Εισαγωγή στον Γαλιλαίο του Μπρεχτ-Συζήτηση με την Νάντια Βαλαβάνη

ΤΕΤΑΡΤΗ  24/2 στις  19.00

ΑΛΚΥΟΝΙΣ new star art cinema

ΕΙΣΟΔΟΣ ΔΩΡΕΑΝ

Με αφορμή την προβολή της ταινίας «ΓΑΛΙΛΑΙΟΣ» του Joseph Losey, την Τετάρτη 24/2 στις 19:00 στο Αλκυονίς new star art cinema, θα πραγματοποιηθεί συζήτηση με τη Νάντια Βαλαβάνη- Εισαγωγή στον Γαλιλαίο του Μπρεχτ. Η Νάντια Βαλαβάνη μελετά πολλά χρόνια το έργο του Μπρεχτ, δημοσιεύοντας σημειώματα και δοκίμια σε  λογοτεχνικά και επιστημονικά ελληνικά και διεθνή περιοδικά.

Έχει συμμετάσχει σε διεθνή Συμπόσια και ημερίδες για τον Μπρεχτ, ανάμεσα στα οποία και στο κεντρικό γεγονός για τα 50 χρόνια από το θάνατο του, που οργάνωσε η Διεθνής Ένωση για τον Μπρεχτ το 2006 στην γενέτειρα του, το Άουγκσμπουργκ της Βαυαρίας, με θέμα «O Μπρεχτ και ο θάνατος», με ανακοίνωση της για τα διδακτικά θεατρικά έργα.
Είχε την ιδέα, οργάνωση και επιμέλεια του βιβλίου Μπέρτολτ Μπρεχτ – Κριτικές προσεγγίσεις (Στάχυ 2002 και Πολύτροπο 2004), μιας διεθνούς έκδοσης με δοκίμια για τον Μπρεχτ, ένα δικό της και 15 γνωστών ειδικών, πανεπιστημιακών από την Ευρώπη και τις ΗΠΑ, αλλά και μεγάλων καλλιτεχνών, όπως η Γκιζέλα Μάι και οι τότε βοηθοί σκηνοθέτες του Μπρεχτ στο Μπερλίνερ Ανσάμπλ, Μ. Βέκβερτ και Κ. Βέμπερ. Το βιβλίο έχει συμπεριληφθεί ως διδακτικό εγχειρίδιο στη βιβλιογραφία μαθημάτων στα Τμήματα Θεατρολογίας των Πανεπιστημίων Αθηνών, Πατρών και Θεσσαλονίκης.

Έχει μεταφράσει ποιήματα του Μπρεχτ (Σύγχρονη Εποχή), δύο βιβλία με διηγήματα του (Καστανιώτης), το διδακτικό θεατρικό έργο Η εξαίρεση και ο κανόνας (Ομάδα Σύγχρονης Τέχνης του Γιάννη Καλατζόπουλου, θεατρική σεζόν 1998-1999), καθώς και λογοτεχνικά και παιδικά βιβλία (εκδόσεις Καστανιώτη και Πατάκη).
Τον Νοέμβριο του 2006 ανέβασε σε συνεργασία με γνωστούς καλλιτέχνες (Τάσος Καρακατσάνης, Τάκης Τζαμαριάς, Μαρία Δημητριάδη, Κάτια Γέρου, Στέλιος Μάινας, Κωστής Ρασιδάκις κ.α.), στο θέατρο «Ιλίσια» την παράσταση λόγου και μουσικής Σκέφτομαι σημαίνει αλλάζω, μια παραγωγή του ΣΥΝ για τα 50 χρόνια από το θάνατο του Μπρεχτ.

Επίσης οργάνωσε και ανέβασε μια μουσική παράσταση-διάλεξη για τη μουσική των Κουρτ Βάιλ και Χανς Άισλερ με τίτλο Έρευνα για το αν ο άνθρωπος τον άνθρωπο βοηθά στους Δήμους Παλαιού Ψυχικού, Ηρακλείου και Νέας Μάκρης (Δεκέμβριος 2006 έως Ιούνιος 2007) και ένα αφιέρωμα στο διεθνές κι ελληνικό εργατικό τραγούδι με τίτλο Ψωμί και τριαντάφυλλα για το Δήμο Ελληνικού την Πρωτομαγιά 2007.

