Ορίζοντας γεγονότων : ΜΙΑ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΧΡΟΝΟΥ ΣΤΗΝ ΤΕΧΝΗ...........

ΕΤΟΙΜΑΖΟΥΜΕ ΤΙΣ ΒΑΛΙΤΣΕΣ ΜΑΣ! ΜΙΑ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΧΡΟΝΟΥ ΣΤΗΝ ΤΕΧΝΗ........... (μια εμπειρία τέχνης στο χρόνο..................) ...ζούμε σε μια εποχή όπου αξίες, νοήματα, πληθυσμοί, η ίδια η έννοια του χρόνου, βρίσκονται σε μια αυξημένη μετακύλιση, μετατόπιση, χωρίς ξεκάθαρο πάντα προορισμό. Βίαια πολλές φορές όπως συμβαίνει με τους πρόσφυγες. Βιαστικά, κατά πώς συσκευάζεται και διανέμεται η αλήθεια από τους σύγχρονους μηχανισμούς αναπαράστασης. Το ταξίδι, μια διαδικασία ώσμωσης και αποκάλυψης σήμερα περισσότερο από ποτέ, θα είχε νόημα να καθαρογραφηθεί  μέσα από μια διαδικασία βιωματικής τέχνης....           Ο "Oρίζοντας Γεγονότων"   σε συνεργασία με την ομάδα "Εν Φλω" καλεί σε  μια ζωντανή δράση-καταγραφή. Έργα καλλιτεχνών του "Ορίζοντα Γεγονότων"  θα ταξιδέψουν στη Φλώρινα. Ο πιθανός τίτλος τουproject θα είναι: "ΜΕ ΤΑ ΕΝΤΕΛΩΣ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ" και αποφασίστηκε από κοινού το έργο να μεταφέρεται ή να είναι σε μορφή βαλίτσας κατά κύριο λόγο .  Η βαλίτσα που θα φορτωθεί, θα φορτιστεί, θα περικλείσει ή θα καλυφθεί με τις σκέψεις, τα μηνύματα, τα έργα, τις αναμονές του καθενός μας και θα αποτελέσει το έργο που θα μεταφέρει όλα αυτά στο ταξίδι με το τρένο. Στο ταξίδι με το χρόνο και τα τρία διαφορετικά επίπεδα έκθεσης των έργων, όπως προσδοκούμε να γίνει: Στο τραίνο, στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Φλώρινας και τέλος στην Αρτ-Αθήνα. (Μάιος 2016).                     Παρακαλούμε, εφόσον ενδιαφέρεστε να δηλώσετε συμμετοχή, να στείλετε e-mail  το αργότερο μέχρι 13 Φεβρουαρίου 2016.. (katehaki54@yahoo.gr)

Απομνημονεύματα στον ΣΚΑΪ

Tα ύπουλα παιχνίδια των κυνηγών

  Άρθρο του Δημήτρη Μπάρα και του Χρήστου Τακλή.

Από το Ελληνικό Παρατηρητήριο βιοποικιλότητας

Ύπουλα παιχνίδια παίζονται εις βάρος του περιβάλλοντος και ειδικά στο θέμα των ζώων από τους κυνηγούς και η Δασική Υπηρεσία απουσιάζει. Ή μήπως άρχιζαν να βολεύονται με όλο αυτό το θέμα;

Για να μην τα βάλουμε όλα στο ίδιο τσουβάλι, να τονίσουμε πως υπάρχουν ακόμα δασοφύλακες (ελάχιστοι) που ενδιαφέρονται πραγματικά για το περιβάλλον και όχι την θέση τους.

Ας πάρουμε ένα-ένα τα πράγματα για να καταλάβουν όλοι τι παίζεται ειδικά τον τελευταίο καιρό και κανείς δεν λέει τίποτα αλλά ούτε κάνει κιόλας.

1.  Ένταξη του ζαρκαδιού και του ελαφιού στα θηρεύσιμα είδη, ζητάνε όλη την ώρα οι κυνηγετικοί σύλλογοι ανά την Ελλάδα.

Η απαγόρευση της θήρευσης τους ισχύει από το 1969. Τον τελευταίο καιρό φαίνεται πως άρχισαν να πολλαπλασιάζονται (χωρίς όμως να έχει γίνει κάποια καταγραφή τους). Αυτό οδηγεί τους κυνηγετικούς συλλόγους να ζητάνε την ένταξη στα θηρεύσιμα είδη και η αιτιολογία που δίνουν είναι ότι δεν πρέπει να τα ευχαριστιούνται μόνο οι λαθροθήρες.

