Μετακόμισα στην Κυψέλη από την Ηλιούπολη, κι όμως , αυτή η μικρή απόσταση, άρκεσε για να περιγράψω τον εαυτό μου ως "ομογενή"....Ξεκινάω λοιπόν
από μια ευφυή κουβέντα που εκστόμισε ο Βάλτερ Βελτρόνι, παλιός δήμαρχος της
Ρώμης. Είπε ότι «πρέπει να ξανασκεφτούμε την πόλη όπως φαίνεται μέσα από τα
μάτια των παιδιών, από το ύψος του ενός μέτρου»… Εγώ θα διαλέξω μια εποχή στην
οποία είχα περίπου το ύψος του ενός μέτρου – λίγο πιο κάτω, λίγο παραπάνω.
Η
εποχή αυτή ήταν η δεκαετία του 1950. Ήταν μια δεκαετία χωρίς εμφανή ίχνη
πολυτέλειας και σπατάλης, όπου «πολλά από αυτά που σήμερα κατέχει αυτονόητα
ένας εργάτης της οδοποιίας ή μια κομμώτρια δεν τα είχε στη διάθεσή του κανένας
πρίγκιπας του παρελθόντος», καθώς λέει ο Hans Magnus Enzensberger («Πολιτική
και πολιτισμός»).
Τον
καιρό εκείνο ζούσαν ακόμη επαγγέλματα που μετέπειτα ξεχάστηκαν, ζούσε αυτός που
ακόνιζε τα μαχαίρια, ο παπλωματάς, o γανωτής, ο πωλητής λαχανικών με τη
«σούστα» – δηλαδή ο μανάβης. Ζούσε ο στραγαλατζής και η κυρία Λούλα με τη
μαστίχα, που την έκοβε με ένα μαχαίρι, ανάλογα με τις δραχμές που της έδινες.
Εμείς,
που δεν σκεπτόμαστε τη «διερχόμενη» (όπως αποδείχθηκε) τεχνολογία, είχαμε
φτιάξει ένα σκάμμα στο διπλανό «συνοριακό» οικόπεδο, όπου (αντ)αγωνιζόμασταν σε
διάφορα αγωνίσματα. Και επειδή ο χώρος ήταν στενάχωρος, αγωνιζόμασταν κυρίως
στο άλμα εις ύψος: Πηδάγαμε 1 μέτρο, 1.10, ονειρευόμασταν το 1.50, ο παλμός μας
λεγόταν «ψαλίδι», κι ήταν πολύ πρωτόγονος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου