Eκδόσεις DIASTIXO
Όταν ακόμα ήμουν φοιτητής, έμαθα να αντλώ τη βιβλιογραφία των εργασιών μου όχι μόνο από τα βιβλία, αλλά και από τα φύλλα των παλιών εφημερίδων. Εκεί έβρισκα αρκετές από τις απαντήσεις που ζητούσα για διάφορα ιστορικά ζητήματα, διότι ο δημοσιογράφος και όχι ο ιστορικός είναι αυτός που βρίσκεται χρονικά πιο κοντά στο γεγονός, το οποίο καλείται να περιγράψει και να αναλύσει.
Με τον καιρό, οι επισκέψεις μου στις διάφορες βιβλιοθήκες που συντηρούσαν στα ράφια τους τέτοιου είδους αρχειακό υλικό γίνονταν ολοένα και πιο τακτικές. Οι εργασίες μου διαδέχονταν η μία την άλλη, αλλά τόσο η ανάγνωση όσο και η συγγραφή, ενώ από τη μία έλυναν απορίες, από την άλλη δημιουργούσαν νέες. Χωρίς να το καταλάβω είχα εισέλθει σε έναν λαβύρινθο, μέσα στον οποίο μέχρι σήμερα βρίσκομαι εγκλωβισμένος. Εθίστηκα τόσο πολύ στην ανάγνωση αυτών των αρχείων, που για να καταφύγω σε αυτή έκανα «κοπάνα» από την εργασία μου, αμελούσα τις οικογενειακές μου υποχρεώσεις και δαπανούσα τις καλοκαιρινές μου άδειες για να «βουτάω» μέσα σε σελίδες και όχι σε θάλασσες. Η περιπλάνησή μου στην αρθρογραφία έμοιαζε με περίπατο σε ανθοφόρο περιβόλι, απ’ το οποίο επειγόμουν να μαζέψω τα ομορφότερα λουλούδια.
Αποτέλεσμα αυτής της «ανθοκομίας» είναι «Η καλλιέργεια μιας συνείδησης», της δικής μου. Το βιβλίο που φέρει αυτόν τον τίτλο περιέχει μια συλλογή χρονογραφημάτων, τα οποία γράφτηκαν από τις υπέροχες πένες μιας γενιάς ρομαντικών συγγραφέων, που ενώ άφησαν εποχή, εντούτοις ξεχάστηκαν στη δική μας.
Η περιπλάνησή μου στην αρθρογραφία έμοιαζε με περίπατο σε ανθοφόρο περιβόλι, απ’ το οποίο επειγόμουν να μαζέψω τα ομορφότερα λουλούδια.