Δηλαδή αντί να εντείνουν τις προσπάθειες να βρουν τους λαθροθήρες και να τους πιάσουν, ειδικά όταν έχουν και την δικιά τους θηροφυλακή, βρήκαν την ευκαιρία να ζητάνε να ενταχθούν αυτά τα είδη στα θηρεύσιμα είδη ώστε να μπορούν να τα σκοτώνουν ελεύθερα όλοι τους οι κυνηγοί!

Πέ­δρο ντὲ Μιγ­κέλ (Pedro de Miguel) Μι­κρο­δι­ή­γη­μα: Αὐ­τὴ ἡ λι­λι­πού­τεια τέ­χνη

MΙΚΡΟΔΙΗΓΗΜΑ, δι­ή­γη­μα μι­νι­α­τού­ρα, δι­ή­γη­μα μπον­ζά­ι, να­νο­δι­ή­γη­μα, ἀ­κό­μη καὶ ἱ­στο­ρι­ού­λα... Ὑ­πάρ­χουν πά­ρα πολ­λὲς ὀ­νο­μα­σί­ες ποὺ προσ­δι­ο­ρί­ζουν τὸ πο­λὺ σύν­το­μο δι­ή­γη­μα, με­τα­ξύ των ὁ­ποί­ων φαί­νε­ται νὰ ἐ­πι­κρα­τεῖ τὸ «μι­κρο­δι­ή­γη­μα».

       Ἕ­να φαι­νό­με­νο κα­θό­λου νέ­ο στὴ λο­γο­τε­χνί­α, τὸ ὁ­ποῖ­ο ὡ­στό­σο φαί­νε­ται νὰ γί­νε­ται δη­μο­φι­λὲς κα­τὰ τὸν τε­λευ­ταῖ­ο μι­σὸ αἰ­ώ­να, ἀ­πὸ τὴν πέ­να δι­α­κε­κρι­μέ­νων συγ­γρα­φέ­ων μυ­θο­πλα­σί­ας τῆς Λα­τι­νι­κῆς Ἀ­με­ρι­κῆς ὅ­πως οἱ Μπόρ­χες, Κορ­τά­σαρ, Γκαρ­σί­α Μάρ­κες, Ἀ­ρε­ό­λα, Ντε­νέ­βι καὶ Μον­τε­ρό­σο. Για­τὶ, ἂν καὶ τὸ μι­κρο­δι­ή­γη­μα δὲν εἶ­ναι ἄ­γνω­στο σὲ κα­μί­α ἀ­πὸ τὶς σύγ­χρο­νες λο­γο­τε­χνί­ες —ἀρ­κεῖ νὰ θυ­μη­θοῦ­με τὴν πα­ρά­ξε­νη ὀ­μορ­φιὰ τῶν σύν­το­μων δι­η­γη­μά­των τοῦ Κάφ­κα ἢ τὸ ἀ­νε­κτί­μη­το χι­οῦ­μορ τῶν δι­η­γη­μά­των τοῦ Σλά­βο­μιρ Μρό­ζεκ—, φαί­νε­ται ὅ­τι κά­νει πιὸ δυ­να­μι­κὰ τὴν ἐμ­φά­νι­σή του στὴν ἄλ­λη πλευ­ρὰ τοῦ Ἀ­τλαν­τι­κοῦ, ὅ­που ἐ­πί­σης ἔ­γι­νε προ­σπά­θεια νὰ θε­με­λι­ω­θεῖ θε­ω­ρη­τι­κὰ καὶ νὰ δι­α­χω­ρι­στεῖ ἀ­πὸ πα­ρό­μοι­α εἴ­δη. Ἀ­πὸ τὴν Ἰ­σπα­νί­α δὲν λεί­πουν λαμ­πρὰ πα­ρα­δείγ­μα­τα συγ­γρα­φέ­ων ποὺ καλ­λι­έρ­γη­σαν τὸ μι­κρο­δι­ή­γη­μα, ὅ­πως ὁ Λου­ὶς Μα­τέ­ο Ντί­εθ, ὁ Μὰξ Ἄ­ουμπ, ὁ Ἀν­τό­νιο Πε­ρέ­ι­ρα…, ἐ­νῶ εἶ­ναι σπά­νια ἡ πε­ρί­πτω­ση συγ­γρα­φέ­ων ποὺ δὲν ἔ­χουν κα­τα­πια­στεῖ μα­ζί του ἔ­στω μιὰ φο­ρά.

ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ «ΑΣΦΑΛΗ ΠΟΛΗ», Της ΗΡΩΣ ΝΙΚΟΠΟΥΛΟΥ

Από τον Γιάννη Σχίζα

Ο τίτλος «Ασφαλής πόλη» για τα  23 διηγήματα της Ηρώς Νικοπούλου -  που φιλοξενούνται   σε ένα  κομψό βιβλιαράκι των εκδόσεων Γαβριηλίδη -  αποτελεί    σαρκασμό  μιας γεωγραφικής  κοινότητας που πίσω από τη  φαινομενική ευρυθμία μπορεί να εμπεριέχει δράματα και παραδοξότητες. Ο σαρκασμός αυτός αναπτύσσεται με αφηγήσεις που τελικά   οδηγούν  τον αναγνώστη στο «να την πατήσει» - δηλαδή να πατήσει τη νάρκη του απροσδόκητου, εκεί που περιμένει μια κάποια  λογική έκβαση  ….. Ένα συμπαθητικό σκυλάκι εσωτερικού χώρου που περιδρομιάζει ένα κομμένο δάκτυλο ή ένας Άραβας που διακόπτει κάποιον ερωτικό δεσμό για να «παίξει»  σε  επίθεση αυτοκτονίας, αποτελούν σπάνιες περιπτώσεις  σύμφωνα με τους νόμους των πιθανοτήτων :  Και είναι πραγματικά μεγάλη τέχνη το να οδηγήσει κάποιος το κοινό του  μέχρι ορισμένες  «απίθανες» καταστάσεις ζωής, χωρίς να παραβιάσει τις απαιτήσεις της αληθινότητας. Και μάλιστα της «αληθινότητας» στο μέρος, αλλά και στο όλο:  Γιατί η  Νικοπούλου «μοντάρει» συνθήκες και περιστατικά χωρίς να δημιουργήσει αισθήσεις ή υποψίες πλαστότητας και  επιτηδευμένης «λογοτεχνίας» -   αδειοδοτημένης από τον ίδιο τον εαυτό της για εκκεντρικότητες κάθε είδους.

Βα­σί­λης Τσι­αμ­πού­σης: Ἡ βέ­σπα

ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ εἶναι σὰν τὸ ρεμ­πέ­τι­κο τρα­γού­δι. Μι­λά­ει στὴν ψυ­χὴ τοῦ λα­οῦ καὶ γρά­φει τὴ λο­γι­κὴ καὶ τὴν κουλ­τού­ρα στὰ πα­λιά του τὰ πα­πού­τσια. Γι' αὐ­τὸ κυ­ρί­ε­ψε ὅ­λο τὸν κό­σμο.»

       Σύγ­χρο­νος λα­ϊ­κὸς φι­λό­σο­φος κι αὐ­θεν­τί­α στὰ πο­δο­σφαι­ρι­κά, ὁ κλη­τή­ρας.

       «Τὸ Μπερ­ναμ­πέ­ου, Μα­δρί­τη Ἱ­σπα­νί­ας, μῆ­κος 203,80 μέ­τρα, πλά­τος 102,30, εἴ­σο­δοι 74, θέ­σεις 125.565, ρε­κὸρ εἰ­σι­τη­ρί­ων στὶς 17 Ἀ­πρι­λί­ου 1979 στὸν ἀ­γώ­να...» κι ὄ­χι μπα­ροῦ­φες, ἐ­ξα­κρι­βω­μέ­να πράγ­μα­τα. Κα­τὰ και­ροὺς τοῦ τὴ στή­σα­νε μ' ἀ­πο­κόμ­μα­τα ἀ­πὸ πα­λι­ὲς ἐ­φη­με­ρί­δες, «στὸν τά­δε ἀ­γώ­να τοῦ 1958 ποι­οί ἔ­βα­λαν τὰ γκὸλ καὶ σὲ ποι­ό λε­πτό;», μὰ ὅ­λους τοὺς κόλ­λη­σε στὸν τοῖ­χο. Δι­ό­τι δὲν ἦ­ταν ὅ­ποι­ος ὅ­ποι­ος, ἦ­ταν κι­νη­τὴ ἐγ­κυ­κλο­παί­δεια κι ἔ­τσι τὸν ἤ­ξε­ραν ὅ­λοι: «Λά­κης ὁ ἐγ­κυ­κλο­παί­δειας».

       Πέ­ρα ὅ­μως ἀ­π' τὴ δό­ξα καὶ τὴν ἀ­να­γνώ­ρι­ση στὴ μι­κρή τους πό­λη μό­νο χά­σι­μο εἶ­χε ἀ­π' αὐ­τὴ τὴν ἱ­στο­ρί­α. Πρῶ­τα πρῶ­τα τοῦ ‘φευ­γαν ἀρ­κε­τὰ χρή­μα­τα ἀ­π' τὸν πε­νι­χρὸ μι­σθό του, γιὰ ν' ἀ­γο­ρά­ζει κά­θε ἀ­θλη­τι­κὴ ἐ­φη­με­ρί­δα καὶ πε­ρι­ο­δι­κὸ ποὺ ἔ­βγαι­νε. Ἔ­πει­τα γιὰ νὰ τὰ δι­α­βά­σει καὶ νὰ τὰ τα­ξι­νο­μή­σει χρει­α­ζό­ταν ὧ­ρες, ποὺ τὶς ἔ­κλε­βε ἀ­π' τὴ γυ­ναί­κα καὶ τὸ παι­δί του. Καὶ τὸ κυ­ρι­ό­τε­ρο, ξό­δευ­ε ἕ­να σω­ρὸ χρή­μα­τα στὸ ΠΡΟ-ΠΟ, ποὺ τὸ θε­ω­ροῦ­σε βε­βαί­ως το­μέ­α τῆς εἰ­δι­κό­τη­τάς του, ὅ­που ὅ­μως δὲν εἶ­χε κερ­δί­σει πο­τὲ οὔ­τε δραχ­μή.

Καζαμπλάνκα, για πάντα...

Θα παιχθεί το βράδυ της 13ης προς 14η Φεβρουαρίου, στην ΑΛΚΥΟΝΙΔΑ (φυσικά)

 

Ρομαντικό δράμα, B/W, ΗΠΑ, 1942, 102’

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Michael Curtiz

ΣΕΝΑΡΙΟ: Julius J. Epstein, Philip G. Epstein, Howard Koch, από το θεατρικό των Murray Burnett -Joan Alison "Everybody Comes to Rick's"

ΠΑΡΑΓΩΓΗ: Hal B. Wallis, Jack L. Warner         .

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ:  Arthur Edeson    

ΜΟΥΣΙΚΗ: Max Steiner (βραβευμένος 3 φορές με Όσκαρ)

ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΟΥΝ: Humphrey Bogart, Ingrid Bergman, Paul Henreid, Claude Rains, Sydney Greenstreet, Peter Lorre, Dooley Wilson

Η ΤΑΙΝΙΑ

Στη δίνη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, η εξωτική Καζαμπλάνκα στο Μαρόκο αποτελεί σταυροδρόμι όλων των λαών, που ψάχνουν μια διέξοδο από τα δεινά της Ευρώπης και ένα εισιτήριο προς την ελεύθερη Αμερική. Εδώ βρίσκουν καταφύγιο πολιτικοί πρόσφυγες, τυχοδιώκτες, απατεώνες, καταζητούμενοι, καιροσκόποι, αντιστασιακοί, ένα σωρό διαφορετικοί άνθρωποι, που όλοι τους αναζητούν μια ελπίδα για επιβίωση.

Θέση Γεωργικού Συμβούλου για το Tristan da Cunha….

Του Γιάγκου  Ράπτη

Αυτή η αγγελία ανακαλύφθηκε και εκτέθηκε στον ιστοχώρο των γεωτεχνικών από τον Μιχάλη Αναστασιάδη. Εγώ πάντως, αφηγηματική αδεία, θα την ήθελα να ανακαλύπτεται σε ένα μπουκάλι ξεβρασμένο στις ακτές της Νότιας Αφρικής. Γιατί της Νότιας Αφρικής ; Μα γιατί εκεί βρίσκεται ο ομφάλιος λώρος του νησιού Tristan da Cunha  με τον έξω κόσμο.