-- 

Σάββα Καρύδα, “ILLUSION”

 

 

ΑΠΟ 18 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ

ΣΤΟΥΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥΣ

Ελλάδα, 2013, 100’

Σενάριο: Γιάννης Μαρούδας

Σκηνοθεσία: Σάββας Καρύδας

Φωτογραφία: Ηλίας Κωνσταντόπουλος

Μουσική: Μάριος Στρόφαλης

Μοντάζ: Σπύρος Κόκας

Πρωταγωνιστούν: Ζένια Καπλάν, Ιωσήφ Πολυζωίδης, Γιάννης Στάνκογλου, Δημήτρης Ήμελλος

Σύνοψη:

Ο Σωτήρης (Ιωσήφ Πολυζωίδης),, οικονομικός συντάκτης σε εφημερίδα, βλέπει τη ζωή του να κυλά αδιάφορα, ενώ ο Μάνος (Γιάννης Στάνκογλου), φίλος και συνάδελφός του, ως πιο ‘περπατημένος’, του δίνει μαθήματα κυνισμού και επιβίωσης. Όταν ο Σωτήρης γνωρίζει τυχαία την Όλγα (Ζένια Καπλάν), μια πανέμορφη Ρωσίδα χορεύτρια, αρχίζει   να   πιστεύει   πως   μπορεί   να   αλλάξει   τους   κανόνες   του παιχνιδιού με την κατάλληλη ζαριά. Η σχέση του με την Όλγα και με το μαφιόζο αφεντικό της (Δημήτρης Ήμελλος), θα τον βυθίσει σε έναν σκοτεινό και επικίνδυνο κόσμο,   πυροδοτώντας   μια   σειρά   από   γεγονότα,  ένα   ντόμινο   όπου   η αλήθεια   δεν   διαφέρει   πολύ   από   την   ψευδαίσθηση,   δοκιμάζοντας ταυτόχρονα τον έρωτα, την εμπιστοσύνη και τη φιλία, κάτω από την απατηλή λάμψη των χριστουγεννιάτικων φώτων της πόλης. "Illusion” είναι το όνομα ενός στριπτιζάδικου στην Αθήνα

ΓΙΑΝΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ: «SUMMER IN THE CITY»

Yποθέτω πως ελάχιστοι  ασχολούμενοι με την καλλιτεχνική φωτογραφία αγνοούν τη σημασία του "Summer in the city". Παρ' όλα αυτά δεν βρίσκω κανένα απολύτως λόγο να ονοματίζεται έτσι η έκθεση φωτογραφίας του Γιάννη Οικονόμου , αντί "Καλοκαίρι στην πόλη". Αντίθετα, αυτή η τελευταία "ελληνοπρεπής" ονομασία,  δένει με τα χωροχρονικά λεγόμενα του σχολιαστή Κωνσταντίνου Φλώρου :

"Συνηθισμένοι άνθρωποι, σε συνηθισμένα μέρη, κάνουν συνηθισμένα πράγματα.

Οι 16 εικόνες της ενότητας «Summer in the city» αποτελούν το φωτογραφικό ημερολόγιο μιας τριήμερης περιπλάνησης σε μια ζεστή, υγρή, υπνωτισμένη και μισοάδεια Αθήνα, κάπου στα τέλη Αυγούστου του 2015.

