προστασίας του περιβάλλοντος και του πλανήτη. Όλα αυτά δηλώνουν ότι πρόκειται για μια ρυθμιστική, σύνθετη και πολλαπλή στη χρήση της έννοια.

 

Αναφέρεται και ως Αειφόρος Ανάπτυξη και θεωρείται ως η ανάπτυξη η οποία ικανοποιεί τις ανάγκες του παρόντος με τη δέσμευση ότι δεν διακυβεύεται και δεν υπονομεύεται η δυνατότητα των μελλοντικών γενεών να ικανοποιήσουν τις δικές τους ανάγκες. Και επειδή οι ανθρώπινες επιθυμίες εμφανίζονται ως «απύθμενες» και χωρίς όρια, ως όρος μας θυμίζει ότι έχουμε υποχρέωση να εξισορροπήσουμε αυτές τις «απύθμενες» επιθυμίες με τις πραγματικές ανάγκες του ανθρώπου και τις δυνατότητες του πλανήτη, οι οποίες αντικειμενικά είναι πεπερασμένες.

 

Χάν­να Βά­σκο­ϊλ (Hannah Voskuil) : Ρεύ­μα­τα (Currents)

 

Ο ΓΚΑΡΥ ἔ­πι­νε τὸ malt οὐ­ί­σκι του μὲς στὴ νύ­χτα, ἔ­ξω στὴ βε­ράν­τα ποὺ ἔ­βλε­πε στὸν ὠ­κε­α­νό. Ἡ μη­τέ­ρα του, ἀ­φη­ρη­μέ­νη, εἶ­χε κλεί­σει τοὺς προ­βο­λεῖς κι αὐ­τὸς δὲν δι­α­μαρ­τυ­ρή­θη­κε γιὰ τὸ σκο­τά­δι.

       Πρὶν ἀ­π’ αὐ­τό, ἡ μη­τέ­ρα του, ἡ Τζό­ου­σι, τὰ ‘βά­λε μὲ τὶς δυ­ὸ δω­δε­κά­χρο­νες ἐγ­γο­νές της ποὺ ἔ­τρε­μαν ὁ­λό­κλη­ρες.

       «Θέ­λω καὶ οἱ δυ­ό σας νὰ πᾶ­τε γιὰ κο­λύμ­πι αὔ­ριο πρω­ῒ-πρω­ΐ. Δὲν μπο­ρῶ νὰ ἔ­χω δυ­ὸ φώ­κι­ες σὰν κι ἐ­σὰς νὰ φο­βοῦν­ται τὸ νε­ρό.»

       Πρὶν ἀ­π’ αὐ­τό, τὸ ἕ­να κο­ρί­τσι κρα­τοῦ­σε τὸ χέ­ρι ἑ­νὸς ἄ­φω­νου Φι­λιπ­πι­νέ­ζου φί­λου της. Ἦ­ταν τὸ πρῶ­το χέ­ρι ποὺ εἶ­χε κρα­τή­σει στὴ ζω­ή της. Πα­ρα­κο­λου­θοῦ­σαν τοὺς νο­σο­κό­μους κα­θὼς με­τέ­φε­ραν τὸν νε­κρὸ ἀ­δελ­φὸ τοῦ ἀ­γο­ριοῦ στὸ ἀ­σθε­νο­φό­ρο.

       Τὴν ἴ­δια στιγ­μή, τὸ ἄλ­λο κο­ρί­τσι ξέρ­να­γε πά­νω ἀ­πὸ μιὰ λε­κά­νη του­α­λέ­τας τοῦ μπαν­γκα­λό­ου.

       

Τα οπωροφόρα στην πόλη και όχι μόνο

 Του Σταμάτη Σεκλιζιώτη*

(για όσους ενδιαφέρονται, οι δε υπόλοιποι να αρχίσουν να ενδιαφέρονται…)

Εδώ και μερικές βδομάδες άρχισε η φυτευτική περίοδος. Ας δούμε τις πόλεις και τα χωριά μας με μπόλικο εδώδιμο πράσινο.

Πριν τρία χρόνια έγραφα και σήμερα επαναλαμβάνω “λόγω εποχής” και συμπληρώνω:

Η εποχή των φυτεύσεων είναι εδώ από τον Οκτώβριο και θα κρατήσει μέχρι τον Μάρτη και Απρίλη (ανάλογα με τις θερμοκρασίες). Εκτός από τα καλλωπιστικά φυτεύουμε και καρποφόρα δένδρα και καλό είναι να συνηθίσουμε να φυτεύουμε όλο και περισσότερα κάθε χρόνο!!

Εφόσον υπάρχει έξτρα χώρος ας κάνουμε ότι και οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι. Φυτεύουμε οπωροφόρα και μεταμορφώνουμε γωνιές του κήπου μας και τους υπαίθριους ακάλυπτους χώρους μας από καλλωπιστικά σε «εδώδιμα μικροτοπία», ακόμη και σε βεράντες και στα μπαλκόνι μας σε κατάλληλα φυτοδοχεία.