Έχουμε λοιπόν και λέμε : Το πιο απομακρυσμένο κατοικημένο νησί του κόσμου, με μόλις 267 κατοίκους (!), αναζητά γεωργικό σύμβουλο για 2 έτη (αν και η ακριβής διάρκεια εξαρτάται από τον καιρό: υπάρχει μόνο ακτοπλοϊκή σύνδεση 9 φορές το χρόνο με τη Ν. Αφρική).

Προϋπόθεση  για την κατάληψη της θέσης  είναι η διετής προϋπηρεσία στο Ηνωμένο Βασίλειο, που υποθέτω ότι έχει και την κυριότητα του νησιού…

Πίστευα ότι στον 21^ο αιώνα οι  παλιομοδίτικες αφηγήσεις  για κατοικημένους χώρους του ωκεάνιου πουθενιστάν έχουν εκλείψει – όμως αποδείχτηκε ότι έσφαλα.  Σε αυτά τα σκηνικά, όπου θα μπορούσε να σταθεί  ένας κάπταιν Νέμο, ένας Ροβινσών Κρούσος, ένας Λαφίτ ο Πειρατής, θα ήθελα ευχαρίστως να βρεθώ,  για να πάρω μια τζούρα ταξιδιού στο χρόνο. Για να υποθέσω ότι ανοίγουν μια σχισμή  στο  παρόν-   από όπου μπορεί κανείς να δραπετεύσει στους προσφιλείς χώρους της παιδικής φαντασίας

ΥΓ

Ένας άλλος γεωτεχνικός, ο Γιάννης Σπαντιδάκης, κατάφερε να βρει μέχρι και γραμματόσημα του Tristan de Cunha…

Ο Ανδρουλάκης για τον Ελευθέριο Βενιζέλο

Παλιά το έλεγαν Dolce - υποθέτω επηρεασμένοι από την dolce vita ....

Πρεμιέρα ταινίας ΠΩΣ ΜΙΣΗΣΑ ΤΑ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ

Σε συνεργασία με το CineDoc

Τετάρτη 10 Φεβρουαρίου 2016

 

Το CineDoc, σε συνεργασία με το Μουσείο Ηρακλειδών, παρουσιάζει την ταινία του Olivier Peyon, «Comment j' ai détesté les maths» («Πώς μίσησα τα μαθηματικά»), την Τετάρτη 10 Φεβρουαρίου 2016, στις 20:00 στο Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών. Μετά την προβολή θα διεξαχθεί συζήτηση με θέμα τα Μαθηματικά, τη σχέση τους με τη ζωή μας και τους σύγχρονους τρόπους διδασκαλίας. Προσκεκλημένοι, οι μαθηματικοί Τεύκρος Μιχαηλίδης και Άρης Μαυρομμάτης, επιστημονικός σύμβουλος του Μουσείου Ηρακλειδών.

 «Πώς μίσησα τα μαθηματικά»: Η ταινία

Ποια είναι η σχέση σας με τα Μαθηματικά, τα καταλαβαίνετε; Τα αγαπάτε; Είναι πράγματι οι μαθηματικοί από άλλο πλανήτη και τα μαθηματικά τρομακτικά; «Πώς είναι δυνατόν τόσοι άνθρωποι να μη σκαμπάζουν τίποτα από Μαθηματικά», αναρωτιέται ο σκηνοθέτης του ντοκιμαντέρ, και αναζητά απαντήσεις.

Δημήτρη Φύσσα : ΙΔΕΑ ΓΙΑ ΔΙΗΓΗΜΑ

Όπου αγόμαστε πέρα από την προφανή παρατήρηση ότι και τα ζώα «φτιάχνονται».

