Ο κλιματισμός είναι κόστος

 

Γιάννης Σχίζας

Δημοσιεύτηκε στο ΠΟΝΤΙΚΙ

τ

• #ΑΘΗΝΑ
• #ΚΑΥΣΩΝΑΣ
• #ΚΛΙΜΑΤΙΣΤΙΚΑ
• #ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ

• 
• 
• 
• 
• 
• 0

Προσθέστε το topontiki.gr ως προτιμώμενη πηγή στη Google

Add topontiki.gr on Google

Παρά τις θριαμβολογίες για αθηναϊκή αναγέννηση, το κλίμα της ελληνικής πρωτεύουσας μετατρέπεται σε μια «οιονεί» κόλαση, από την οποία μπορεί κάποιος μόνο να διαφύγει. Οι μεγάλοι σε ηλικία ανακαλούν στη μνήμη τους τα αθηναϊκά καλοκαίρια και την απουσία καυσώνων. Ο Ευριπίδης μιλάει στη «Μήδεια» για τον ξάστερο αιθέρα και τας «μετρίας ανέμων ηδυπνόους αύρας», που επρόκειτο να έχουν μεγάλη ιστορική συνέχεια…

Όταν τα κλιματιστικά πρωτοεμφανίστηκαν στο τέλος της δεκαετίας του 1930, ο αντικομφορμιστής συγγραφέας Χένρι Μίλερ χαρακτήριζε τη γενέθλιά του χώρα Αμερική ως «έναν κλιματιζόμενο εφιάλτη» (a conditioned nightmare), για να καταγγείλει τον κοινωνικό αυταρχισμό που επέβαλε αυστηρές νόρμες στην καθημερινή συμπεριφορά. Σήμερα η απορρύθμιση του παγκόσμιου κλίματος ανεβάζει την ένταση των συναγερμών που εκπέμπονται από τους πολίτες και οι κλιματιζόμενοι μικροχώροι των πόλεων αυξάνονται και μετατρέπονται σε εστίες παθητικής προσαρμογής…

Μια νέα, ιδιωτική «ζωή εν κλιματισμώ» προβάλλει, που όμως δεν απαλλάσσει από τον εφιάλτη: Δηλαδή τον εφιάλτη μιας γενικότερης απορρύθμισης, ενός νέου γεωμορφολογικού τοπίου με ιδιαίτερα δυσμενείς παραγωγικούς όρους, ικανούς να πυροδοτήσουν μια αλυσιδωτή αντίδραση οικονομικών καθιζήσεων. Μπορεί να υπάρξει μια οποιαδήποτε πολιτική, νεοφιλελεύθερη, σοσιαλδημοκρατική, αριστερή γενικώς, που να μην αποδίδει στην υπόθεση του κλίματος την προτεραιότητα που της αξίζει;

Πολλοί αναφέρονται στη Σαχάρα, που προβάλλει ως μέλλον της όλης διαδικασίας. Άλλοι αναφέρονται στον… πλανήτη Αφροδίτη (!), που κατάντησε μια καυτή κόλαση χωρίς ατμόσφαιρα!

Η υπόθεση του «Θερμοκηπίου» γίνεται αποδεκτή από τη μεγάλη πλειοψηφία της επιστημονικής κοινότητας, όμως αυτή η «αριθμητική» υπεροχή δεν πρέπει να εκλαμβάνεται και ως αποκλειστικό κριτήριο ορθότητας. Στην Ιστορία οι μεγάλες επιστημονικές ανακαλύψεις ξεκινούσαν πάντα ως απόψεις μειοψηφιών – ενίοτε μάλιστα «μονομελών»!

Στη συγκεκριμένη περίπτωση οι πολιτικοί καλούνται να πάρουν αποφάσεις όχι επί τη βάσει μιας πλειοψηφικής επιστημονικής άποψης, αλλά επί τη βάσει της «Αρχής της Πρόληψης»: Δηλαδή της Αρχής που επιβάλλει τη λήψη μέτρων όταν υπάρχει ισχυρή πιθανολόγηση ενός κινδύνου – που είναι κάτι «υποδεέστερο» της απόλυτης βεβαιότητας…

Στο λεκανοπέδιο των Αθηνών η μείωση του «ενδοαστικού» και περιαστικού πράσινου, η συμβατική δόμηση χωρίς περιβαλλοντικές προδιαγραφές, η επίστρωση περισσότερων επιφανειών γης με τσιμέντο και άσφαλτο, η μετά βδελυγμίας αποκήρυξη του γυμνού χώματος από τον δημόσιο ή ιδιωτικό «ευπρεπισμό», η απουσία ταρατσόκηπων και γενικώς η δημιουργία ενός προβληματικού αστικού «δαπεδοτοπίου» (floorscape), συνεργούν στη μεγαλύτερη θερμική επιβάρυνση! Επιπλέον είναι η απουσία σκιάσεων, καθώς και οι μικρές κτιριακές αποστάσεις, που ευνοούν την κατακράτηση της θερμότητας.

Σύμφωνα με την οικονομολογική φαινομενικότητα, τα air condition παρέχουν στον σύγχρονο άνθρωπο μια νέα υπηρεσία, όμως στην πραγματικότητα απλώς επιτρέπουν την πρόσληψη των άλλων υπηρεσιών. Αποτελούν «προϋπόθεση» της κατανάλωσης και όχι τελική κατανάλωση, δηλαδή συνιστούν «κόστος ζωής». Τα κλιματιστικά συνδράμουν την απατηλή εικόνα ενός αυξανόμενου ΑΕΠ, ενώ είναι αφαίρεση!