Όχι στις ανεμογεννήτριες στην Οίτη

 

 

Στη συνέλευση των κατοίκων του Νεοχωρίου Υπάτης στις 14 Αυγούστου, συζητήθηκε και το θέμα της εγκατάστασης ανεμογεννητριών στη θέση «Τούρλα-Βλιτοτσούμαρο», μόλις 2,1 χλμ σε ευθεία από το χωριό. Οι κάτοικοι ενημερώθηκαν για το μέγεθος της "επένδυσης" και σχεδόν ομόφωνα εναντιώθηκαν στην εγκατάσταση των Α/Γ.

 

Σε προηγούμενη απόφαση τους πριν κάποια χρόνια ήταν θετικοί, γιατί πίστευαν πως θα βοηθούσαν στην ανάπτυξη της πράσινης ενέργειας. Όμως πια κανέναν δεν πείθουν οι μεγαλόσχημες διακηρύξεις και δήλωσαν αποφασισμένοι να μην επιτρέψουν σε κανένα να καταστρέψει τα βουνά τους. Και πως θα αγωνιστούν με κάθε τρόπο να προστατέψουν τον τόπο τους από δήθεν "επενδυτές" και "σωτήρες του πλανήτη".

Κίνηση Πολιτών για την προστασία της Οίτης

 

Λεύ­κιος Ζα­φει­ρί­ου: Γυ­ναῖ­κες στὸ Λε­ο­νάρισ­σο

 

Δὲν μι­λᾶ­νε, πλὴν ὅ­μως συ­νεν­νο­οῦν­ται,

για­τί ὅ­λοι ξέ­ρουν αὐ­τὸ ποὺ κα­νέ­νας τους δὲν λέ­ει.

Γι­ῶρ­γος Μαρ­κό­που­λος

EΙΝΑΙ ΓΕΝΑΡΗΣ καὶ βρέ­χει συ­χνά. Τὸ το­πί­ο μοιά­ζει φρε­σκα­ρι­σμέ­νο καὶ τὰ χρώ­μα­τα εἶ­ναι πιὸ ἔν­το­να. Ἔ­χω μεί­νει τὶς δύ­ο τε­λευ­ταῖ­ες νύ­χτες στὸ Ρι­ζο­κάρ­πα­σο, γρά­φον­τας τὸν πρό­λο­γο γιὰ τὸ βι­βλί­ο τοῦ Κάλ­βου. Στὸ Γυ­μνά­σιο ἡ Μι­χα­έ­λα παίρ­νει τὰ δο­κί­μια τοῦ βι­βλί­ου, τὰ φυλ­λο­με­τρά­ει κοι­τών­τας τὶς φω­το­γρα­φί­ες καὶ μοῦ κά­νει ἐ­ρω­τή­σεις. Χαί­ρε­ται καὶ θέ­λει νὰ μά­θει τὸ κα­θε­τὶ γιὰ τὴ ζω­ὴ τοῦ ποι­η­τῆ. Κοι­τά­ει τὰ γράμ­μα­τά του στὰ ἑλ­λη­νι­κά. Τῆς ἀ­ρέ­σει ὁ γρα­φι­κός του χα­ρα­κτή­ρας καὶ προ­σέ­χει πῶς ἑ­νώ­νει με­ρι­κὲς φο­ρὲς τὶς λέ­ξεις καὶ τὴν ἰ­δι­ό­τυ­πη ὀρ­θο­γρα­φί­α του. Τῆς κά­νουν ἐν­τύ­πω­ση τὰ πολ­λὰ τα­ξί­δια του στὴν Εὐ­ρώ­πη καὶ τὸ γε­γο­νὸς ὅ­τι τε­λι­κὰ πε­θαί­νει σὲ χώ­ρα μα­κρι­νή. Κά­ποι­α στιγ­μή μοῦ λέ­ει, «ἐ­γὼ θέ­λω νὰ ζή­σω στὸν τό­πο μου, νὰ πά­ω καὶ σ’ ἄλ­λες χῶ­ρες, ἀλ­λὰ νὰ ἐ­πι­στρέ­φω ἐ­δῶ».

       

Μεταφυτεύσεις αιωνόβιων και μεγάλων δεντρων : Αξίζει το ρίσκο?

του Κωνσταντίνου Τάτση 

            Πολύ συχνά βρισκόμαστε σε θέση να απαιτείται η μεταφύτευση αιωνόβιων η πολύ μεγάλων δέντρων σε νέες θέσεις  Αυτό οφείλεται σε νέα κατασκευή στην θέση που υπάρχει ήδη ένα τέτοιο δέντρο όπως ένας αυτοκινητόδρομος  ή  διότι μια νέα κατασκευή απαιτεί ένα δέντρο η δέντρα σημαντικού μεγέθους  Η πρώτη περίπτωση είναι όπως όλη κατανοούμε υποχρεωτική η μεταφορά του δέντρου 

Τα δέντρα είναι ένα πολύ ιδιαίτερο αναπόσπαστο τμήμα  του τοπίου. Αλλά όταν οι πελάτες μας  δημιουργούν ένα ολοκαίνουργιο  χώρο, μπορεί να μην αισθάνονται ή να μην  έχουν την υπομονή να αφήσουν τα νεαρά δέντρα να ωριμάσουν. Μετά από όλα, μπορεί να χρειαστούν χρόνια για να μεγαλώσουν τα μικρότερα δέντρα - και αρκετοί  πελάτες μπορεί να αναρωτιούνται αν μπορούμε  να επιταχύνουμε  τη διαδικασία ξεκινώντας με κάτι μεγαλύτερο.

 

Πρόσδεση & μεταφορά από την μπάλα φυτευσης και όχι απο τον κορμό .Φυτευσεις στο Πάρκο Σταυρος Νιαρχος (ΤΟΠΙΟΔΟΜΗ)

Το πρόβλημα είναι ότι η φύτευση  πολύ ψηλών δέντρων συνοδεύεται από αρκετό ρίσκο. Όσο μεγαλύτερο είναι το δέντρο, τόσο πιο δύσκολο είναι να μετακινηθεί και να μεταφυτευτεί.

The Space Cadet” | Ένα χορευτικό ταξίδι στο διάστημα | 7 & 8/9 Αστεροσκοπείο Αθηνών

 

 

Τι  σχέση μπορεί να έχουν οι επιστήμες του διαστήματος με τον αρχιτεκτονικό φωτισμό, την τέχνη του ήχου, τα εικαστικά, τον σύγχρονο χορό και την χιπ χοπ κουλτούρα; Όλα τα παραπάνω γεφυρώνει ευφυώς η καινούρια παράσταση χορού “The Space Cadet” που παρουσιάζει η ομάδα Third Planet και η χορογράφος Χλόη Αλιγιάννη.

 

Το έργο φτιάχτηκε με τη λογική της pop-up performance, με τον αυτόνομο σκηνικό χώρο να στήνεται σε απρόσμενες τοποθεσίες. Η πρεμιέρα έγινε στον περίβολο του Αγίου Αθανασίου στη Βωβούσα της Ηπείρου.

 

Επόμενη στάση: 7 & 8 Σεπτεμβρίου, Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών.

 

Λίγα λόγια για την παράσταση

 

Η σημασία του όρου “Space Cadet”, τον οποίο δανείζεται και η παράσταση χορού είναι διττή: Είναι ο εκπαιδευόμενος αστροναύτης, αλλά και εκείνος που δεν έχει επαφή με την πραγματικότητα. Και στους δύο άξονες κινείται το έργο.

 

Πη­γὴ Κού­τση : Τὰ τέσ­σε­ρα κομ­μά­τια

 

ΔΕΝ ΣΕ ΑΓΑΠΩ ΠΙΑ» μοῦ εἶ­πε καὶ πέ­τα­ξε τὸ πο­τή­ρι κά­τω στὸ πά­τω­μα. Δὲν κου­νή­θη­κα ἀ­πὸ τὴ θέ­ση μου ἀ­δυ­να­τών­τας νὰ κα­τα­λά­βω ἂν ἀ­νέ­πνε­α ἢ ὄ­χι. Τὰ μά­τια μου χα­μή­λω­σαν στὸ πά­τω­μα ὅ­που ἔ­βλε­πα τὰ γυα­λιὰ σκορ­πι­σμέ­να. Εἶ­χαν σπά­σει σὲ τέσ­σε­ρα κομ­μά­τια, ὅ­σες καὶ οἱ λέ­ξεις ποὺ εἶ­πε ἡ θυ­μω­μέ­νη πλη­γή της.

        Πό­σο πα­ρά­ξε­νο, κά­θε κομ­μά­τι τοῦ γυα­λιοῦ εἶ­χε σπά­σει στὸ μέ­γε­θος τῆς λέ­ξης πού μοῦ εἶ­πε.  Καὶ τὸ με­γα­λύ­τε­ρο, τὸ κομ­μά­τι τοῦ «ἀ­γα­πῶ», εἶ­χε κα­τα­φέ­ρει νὰ φτά­σει μπρο­στά μου σὰν νὰ προ­σπα­θοῦ­σε νὰ μὲ κα­θη­συ­χά­σει,  λέ­γον­τάς μου ὅ­τι τὰ πράγ­μα­τα ἦ­ταν ἀλ­λι­ῶς.  Συ­νέ­χι­ζε νὰ μι­λά­ει, νὰ μὲ κα­τη­γο­ρεῖ, νὰ κι­νεῖ τὰ χε­ριὰ νευ­ρι­κά, νὰ μοῦ ἐ­ξι­στο­ρεῖ τὴν ἀ­πο­γο­ή­τευ­ση ποὺ ἔ­νι­ω­θε. Δὲν μπο­ροῦ­σα νὰ ἀ­κού­σω.

       

Κίνα: Μόλις αμφισβήτησε την στρατηγική κατά του covid, «ανακάλυψαν» πως είναι ένοχος λογκλοπής

 

REUTERS/THOMAS PETER

Κορυφαίος ιολόγος της Κίνας, στην πρώτη γραμμή της διαχείρισης της επιδημίας του κορονοϊού έγινε αντικείμενο έρευνας για «λογοκλοπή», αφού εξέφρασε δημόσια αμφιβολίες για την κινεζική στρατηγική αντιμετώπισης της Covid.

Η Κίνα, η οποία αντιμετώπισε δραστικά την εξάπλωση της επιδημίας στο έδαφός της κατά την πρώτη της φάση, από την άνοιξη του 2020, χάρη στην επιβολή αυστηρών lockdown, την χρήση εφαρμογών στα κινητά για την παρακολούθηση των μετακινήσεων και την επιβολή καραντίνας κατά την άφιξη στην κινεζική επικράτεια, αντιμετωπίζει τον τελευταίο μήνα αναζωπύρωση της επιδημίας στο έδαφός της, την σοβαρότερη και πλέον διαδεδομένη γεωγραφικά.

ΕΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΠΕΤΕΙΑΚΗ ΕΚΘΕΣΗ ΓΙΑ ΤΑ 200 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 1821.

 

ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ VILLA ΡΟΔΟΠΗ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΥ

ΑΡΓΟΣΤΟΛΙ ΚΕΦΑΛΟΝΙΑ.

 

Την Κυριακή 22 Αυγούστου 2021, ώρα 9:00 μ.μ. θα εγκαινιαστεί στην Σύγχρονη Πινακοθήκη VILLA ΡΟΔΟΠΗ στο Αργοστόλι της Κεφαλονιάς η αφιερωματική ομαδική έκθεση εικαστικών έργων και ντοκουμέντων για τα 200 χρόνια από την επανάσταση του 1821, με δημιουργίες εμπνευσμένες από τον αγώνα της εθνικής παλιγεννεσίας, το πνεύμα του Λόρδου Βύρωνα και του διεθνούς "Βυρωνισμού". Κύριος κορμός της έκθεσης που έχει επιμεληθεί ο Κώστας Ευαγγελάτος είναι τα λιθογραφικά ανάτυπα που απεινονίζουν τα κορυφαία γεγονότα της επανάστασης και του αγώνα από την κήρυξη της, τους αγώνες και όσα διαδραματίστηκαν, τα οποία φιλοτέχνησε ο Γερμανός ζωγράφος Peter Von Hess (1792-1871). ( Ο Γερμανός Peter Von Hess αφιερώθηκε στην εικονογράφηση όλων των σημαντικών φάσεων  του Αγώνα από την κήρυξη της Επανάστασης μέχρι και την άφιξη του νεαρού Βασιλέα  Όθωνα στο Ναύπλιο.

Οι Βούδες του Μπαμιγιάν και η καταστροφή τους

 

Πριν είκοσι χρόνια οι Ταλιμπάν συγκλόνισαν τον κόσμο με την καταστροφή αγαλμάτων του Βούδα στην κοιλάδα Μπαμιγιάν στο Αφγανιστάν. Ένας αυτόπτης μάρτυρας θυμάται. 

DW

    

Ο Σαγίντ Μίρζα Αχμάντι θυμάται καλά πόσο βαριά ήταν τα μνημειώδη αγάλματα. Αυτός και άλλοι κρατούμενοι έπρεπε να πάρουν βόμβες από εγκαταλελειμμένες αποθήκες όπλων. Έξι έως και οκτώ άντρες χρειάστηκαν καθώς και χοντρά ξύλινα δοκάρια για να κουβαλήσουν ένα άγαλμα. Μετά από μέρες ανεπιτυχών προσπαθειών με πυροβολισμούς, οι Ταλιμπάν έκαναν ό,τι μπορούσαν για να καταστρέψουν το κολοσσιαίο άγαλμα ύψους 53 μέτρων στο Μπαμιγάν στο κεντρικό Αφγανιστάν.

Ο Αχμάντι και οι άλλοι 110 περίπου κρατούμενοι έτρεξαν να κρυφτούν σε ένα τζαμί για να προστατευθούν από τις φοβερές εκρήξεις. Φοβόντουσαν για τη ζωή τους. Αλλά και οι ίδιοι οι Ταλιμπάν φοβόντουσαν πως ο όγκος πυρίτιδας και ναρκών θα κατέστρεφε τα πάντα στην περιοχή και τα βράχια θα κατέρρεαν και θα τους έθαβαν. Κανείς από τους φόβους τους όμως δεν επαληθεύτηκε. Ο Βούδας μόλις και μετά βίας έχασε τα πόδια του. Μετά τις ισχυρές εκρήξεις, τίναξαν τη σκόνη από τα ρούχα τους και δεν τους έμενε άλλη επιλογή παρά να ξαναρχίσουν τις προσπαθειες της καταστροφής. Προμηθεύτηκαν τρυπάνια από την πόλη Πουλ ελ Χούρμι και φώναξαν μηχανικούς από το εξωτερικό. Καθημερινά γίνονταν δυο με τρεις εκρήξεις.

Στο τέλος, μετά από 25 ολόκληρες ημέρες, ο Μεγάλος Βούδας ύψους 53 μέτρων και ο Μικρός, με ύψος λίγο λιγότερο από 38 μέτρα, έγιναν κομμάτια.

SAVE IOS !

 

1821: Τὰ Μικρὰ τοῦ Μεγάλου Ἀγώνα : «Κολοκύθια» ἢ Ἀρχὴ σοφίας ὀνομάτων ἐπίσκεψις [τοῦ βασιλιᾶ Ὄθωνα]

 

]

ΩΣ ΤΑ 1837, ὁ Ὄ­θω­νας δὲν κα­τα­λά­βαι­νε κα­λὰ τὰ ἁ­πλᾶ Ἑλ­λη­νι­κά. Βρέ­θη­κε στὸν Ἀ­κρο­κό­ριν­θο τα­ξεῖ­δι κι' εἶ­χε ὁ­δη­γό, κα­τὰ κα­λὴ τύ­χη, ἕ­ναν ἀν­θυ­πο­λο­χα­γὸ τῆς Φά­λαγ­γας ποὺ στὰ 1822 ἁ­πλὸς στρα­τι­ώ­της, ὅ­ταν ὁ ψευ­το­ή­ρω­ας Ἀ­χιλ­λέ­ας πα­ρά­τη­σε τὸ κά­στρο ἐ­κεῖ­νο τ' ἄ­παρ­το, ἀ­πὸ τοῦ Δρά­μα­λη τὸ φό­βο, κ' ἔ­φυ­γε, ὁ στρα­τι­ώ­της συλ­λο­γί­στη­κε πὼς φεύ­γον­τας ἀ­φί­ναν πί­σω ζων­τα­νό, φυ­λα­κι­σμέ­νο τὸν πε­ρί­φη­μο Κι­α­μήλ­μπε­η τῆς Κό­ριν­θος τὸ με­γα­λό­πλου­το, μὰ κ' ἐ­πί­φο­βο πο­λὺ ἐ­χτρὸ γιὰ τὸ Μω­ριᾶ, ἂν θὰ τὸν ἔ­παιρ­νε ὁ Δρά­μα­λης ὁ­δη­γὸ καὶ σύ­βου­λό του· γύ­ρι­σε λοι­πὸν καὶ σκό­τω­σε τὸν Κι­α­μήλ­μπε­η καὶ πρό­λα­βε τοῦ Ἀ­χιλ­λέ­α τὴν προ­δο­σιὰ ἀ­πὸ χει­ρό­τε­ρα ἐ­πα­κό­λου­θα.

       Αὐ­τὸς ὁ Ἀ­γω­νι­στὴς ἤ­τα­νε τώ­ρα τοῦ Βα­σι­λέ­α ὁ­δη­γὸς στὸ κά­στρο μέ­σα, κι' ὁ γέ­ρο-Νο­τα­ρᾶς ὁ στρα­τη­γός, πα­ρὼν ἐ­κεῖ, βε­βαί­ω­νε τὴν ἀ­λή­θεια. Τό­τε ὁ Ὄ­θω­νας πῆ­ρε τὸν ἀ­ση­μέ­νιο σταυ­ρὸ ἀ­πὸ ἕ­ναν αὐ­λι­κό του καὶ τὸν κρέ­μα­σε στοῦ Ἀ­γω­νι­στῆ τὰ στή­θια.

       Στὸ γυ­ρι­σμὸ ρώ­τη­σε τὸν ὑ­πα­σπι­στή του τὸ Στά­ϊ­κο:

       — Ἔ­πρα­ξα κα­λῶς πα­ρα­ση­μο­φο­ρή­σας τὸν Ἀ­γω­νι­στὴν ἐ­κεῖ­νον;

       — Τί νὰ τὰ κά­μῃ αὐ­τὸς ὁ φτω­χὸς αὐ­τὰ τὰ κο­λο­κύ­θια; εἶ­πε ὁ Στά­ϊ­κος.

Ὁ Ὄ­θω­νας ἔ­βγα­λε τὸ ση­μει­ω­μα­τά­ρι του καὶ ση­μεί­ω­σε colo-kitha, μὰ πει­ρά­χτη­κε μὲ τοῦ Στά­ϊ­κου τὸ βρω­μό­λο­γο. Στὴν Ἀ­θή­να φτά­νον­τας, ρώ­τη­σε τὸ Φίλ. Ἰ­ω­άν­νου, δά­σκα­λό του στὰ σο­φὰ Ἑλ­λη­νι­κά, τί ση­μαί­νει ἡ λέ­ξη colo-kitha. Ὁ δά­σκα­λος ἀ­πάν­τη­σε μ' ὅ­λη τὴ σο­βα­ρό­τη, ἀ­φοῦ δι­ά­βα­σε τὴ λέ­ξη μὲ προ­σο­χή:

       — Ἐ­ὰν ἡ λέ­ξις εἶ­ναι σύν­θε­τος (κῶ­λο-κύ­τα) εἶ­ναι λέ­ξις ρυ­πα­ρά, ἐ­ὰν ὅ­μως ἡ λέ­ξις εἶ­ναι ἁ­πλῆ, ση­μαί­νει τὸ γνω­στὸν χορ­τα­ρι­κόν, τὸ ὁ­ποῖ­ον τρώ­γο­μεν.

       — Οὐ­δε­μί­α ἐκ τῶν δύ­ο τού­των ση­μα­σι­ῶν ἁρ­μό­ζει εἰς τὴν λέ­ξιν, εἶ­πε ὁ Ὄ­θω­νας.

       — Οἱ Ἕλ­λη­νες ὀ­νο­μά­ζουν κο­λο­κύ­θια καὶ πᾶν πρᾶγ­μα μὴ ἔ­χον ἀ­ξί­αν τι­νά, πρό­σθε­σε ὁ δά­σκα­λος, μὰ τοῦ κά­κου.

       

ΓΕΩΤΕΕ: Προτάσεις και δράσεις για την πρόληψη και αντιμετώπιση πυρκαγιών

 

INTIME NEWS/ΧΑΛΚΙΟΠΟΥΛΟΣ ΝΙΚΟhare

Την επιτακτική ανάγκη ριζικών αλλαγών στο σχεδιασμό και στην εφαρμογή της εθνικής πολιτικής για την αντιμετώπιση πυρκαγιών και άλλων φυσικών καταστροφών και για την πρόληψη ή άμβλυνση των συνεπειών που αυτές μπορεί να έχουν σε διάφορους τομείς, υπογραμμίζει με σημερινή του ανακοίνωση το Γεωτεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδας (ΓΕΩΤΕΕ), καταθέτοντας σειρά προτάσεων και δράσεων.

Με κύριο αίτημα την άμεση εκπόνηση επιχειρησιακού σχεδίου αναδάσωσης σε όλες τις καμένες εκτάσεις και αποκατάσταση των καμένων περιοχών και των πληγεισών αγροτικών εκμεταλλεύσεων, το ΓΕΩΤΕΕ εκφράζει τη διαθεσιμότητά του να συνδράμει στο έργο της πολιτείας και απευθύνει κάλεσμα σε όλους τους γεωτεχνικούς να σταθούν στο πλευρό των πληγέντων, του περιβάλλοντος και των ζώων.

Ειδικότερα, το ΓΕΩΤΕΕ προτείνει να γίνει αξιολόγηση των υπαρχόντων σχεδίων αντιπυρικής προστασίας και της επιχειρησιακής εφαρμογής τους και υπογραμμίζει την ανάγκη “κάθετης οργάνωσης” των εμπλεκομένων. Μεταξύ των προτάσεών του ζητά να ληφθούν μέτρα συγκράτησης του πληθυσμού στην ύπαιθρο και αναδιοργάνωσης της οικονομικής τους δραστηριότητας και να αυξηθεί η οικονομική σημασία του δάσους και των παραγωγικών δραστηριοτήτων που λαμβάνουν χώρα μέσα σε αυτό.

Ιούλιος 2021 : Ο θερμότερος μήνας που εχει καταγραφεί στη γη

 H κλιματική αλλαγή δηλώνει παρούσα. Καύσωνες και υψηλές θερμοκρασίες, πυρκαγιές και πλημμύρες σε όλη τη Γη.

Ο μήνας Ιούλιος του 2021 υπήρξε ο θερμότερος μήνας που έχει ποτέ καταγραφεί στη Γη, ανακοίνωσε σήμερα η Εθνική Υπηρεσία Ωκεανών και Ατμόσφαιρας (ΝΟΑΑ), υπογραμμίζοντας τον ρόλο της κλιματικής αλλαγής σε αυτό το νέο ρεκόρ.

«Σε αυτήν την περίπτωση, η πρώτη θέση είναι η χειρότερη», δήλωσε σε ένα δελτίο τύπου ο επικεφαλής της ΝΟΑΑ Ρικ Σπίνραντ.

«Ο μήνας Ιούλιος είναι γενικά ο ζεστότερος μήνας του έτους, όμως ο Ιούλιος του 2021 ξεπέρασε τον εαυτό του, καθώς έγινε ο ζεστότερος Ιούλιος και ο θερμότερος μήνας που έχει ποτέ καταγραφεί».

«Αυτό το νέο ρεκόρ προστίθεται στην ανησυχητική, που προκαλεί αναστάτωση, πορεία την οποία η κλιματική αλλαγή έχει ορίσει για την υφήλιο», συμπλήρωσε.

Η παγκόσμια θερμοκρασία στην επιφάνεια του πλανήτη ήταν υψηλότερη κατά 0,01 βαθμό Κελσίου σε σύγκριση με τον προηγούμενο πιο ζεστό μήνα Ιούλιο, το 2016.

Τα στατιστικά άρχισαν να καταγράφονται πριν από 142 χρόνια, διευκρίνισε η NOAA.

Η ευρωπαϊκή υπηρεσία Copernicus για την κλιματική αλλαγή εκτίμησε, από την πλευρά της, την περασμένη εβδομάδα ότι ο μήνας Ιούλιος του 2021 ήταν ο τρίτος θερμότερος μήνας Ιούλιος στα χρονικά.

O γεωπόνος-κηποτέχνης και ιδρυτικό μέλος κ. Γιάννης Γρ. Σπαντιδάκης για την επόμενη μέρα

 

“Προσθέτω την δική μου συνοπτική άποψη στις άπειρες φλυαρίες που διατυπώθηκαν από ειδικούς και μη μετά την ολοκληρωτική καταστροφή του δάσους του Τατοΐου .

• Το δάσος του Τατοίου κουβαλούσε συσσωρευμένη βιομάζα δεκαετιών και ήταν αναμενόμενο εν πολλοίς και από όλους τους ειδικούς ότι θα ήταν αιτία καταστροφικής φωτιάς ίσως όχι βέβαια σε τόσο μεγάλη έκταση.

• Η φωτιά μέσα στην καταστρεπτική της επέλαση , μας απάλλαξε από ένα πρόβλημα που ήταν ανθρωπίνως αδύνατο να λυθεί διαχειριστικά .

• Ας μην βιαστούμε να ειρωνευθούμε την σκέψη αυτή γιατί διαφορετικά η νάρκη της φωτιάς θα υπήρχε πάντοτε εν δυνάμει .Ας μην ξεχνάμε ότι σε περιοχές με έλλειψη υγρασίας και βροχών η αποσύνθεση της οργανικής ύλης και ιδιαίτερα όταν μάλιστα περιέχει ρητινώδεις ουσίες δεν πραγματοποιείται αλλά απλά η βιομάζα απλά συσσωρεύεται , ξεραίνεται και μεταβάλλεται σε καύσιμη ύλη άμεσα αναφλεγόμενη.

• Σε πλείστα σημεία του δάσους η επικράτηση ταχυαυξών φυτών ( κισσός, αγράμπελη, βάτα κλπ) που είχαν λόγω εγκαταλείψεως αναπτύξει ισχυρό και εκτεταμένο ριζικό σύστημα αλλά και με την βοήθεια της άφθονης ηλιακής ενέργειας ( φωτισμός ) που τώρα θα προκύψει , θα ακολουθήσει ανταγωνιστική βλάστηση και με τις πρώτες βροχές θα καλύψει τάχιστα κάθε κενό σημείο. Επιπλέον τα πολλαπλασιαστικά μέσα των ζιζανίων και ανεπιθύμητων φυτών στην δασική κοινωνία ( σπόροι , ριζώματα , χωροκτητικά και μεταφερόμενα είδη ξένα προς την επικρατούσα βλάστηση κλπ ) που μέχρι τώρα ληθαργούσαν θα έχουν πρόσφορο έδαφος να αναπτυχθούν αλλά και να ανταγωνισθούν κάθε νέα ανθρωπογενή ή φυσική δασική βλάστηση ή αναβλάστηση.

•

Μα­ρί­α Κου­γι­ουμ­τζῆ : Θυ­μός

 

Η ΜΑΝΑ τὸ ἔ­χει ἀ­κό­μα τὸ ση­μά­δι. Ἔ­χει ἀ­χνέ­ψει πο­λύ, μό­λις ποὺ τὸ δι­α­κρί­νεις. Ἂν δὲν τὸ ξέ­ρεις οὔ­τε ποὺ τὸ βλέ­πεις. Ὅ­μως ἐ­γὼ τὸ ξέ­ρω καὶ τὸ βλέ­πω πάν­τα ἐ­κεῖ, στὴ θέ­ση του. Ἐ­κεῖ ἀ­κρι­βῶς ποὺ τὸ ἔ­κα­να. Για­τί ἐ­γὼ τῆς τὸ ἔ­κα­να . Μὲ τὴ μα­σιά. Τὴν πυ­ρω­μέ­νη μα­σιά. Κοι­μό­ταν ὅ­ταν τὴν κα­τέ­βα­σα στὰ μοῦ­τρα της, ὄ­χι μὲ δύ­να­μη, ἁ­πα­λά, ἀρ­γὰ, ὄ­χι μὲ ἀ­πό­λαυ­ση, μὲ ἔ­ξαρ­ση, ὅ­τι ἐ­ξόρ­κι­ζα τὸ κα­κό, τὸ κα­κὸ ποὺ ἔ­κα­νε ἐ­κεί­νη, ἡ μά­να μου, ἡ εἰ­κό­να μου, ἐ­κεί­νη ἦ­ταν τὸ κα­κό, δὲν ἦ­ταν μό­νο του, δὲν τό ‘φε­ρε κα­νεὶς ξέ­νος καὶ τ’ ἀ­πό­θε­σε στὰ χέ­ρια της, ἐ­κεί­νη τὸ πε­ρι­εῖ­χε στὸ κα­κι­α­σμέ­νο βλέμ­μα της, μὲ τὴν πυ­ρω­μέ­νη τσιμ­πί­δα προ­σπά­θη­σα νὰ τ’ ἁρ­πά­ξω, νὰ τὸ κά­ψω, νὰ τὸ ἐ­ξα­φα­νί­σω, ὅ­πως ἐ­κεί­νη ἀ­φά­νι­σε μιὰ ψυ­χή, ὄ­χι τὴ δι­κή μου. Τὴν δι­κή μου τὴν ρο­κά­νι­ζε σι­γά-σι­γὰ μὲ λό­για μέ­λι, μὴ δί­νεις, μὴ χα­ϊ­δεύ­εις, μή… μή... καὶ χα­λοῦ­σε τὸ στο­μά­χι τῆς ψυ­χῆς μου, δὲν ἄν­τε­χα νὰ βλέ­πω τὴ μά­να μου φί­δι στὸν πα­ρά­δει­σο τῆς ἄ­γνοι­άς μου. Ὅ­ταν ἤ­μουν ἑ­φτὰ χρο­νῶν κα­τά­πια ντὶ τὶ ­τί, κοι­μό­μου­να τρί­α με­ρό­νυ­χτα, δὲν ἤ­ξε­ρε για­τί, τεμ­πέ­λα μ’ ἔ­λε­γε, νό­μι­ζε, ὅ­ταν τῆς τὸ εἶ­πα ἀλ­λη­θώ­ρι­σε τὸ μά­τι της, μ’ ἔ­δω­σε μιὰ σφα­λιά­ρα κι ἔ­κλα­ψε, πῆ­γε νὰ μ’ ἀγ­κα­λιά­σει μὰ τρα­βή­χτη­κα, ἔ­κλα­ψε πιὸ δυ­να­τά, σι­γὰ πού... Ἐ­νῶ τσι­τσί­ρι­σε τὸ δέρ­μα της, πε­ρί­ερ­γο ἄρ­γη­σε ν’ ἀν­τι­δρά­σει, κοι­μό­ταν, κι ὁ ἐγ­κέ­φα­λος κα­θυ­στέ­ρη­σε νὰ δώ­σει σῆ­μα, ἄ­νοι­ξε τὰ μά­τια της μᾶλ­λον ἥ­συ­χα, μὲ εἶ­δε μὲ τὴ μα­σιὰ στὰ χέ­ρια, δὲν ξέ­ρω πῶς τὴν κοι­τοῦ­σα, τί ψυ­χὴ εἶ­χε τὸ βλέμ­μα μου, πέ­ρα­σαν με­ρι­κὰ δευ­τε­ρό­λε­πτα ὣς νὰ τι­νά­ξει τὸ σκέ­πα­σμα ἀ­πὸ πά­νω της τσι­ρί­ζον­τας κι ἄρ­χι­σε νὰ μὲ κυ­νη­γά­ει, ἐ­νῶ κα­θὼς αὐ­τό­μα­τα εἶ­χε φέ­ρει τὸ χέ­ρι στὸ μά­γου­λό της καὶ τό ‘συ­ρε πά­νω στὴν πλη­γή, ἀ­πό­μει­νε ἡ πέ­τσα του νὰ κρέ­με­ται, καὶ μ’ αὐ­τὸ τὸ χέ­ρι γύ­ρευ­ε νὰ μ’ ἁρ­πά­ξει, ἔ­τρε­χε ξω­πί­σω μου, μὰ ποῦ νὰ μὲ φτά­σει.

Χρῆ­στος Παπ­πᾶς : Βή­μα­τα

 

 

ΤΟ ΡΑΒΑΣΑΚΙ ἦρθε χθὲς  τὸ βρά­δυ, σὲ ἀ­νύ­πο­πτο χρό­νο, λί­γο πρὶν κλεί­σουν τὰ φῶ­τα. Μοῦ τὸ ἔ­δω­σε ὁ Πα­πα­δη­μη­τρί­ου, φύ­λα­κας μὲ ἀ­ριθ­μὸ 2532. Τὸ δι­ά­βα­σα κι ἔ­πει­τα τὰ φῶ­τα ἔ­κλει­σαν.

       Δί­πλω­σα τὸ χαρ­τά­κι, ξά­πλω­σα, ἀλ­λὰ μά­τι δὲν ἔ­κλει­σα. Ἴ­σως νὰ ἔ­κα­να μα­λα­κία ποὺ τό '­βα­λα στὴν ἀ­ρι­στε­ρή μου τσέ­πη. Ὅ­λο τὸ βρά­δυ τὸ ἔ­νι­ω­θα πά­νω στὸ στῆ­θος μου σὰν βά­ρος.

       Ση­κώ­θη­κα με­τὰ ἀ­πὸ λί­γο κι ἔ­κα­να τὰ ἔξι βή­μα­τα τοῦ σπι­τιοῦ μου δώδεκα φο­ρές. Ἑβδομῆντα δύο βή­μα­τα. Τό­σα θέ­λω νὰ πά­ω ἀ­πὸ τὸ τρα­πέ­ζι ποὺ τρώ­ω στὸ κρεβ­βά­τι μου. Δεύτερος ὄ­ρο­φος, δεύτερο κε­λί, δεύτερη κου­κέ­τα ἀ­πὸ πά­νω.

       Τὸ βῆ­μα γιὰ ν' ἀ­νέ­βω δὲν τὸ μέ­τρη­σα πο­τέ.

       Ὅ­ταν ξύ­πνη­σε ὁ Ἀ­νέ­στης καὶ μὲ ρώ­τη­σε, δὲν τοῦ εἶ­πα τί­πο­τα. Θὰ ἤ­θε­λε νὰ μεί­νου­με ξύ­πνιοι ἀλ­λὰ ἄλ­λον ἄϋ­πνο στὴν συ­νεί­δη­σή μου δὲν ἤ­θε­λα. Προ­σφέρ­θη­κε νὰ κά­νει χῶ­ρο γιὰ νὰ κοι­μη­θοῦ­με μα­ζί. Ἴ­σως σὲ λί­γο, τοῦ '­πα, τώ­ρα θέ­λω ἀ­έ­ρα. Εἶ­πα ψέ­μα­τα ξέ­ρον­τας ὅ­τι ἀ­πὸ αὔ­ριο θὰ '­χα τό­σο, ποὺ δὲν θὰ ἤ­ξε­ρα τί νὰ τὸν κά­νω.

       Ἀ­νέ­βη­κα στὸ πα­ρά­θυ­ρο καὶ ἔ­πι­α­σα τὸ δεύτερο καὶ τὸ τέ­ταρ­το κάγ­κε­λο.

       

ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΗ ΤΟΥ ΦΡΑΓΜΑΤΟΣ ΣΤΗ ΜΕΣΟΧΩΡΑ

 

Το  φράγμα της ΔΕΗ στη Μεσοχώρα σηματοδοτεί την πλήρη μετατροπή του Αχελώου, από ποταμό σε άθροισμα τεχνητών λιμνών, ανοίγει το δρόμο στην εκτροπή του προς το Θεσσαλικό κάμπο και κρατά σε ομηρία, για πάνω από 35 χρόνια, τους κατοίκους της Μεσοχώρας, με την απειλή του κατακλυσμού. Είναι χαρακτηριστικό δείγμα της προσπάθειας να τιθασευτούν τα τελευταία άγρια ποτάμια των Βαλκανίων, που επονομάζονται «η μπλε καρδιά της Ευρώπης». Συμβολίζει την απληστία ενός συστήματος, που μπροστά στην επιδίωξη του κέρδους, της εμπορευματοποίησης και της επιβολής ελέγχου στο νερό, «βιάζει» και λεηλατεί τη φύση, καταστρέφει πανάρχαια φυσικά οικοσυστήματα και υποβαθμίζει την ποιότητα ζωής των τοπικών κοινωνιών.

 

Ο πολύχρονος αγώνας των Μεσοχωριτών, που έχουν στο πλευρό τους ένα πανελλαδικό κίνημα στήριξης, έχει καταφέρει κάτι μοναδικό: έχει εμποδίσει τη λειτουργία ενός μεγάλου έργου, που η κατασκευή του έχει ολοκληρωθεί, εδώ και 20 χρόνια. Η εμπειρία αυτού του αγώνα έχει δείξει ότι η απεμπλοκή από τη διαρκή ομηρία και την περιοδική αναζωπύρωση του προβλήματος -στη Μεσοχώρα και σε κάθε άλλο απείραχτο σημείο του Αχελώου- περνά μέσα από την οριστική απαλλαγή από το βασικό αντικείμενο των επιδιώξεων κράτους και εταιρειών. Το ώριμο αίτημα για γκρέμισμα του φράγματος στη Μεσοχώρα και για αποτροπή κάθε νέου φράγματος, από ώριμο κινηματικό σύνθημα, πρέπει να γίνει σαφής πολιτικός στόχος και να καταβληθεί συστηματική προσπάθεια για να διασφαλιστούν οι όροι για την υλοποίησή του, συμπεριλαμβανομένων των αναγκαίων κινηματικών συμμαχιών.

 

Εκεί , στους Αμέλαντες

 

Του Γιάννη Σχίζα

Αυγή, 13.8.21

Αμέλαντες ήταν το όνομα ενός χωριού, κατοικημένου «τότε» από 10 ανθρώπους. Ήταν στριμωγμένο σε μια πλαγιά, με παμπάλαια σπίτια, με πολύ πράσινο. Ήταν ένα χωριό απειλούμενο με εξαφάνιση, όπως  τα περισσότερα χωριά της ελληνικής περιφέρειας. Εκεί πήγαμε  με τον σκηνοθέτη Αλέξη Δαμιανό, με το αγροτικό του αυτοκίνητο, έτσι για να δούμε τον τόπο όπου γύρισε το  πρώτο του σήριαλ  για την τηλεόραση, τον Πατούχα. Στο δρόμο προσέξαμε ότι το τοπίο ήταν κακοφορμισμένο από τα έργα εξόρυξης της Εταιρείας  που είχε «καλωπίσει» όλη την Εύβοια, της εταιρείας του Σκαλιστήρη. Πέρασε πολύ  καιρός, κάπου 20 χρόνια, οπότε αυτή τη φορά διέτρεξα το δρόμο με μια φίλη μου: Με χαρά διαπίστωσα ότι το τοπίο  είχε αποκατασταθεί, ότι  οι εκσκαφές που είχαν γίνει την προηγούμενη περίοδο είχανε γίνει αόρατες, τα δένδρα και οι θάμνοι είχαν αναπτυχθεί πλήρως, τα  τραύματα είχαν επουλωθεί. Ακολούθησα το δρόμο  προς τα ενδότερα  της Εύβοιας,  όπου και έκανα μια απροσδόκητη ανακάλυψη : Σε μια καμπή του δρόμου πρόβαλε ένα  εκκλησάκι δίπλα σε μια γιγάντια βελανιδιά.  Στάθηκα για λίγο εκστατικός, και μετά έβαλα το αυτοκίνητό μου δίπλα στο εκκλησάκι και αναμέτρησα : Το σώμα μου ήταν το 1/6 του αυτοκινήτου, το αυτοκίνητο ήταν το 1/5 της εκκλησίας, η  εκκλησία ήταν το 1/15 της βελανιδιάς !

ΤΑ ΔΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΤΙΝΑ

 

Του Γιάννη Σχίζα

ΠΟΝΤΙΚΙ 10.8.21

Το 1977 έβλεπα   το βράδυ από τη Σκόπελο  προς τη Βόρεια Εύβοια   την εξέλιξη μιας  πυρκαγιάς , που τελικά  έκαψε 100.000 στρέμματα. Το θέαμα ήταν τραγικό, η κόλαση ήταν παρούσα, οι φωτιές έκαναν ορατά άλματα πολλών εκατοντάδων μέτρων και χιλιομέτρων.

Μετά 3 χρόνια επισκέφθηκα την ίδια περιοχή, οπότε βρέθηκα μπροστά σε ένα διαφορετικό θέαμα : η ανάπτυξη των θάμνων ήταν συγκλονιστική, η έκταση  είχε ξαναγίνει πυκνή  και σχεδόν αδιαπέραστη, το «δάσος» από θάμνους  ήταν ξανά στη θέση του- έστω και  διαφορετικό.

Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι πρέπει να ακολουθούμε τις απόψεις που διανέμονται μέσω τηλεοπτικών  σταθμών  με ύφος μεγάλης επιστημοσύνης,  σύμφωνα με τις οποίες τα μεσογειακά δάση  «παίζουν» σε ένα κύκλο καταστροφής και  αναγέννησης . Τα δάση ΔΕΝ καταστρέφονται μια ή δυο φορές τα 100 χρόνια – που λέει ο εμπνευστής  αυτής της σνομπ λογικής  - αλλά σαν έκτακτο γεγονός είναι δυνατό να  καταστρέφονται  από το ανθρώπινο χέρι ….

         Το 2007 είχαμε μια καταστροφή στην Ηλεία που πλησίαζε τα 2 εκατομμύρια στρέμματα, που ήταν συγκρίσιμη μόνο με τις πυρκαγιές των (εκλογικών) ετών 1981, 1985, 1989, κι ακόμη ήταν συγκρίσιμη με τις ταυτόχρονες σχεδόν  πυρκαγιές στη Ρωσική Ομοσπονδία και στην Αυστραλία – όπου έκαιγαν επί μήνες: Ο λόγος ήταν ότι οι φωτιές μετά μια αρχική αφετηρία έγιναν «διάσπαρτες», δεν ακολουθούσαν κανένα «μέτωπο», ήταν δυνατό  να χτυπήσουν από παντού. Σήμερα μπορούμε να πούμε ότι έχει εμπεδωθεί ο πρωταρχικός ρόλος των «εναέριων» μέσων   στην κατάσβεση της πυρκαγιάς, με όλα τα ρίσκα στα οποία εκτίθενται οι πιλότοι από τα καθοδικά ρεύματα και  παρά το γεγονός ότι μπορούν να δράσουν μόνο με το φως της ημέρας . Αλλά αυτό φυσικά δεν αρκεί : Τα επίγεια μέσα με τους πυροσβεστικούς κρουνούς και τα συμπαρομαρτούντα έπονται, ενώ δεν είναι καθόλου  αμελητέος και ο ρόλος του «πεζικού» -  ο ρόλος δηλαδή των ανθρώπων που  καταστέλλουν με πτυοσκάπανα ή άλλα πρόχειρα μέσα τις μικρές εστίες φωτιάς και  αποτρέπουν την  μελλοντική αναζωπύρωσή τους.

To φεστιβάλ Δωδώνης ολοκληρώνει τον κύκλο του

 

Το Φεστιβάλ Δωδώνης ολοκληρώνει τον κύκλο του για φέτος με μια μεγάλη συναυλία, κάτω από το ολόγιομο αυγουστιάτικο φεγγάρι. Γιορτή της πανσελήνου, λοιπόν, και η Νατάσσα Μποφίλιου, ο Θέμης Καραμουρατίδης και ο Γεράσιμος Ευαγγελάτος έρχονται στο Αρχαίο Θέατρο Δωδώνης με την «Εποχή του Θερισμού». Ο Δήμαρχος Δωδώνης, κύριος Χρήστος Ντακαλέτσης σημειώνει: «Η γιορτή της πανσελήνου θα σημάνει τη λήξη του Φεστιβάλ για φέτος, με τη μεγάλη συναυλία του καλοκαιριού με τη Νατάσα Μποφίλιου, στις 22 Αυγούστου. Με το φετινό πρόγραμμα, αποδεικνύουμε, θέλω να πιστεύω, ότι θέσαμε πλέον τις στέρεες βάσεις στην περιοχή μας, προκειμένου ο θεσμός του Φεστιβάλ Δωδώνης να αποκτήσει την αίγλη του ιστορικού παρελθόντος, μέσα από την παρουσίαση και την παραγωγή ποιοτικού πολιτιστικού προϊόντος».

 

 

Λίγα λόγια για την συναυλία

Κίμων Καλαμάρας : Ἀ­να­στο­λὴ δι­α­βου­λεύ­σε­ων πε­ρὶ ἐ­πα­νί­δρυ­σης τῆς Πε­ρι­πα­τη­τι­κῆς

 

ΞΕΚΙΝΗΣΑΝ τοὺς μα­κρεῖς πε­ρι­πά­τους ἕ­να καυ­τὸ κα­λο­και­ρι­νὸ ἀ­πό­γευ­μα. Τρεῖς μὲ τέσ­σε­ρις ὧ­ρες ἀρ­χι­κὰ καὶ με­τὰ τὴν δεύ­τε­ρη συ­νάν­τη­ση, ἔ­φτα­σαν νὰ πε­ρι­φέ­ρον­ται στο­χα­στι­κά, γιὰ πέν­τε, ἀ­κό­μη καὶ γιὰ ἑ­φτὰ ὧ­ρες. Δι­έ­σχι­ζαν τὴν Ἀ­θή­να μέ­σα ἀ­πὸ τὶς γει­το­νι­ές της, πη­γαί­νον­τας ἀ­πὸ τὸ Χα­λάν­δρι στὸ Πα­να­θη­να­ϊ­κὸ Στά­διο, καὶ ἀ­πὸ τὸν πα­λιὸ σι­δη­ρο­δρο­μι­κὸ σταθ­μό, μέ­χρι τὸ Μο­σχά­το στὶς ἐκ­βο­λὲς τοῦ Κη­φι­σοῦ· ἀ­πὸ τὸν Πει­ραι­ᾶ ὣς στὴν Βού­λα· ἀ­πὸ τὰ Ἄ­νω Πα­τή­σια μέ­χρι τὴν Ὁ­μό­νοι­α, καὶ ἀ­πὸ κεῖ, στὴν Ἀ­κα­δη­μί­α Πλά­τω­νος. Θαύ­μα­σαν τὰ μον­τερ­νι­στι­κὰ τῆς Δρο­σο­πού­λου, τῆς Νά­ξου, τὴν κα­τα­πρά­σι­νη Σε­φέ­ρη, τὴν νω­χε­λι­κό­τη­τα τῆς Πα­ρί­τση· τὸν ἀ­νοι­χτὸ καὶ πλα­τὺ ὁ­ρί­ζον­τα σὲ κά­ποι­ους δρό­μους τῆς Βού­λας καὶ τῆς Γλυ­φά­δας, πού, θύ­μι­ζαν γει­το­νι­ὲς ἄλ­λης χώ­ρας. Ἡ κά­θε συ­νοι­κί­α μπο­ροῦ­σε σχε­δὸν νὰ δι­α­βα­στεῖ, μέ­σα ἀ­πὸ μιὰ ἀ­νά­λυ­ση κοι­νω­νι­κῆς γε­ω­γρα­φί­ας, ἱ­στο­ρί­ας, ἀρ­χι­τε­κτο­νι­κῆς καὶ πο­λε­ο­δο­μι­κοῦ σχε­δια­σμοῦ. Ἡ Νέ­α Χαλ­κη­δό­να μὲ τὶς μο­νο­κα­τοι­κί­ες της καὶ τὶς ἔν­το­νες ἀ­να­φο­ρὲς στὴν Κων­σταν­τι­νού­πο­λη, ἡ Κη­φι­σιὰ μὲ τὰ ἀρ­χον­τι­κά της, ἡ ἄ­νω Κυ­ψέ­λη μὲ τὶς ἀ­νη­φό­ρες καὶ τὶς ἀ­να­πάν­τε­χες ὁ­ρι­ζόν­τι­ες ὀ­πτι­κές της· ὁ Ταῦ­ρος μὲ τὸ βι­ο­μη­χα­νι­κὸ σκη­νι­κό, νὰ δι­α­σχί­ζει ὅ­λο το το­πί­ο μέ­χρι τὸ λι­μά­νι, κι ἡ Καλ­λι­θέ­α, μὲ τὰ ἀ­σφυ­κτι­κά της δι­ώ­ρο­φα, τὰ στε­νὰ πε­ζο­δό­μια μὲ τὶς νε­ρα­τζι­ές, καὶ τὴν ἀ­πρό­σμε­νη ἐκ­βο­λή της στὴν θά­λασ­σα. Ἐ­πι­πλέ­ον, ἡ ποι­κι­λί­α τῶν σπι­τι­ῶν, ἀ­πὸ γω­νιὰ σὲ γω­νιά, ἦ­ταν τό­σο με­γά­λη, ποὺ τοὺς δη­μι­ουρ­γοῦ­σε μιὰ αἴ­σθη­ση πὼς ἴ­σως πε­ρι­πλα­νῶν­ται γιὰ μέ­ρες. Ὅ­σο τὸ πέ­ρα­σμα, ἀ­πὸ τὴν μιὰ πε­ρι­ο­χὴ στὴν ἄλ­λη, ὅ­πως ἀ­πὸ τὸ Ψυ­χι­κὸ στὴν Ἑλ­λη­νο­ρώ­σων γιὰ πα­ρά­δειγ­μα, ἔ­μοια­ζε μὲ τα­ξί­δι στὸν χρό­νο.

Για τις πρόσθετες καταστροφές στο Τατόι

 

 

Η κάθε μέρα φέρνει νέες αποκαλύψεις για τα τραγικά συμβάντα στο Τατόι. Αποκαλύψεις που δεν αναιρούν την αναγνώρισή μας για τις σχεδόν υπεράνθρωπες προσπάθειες της τελευταίας στιγμής ή έστω της προτελευταίας. Ορισμένα κειμήλια φυγαδεύτηκαν κι ενόσω οι φλόγες έζωναν τον ιστορικό πυρήνα του κτήματος διανοίχθηκαν εσπευσμένως ζώνες αντιπυρικής προστασίας. Στην αρχή του καλοκαιριού είχε επίσης καθαριστεί ολόγυρα το δάσος κατά το δυνατό.

 

Τώρα όμως θρηνούμε το Τατόι που ξέραμε. Θρηνούμε την απώλεια δεκάδων χιλιάδων στρεμμάτων δάσους και την απώλεια τοπίων απαράμιλλης ομορφιάς. Θρηνούμε επίσης την απώλεια ιστορικών κτιρίων, το Διευθυντήριο, το κτήριο του προσωπικού του κτήματος και το φυλάκιο με την κωνική σκεπή, καθώς και κειμηλίων -2 κοντέινερ με αντικείμενα από τα κτήρια του κτήματος- τα οποία χάθηκαν προτού αποτυπωθούν, καταγραφούν ή αναγνωσθούν: ένα ακόμη αναπλήρωτο μέγα κενό για την εθνική ιστορία και αυτογνωσία.

 

Το πρώτο vegan "αυγό" του πλανήτη είναι γεγονός

 Το πρώτο vegan «αυγό» του πλανήτη είναι γεγονός και η τετράδα κοστίζει 11,15 δολάρια. Μια νέα εναλλακτική επιλογή για όσους ακολουθούν χορτοφαγική διατροφή.

 

Μετά τις «πράσινες» εναλλακτικές τεχνητού, αναίμακτου κρέατος και τα φυτικά γάλατα για όσους ακολουθούν χορτοφαγική διατροφή, η OsomeFood επιχειρεί τώρα να λανσάρει και ένα φυτικό «αυγό» που έρχεται στο ψυγείο ήδη βρασμένο.

 

Το vegan OsomeEgg παράγεται με 90% λιγότερους χερσαίους πόρους και νερό, σε σχέση με αυτούς που απαιτούνται για να δημιουργηθεί «από το μηδέν» ένα αυγό κότας και να καταλήξει βρασμένο στο τραπέζι των καταναλωτών.

 

 

1821: Τὰ Μικρὰ τοῦ Μεγάλου Ἀγώνα : Γραμ­μα­τι­κὲς προ­τι­μή­σεις [τοῦ Γεωργίου Καραϊσκάκη]

 

ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ, κα­τὰ τὰ 1827, ὁ Κα­ρα­ϊ­σκά­κης εἶ­χε πολ­λοὺς γραμ­μα­τι­κοὺς καὶ τὸ Δ. Χρη­στί­δη, πρό­σω­πο τῆς ἐ­πο­χῆς ποὺ εἶ­χε ἀρ­χί­σει νὰ παίρ­νῃ ση­μα­σί­α κον­τὰ στὸν Κω­λέ­τη (ἤ­τα­νε μὲ τὸ παρ­τί­δο του).

       Μιὰ μέ­ρα ὁ Κα­ρα­ϊ­σκά­κης χρει­ά­στη­κε νὰ γρά­ψῃ βι­α­στι­κὰ ἕ­να γράμ­μα. Χτύ­πη­σε τὰ χέ­ρια.

       — Νἀρ­θῇ ὁ γραμ­μα­τι­κός!

       Τρέ­ξα­νε καὶ φέ­ραν ἕ­ναν ἄλ­λον, (ὄ­χι τὸ Χρη­στί­δη).

       — Ὄ­χι αὐ­τόν! εἶ­πε ὁ Κα­ρα­ϊ­σκά­κης· ἐ­κεῖ­νον τὸν ἄλ­λο, ποὺ βά­νει τὸ ν στὸν πά­το, νὰ μοῦ φέ­ρε­τε! [στὸ τέ­λος τῆς λέ­ξης].

ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΟΥ ΛΟΡΔΟΥ ΒΥΡΩΝΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΥ "ΒΥΡΩΝΙΣΜΟΥ"

 

 

ΕΚΘΕΣΗ- ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ VILLA ΡΟΔΟΠΗ..

του Κώστα Ευαγγελάτου*

 

 

Στη Σύγχρονη Πινακοθήκη Villa Ροδόπη, Μεσολωρά 7 και Βύρωνος στο Αργοστόλι της Κεφαλονιάς παρουσιάστηκε με επιτυχία έκθεσιακό αφιέρωμα στον Φιλέλληνα, μεγάλο ποιητή του ρομαντισμού Λόρδο Βύρωνα. Την ξενάγηση στα εκθέματα από τον επιμελητή της έκθεσης Κώστα Ευαγγελάτο τίμησαν με την παρουσία τους ο Δήμαρχος του Δήμου Βύρωνα της Αττικής κ. Γρηγόρης Κατωπόδης, η Αντιδήμαρχος πολιτισμού και Παιδείας κ. Λεμονιά Κλωνάρη, η Αντιπρόεδρος του Δημ. Συμβουλίου κ. Ιουλία Κιούπη, ο Δημοτικός Σύμβουλος Ορέστης Καππάτος με μέλη του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Βύρωνα, ο  Έλληνας Δημοτικός Σύμβουλος του Nottingham City Council της Αγγλίας κ. Παύλος Κοτσώνης και ο κ. Πάνος Τριγάζης, Πρόεδρος του Συνδέσμου "Μπάιρον" για τον Φιλελληνισμό και τον Πολιτισμό, με συνεργάτες. 

 

"ΒΥΡΩΝΙΣΜΟΣ- BYRONISM"

Σημαντική έκφραση στην κοσμοιστορική συγκυρία της συμπαράστασης στην εξεγερμένη Ελλάδα ήταν μια  σεβαστή μερίδα του Ευρωπαικού τύπου, οι καλλιτεχνικές και λογοτεχνικές δημιουργίες κορυφαίων καλλιτεχνών αλλά και πολλών άλλων πνευματικών ανθρώπων της εποχής καθώς και η προσωπική εθελοντική σύμπραξη αρκετών που πρόσφεραν σημαντικές έμπρακτες υπηρεσίες και ενισχύσεις στα χρόνια της Ελληνικής εθνεγερσίας.