Τα οπωροφόρα ανάλογα με την τοποθεσία, εκτός από όσα μας προσφέρουν τα καλλωπιστικά φυτά, δίνουν επί πλέον και καρπό, τα λεμόνια, τα πορτοκάλια, τα μανταρίνια, τα κίτρα, τις ελιές, τους λωτούς, τα γκρέιπ φρουτ, τα βερίκοκα, τις βανίλιες, τα κυδώνια, τα κεράσια, τα σύκα, τα φιστίκια, τα αμύγδαλα, τα καρύδια, τα ρόδια, αχλάδια, μήλα, μούσμουλα, ροδάκινα, νεκταρίνια, κορόμηλα, δαμάσκηνα, μούρα, κεράσια, μύρτιλα, σταφύλια και κρασάκι από κλήματα και κληματαριές, ακόμα και μπανανιές στα νοτιότερα και κρεβατίνες με ακτινίδια όταν υπάρχει χώρος…!!

WHEN HOPE AND HISTORY RHYME (Όταν η Ελπίδα και η Ιστορία βαδίσουν μαζί)

του Άντη Ροδίτη 

Ο Σέιμους Χήνυ (Seamus Heaney) είναι ένας εξέχων Ιρλανδός ποιητής, που αναμίχθηκε ενεργά στον αγώνα για την ελευθερία της Ιρλανδίας. Ανάμεσα στα έργα του είναι και μια διασκευή του «Φιλοκτήτη» του Σοφοκλή. Αυτό το έργο χαίρει της ιδιαίτερης εκτίμησης του υποψήφιου για την Προεδρία των ΗΠΑ, ΤΖΟ ΜΠΑΪΝΤΕΝ, επίσης ιρλανδικής καταγωγής. Στην τελευταία δήλωση που έκαμε πριν φύγει από την Κύπρο ο ΜΠΑΪΝΤΕΝ, το βράδυ της 22/5/2014 δεν έχασε την ευκαιρία να μας απαγγείλει μερικούς στίχους από αυτό το έργο:

 

History says, Don't hope

on this side of the grave,

but then, once in a lifetime

the longed-for tidal wave

of justice can rise up

and hope and history rhyme.

 

«Η Ιστορία», λέει, «μάς διδάσκει πως δεν υπάρχουν πολλές ελπίδες σ’ αυτή την πλευρά του τάφου (για μάς είναι η κατοχή), αλλά, πάλι, ορμά κάποτε η ποθητή παλίρροια της δικαιοσύνης και βλέπεις τότε την ελπίδα να συναντά την Ιστορία».

Σημειώνω ότι ο Φιλοκτήτης εγκαταλείφθηκε από τους συντρόφους του σε ένα νησί για δέκα ολόκληρα χρόνια μετά τον Τρωικό πόλεμο γιατί είχε γίνει ανυπόφορος για τους άλλους λόγω των οιμωγών και των αναστεναγμών του και της μπόχας του πληγιασμένου ποδιού του. Ο Σοφοκλής τον βάζει να λέει ότι η δυστυχία του τού βγήκε τελικά σε καλό γιατί τον έκανε σοφότερο.

 

Kατά χώραν διατήρηση των αρχαιοτήτων στο Σταθμό Βενιζέλου: η μόνη λύση για την πολιτισμική αξιοπιστία της χώρας μας

 

 

·            Ως γνωστό η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ Περιβάλλοντος και Πολιτισμού (ΕΛΛΕΤ) και η Χριστιανική Αρχαιολογική Εταιρεία (ΧΑΕ) προσέφυγαν στις 6 Ιουλίου 2020 στο Συμβούλιο της Επικρατείας (ΣτΕ) ενάντια στην απόφαση της Υπουργού Πολιτισμού της 4ης Μαρτίου 2020, για την απόσπαση και επανατοποθέτηση των διεθνούς σημασίας αρχαιοτήτων που ανακαλύφθηκαν στον Σταθμό Βενιζέλου του Μετρό Θεσσαλονίκης.

 

·            Η ΕΛΛΕΤ (που ιδρύθηκε το 1972) και η ΧΑΕ (που ιδρύθηκε το 1884) δεν υπήρξαν ποτέ και δεν είναι σήμερα με καμιά έννοια πολιτικές οργανώσεις, ούτε πρόσκεινται σε κάποια πολιτική ομάδα, αλλά έχουν καθαρά και μόνον επιστημονικούς, πολιτισμικούς και στην περίπτωση της ΕΛΛΕΤ και περιβαλλοντικούς στόχους και σκοπούς. Αναπόφευκτα όμως διοικητικές αποφάσεις που αφορούν την πολιτισμική κληρονομιά και το περιβάλλον και που θεωρούνται λανθασμένες από επιστημονική, πολιτισμική και περιβαλλοντική άποψη αναγκάζουν τις εταιρείες αυτές να ασκήσουν κριτική έναντι των εκάστοτε διοικούντων οιασδήποτε παρατάξεως και στην ανάγκη να προσφύγουν στο ΣτΕ.

 

·           

2500 χρόνια μετά....

ΟΧΙ ΣΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ ΤΟΥ ΥΜΗΤΤΟΥ

 

                                

  

          Εν όψει της έκδοσης νέου Προεδρικού Διατάγματος για την «προστασία» του  Υμηττού, η  Κυβέρνηση στη λογική  της «αξιοποίησης» εισάγει μια σειρά νέα καταστροφικά σχέδια.

          Από κοντά και οι Αρχές των γύρω απ’ τον Υμηττό Δήμων σπεύδουν να υπερακοντίσουν σκαρφαλώνοντας στο βουνό όσο ο καθένας μπορεί. Επικαλούνται «επείγοντα» προβλήματα της πόλης. Αποσιωπούν σκοπίμως πως τέτοιες παλιότερες ευκαιριακές, με μόνιμα όμως αποτελέσματα πράξεις, έχουν φέρει τα πράγματα ως  εδώ.