  Στα τρία  παιδιά μου, που το είδανε να γράφεται

Ο Θοδωρής είναι μαραγκός, φίλος μου. Έχει ένα γάτο, τον Ανώνυμο. Κάθε φορά που ο Θοδωρής τελειώνει ένα έπιπλο και πιάνει να το λουστράρει, ο Ανώνυμος πλησιάζει, μυρίζει κάμποση ώρα τις αναθυμιάσεις και μαστουρώνει. Μετά την πέφτει σε μια ορισμένη γωνιά του εργαστηρίου, γωνιά δική του, καπαρωμένη. Γάτος μαστούρης, εθισμένος κανονικά. Περίπτωση. Η ιδέα ήταν δική μου: ο Θοδωρής φόρεσε τη μάσκα, πήρε το άδειο πιστολέτο κι έκανε, δήθεν, ότι λουστράρει. Ο Ανώνυμος ήρθε κοντά, ο μάστορας μιμούνταν τις κινήσεις που έκανε πάντα όταν λουστράριζε αλλά δε λουστράριζε, άρα ο γάτος μύριζε αέρα κοπανιστό. Μόλις πέρασε ο συνήθης χρόνος, ο γάτος, πιστεύοντας προφανώς ότι είχε πλέον επαρκώς φτιαχτεί, την έκανε για  τη γωνιά του. Αυθυποβολή των αιλουροειδών, υπάρχει και παραϋπάρχει. Ο Θοδωρής και γω βγαίνουμε πίσω στην αυλή, σκασμένοι στα γέλια. Γέλια μέχρι δακρύων, «Βρε το μαλάκα τον Ανώνυμο!» και τα σχετικά. Με τα πολλά, ο γάτος καταλαβαίνει ότι δεν είναι φτιαγμένος, ότι δε γίνεται τίποτα. Σηκώνεται, εμφανίζεται στην πίσω πόρτα και μας κοιτάει επίμονα και περίεργα. Μοιάζει λυπημένος. Τι σκέφτεται, ποιος το ξέρει. Λίγο λίγο, παύουμε να γελάμε, λυπόμαστε και μεις. Μετά απ΄ αυτό, ο Ανώνυμος χάνεται, εξαφανίζεται. Ανησυχούμε. Νιώθουμε, και τύψεις. Γυρίζει μετά από ένα μήνα και είναι ο μισός, αγνώριστος. Δεν τον ξανακοροϊδεύουμε, ούτε του ξανακάνουμε ποτέ τίποτα.  Έκτοτε περνάει όλο και περισσότερο καιρό μαστούρης. Γάτος μαστούρης και γέρος, μα αξιοπρεπής.    

Ιστορίες Μπονζάϊ : Ετήσιος αμητός

[Κυ­κλο­φό­ρη­σε τέλη Δεκεμβρίου 2015 ἀ­πὸ τὶς ἐκ­δό­σεις Γα­βρι­η­λί­δης ὁ δεύτερος τό­μος τῆς ἐτήσιας ἀν­θο­λο­γί­ας μας ἀ­πὸ τὴν ὕλη τοῦ ἱ­στο­λο­γί­ου μὲ τί­τλο Ἱ­στο­ρί­ες Μπον­ζά­ι ’15. 61 Μι­κρὰ Δι­η­γή­μα­τα (σελ. 296). Μπο­ρεῖ­τε νὰ τὸν ἀ­να­ζη­τή­σε­τε στὰ κεν­τρι­κὰ βι­βλι­ο­πω­λεῖ­α κα­θὼς καὶ ἀ­πὸ τὸ βι­βλι­ο­πω­λεῖ­ο τῶν ἐκ­δό­σε­ων Γα­βρι­η­λί­δης (Ἁ­γί­ας Εἰ­ρή­νης 17, Μο­να­στη­ρά­κι) (δεῖτε καὶ «Ἡμερολόγιο Καταστρώματος», ἐγγραφὴ 02-02-2016). Ἐ­δῶ, πρὸς ἐ­νη­μέ­ρω­ση τῶν ἀ­να­γνω­στῶν μας, ἀ­να­δη­μο­σι­εύ­ου­με τὸ «Εἰ­σα­γω­γι­κὸ ση­μεί­ω­μα» τῶν ἀν­θο­λό­γων:] Ἡρὼ Νικοπούλου – Γιάννης Πατίλης Ἱστορίες Μπον­ζάι ’15. Ἐτήσιος ἀμητός. ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΝΤΑΣ ἕ­ναν χρό­νο πρὶν στοὺς φί­λους τοῦ μι­κροῦ δι­η­γή­μα­τος τὸν τό­μο Ἱ­στο­ρί­ες Μπον­ζά­ι ’14 το­νί­ζα­με τὸν ἀν­θο­λο­γι­κὸ χα­ρα­κτή­ρα τοῦ ἐγ­χει­ρή­μα­τός μας. Συγ­κεν­τρώ­να­με τό­τε 83 μι­κρὰ δι­η­γή­μα­τα ἀν­θο­λο­γη­μέ­να ἀ­πὸ ἕ­ναν πο­λὺ με­γα­λύ­τε­ρο ἀ­ριθ­μὸ πε­ζῶν, πού, μὲ ἀν­θο­λο­γι­κὸ κρι­τή­ριο πά­λι, εἶ­χαν πα­ρου­σια­στεῖ κα­τὰ τὰ προ­η­γού­με­να τεσ­σε­ρά­μι­σι χρό­νια ἀ­πὸ τὶς στῆ­λες τοῦ ἱ­στο­λο­γί­ου μας Πλα­νό­διον – Ἱ­στο­ρί­ες Μπον­ζά­ι. Ἀν­θο­λο­γι­κὸ καὶ πά­λι χα­ρα­κτή­ρα ἔ­χει καὶ ἡ τω­ρι­νή μας συ­να­γω­γή. Μό­νο ποὺ ἡ ἀν­θο­λο­γι­κή της δε­ξα­με­νὴ ἔ­χει πε­ρι­ο­ρι­στεῖ στὰ μι­κρὰ δι­η­γή­μα­τα ποὺ ἔ­χουν πα­ρου­σια­στεῖ ἀ­πὸ τὴν ἱ­στο­σε­λί­δα μας τὴν χρό­νια ποὺ τώ­ρα δι­α­τρέ­χου­με, καὶ συγ­κε­κρι­μέ­να ἀ­πὸ τὰ τέ­λη τοῦ Σε­πτεμ­βρί­ου τοῦ 2014 ἕ­ως τὰ τέ­λη τοῦ Σε­πτεμ­βρί­ου 2015.

