Η στεγαστική κρίση είναι επίσης κρίση σχεδιασμού

 

Ας φανταστούμε ένα σακάκι έξυπνα σχεδιασμένο ώστε να προσαρμόζεται σε διαφορετικές περιστάσεις: να μας ταιριάζει είτε πάρουμε είτε χάσουμε βάρος, να φοριέται τόσο σε μια καθημερινή όσο και σε μια πιο επίσημη περίσταση, τον χειμώνα αλλά και την άνοιξη. Αντί για πολλά διαφορετικά σακάκια, θα αρκούσε ένα και μόνο, ικανό να προσαρμόζεται σε όλες αυτές τις περιστάσεις. Με την ίδια λογική θα μπορούσε —και θα έπρεπε— να σχεδιάζεται και η κατοικία. Ωστόσο, η συντριπτική πλειοψηφία των κατοικιών εξακολουθεί να σχεδιάζεται για ένα μόνο, σταθερό τύπο νοικοκυριού, αγνοώντας ότι τα νοικοκυριά μεταβάλλονται στον χρόνο.   Η δημόσια συζήτηση για το στεγαστικό περιστρέφεται σχεδόν αποκλειστικά γύρω από αριθμούς: 250.000 νέες κατοικίες τον χρόνο, ένα εκατομμύριο μέχρι το 2030... Η συλλογιστική μοιάζει απλή: το πρόβλημα της έλλειψης κατοικιών οφείλεται στην ανεπαρκή προσφορά· άρα η λύση είναι να χτίσουμε περισσότερα και ταχύτερα. Κι αν το πρόβλημα βρίσκεται αλλού, και η στεγαστική κρίση δεν είναι μόνο ζήτημα ποσότητας, αλλά και ζήτημα σχεδιασμού;