          Πυρκαγιές, αυθαιρεσίες ιδιωτικές, δημοτικές και κρατικές, φτάνει πια! Ο Υμηττός, ή ό,τι έμεινε απ’ αυτόν, είναι μια  ευλογία πάνω απ’ τη θάλασσα μπετόν της Αθήνας. Δεν είναι «αναξιοποίητη» αλάνα-δωρεάν καταφυγή για κάθε είδους πρόβλημα που η λύση του εντός της πόλης, απλώς, μπορεί να κοστίζει περισσότερα χρήματα ή κόπο.

              Όσο   αφορά   ειδικά   τη   δική   μας   περιοχή, την Ηλιούπολη, τα σχέδια Κυβέρνησης- Δημοτικής Αρχής-Τεχνικής Υπηρεσίας του Δήμου, συναγωνίζονται για τη μεγαλύτερη καταστροφή.

Παραθέτουμε τις νέες αυτές επιβουλές:

 

Νέο Πρόγραμμα για την καταπολέμηση της δηλητηρίασης της άγριας ζωής στα Βαλκάνια

 

03.11.2020   LIFE BalkanDetox: Νέο Πρόγραμμα για την καταπολέμηση της δηλητηρίασης της άγριας ζωής στα Βαλκάνια   Το νέο Πρόγραμμα LIFE «BalkanDetox», το οποίο χρηματοδοτείται από την Ε.Ε., στοχεύει στην αύξηση της ενημέρωσης - ευαισθητοποίησης και στην ενίσχυση των ικανοτήτων σε εθνικό επίπεδο για την καταπολέμηση του προβλήματος της δηλητηρίασης της άγριας ζωής στα Βαλκάνια, η οποία αποτελεί μια από τις σημαντικότερες αιτίες θνησιμότητας και ραγδαίας μείωσης του πληθυσμού για πολλά απειλούμενα είδη ζώων.   Παρόλο που η δηλητηρίαση της άγριας ζωής είναι παράνομη στα Βαλκάνια, η επιβλαβής αυτή πρακτική εξακολουθεί να είναι ευρέως διαδεδομένη και αποτελεί μια πραγματική μάστιγα για την άγρια ζωή, ιδίως για τα πτωματοφάγα είδη ζώων όπως οι γύπες, το περιβάλλον και τη δημόσια υγεία.

Τά­σος Γου­δέ­λης : Κέρ­δη τοῦ χρό­νου

 

ΜΕ ΤΟ ΧΡΟΝΟ γι­νό­μα­στε πιὸ ἐ­φευ­ρε­τι­κοὶ στὸν ὑ­παι­νιγ­μό: ἀ­πό­λυ­τα δι­α­κρι­τι­κοὶ ἀ­πέ­ναν­τί σὲ ὅ­σα ἄλ­λο­τε θὰ φρον­τί­ζα­με νὰ μᾶς φο­βί­ζουν. Για­τὶ, στὴ θέ­ση ἐ­κεί­νης τῆς ἡ­δο­νῆς μπρο­στὰ στὸν κίν­δυ­νο ποὺ κά­πο­τε προ­κα­λού­σα­με, βρί­σκε­ται τώ­ρα ὁ γνω­στός, ἀ­πτό­η­τος τρό­μος: πα­ρά­ξε­να, ὅ­μως, αὐ­τὸς μᾶς κά­νει εὑ­ρη­μα­τι­κοὺς οἰ­κο­δε­σπό­τες στὸ ἐ­περ­χό­με­νο. Δὲν μᾶς πα­ρα­λύ­ει, ὅ­πως θὰ ἦ­ταν φυ­σι­κό. Ἀν­τί­θε­τα, δι­ευ­κο­λύ­νει τὶς κι­νή­σεις μας. Μπο­ροῦ­με πιὰ ἀ­κό­μα καὶ νὰ μὴν ξυ­πνᾶ­με ἀ­πό­το­μα μπρο­στὰ στὰ ἀ­νοι­χτὰ μά­τια ποὺ μᾶς πα­ρα­κο­λου­θοῦν. Τη­ροῦ­με τὰ προ­σχή­μα­τα μὲ ὅ­σους, ὅ­πως κι ἐ­μεῖς, ἔ­χουν ἀ­κού­σει τὶς καμ­πά­νες τοῦ με­σο­νυ­χτί­ου. Κυ­κλο­φο­ροῦ­με στὸ γυ­ά­λι­νο πά­τω­μα μὲ ὑ­πο­κρι­τι­κὴ ἀ­δι­α­φο­ρί­α, πα­ρό­τι κά­θε μας λέ­ξη ἐν­νο­εῖ πιὰ αὐ­τὸ ποὺ θὰ συμ­βεῖ σὲ ὅ­λους, μὲ μιὰ δι­α­φο­ρε­τι­κή, ἀ­δι­ά­κο­πη μου­σι­κή, σὰν ὑ­πό­κρου­ση, βέ­βαι­α, στὴν ἀ­να­μο­νή. Ἐν τῷ με­τα­ξὺ ἐ­πι­νο­οῦ­με συ­νε­χῶς νέ­ους τρό­πους ὁ­μι­λί­ας γιὰ ὅ,τι θὰ ἐ­πα­κο­λου­θή­σει. Ὅ­λα μᾶς πεί­θουν πὼς ἔ­χου­με τὸ χά­ρι­σμα νὰ δεί­χνου­με ἤ­ρε­μοι ἀ­πέ­ναν­τι στὶς εἰ­κό­νες ποὺ χά­νον­ται ὁ­ρι­στι­κά, σί­γου­ροι δῆ­θεν ὅ­τι αὐ­τὲς θὰ ἐ­πι­στρέ­ψουν.