Αναφορά- Καταγγελία για τη ρύπανση δασικής έκτασης στον Υμηττό

Προς:

Το Δασαρχείο Πεντέλης

Κοινοποίηση:

Πρωθυπουργό κ. Αλ. Τσίπρα

Υπουργείο Περιβάλλοντος

Υπουργείο Εσωτερικών

Περιφέρεια Αττικής

ΚΕΔΚΕ

ΝΕΕΣ ΠΑΡΑΒΙΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΝΕΑ ΡΥΠΑΝΣΗ ΔΑΣΙΚΗΣ ΕΚΤΑΣΗΣ ΣΤΗ Β’ ΖΩΝΗ ΥΜΗΤΤΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΑΡΧΗ ΒΥΡΩΝΑ!

Κύριε Δασάρχα,

Καταγγέλλουμε την  δημοτική αρχή Βύρωνα ότι παραβιάζοντας ανοιχτά το σχετικό νομοθετικό πλαίσιο, που διέπει τον δασικό χαρακτήρα του Υμηττού, ρυπαίνει την Β΄ζώνη Υμηττού απορρίπτοντας ογκώδη  αντικείμενα στην τοποθεσία του δημοτικού Σταθμού Μεταφόρτωσης, ο οποίος όπως σας είναι γνωστό έχει και αυτός εγκατασταθεί παράνομα σε δασικη έκταση και διατητηρείται  κατά παράβαση του ισχύοντος σχετικού νομοθετικού πλαισίου για  τον Υμηττό.

Σας ενημερώνουμε ότι τα απορρίμματα και τα άλλα ογκώδη αντικείμενα, που απεικονίζονται στις φωτογραφίες, (ΣΗΜ. ΟΙΚΟΛΟΓΕΙΝ : Δεν εμφανίζονται παρακάτω για λόγους οικονομίας χώρου) δεν αφορούν στα συνήθη προς μεταφορά σκουπίδια στην Φυλή κλπ, αλλά απορρίμματα, τα οποία ο Δήμαρχος  και ο αντιδήμαρχος  Περιβάλλοντος, σκόπευαν να τα χρησιμοποιήσουν στο νέο σύστημα ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗΣ του Δήμου Βύρωνα, το οποίο βρίσκεται σε διαδικασία σχεδιασμού και υλοποίησής του.  Μολονότι το Δημοτικό Συμβούλιο απέρριψε ως παράνομα τα σχέδια αυτά, η ηγεσία του Δήμου δεν φαίνεται ότι τα εγκaτέλειψε επί της ουσίας και  οριστικά….