Ὁ Δὸν Κι­χώ­της σὲ (λι­γό­τε­ρες ἀ­πὸ) 150 λέ­ξεις

Γ. Παλαβός, Κ. Παλαιολόγος, Γ. Πατίλης : 12 +1  μικροδιηγήματα εμπνευσμένα από το μυθιστόρημα του Θερβάντες και μια εισαγωγή ΤΟ 1615, Ο ΜΙΓΚΕΛ ΝΤΕ ΘΕΡΒΑΝΤΕΣ ΣΑΑΒΕΔΡΑ κυ­κλο­φο­ροῦ­σε τὸ El in­ge­ni­o­so ca­bal­le­ro don Qui­jo­te de la Man­cha, τὸ δεύ­τε­ρο τό­μο, δη­λα­δή, ἑ­νὸς ἀ­πὸ τὰ ση­μαν­τι­κό­τε­ρα μυ­θι­στο­ρή­μα­τα τοῦ Δυ­τι­κοῦ Κό­σμου. Ἕ­να χρό­νο ἀρ­γό­τε­ρα, τὸν Ἀ­πρί­λιο τοῦ 1616, ὁ Ἰ­σπα­νὸς ἄ­φη­νε τὴν τε­λευ­ταί­α του πνο­ή· τὴν ἴ­δια μέ­ρα, σύμ­φω­να μὲ τὸν (ψευ­δῆ) θρύ­λο, κα­τὰ τὴν ὁ­ποί­α ἀ­πε­βί­ω­σε καὶ ὁ ἄλ­λος κο­ρυ­φαῖ­ος συγ­γρα­φέ­ας τοῦ λο­γο­τε­χνι­κοῦ κα­νό­να, ὁ Γου­ί­λιαμ Σέξ­πιρ. Τί ση­μα­σί­α ἔ­χει ἂν ὁ πρῶ­τος πέ­θα­νε στὶς 22 Ἀ­πρι­λί­ου καὶ ὁ δεύ­τε­ρος, μᾶλ­λον, στὶς 3 Μα­ΐ­ου, ἡ ἰ­σπα­νι­κὴ ἐκ­δο­τι­κὴ βι­ο­μη­χα­νί­α ἔ­χει κα­θι­ε­ρώ­σει τὴν 23η Ἀ­πρι­λί­ου, ὑ­πο­τι­θέ­με­νη ἡ­μέ­ρα θα­νά­του καὶ τῶν δύ­ο, ὡς Ἡ­μέ­ρα τοῦ Βι­βλί­ου καὶ δη­μό­σιας ἀ­νά­γνω­σης ὁ­λό­κλη­ρου τοῦ Δὸν Κι­χώ­τη σὲ δι­ά­φο­ρες πό­λεις (καὶ ἐ­κτὸς Ἰ­σπα­νί­ας) ἀ­πὸ ἐ­θε­λον­τὲς ἀ­να­γνῶ­στες.

Έκθεση Παγκόσμιας Ευτυχίας

 

Βασισμένη σε μια εργασία του Νίκου Παλαιολόγου
 

Η Ελλάδα είναι η χώρα με τη μεγαλύτερη πτώση των επιπέδων ευτυχίας στα χρόνια της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, έδειχνε το 2015 μια   " Έκθεση Παγκόσμιας Ευτυχίας". Οι απώλειες, όμως, δεν αποδίδονται μόνο στην οικονομία αλλά και στην κατάρρευση των κοινωνικών θεσμών.

Η έκθεση συντάχθηκε από οικονόμους, νευροεπιστήμονες και μαθηματικούς του Δικτύου Βιώσιμων Αναπτυξιακών Λύσεων (SDSN),  πρωτοβουλίας που εγκαινιάστηκε από τα Ηνωμένα Έθνη το 2012 αλλά λειτουργεί ανεξάρτητα.

Βασίζεται στην ιδέα ότι «η ευημερία και η ευτυχία είναι κρίσιμοι δείκτες της οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης των εθνών, και θα πρέπει να αποτελούν βασικούς στόχους των πολιτικών τους».

Σύμφωνα με τους συντάκτες της έκθεσης, τα τρία τέταρτα των διαφορών ανάμεσα στις χώρες όσον φορά τα επίπεδα ευτυχίας των πολιτών της εξηγούνται από έξι βασικές παραμέτρους: το κατά κεφαλήν ΑΕΠ, το προσδόκιμο υγιούς ζωής, την κοινωνική στήριξη, την ελευθερία, την απουσία διαφθοράς και τη γενναιοδωρία.