To Καθολικό της Ιεράς Μονής Μεγίστης Λαύρας

 

Πρόσκληση διαδικτυακής παρουσίασης

Τετάρτη 4 Νοεμβρίου, 18.30

Την παρουσίαση θα συντονίσει ο Νίκος Χαροκόπος, Δρ.Φ.

Το Καθολικό της Ιεράς Μονής Μεγίστης Λαύρας αποτελεί ένα εμβληματικό κτήριο για την ιστορία του Αγίου Όρους, καθώς πρόκειται για το πρώτο από τα μεγάλα Καθολικά που κατασκευάστηκαν στη χερσόνησο, εγκαινιάζοντας ουσιαστικά στην ιστορία του Αγίου Όρους τη μορφή των μοναστηριών που γνωρίζουμε σήμερα. Επίσης, είναι ένα κτήριο ακριβώς χρονολογημένο το 963, γεγονός που σπανίζει στα μεσοβυζαντινά κτήρια, ακόμα και στα σημαντικότερα. Τέλος, οι συνθήκες της ίδρυσής του είναι εν πολλοίς γνωστές από τα κείμενα.

Δυο νέα παιδιά έχασαν τη ζωή τους από την κατάρρευση ενός εγκαταλελειμμένου κτιρίου

 

κατά τη διάρκεια του σεισμού στη Σάμο. 

 

Δεν υπάρχει άλλος χρόνος. Η Πολιτεία πρέπει να ασχοληθεί με το πρόβλημα των εγκαταλελειμμένων σε κακή κατάσταση κτιρίων, που υπάρχουν σε όλες τις πόλεις και τα χωριά της Ελλάδας.

 

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ Περιβάλλοντος και Πολιτισμού (ΕΛΛΕΤ) μετά από τρία χρόνια δουλειάς και με τη συνεργασία έγκριτων νομικών και τη συμβουλή έμπειρου προέδρου του ΣτΕ κατέληξε στη σύνταξη ενός ολοκληρωμένου, εφικτού Σχεδίου Νόμου, που αντιμετωπίζει το πρόβλημα.

 

Με ευθύνη του Δήμου και τη συνδρομή όλων των συναρμόδιων Υπουργείων, τα εγκαταλελειμμένα κτίρια -ακόμη και τα αγνώστων ιδιοκτητών- τα οποία ως επί το πλείστον βρίσκονται σε παραδοσιακούς οικισμούς και ιστορικούς πυρήνες πόλεων, όχι μόνον θα αποκαθίστανται, αλλά θα αποκτούν και χρήση η οποία θα αποδίδει οικονομικά για την κάλυψη των εξόδων της αποκατάστασής τους.

 

Σημαντική παράμετρος της πρότασής μας, είναι το ότι οι ιδιοκτήτες δεν χάνουν τα δικαιώματα ιδιοκτησίας τους και μάλιστα αν επιθυμούν συμμετέχουν στο πρόγραμμα, το οποίο έχει μελετηθεί έτσι ώστε να είναι οικονομικά βιώσιμο.

 

Οι πολιτικές δυνάμεις και το Ποντιακό Ζήτημα (1917-2020)

 

ΕΥΞΕΙΝΟΣ  ΛΕΣΧΗ  ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ  KAIMOΡΦΩΤIKH ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΩΝ ΠΟΝΤΙΩΝ

ΒΡΑΒΕΙΟ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ ΑΘΗΝΩΝ

 

 

Αγαπητές Φίλες,

Αγαπητοί Φίλοι,

 

Σας ενημερώνουμε ότι τη σημερινή ( Δευτέρα 2/11, ώρα έναρξης 7 μ.μ.),  τρίτη διάλεξη της 1ης θεματικής ενότητας («ΙΣΤΟΡΙΑ»), στο πλαίσιο των διαλέξεων-μαθημάτων του «Λαϊκού Πανεπιστημίου», με θέμα

« Οι πολιτικές δυνάμεις και το Ποντιακό Ζήτημα (1917-2020)»

και ομιλητή τον κ. Βλάση Αγτζίδη , Δρα Σύγχρονης  Ιστορίας Α.Π.Θ.,

μπορείτε να την παρακολουθήσετε «κάνοντας κλικ» στον παρακάτω σύνδεσμο (link)

https://youtu.be/l9eZboY2h7k

Για οποιαδήποτε πρόσθετη διευκρίνιση, μπορείτε να απευθύνεστε στη Γραμματέα των γραφείων μας Κυρία Έφη Ουζουνίδου (τηλ. 2310-241753).

ΝΙΚΟΥ ΡΑΠΤΗ : ΕΝΑ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ ΥΠΕΡ ΜΙΑΣ ΑΝΑ∆ΥΟΜΕΝΗΣ Ι∆ΕΟΛΟΓΙΑΣ ΠΟΥ ΘΑ ΚΑΘΟΡΙΣΕΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ

 

 

Για τους περισσότερους, ο όρος «φιλοζωία» παραπέµπει σε µια καλοκάγαθη και κάπως ιδιότροπη στάση ζωής. Παρουσιάζεται ως η υπέρμετρη συναισθηματική προσκόλληση στα ζώα, συνήθως στα ζώα συντροφιάς, στα γατάκια και στα σκυλάκια.