"Ὁ Μαυ­ρου­δῆς", του Πρόδρομου Χ. Μαρκόγλου

ΓΥΡΝΟΥΣΕ ὅ­λη μέ­ρα στοὺς δρό­μους. Στὰ σκου­πί­δια καὶ τοὺς μπαχ­τσέ­δες. Δὲν μι­λοῦ­σε, ἔ­βγα­ζε μό­νον μι­κρὲς κραυ­γές. Ξυ­πό­λυ­τος χει­μώ­να κα­λο­καί­ρι περ­πα­τοῦ­σε. Πο­τὲ δὲν πεί­ρα­ξε ἄν­θρω­πο. Δὲν ἅ­πλω­νε τὸ χέ­ρι νὰ ζη­τή­σει. Οἱ γυ­ναῖ­κες τοῦ δί­ναν φα­γη­τὸ καὶ κά­πο­τε ἕ­να πα­λιὸ ροῦ­χο. Ἦ­ταν ἐ­πο­χὲς ποὺ δὲν πε­ρίσ­σευ­αν. Ἀ­έ­ρας, ἥ­λιος καὶ βρο­χὴ χά­ι­δευ­αν τὸ κου­ρε­μέ­νο του κε­φά­λι. Τὰ βρά­δια κα­τέ­βαι­νε στὸ λι­μά­νι, στὰ μπλό­κια, ἔ­παι­ζε φυ­σαρ­μό­νι­κα. Οἱ κα­πνερ­γά­τες τοῦ δί­ναν κα­πνὸ νὰ στρί­βει τσι­γά­ρα. Κα­νεὶς δὲν γνώ­ρι­ζε ἀ­πὸ ποὺ εἶ­χε ἔρ­θει. Τὸν φώ­να­ζαν Μαυ­ρου­δῆ.        Ὕ­στε­ρα χά­θη­κε. Πρῶ­τες τὸ πρό­σε­ξαν οἱ γυ­ναῖ­κες κα­θὼς δὲν βλέ­παν τὴ σκιά του νὰ πέ­φτει στοὺς στε­νοὺς δρό­μους, στοὺς χα­μη­λοὺς τοί­χους.        Ἕ­να πρω­ί, δε­μέ­νους χει­ρο­πό­δα­ρα, τοὺς πέ­τα­ξαν στὴν πλα­τεί­α. Πα­λι­κά­ρια σχε­δὸν ἀ­μού­στα­κα. Ἕ­να γύ­ρο στρα­τι­ῶ­τες νὰ τοὺς φρου­ροῦν. Χτυ­πη­μέ­νοι. Μὲ σχι­σμέ­να τ' ἀ­πο­φό­ρια, μὲς στὸ αἷ­μα. Κι ἀ­νά­με­σά τους ὁ Μαυ­ρου­δῆς. Με­γά­φω­να με­τα­δί­δαν προ­τρο­πὲς καὶ πα­τρι­ω­τι­κὰ ἄ­σμα­τα. Ἐμ­βα­τή­ρια.        Νὰ φτά­νουν μά­νες χα­ρο­κα­μέ­νες, νὰ κλαῖ­νε, νὰ φτύ­νουν, νὰ βρί­ζουν, νὰ προ­τρέ­πουν τοὺς φρου­ροὺς νὰ του­φε­κί­σουν τὰ κτή­νη.       Κι ἄλ­λες μά­νες νὰ φτά­νουν, χα­ρο­κα­μέ­νες, στὰ μαῦ­ρα τους τριμ­μέ­να ροῦ­χα, νὰ μέ­νουν πα­ρά­με­ρα, νὰ δαγ­κώ­νουν τὰ μαν­τί­λια, πνιγ­μέ­νες στὸ κλά­μα, νὰ ἐ­κλι­πα­ροῦν γιὰ τὰ παι­διά τους, νὰ ἐ­κλι­πα­ροῦν νὰ προ­σφέ­ρουν μιὰ κου­βέρ­τα, λί­γο ψω­μὶ στοὺς συν­τριμ­μέ­νους, νὰ ἐ­κλι­πα­ροῦν καὶ γιὰ τὸν Μαυ­ρου­δῆ ποὺ ἦ­ταν ὀρ­φα­νὸς καὶ χα­μέ­νος.        Νὰ φυ­σά­ει ὁ πα­γω­μέ­νος ἀ­γέ­ρας στοὺς γο­να­τι­σμέ­νους, νὰ πέ­φτει τὸ χι­ό­νι στὰ κορ­μιὰ τὰ ριγ­μέ­να.