ΓΥΝΑΙΚΟΚΤΟΝΙΕΣ ΚΑΙ ΠΑΙΔΟΚΤΟΝΙΕΣ

 

ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΣΧΙΖΑ

Οι άντρες που «καθαρίζουν» ανέμελα τις γυναίκες τους και οι συμμορίες ανηλίκων που καθαρίζουν ακόμη πιο ανήλικους, δίνουν το στίγμα της εποχής μας: Ποτέ άλλοτε δεν είχαν γίνει τόσες πολλές γυναικοκτονίες και παιδοκτονίες – για να μην πούμε και επιχειρήσεις βρεφοκτονιών , απλών ή και σύνθετων… Παραδείγματος χάρη,  η γνωστή γυναίκα με τις γνωστές  τριπλές επιδόσεις...

Στην ιστορία είχαμε  και άλλα ειδεχθή εγκλήματα.. Λόγου χάρη το έγκλημα του Χαροκόπου, το 1931,  με τη  δολοφονία του Αθανασόπουλου με τεμαχισμό και πέταγμα στον ποταμό Κηφισό – που απέδωσε  το ρεμπέτικο τραγούδι «Κακούργα πεθερά».  Ή ακόμη το έγκλημα  μεταξύ των ετών 1925 και 30 σε ένα χαμαιτυπείο  , με το αιτιολογητικό της εκφώνησης μιας κραυγής (βούρτου γερόμαγκα!) σε ένα ευαίσθητο γηραλέο τύπο. Ή ακόμη την αφήγηση  του Δημήτρη  Κωστόπουλου αναφορικά  με τη δράση της  οικογένειας Γρηγοράκου,  της οποίας το τέλος  γράφτηκε όχι σε ένα σκηνικό του Κόπολα αλλά στην  λεωφόρο Βουλιαγμένης, όταν ένα 4Χ4  προσεγγίστηκε από μοτοσυκλέτα   ..  . Ο  «τελευταίος των Γρηγοράκων»  ήταν προνοητικός ώστε να φέρει  αλεξίσφαιρο  γιλέκο , όμως ο δολοφόνος  ήταν  ακόμη πιο προνοητικός ώστε να τον πυροβολήσει   στο κεφάλι....

Στις ημέρες μας είχαμε  τον  «47χρονο» που έπαιζε τον γιατρό, τον πιλότο, τον μεσίτη, τον φιλικά προσκείμενο σε ορθόδοξους και ανορθόδοξους  πατέρες (καθολικούς) . Μέχρι που έταζε σε θύμα , που υπέφερε από  μια πτώση από αλεξίπτωτο πλαγιάς, ότι θα θεραπεύσει την κατά 82% αναπηρία του και θα τον κάνει «να παίζει μπάλα»… 

Και φυσικά τον δράστη της ληστείας μετά  φόνου της νεαρής κοπέλας στα Γλυκά Νερά – πιλότο το επάγγελμα, που δεν δίστασε να πάρει στο θάνατο και το αγαπημένο του σκυλί.

.

Τα παλιά χρόνια υπήρχαν ορισμένα στάνταρντς, λχ η ληστεία μετά φόνου σήμαινε εκτελεστικό απόσπασμα. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής έλεγε για τους χουντικούς κρατούμενους , «όταν λέμε ισόβια εννοούμε ισόβια», αλλά και αυτά δεν κράτησαν .Στο σύγχρονο ποινικό καθεστώς καταλήξαμε να έχουμε την ποινή των εικονικών  ισοβίων, η οποία όμως μετατράπηκε  σε ελάσσονες ποινές.

 

 

Δεν θέλω να προτείνω σαν υπόδειγμα την  Αμερική , που - εκτός από την ποινή του θανάτου που επιβάλλεται μετά από 30 χρόνια–  έχουν ποινές που κρατούν ακόμη  και  50 χρόνια. Δεν  πρόκειται να ξεχάσω  τη δολοφονία του Τζών Λένον, οπότε  ο καταδικασθείς  ζήτησε  αποφυλάκισή  για 9^η φορά  , αλλά  η γνώμη των συγγενών  ήταν βαρύνουσα :   η χήρα του  Λένον Γιόκο Όνο  αρνήθηκε  την  διαδικασία  χάριτος … 

         Σε ένα τραγούδι ρεμπέτικο, ακούγονταν η φωνή του Μπιθικώτση : «Αν είσαι μάννα και πονείς- έλα μια μέρα να με δεις – κλάψε πριν με δικάσουνε – κλάψε να μ’ απαλλάξουνε». Το τραγούδι εξέφραζε την αθλιότητα και τη  φρίκη  των φυλακών. Οι φυλακές πρέπει να μην είναι τρώγλες, να μην θυμίζουν   κόμη Μοντεχρήστο του Αλέξανδρου Δουμά.

Αλλά  αυτό αρκεί;