Ελεύθερος χώρος και ερασιτεχνικός αθλητισμός

Του Γιάννη Σχίζα

Δημοσιεύεται στην ΑΥΓΗ της 13.2.16

Στην υπόθεση  του υπό κατασκευή γηπέδου της  ΑΕΚ στη Ν. Φιλαδέλφεια, πολλοί αντιρρησίες υπενθυμίζουν  ότι η παραχώρηση της έκτασης   από το άρθρο  42  του Ν.4277/2014, στόχευε στην εξυπηρέτηση του ερασιτεχνικού αθλητισμού. Πέρα όμως από αυτή την καταστρατήγηση υπόσχεσης – που  ίσως αδυνατεί  να ενεργοποιήσει τα κοινωνικά  αντανακλαστικά λόγω προχωρημένου Μιθριδατισμού ! – πολλοί  σημειώνουν ότι η μεταφορά    ερασιτεχνικών αθλητικών δραστηριοτήτων  σε δημοτικές εγκαταστάσεις της Νέας Φιλαδέλφειας θα δημιουργήσει απαράδεκτες στενότητες και θα αποδιώξει τους φίλους της ερασιτεχνικής άθλησης…..

Παλιά είχαμε την περίπτωση της «Αλεπότρυπας», ή λόφου Ελικώνος, στα σύνορα Κυψέλης και Γαλατσίου,  που προκάλεσε σοβαρές κινητοποιήσεις  μετά τους σχεδιασμούς  γηπέδων σε έκταση αναδασωτέα αφενός και αφετέρου πολύτιμη για τους περίοικους…  Κι ακόμη εκεί κοντά,   στο γύρισμα της χιλιετηρίδας, είχαμε την περίπτωση των κατασκευών του Πανελληνίου στο Πεδίο του Άρεως, που προφανώς αναδιένεμαν την «χωροταξική» πίτα εις βάρος  των ήπιων χρήσεων . Και να μην ξεχάσουμε – πάνε τρεις δεκαετίες  – το εγχείρημα της δημιουργίας κολυμβητηρίου Αθλητών  πάλι στο Πεδίο του Άρεως, που ευτυχώς ματαιώθηκε  μετά από κινητοποίηση.

Οι δικαιολογίες για την υφαρπαγή χώρων ευρείας κοινωνικής χρήσης από δραστηριότητες επαγγελματικού αθλητισμού υπήρχαν πάντοτε  – μερικές φορές μάλιστα όπου δεν  έπιπτε λόγος,  έπιπτε ράβδος  από εξαγριωμένους «φιλάθλους».

Σπουδαιοφανείς σαχλαμάρες, τάχαμου δείγματα ελευθεριότητας…

Το ανθρώπινο σώμα αποβάλλει περιττές ουσίες σε στερεά, υγρή και αέρια μορφή, κι αυτό θα έπρεπε να είναι ενταγμένο στην κουλτούρα μας, επομένως να μην μας σοκάρει και να μην προκαλεί διαδικασίες άρνησης. Επομένως η σωματικότητά μας δεν θα έπρεπε να διεισδύει και να χρησιμοποιείται στο υβρεολόγιό μας – να λέμε π.χ «άει χέσου», «σας έχω χεσμένους», «άει κατούρα», «μας έκλασες» κλπ.  Τώρα βέβαια είναι μέσα στη φύση των σωμάτων το να προκαλούν απώθηση οι εκκρίσεις του καθενός στους άλλους, ιδιαίτερα σε καταστάσεις υποχρεωτικής «εγγύτητας» : Διάβαζα λόγου χάρη κάποιες μνήμες ενός Εβραίου που μεταφερόταν σιδηροδρομικώς στο Άουσβιτς από τους Ναζί, όντας μαζί με άλλους 50 στο ίδιο βαγόνι…

Στο παρελθόν έχω αρθρογραφήσει κι εγώ για την αμέλεια (αδυναμία πλέον…) του Δήμου Αθηναίων, στο να τοποθετήσει τουαλέτες σε διάφορες θέσεις της πόλης. Αυτό είναι ένα πράγμα, δυσάρεστο, αισθητικά, οσμικά, πολεοδομικά και τουριστικά :  Κι άλλο είναι να προσπερνάς τη συγκεκριμένη αμέλεια ή αδυναμία  και να επαίρεσαι πως κατουράς όπου λάχει, έχοντας μάλιστα κατασκευάσει και μια μεταλλική φόρμα για την πληθοπαραγωγή της βλακείας σου…

Η εν όψει φωτογραφία, είναι από κάποιο τοίχο στα Εξάρχεια…

Διεθνής διάκριση για το καλύτερο διαδραστικό παιδικό βιβλίο στον Ευγένιο Τριβιζά

Του Λουκά Καρνή

Από το CNN Greece

To ηλεκτρονικό βιβλίο Little Emily (Το κοτσάνι του πετροκέρασου στην ελληνική έκδοση) του Ευγένιου Τριβιζά κέρδισε το βραβείο καλύτερου διαδραστικού βιβλίου της χρονιάς για παιδιά προσχολικής ηλικίας από τα παγκόσμιας ακτινοβολίας KidscreenAwards των ΗΠΑ. Το βραβείο διεκδίκησαν μαζί με τον εκδοτικό οίκο Ever After Tales (την εταιρία που εδρεύει στο Λος Αντζελες και εκδίδει τα e-books του Έλληνα παραμυθά), ο κολοσσός της Disney με το Story Central και η Play Date Digital της πολυεθνικής Hasbro με το My Little Pony. Οι αντίπαλοι τεράστιοι, η νίκη του σημαντική, καθόλου όμως απροσδόκητη.

“Τον γνωρίζουν και τον αγαπούν πιστεύω και τα παιδιά που δεν έχουν γεννηθεί ακόμα. Είναι τόσο αιχμηρός, που μπορεί να διαπεράσει επηρεάζοντας και το μη συμβαίνον” έχει πει η Κική Δημουλά για τον άντρα που μπορεί να αλλάζει δέρμα περνώντας από το ποινικό δίκαιο και τη συγκριτική εγκληματολογία που σπούδασε και ειδικεύτηκε, στη συγγραφή παιδικών βιβλίων.

"Tα 'Πένθιμα αστεία' στον "Επικήδειο" του Ιωάννη Κονδυλάκη

…….τολμά να γελά, και προκαλεί και τον αναγνώστη του να γελά, ασυγκράτητα, λυτρωτικά, με αυθάδεια, στα μούτρα του Θανάτου......

Της  Σταυρούλας Γ. Τσούπρου

ΠΗΓΗ : Diastixo.gr. Ηλεκτρονικό περιοδικό για το βιβλίο και τον πολιτισμό

«ο δε την της ψυχής φύσιν αμωσγέπως επινοών […] ου μικρόν έχει της
προς τον βίον ευθυμίας εφόδιον την προς τον θάνατον αφοβίαν» (Πλουτάρχου, Περί ευθυμίας)

Το διήγημα «Ο Επικήδειος» ανήκει στη συλλογή διηγημάτων του Ιωάννη Κονδυλάκη με τον τίτλο Όταν ήμουν δάσκαλος, «με την ομώνυμη νουβέλλα στην αρχή και τα δεκαεπτά άλλα μικρότερα διηγήματα κατόπι, που πρωτοτυπώθηκε στα 1916 από τη Λογοτεχνική Βιβλιοθήκη Φέξη, και ξαναβγήκε μετά το θάνατό του σε δεύτερη έκδοση στη σειρά του Ελευθερουδάκη»[1]. Σύμφωνα, δε, με τον Κώστα Στεργιόπουλο, ο οποίος, εξάλλου, θεωρεί ότι το καθαρά λογοτεχνικό έργο του Κονδυλάκη «είναι διηγηματογραφικό και μόνο διηγηματογραφικό», τα διηγήματα αυτής της συλλογής «έχουν κάτι απ’ τη συντομία της μονοκοντυλιάς κι’ από την κλασική της “ένδεια”»: «Η ταχύτητα της ματιάς, που ξέρει να ξεχωρίζει βιαστικά και χωρίς χρονοτριβή το “ουσιώδες”, η γρήγορη διαγραφή των προσώπων και, γενικά, το “λακωνίζειν” υπήρξαν στην περίπτωσή του όχι μόνον αρετές έμφυτες, αλλά και ιδιότητες, που τις όξυνε η μακρόχρονη θητεία του στη δημοσιογραφία και, συχνά, τις επέβαλλε η βιοποριστική του απασχόληση»[2]. Παρουσιάζει, λοιπόν, ιδιαίτερο ενδιαφέρον το γεγονός ότι το διήγημα «Ο Επικήδειος», στην πραγματικότητα, αποτελεί τη δεύτερη, καλύτερα επεξεργασμένη εκδοχή του παλαιότερου διηγήματος του Κονδυλάκη «Πένθιμα αστεία»[3]·