Του Γιάννη Σχίζα
Αυγή 16.12.17
Από την πρώτη
φωτογραφία που τράβηξε ο
ο Niepce το 1826 μέχρι τις φωτογραφίες με θέμα τον Τζίμη Πανούση σε κατάρρευση πάνω στην πίστα το «σωτήριο»
έτος 2017, η απόσταση είναι τεράστια –
θα λέγαμε «έτη φωτός» : Και τούτο όχι μόνο από τεχνική άποψη αλλά και από την άποψη της σχέσης φωτογράφου και «φωτογραφιζόμενου », αντικειμένου ή υποκειμένου.
Η φωτογραφία
αποτυπώνει πρόσωπα και καταστάσεις έτσι ώστε να θεωρείται ισάξια 1000 λέξεων, όμως συχνά αποτυπώνει την ιδιοτέλεια ή
«γαϊδουριά» - θα έλεγα με
παραδοσιακούς όρους- εκείνων που την
παράγουν : Αυτά αν κρίνω από ένα άρθρο της Λίλας Σταμπούλογλου, που
αναφέρεται στη φωτογράφηση του καταρρέοντος Πανούση από θαμώνες που ούτε σάστισαν ούτε αισθάνθηκαν την ανάγκη να
βοηθήσουν σε κάτι….
Πριν δεκαετίες στην
Αμερική ένας υποψήφιος αυτόχειρας
απειλούσε να πηδήξει από τον νιοστό όροφο μιας πολυκατοικίας, πράγμα που έκανε
τελικά μπροστά σε ένα πλήθος που παρακολουθούσε εναγωνίως . Ένας από τους
συγκεντρωμένους είχε στημένη κάμερα και ήταν σε τέτοια ετοιμότητα, ώστε να αποθανατίσει το συμβάν, στην «εναέρια» μάλιστα φάση του….