 

Η Πολιτική Φιλοζωία βρίσκεται πέραν αυτής της καλοπροαίρετης συμπεριφοράς. Βασική µας θέση είναι πως πλέον η στάση του ανθρώπου προς τα ζώα θα καθορίζει όλα τα σπουδαία πολιτικά ζητήματα. Η προστασία των ζώων, η ευημερία τους και η απελευθέρωσή τους από τον ανθρώπινο ζυγό θα κρίνουν εντέλει εάν θα έχουμε πόλεμο ή ειρήνη, δημοκρατία ή αυταρχισμό, ευημερία ή φτώχεια. Αυτός ο ισχυρισμός μοιάζει σίγουρα υπερβολικός. Δεν πατάει σε καμία εμπειρία µας. Δεν αποδεχόμαστε εύκολα πως η σχέση του ανθρώπου µε τα ζώα είναι σημαντική για την πολιτική. Συνηθίσαμε τα ζώα στο περιθώριο, σαν χνουδωτά αποκούμπια, σάκους πρώτων υλών και αξιοθέατα. Αυτός ίσως να είναι ο κόσμος που κληρονομήσαμε. Αλλά δεν είναι εκείνος που θα παραδώσουμε.

 

H Κοινωνία των ΗΠΑ σε αναταραχή

 

Διαδικτυακή συζήτηση με τίτλο Η κοινωνία των ΗΠΑ σε αναταραχή. Τι περιμένουμε από τις εκλογές; πραγματοποίησε την Παρασκευή 30 Οκτωβρίου, λίγες ώρες πριν την ολοκλήρωση της εκλογικής διαδικασίας στις ΗΠΑ μέσα σε πολλαπλά πρωτόγνωρες συνθήκες, το Ινστιτούτο Νίκος Πουλαντζάς στο πλαίσιο της θεματικής σειράς Ευρώπη & Κόσμος. Στη συζήτηση, που συντόνισε η δημοσιογράφος Κάκη Μπαλή, οι ομιλητές και ομιλήτριες, Νατάσα Ρωμανού, Στάθης Γουργουρής, Αθηνά Αθανασίου και Νεκτάριος Μπουγδάνης, επιχείρησαν μια ανατομία της αμερικανικής κοινωνίας, των διαιρέσεων και των προκλήσεων που αυτή αντιμετωπίζει, παρουσίασαν τις εκτιμήσεις τους για το εκλογικό αποτέλεσμα και κυρίως για την «επόμενη μέρα» που αυτό θα σηματοδοτήσει, τόσο στο εσωτερικό των ΗΠΑ όσο και διεθνώς.

 

Το βίντεο της συζήτησης είναι διαθέσιμο στον παρακάτω σύνδεσμο (https://vimeo.com/473957503).

 

Τα κυριότερα σημεία των παρεμβάσεων των ομιλητών/-τριών :

 

Νατάσα Ρωμανού, ερευνήτρια-καθηγήτρια, Ινστιτούτο Goddard της NASA και Πανεπιστήμιο Columbia

 

·     Σίγουρα φαίνεται να υπάρχει ένα «blue wave» [σ.σ. μπλε κύμα – υπέρ των Δημοκρατικών] το οποίο θα αλλάξει τη σελίδα και στην προεδρία, με την ανάδειξη του Biden και της Harris, αλλά και στη Γερουσία – θέλουμε, μην ξεχνάμε, μόνο 3 έδρες να αλλάξουν στη Γερουσία για να περάσει στα χέρια των Δημοκρατικών αν εκλεγεί ο Biden, 4 αν εκλεγεί πάλι ο Trump. Παρ’ όλα αυτά, μπαίνουμε σε μία φάση στην οποία ο τρίτος πυλώνας της αμερικανικής δημοκρατίας, το Ανώτατο Δικαστήριο, έχει περάσει σε υπερσυντηρητικά χέρια. Έχουμε 6-3 πλειοψηφία των συντηρητικών, ακραίων συντηρητικών και πραγματικά αυτό χρειάζεται να αντισταθμιστεί στην εκτελεστική εξουσία και στο νομοθετικό σώμα απαραίτητα, αν δεν θέλουμε να μπούμε σε μαύρες σελίδες στην ιστορία.

·    

ΤΑ «ΓΑΛΛΙΚΑ» ΤΟΥ ΕΡΝΤΟΓΚΑΝ

 

Του Γιάννη Σχίζα

Ο Στάλιν είχε πει κάποτε  πως ένας  θάνατος είναι τραγωδία, σε αντίθεση με ένα εκατομμύριο θανάτους που είναι στατιστική….Οι δυτικές χώρες με την ιμπεριαλιστική τους πολιτική προκάλεσαν αμέτρητους  θανάτους σε χώρες όπως το Αφγανιστάν, η Συρία και το Ιράκ, όμως η  εικόνα ενός θανάτου που καταλήγει  στον αποκεφαλισμό είναι αποτρόπαια :  Ένα  ματωμένο κεφάλι   στα χέρια ενός 17χρονου  εκτελεστή δεν μπορεί να συγκριθεί με όλες τις σφαίρες που «έφαγε» στη συνέχεια…

Η  καθαρή σύγκριση μιας τραγωδίας με μια στατιστική αποβαίνει προς όφελος της πρώτης , γιατί η πρώτη αναρριπίζει τη φαντασία μας. Εδώ πραγματικά οι Τζιχαντιστές «πέτυχαν» να διεγείρουν τα αντανακλαστικά της διεθνούς κοινής γνώμης. Κάπως έτσι είχε γίνει και με τους 21 Αιγύπτιους αιχμάλωτους των τζιχαντιστών που αποκεφαλίστηκαν πανηγυρικά  το 2015– μόνο που σε αυτή τη περίπτωση δεν υπήρξε επαρκής «εικονογράφηση»….

Ο  ξεσηκωμός της γαλλικής κοινής γνώμης ήταν επόμενο  και οι κυβερνητικές αποφάσεις βρέθηκαν να  συμπλέουν με αυτήν :

Αντώνης Ζαΐρης : «Όπου νάναι…»

 

Σελίδες: 82, Τιμή: € 8,48, ISBN: 978-618-5471-08-8

Εκδόσεις Ηδυέπεια

 

Από τις Εκδόσεις Ηδυέπεια κυκλοφορεί το εξαιρετικό βιβλίο του Αντώνη Ζαΐρη «Όπου νάναι…», που περιέχει 24 ποιήματα, τρία δοκίμια και μια συνέντευξη.

 

Η αναζήτηση του πραγματικού νοήματος της ζωής, η κριτική στην πρόσκαιρη αλλά ευφάνταστη κοσμικότητα, η έντονη αίσθηση  περατότητας του βίου και η αποσυμπίεση  μιας αταίριαστης καθημερινότητας τροφοδοτούν και δίνουν χρώμα στα λόγια του συγγραφέα, βάζουν σε δοκιμασία την αδιέξοδη φαντασία που σμιλεύει το όνειρο και το τοποθετεί σε διαδικασία αναπαραγωγής για κάτι που δεν υπάρχει, για το μεγάλο κενό που παραμένει ασχημάτιστο και ακανόνιστο.

Αυτό το κενό που εμπνέεται από την πραγματικότητα και τον ρεαλισμό της ζωής αποτυπώνει ποιητικά ο Αντώνης Ζαΐρης κρατώντας αποστάσεις ασφαλείας από τη στεγνή απόλυτη αρμονία των αριθμών.

Η πανδημία, οι χώροι πρασίνου και τα δύο στρατόπεδα στη Λαμία

 

του Στέφανου Σταμέλλου 

Η πανδημία στην πόλη μας, πέραν των άλλων εμπειριών και δυσκολιών, επανέφερε, με έντονο τρόπο θα έλεγε κανείς, την ελάχιστη παρουσία  - για να μη φανώ μηδενιστής - δημόσιων χώρων πρασίνου και πάρκων μέσα στον αστικό ιστό της. Τα περιοριστικά μέτρα, ιδιαίτερα, είναι αφορμή να προβληματιστούμε σχετικά με την αξία αυτών των δημόσιων ελεύθερων χώρων ως κοινό αγαθό σε ανεπάρκεια.

 

Πρωταρχικό μέλημα της δημοτικής αρχής - σε κάθε πόλη - και των διαχειριστών του αστικού πρασίνου είναι ο εξωραϊσμός της αστικής περιοχής και η βελτίωση των συνθηκών ζωής των κατοίκων. Η  δημιουργία χώρων πρασίνου μέσα στην πόλη είναι καθαρή επένδυση∙ και η χρήση τους ανήκει στα ανθρώπινα δικαιώματα, το δικαίωμα στον «κοινό χώρο». Και ως τέτοιοι πρέπει να είναι προσβάσιμοι σε όλους, προσαρμοσμένοι και στις ανάγκες των ανθρώπων με αναπηρία. Οι αστικοί πράσινοι χώροι και τα πάρκα, εκτός του ότι έχουν να παίξουν σημαντικό ρόλο στη διατήρηση της βιοποικιλότητας στο περιβάλλον της πόλης, δίνουν ανάσα χαλάρωσης και ευκαιρίες συνεύρεσης των δημοτών. Η αλήθεια είναι ότι για πολλούς συμπολίτες μας αποτελούν τη μόνη δυνατότητα να έχουν μια ολιγόλεπτη πρόσβαση στον ήλιο και τον καθαρό αέρα, στοιχεία απαραίτητα για τη σωματική και ψυχική τους υγεία.

 

Ρί­χαμ Άν­τλυ (Riham Adly) Τό Σύν­το­μο Χρο­νι­κό τοῦ Κο­ρι­τσιοῦ, εἰ­πω­μέ­νο ἀ­πό τήν Ρε­α­λί­στρια ὡ­στό­σο Αἰ­σι­ό­δο­ξη Ἀ­φρι­κα­νί­δα Χαρ­το­ρί­χτρα (The Brief Chronicled History of The Girl as told by the Realist but yet Optimistic African Fortune-teller)

 

ΚΟΡΙΤΣΙ, προ­τοῦ ὁ πα­τέ­ρας σου σέ φυ­τέ­ψει στήν μή­τρα τῆς μη­τέ­ρας σου, προ­τοῦ ἐγ­γρα­φοῦν τά δι­κά σου χρω­μο­σώ­μα­τα Χ καί ὄ­χι τά ὑ­γι­ῆ σου Υ ἤ­σουν στό νε­ρό, στόν ἀ­έ­ρα, στά στοι­χεῖ­α: ἕ­να τρι­ά­το­μο πού δέν ἀ­νῆ­κε οὔ­τε σέ φυ­λή, οὔ­τε σέ πα­τριά, οὔ­τε σέ κα­μιά νο­μα­δι­κή Kabilah.

        Στήν πρώ­τη σου με­τεν­σάρ­κω­ση:

        Σοῦ δό­θη­κε τό ὄ­νο­μα Μα­ρί­α. Τσα­λα­βου­τοῦ­σες στή λά­σπη καί ἔ­παι­ζες μέ τόν Ἀμ­πτου­λάχ καί τόν Ἄμ­πελ. Κο­λυμ­ποῦ­σες στόν πο­τα­μό Μέ­ρεμπ τῆς Κεν­τρι­κῆς Ἐ­ρυ­θραί­ας κον­τά στήν ἐκ­κλη­σιά σου, ἡ πε­ρι­έρ­γειά σου πάν­τα νά αἰ­ω­ρεῖ­ται ὅ­πως ἡ σπά­νια γα­λα­ζό­φτε­ρη λιμ­πε­λού­λα πρό­θυ­μη νά ἵ­πτα­ται ψη­λά μέ­σα στή βρο­χή. Γνώ­ρι­ζες πώς ἤ­σουν δι­α­φο­ρε­τι­κή ἀ­πό τίς ἀ­δελ­φές σου, τίς θει­ές μέ τά θλι­μέ­να μά­τια, καί ὅ­λους τούς συγ­γε­νεῖς σου. Ἤ­σουν ὁ­λό­κλη­ρη, ἄ­τμη­τη, κά­θε ἴν­τσα τῆς σάρ­κας σου ἀ­κό­μη ὁ­λό­δι­κή σου. Ὅ­ταν ἦρ­θε ἡ ὥ­ρα κι ἕ­να ἀ­πό τ' ἀ­γό­ρια ἦ­ταν νά σέ νυμ­φευ­θεῖ, ἔ­δει­ξαν ἐ­κεῖ­νον τόν τό­πο ἀ­νά­με­σα στά πό­δια σου.

ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ του Φραντς Κάφκα. Σκηνοθεσία: Τάσος Σαγρής

 

2ος χρόνος

Πρεμιέρα: Σάββατο 31 Οκτωβρίου στο ΠΟΡΤΑ

Ένα από τα λογοτεχνικά αριστουργήματα του 20ού αιώνα, η Μεταμόρφωση του Φραντς Κάφκα, μετά τη μεγάλη επιτυχία που σημείωσε την περασμένη σεζόν σε σκηνοθεσία Τάσου Σαγρή, φιλοξενείται φέτος στο θέατρο Πόρτα, απ’ το Σάββατο 31 Οκτωβρίου.

Ένα πρωινό, ένας υπάλληλος μετά από δέκα χρόνια συνεχούς επανάληψης του ίδιου, σταθερού, καθημερινού προγράμματος, ξαφνικά, αδυνατεί να σηκωθεί από το κρεβάτι του και να επαναλάβει τις ίδιες παγιωμένες κινήσεις. Ο κόσμος γύρω του γίνεται εχθρικός και ο ίδιος γίνεται εχθρός του κόσμου, ένα παράσιτο. Ο Πατέρας και η Μάνα, η Αδελφή, ο Προϊστάμενος, όλοι όσοι μέχρι εκείνη τη στιγμή τον είχαν ως πρότυπο, ξαφνικά γίνονται εχθροί· και αυτός, αδυνατώντας να ανταπεξέλθει στη ρουτίνα και τους ρόλους που όλοι του έχουν επιβάλλει, γίνεται εχθρός τους. Η εναντίωση όμως αυτή δεν εκδηλώνεται με επαναστατικά μανιφέστα και φανταχτερές δηλώσεις, όπως αντίστοιχα οι διαταγές μένουν πάντα κρυφές, αδιόρατες και εσωτερικευμένες.

Ο Κάφκα δημιουργεί στη Μεταμόρφωση ένα πεδίο παθητικής αντίστασης. Η ίδια η απραξία διαλύει ό,τι έχει απομείνει όρθιο σε ένα σαθρό πεδίο επίφασης και προσποιητής κανονικότητας. Και αυτό δεν το πράττει από τη σκοπιά του στρατευμένου καλλιτέχνη, που έχει έτοιμες απαντήσεις για κάθε πρόβλημα. Το κάνει από τη σκοπιά του ανθρώπου που δυσφορεί και εξοργίζεται με τη ζωή έτσι όπως αυτή του επιβλήθηκε. Μας φέρνει αντιμέτωπους με ένα κοινωνικό πεδίο, όπου όσοι συνεχίζουν να ονειρεύονται μια διαφορετική ζωή καταρρέουν,  ανατινάζοντας με την αρνητική δύναμη της ακινησίας και της απραξίας τους τα θεμέλια της ίδιας της καθημερινότητας. Ο κώδικας της υπακοής διαλύεται από αυτούς που αδυνατούν πλέον να υπακούσουν στις επιβεβλημένες και προγραμματισμένες συμπεριφορές, αυτούς που πλέον δεν μπορούν να συνεχίσουν να κάνουν όσα όλοι «πρέπει» να κάνουμε.

Ο Φραντς Κάφκα αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα αινίγματα του 20ού αιώνα. Κλεισμένος στον εαυτό του μελέτησε όλους τους πιθανούς εαυτούς, αποκομμένος από τον κόσμο, κατανόησε τον κόσμο πιο βαθιά από τους συγγραφείς της εποχής του, κρυμμένος από τα μάτια των ανθρώπων κοίταξε όλους τους ανθρώπους στα μάτια.

Θωμάς Μακινατζής : Daydreaming

 

Αίθουσα τέχνης Τεχνοχώρος: Θωμάς Μακινατζής | Daydreaming | Διάρκεια έκθεσης: 31 Οκτωβρίου έως 27 Νοεμβρίου 2020

Διάρκεια έκθεσης: 31 Οκτωβρίου – 27 Νοεμβρίου 2020
 

Η αίθουσα τέχνης Τεχνοχώρος παρουσιάζει την πρώτη ατομική έκθεση ζωγραφικής του Θωμά Μακινατζή με τίτλο “Daydreaming”, από το Σάββατο 31 Οκτωβρίου έως και την Παρασκευή 27 Νοεμβρίου. Όπως λέει ο ίδιος ο καλλιτέχνης: «Προσωπικά, ζωγραφίζω τις πλάνες μου, ασαφείς σκέψεις οπτικοποιούνται  μέσα από σαφείς εικόνες παρμένες σκόρπια από το αχανές διαδίκτυο, το οποίο λειτουργεί σαν πρώτη ύλη, μπολιάζοντας παράλληλα τις ατομικές εμμονές. Προεκτάσεις εικόνων οι εικόνες μου, δεν το κρύβω όμως. Μέσα από μια διαδικασία παρατήρησης και  ονειροπόλησης, μεταποιώ την αρχική οπτική θέασης και, σκηνοθετώντας διαμέσου προσωπικών φίλτρων, αλλάζω την κατάληξη. Η διαρκής αναζήτηση εικόνων από πράξεις και στιγμές ανθρώπων, ενστικτωδώς με κάνουν και λειτουργώ σαν αρχειοθέτης αλλά και σα διασώστης από κάτι το οποίο παράλληλα είναι  καταδικασμένο να χαθεί σε ένα σύμπαν ψηφιακού κώδικα. Το πέρασμα από τον ψηφιακό στον ζωγραφικό κόσμο πραγματώνεται μέσω μιας συνθήκης “daydreaming”, που συχνά καταλήγει στη δημιουργία υπερβατικών ζωγραφικών μικρόκοσμων με σημείο αναφοράς τον άνθρωπο.».

 

Διαδικτυακή εκδήλωση Η κοινωνία των ΗΠΑ σε αναταραχή. Τι περιμένουμε από τις εκλογές;

 

 Ινστιτούτο Νίκος Πουλατζάς

 Παρασκευή 30 Οκτωβρίου 2020, 6.00 μ.μ. 

 

  

 

Λίγες μέρες απομένουν μέχρι τις εκλογές στις ΗΠΑ. Η χώρα βρίσκεται στο επίκεντρο του διεθνούς ενδιαφέροντος. Η θητεία Τραμπ άνοιξε τον ασκό του Αιόλου : ο τρόπος που επέλεξε να αντιμετωπίσει τις σοβαρές και πολυεπίπεδες επιπτώσεις της πανδημίας του covid19, η πυροδότηση και αξιοποίηση των πιο ακραίων, ρατσιστικών, ανορθολογικών, εθνικιστικών, θρησκόληπτων φωνών και δυνάμεων της αμερικανικής κοινωνίας, η περαιτέρω ένταση των κοινωνικών και οικονομικών ανισοτήτων, του αυταρχισμού και της καταστολής, η διαρκής ασάφεια για τους όρους του πολιτικού παιχνιδιού, τόσο στο εσωτερικό όσο και στην εξωτερική πολιτική, εντείνοντας τη ρευστότητα στο διεθνές τοπίο, είναι μόνο μερικές από τις πτυχές της πολιτικής του.

Αυτό όμως που έχει κυρίως σημασία είναι οι βαθύτερες διεργασίες που συντελούνται αυτή τη στιγμή  στην αμερικανική κοινωνία. Η υποψηφιότητα Μπάιντεν φαίνεται πως έχει κατακτήσει μία δυναμική εναντίωσης στην παραμονή του Τραμπ στην προεδρία χωρίς όμως να κομίζει κάτι καινούργιο και μάλλον συσκοτίζει παρά αποκαλύπτει αυτές τις διεργασίες. Η μαζική κοινωνική κινητοποίηση που ακολούθησε τη δολοφονία του Τζορτζ Φλόυντ επανέφερε τα θέματα της αστυνομικής βίας, του ρατσισμού, αλλά και της ουσιαστικής ισότητας στο προσκήνιο. Το κίνημα Black lives matter από κίνημα διαμαρτυρίας και υπεράσπισης των δικαιωμάτων φαίνεται να μετασχηματίζει τη δράση του θέτοντας στο επίκεντρο της πολιτικής συζήτησης την αναγκαιότητα μεταρρύθμισης των θεσμών και των δομών στις ΗΠΑ. Πώς διαμορφώνει τη στρατηγική του και πώς ανασυντάσσεται το αμερικανικό κατεστημένο; Ποιες κοινωνικές και πολιτικές δυναμικές αναπτύσσονται στην αμερικανική κοινωνία;