του Χρίστου Δάλκου
Εἶναι γνωστὸ τὸ ἰδεολόγημα τῆς «γαλάζιας πατρίδας» ποὺ προωθεῖ ὁ τουρκικὸς ἐθνικισμός, ὄχι μόνο πρὸς ψήφιση, ἀλλὰ τὸ κυριώτερο καὶ τὸ χειρότερο, πρὸς διδασκαλία στὰ σχολεῖα τῆς Τουρκίας. Κι ἐνῷ αὐτοὶ ποτίζουν τὴν νεολαία τους μὲ τὸ δηλητήριο τοῦ μίσους καὶ τῆς ἁρπαγῆς, ἐμεῖς ποὺ ἔχουμε ἀπαράγραπτα δικαιώματα στὴν θάλασσα καὶ τὰ νησιὰ τοῦ Αἰγαίου παραμένουμε ἀπαθεῖς καὶ ἀδρανεῖς ἀπέναντι σ’ αὐτὴν τὴν ἐξόφθαλμη παραχάραξη τῆς ἱστορίας καὶ τῆς γεωγραφίας, ἐπαφιέμενοι στὴν ἀνύπαρκτη καλὴ πίστη τῶν γειτόνων μας.
Εἶναι καιρὸς αὐτὸ τὸ πρᾶγμα ν’ ἀλλάξῃ. Κι εἶναι καιρὸς νὰ ἀναληφθῇ μιὰ πολιτισμικὴ πρωτοβουλία, ποὺ θὰ ξεκινήσῃ πρῶτα καὶ κύρια ἀπὸ τὴν παιδεία, καὶ δὴ τὰ δημοτικὰ σχολεῖα. Διότι εἶναι ἀπαράδεκτο τὰ Ἑλληνόπουλα, κορίτσια καὶ ἀγόρια, νὰ μὴν διαθέτουν μιὰ στοιχειώδη πατριδογνωσία, ποὺ θὰ τοὺς ἐπιτρέπῃ νὰ διαπιστώνουν ὅτι ὅλα σχεδὸν τὰ ὀνόματα τῶν ψαριῶν, τῶν φυτῶν, τῶν δένδρων καὶ τῶν νησιῶν ὑπάρχουν σ’ αὐτὸν τὸν τόπο ἀπὸ τὴν ἀρχαιότητα, τὴν στιγμὴ ποὺ οἱ γείτονές μας, εἰδικὰ στὴν περίπτωση πολλῶν ὀνομάτων ψαριῶν, τὰ ἔχουν πάρει ἀπὸ μᾶς, μιᾶς καὶ ἄργησαν πολὺ νὰ ἔρθουν σὲ ἐπαφὴ μὲ τὴν ὑποτιθέμενη «γαλάζια τους πατρίδα».
Αὐτὸ τὸ ξέρουν πολὺ καλὰ οἱ ἴδιοι, γι’ αὐτό, σὲ μιὰ ἀποθέωση διατεταγμένης ἐπιστημοσύνης, ἐκδίδουν λεξικὰ τῆς τουρκικῆς χωρὶς ἀναφορὲς στὶς ἐτυμολογικὲς ὀφειλές, ὄχι μόνο πρὸς τὴν ἑλληνικὴ ἀλλὰ καὶ τὴν ἀραβική, τὴν ἰρανικὴ ἢ τὶς εὐρωπαϊκὲς γλῶσσες (τρανταχτὸ παράδειγμα τὸ Τουρκικό - Ἀγγλικὸ Λεξικὸ τοῦ Redhouse: Ἐνῷ ἡ ἔκδοση τοῦ 1968 διατηρεῖ τὶς ἀναφορὲς στὶς ἐτυμολογικὲς ὀφειλὲς τῆς τουρκικῆς στὶς ξένες γλῶσσες, ἡ ἔκδοση π.χ. τοῦ 2013 τὶς ἔχει ἀπαλείψει ὅλες).
Ἔτσι γενεὲς ἐπὶ γενεῶν μεγαλώνουν μέσα στὸ ψέμα, ἕνα ψέμα ὁμόλογο πρὸς τὸ ψέμα τῆς «γαλάζιας πατρίδας».Σὲ ἀντίθεση μ’ αὐτοὺς ἐμεῖς, σ’ ὅλα τὰ ἐτυμολογικά μας λεξικὰ ἀναγνωρίζουμε τὶς ἐτυμολογικὲς ὀφειλὲς στὴν τουρκική, καὶ καλὰ κάνουμε. Ὀφείλουμε ὅμως νὰ διδάξουμε στὰ παιδιά μας καὶ τὰ τῆς ἐθνικῆς καὶ γλωσσικῆς μας κληρονομιᾶς, γιατὶ τότε μόνο ὑπερασπίζεται κάτι κανείς, ὅταν τὸ γνωρίζῃ καὶ κατ’ ἐπέκταση τὸ ἀγαπάῃ, γιατὶ τὸ αἰσθάνεται δικό του, ὅπως καὶ εἶναι.
Δὲν εἶναι δύσκολο νὰ γραφτῇ ἕνα εἰκονογραφημένο ἐγχειρίδιο ποὺ θὰ ἀναφέρεται συνοπτικὰ στὰ ὀνόματα τῶν ψαριῶν, τῶν φυτῶν, τῶν δένδρων κ.λπ. τοῦ ἑλληνικοῦ χώρου, μὲ ἀναγωγὴ στὰ ἀρχαῖα τους ὀνόματα (κάτι, βέβαια, ποὺ ἰσχύει καὶ γιὰ τὰ νησιά).
Αὐτὸ δὲν εἶναι ἐθνικισμός, ὅπως θὰ ἔσπευδαν κάποιοι καλοθελητὲς νὰ ἀντιλέξουν, ἀλλὰ ὁ πιὸ ἄδολος πατριωτισμός, παρόμοιος μὲ αὐτὸν ποὺ ἐνέπνευσε τοὺς ἀγωνιστὲς τοῦ «ἀθάνατου» ’21, τοῦ ’40 ἢ τῆς Ἐθνικῆς μας Ἀντίστασης.
15-7-2026, Χρίστος Δάλκος, φιλόλογος
ΥΓ: Ἐπισυνάπτω ἕνα ἀφήγημα μὲ τίτλο Τα ψαράκια του Αιγαίου, ὡς ἕνα δεῖγμα τοῦ πῶς θὰ μποροῦσε νὰ προαγάγῃ κανεὶς τὴν γνωριμία τῶν Ἑλληνόπουλων μὲ τὸν τόπο τους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου