Νέος Άτλαντας αναπαραγομένων πουλιών της Ευρώπης

 

Δημοσιεύθηκε ο νέος Άτλαντας των Αναπαραγόμενων Πουλιών της Ευρώπης: ορόσημο για την έρευνα της βιοποικιλότητας και τη διατήρηση της φύσης στην Ευρώπη

08.12.2020 Η ανάγκη για αναθεωρημένη πληροφορία σχετικά με την κατανομή και την αφθονία των πουλιών της Ευρώπης ήταν εμφανής εδώ και μια δεκαετία, όταν το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Καταμέτρησης Πουλιών (EBCC) αποφάσισε να ξεκινήσει το Πρόγραμμα του 2ου Άτλαντα των Αναπαραγόμενων Πουλιών της Ευρώπης (EBBA2). Το EBBA2 βασίστηκε στον προκάτοχό του, το «EBCC Atlas of European breeding birds», που δημοσιεύθηκε το 1997, βασισμένο σε στοιχεία της δεκαετίας του 1980. Για τη συλλογή δεδομένων σχετικά με τη κατανομή και την αφθονία των ειδών πουλιών στην Ευρώπη, καθώς και για την τεκμηρίωση μεταβολών από τον πρώτο Άτλαντα, το EBBA2 συνδύασε ποιοτικά επιστημονικά κριτήρια με την προσέγγιση της Επιστήμης των Πολιτών. Κατά τη διάρκεια των καταγραφών πεδίου την περίοδο 2013–2017, στο EBBA2 καταγράφηκαν να αναπαράγονται στην Ευρώπη 539 αυτόχθονα είδη πουλιών, 59 από τα οποία συγκεντρώνονται  κυρίως στην Ευρώπη (near-endemics) και 40 είναι είδη που απαντούν αποκλειστικά εκεί (ενδημικά της Ευρώπης). Λίγα είδη πουλιών παρουσιάζουν εκτεταμένη κατανομή, όπως η Λευκοσουσουράδα ή ο Κούκος, είδη που καταγράφονται σε πάνω από το 85% των 50x50χλμ τετραγώνων που απογράφηκαν στο Πρόγραμμα EBBA2. Πάνω από το 50% των ειδών απαντούν σε λιγότερο από το 10% των τετραγώνων που απογράφηκαν, καθιστώντας εμφανές το γεγονός ότι όλες οι χώρες και περιφέρειες έχουν τη δική τους ειδική ευθύνη για την προστασία του κοινού αυτού πλούτου.

1ος Πανελλήνιος Λογοτεχνικός Διαγωνισμός 2020-2021 από τις εκδόσεις Hλιαχτίδα

 

Οι εκδόσεις Hλιαχτίδα προκηρύσσουν τον 1ο Πανελλήνιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό 2020-2021, με ημερομηνία λήξης 28 Φεβρουαρίου 2021. Ο διαγωνισμός περιλαμβάνει τις εξής κατηγορίες:

α) Διήγημα (έως 1.500 λέξεις)

β) Παιδικό παραμύθι (έως 600 λέξεις)

 

Το θέμα και στις δυο κατηγορίες είναι ελεύθερο. Η αξιολόγηση των έργων θα γίνει από 5μελή κριτική επιτροπή, την οποία αποτελούν οι:

Στεφανία Καζάκη – βιβλιοθηκονόμος

Ιωάννα Θεοδωρακοπούλου – Συμβουλευτικός ψυχολόγος, ψυχοθεραπεύτρια

Πόλα Δρακοπούλου – παιδαγωγός

Βάσια Παπαδοπούλου – Ιστορικός και κριτικός τέχνης

Δέσποινα Φίλιου – συγγραφέας

 

Όροι συμμετοχής:

Σωτήρη Ραπτόπουλου : Το τρίτο Βατερλώ

 

Σημείωση του ΟΙΚΟΛΟΓΕΙΝ :  Μέσα από ένα αστυνομικό και αρχαιολογικό (!) αφήγημα, ο Σωτήρης Ραυτόπουλος κάνει μνεία των σχέσεων που υπάρχουν στο χώρο της αρχαιολογίας και της υψηλής διανόησης. Ο τρόπος του είναι μοναδικός, τέτοιος ώστε να καταξιώνει την προσπάθεια κατανόησης των ηρώων του και τη διάθεση χρόνου για την προσέγγιση του κειμένου. Πρόκειται για μια αριστοτεχνική σύλληψη του ακαδημαϊκού και του περί αυτόν στοιχείου, που αξίζει κάθε προσοχή 

 

 

Σωτήρης Ραπτόπουλος, Γρεβενά 05.07.2020 – 30.08.2020 

 Αυτή είναι η 2η ιστορία του Ντετέκτιβ Γιάννη Τζέλου.

Αφιερώνεται στην σκιά του †Ερυθροτερμινθέα, που -ζωντανός- μού την ενέπνευσε...

.....έγραφα στο Γρεβενό, τον Ιούλιο του 2020. 

Κάθε ομοιότητα με υπαρκτά πρόσωπα ή καταστάσεις είναι εντελώς συμπτωματική. 

Copyright 2020 @ Σωτήρης Γ. Ραπτόπουλος

 

 

1. “Δεν τολμάμε ούτε καν

να μελετήσουμε τις τέχνες των Ελλήνων (...)

διδάσκουμε τους άλλους και

διδασκόμαστε και οι ίδιοι

ό,τι είναι λανθασμένο”

(Πετρώνιος, “Σατυρικόν”)

 

“Έχω κάτι να πώ στην θάλασσα/

Πάρτε με κοντά της το πρωΐ πούναι μονάχη”

(Κώστας Μόντης, “Ποίηση”, 1962)

 

Ο Κορινθιακός το Καλοκαίρι είναι το μεγαλύτερο θαλάσσιο μυστήριο του πλανήτη. Τρεις φορές βαθύτερος από το Αιγαίο, με τα μικρά αλλά σεισμογενή του νησιά, δίνει τροφή στο σώμα και την ψυχή των περιοίκων του από την εποχή του Λίθου. Υπήρξε το επίκεντρο της Δελφικής Αμφικτυονίας. Υπήρξε το λίκνο της Θηβαϊκής Ηγεμονίας. Ήταν το ορμητήριο του Γιού της Καλογριάς. Καθώς τον κυττάζω από το μπαλκόνι της έπαυλης του Άλκη Πιτιφά, στην Δομβραίνα, καθώς βλέπω μπροστά την πεφκόφυτη παραλία με τους λίγους τουρίστες και ακούω τα ιλιγγιώδη τζιτζίκια, είμαι έτοιμος να του αποδώσω -σε πείσμα της αιγαιακής μου κουλτούρας- και έναν επιπλέον τίτλο: Εκείνον του επίκεντρου του Ελληνικού Καλοκαιριού.

   Ο Άλκης κάθεται στην “καρέκλα του σκηνοθέτη”, ενώ μου νεύει να καθήσω στην διπλανή “σαίζ-λόνγκ”. Τα μυώδη, μαυρισμένα -και σκελετώδη, παρά ταύτα- πόδια του, που προβάλλουν από την κοντή χακί βερμούδα, όπως και ο σκούρος, λεπτός του κορμός, τρόπαια του πρώϊμου θέρους που έχει προλάβει να απολαύσει, δεν προδίδουν ότι έχει μόλις κλείσει την έκτη δεκαετία της ζωής του.  Σκέφτομαι, όπως ατενίζω το τοπίο του σκληρού του προσώπου, ότι αυτά τα δεκαπέντε χρόνια που βρίσκεται εκτός Αρχαιολογικής Υπηρεσίας, του έχουν κάνει πολύ καλό. Η γυναίκα του είναι ακόμα στο πλευρό του και  αυτός απολαμβάνει την φροντίδα της. Ούτε τεντωμένοι αυχενικοί μύες, ούτε παγωμένα χαμόγελα, ούτε στυλιζαρισμένες εκφράσεις, ούτε ίχνος “τικ”....

   Σχεδόν δεν θα πίστευες, στην πρώτη σας γνωριμία, ότι ο άνθρωπος αυτός ήταν κάποτε αρχαιολόγος.....

       Στην πλατιά πλακώστρωτη βεράντα, την δίχως κανένα σκιάδι, λουσμένη στο άσπρο φως, ο πεντάχρονος και ο τρίχρονος γιός του παίζουν ένα «ρετρό» επιτραπέζιο παιχνίδι με κάρτες, πούλια και ζάρια. Ο κόσμος των μεγάλων τους φαίνεται τόσο μακρυνός και ακατανόητος, που σχεδόν δεν μπαίνουν στον κόπο να μας παρατηρούν. Επικοινωνούν στην δική τους, χαμηλή συχνότητα, με μία άφατη σοβαρότητα. Πάντοτε αντιμετώπιζα το παιχνίδι των παιδιών ως μία σοβαρή υπόθεση.

     Αντί για την “σαιζ-λόνγκ”, τραβάω την ξύλινη καρέκλα καφενείου, από την άλλη άκρη της βεράντας, και την στήνω απέναντί του, με την ράχη της να τον κυττάζει. Την καβαλάω, και στήνω τα μάτια μου στα δικά του:

           _”Λοιπόν, λέγε. Τί συμβαίνει ;”

Πριν από δεκαπέντε χρόνια που παραιτήθηκε από την Υπηρεσία, ενώ βρισκόταν στο απόγειο της δημιουργικότητάς του, ανασκαφέας μιας σημαντικής μυκηναϊκής θέσης στη Βοιωτία, κανείς μας δεν προέβλεπε ένα ανθηρό μέλλον γι' αυτόν τον επιστήμονα που “κιότεψε” μπροστά στις δυσκολίες... Διαφώνησε με την ηγεσία του Υπουργείου για την Ζώνη Προστασίας του οικισμού που ανέσκαπτε, δημοσίευσε έναν λίβελλο στον ημερήσιο τύπο, και.... φόρεσε λοξά το καπελάκι του και απήλθε!

“Απίστευτο”, είχα πει τότε στην Νάπια, την Αρχαιολόγο -και σύντροφό μου εκείνων των χρόνων.... Δυο χρόνια μετά, είχα κι' εγώ παραιτηθεί από την Υπηρεσία. Και μάλιστα, για παρόμοιο λόγο. Άνοιξα το γραφείο ερευνών, καμμία σχέση δεν ήθελα νάχω “μ' αυτούς”....  Δεν ήμουν εγώ που έψαξα για τον -οκτώ χρόνια μεγαλύτερό μου- Πιτιφά _εκείνος με βρήκε, με εμψύχωσε, μού 'πε πως με καταλάβαινε (εμένα, τον αγώνα μου, αλλά και την διάψευση που βίωνα, την νέα αρχή που επιχειρούσα...). Θέλησε να μου προσφέρει ένα βήμα για να συνεχίσω την έρευνά μου.

     Βλέπεις, ο Άλκης Πιτιφάς είχε κάνει την έξοδό του από την Υπηρεσία, αλλά όχι και “από το Σπόρ” (όπως αποκαλούσε την Αρχαιολογία): Είχε, στο μεταξύ, προωθήσει τα σχέδιά του για την έρευνα. Είχε ιδρύσει τον δικό του εκδοτικό οίκο, την “Νέα Σκαπάνη”, γύρω από τον οποίο εσύστησε έναν δικό του “όμιλο σπουδών”: Επρόκειτο για ένα είδος φροντιστηρίου, “κριτικής επιμόρφωσης και συζήτησης νέων απόψεων” (όπως έλεγε ο ίδιος) για εκείνους που ήθελαν να προχωρήσουν στην διατύπωση των δικών τους απόψεων, οι οποίες, αν και σημαντικές, έρχονταν σε ρήξη με τις κρατούσες απόψεις της ερευνητικής κοινότητας.

   Φυσικά, εγώ δεν δέχτηκα. Είπαμε, δεν ήθελα καμμία σχέση “μ' αυτούς”. Ούτε την δουλειά “τους”. Ούτε “το καλό τους”. Άς πήγαιναν  “στην ευχή”... Όμως, η φιλία μας με τον Άλκη “έδεσε” · η φιλία ανθεί σε δύσκολα εδάφη.

 

Ρα­μὸν Γκό­μεθ ντὲ λὰ Σέρ­να (Ramón Gómez de la Serna) : Ὁ κα­τα­δι­κα­σμέ­νος σὲ δέ­κα θα­νά­τους (El sentenciado a diez muertes)

 

ΕΚΕΙΝΟΣ ὁ πε­ρι­πλα­νώ­με­νος ἄν­τρας ποὺ εἶ­χε γυ­ρί­σει ὅ­λη τὴν γῆ, ἐ­πέ­στρε­ψε μιὰ μέ­ρα στὴν πό­λη του. Ἡ ἀ­στυ­νο­μί­α τὸν ρώ­τη­σε πὼς τὸν ἔ­λε­γαν, ἀλ­λὰ δὲν θυ­μό­ταν τὸ ὄ­νο­μά του, ἀ­πορ­ρο­φη­μέ­νος μὲ ὅ­λα τὰ πράγ­μα­τα ποὺ ἄ­ξι­ζαν τὴν προ­σο­χή του, αὐ­τὸ τὸ εἶ­χε ξε­χά­σει. Ἔ­τσι τὸν ἔ­βα­λαν στὴν φυ­λα­κή, τὸν τύ­λι­ξαν σὲ μιὰ κόλ­λα χαρ­τὶ καὶ ἀ­φοῦ ὁ­λο­κλη­ρώ­θη­καν ὅ­λες οἱ δι­α­δι­κα­σί­ες, τὸν κα­τα­δί­κα­σαν δέ­κα φο­ρὲς σὲ θά­να­το γιὰ δέ­κα ἀ­νε­ξι­χνί­α­στα ἐγ­κλή­μα­τα, γιὰ τὰ ὁ­ποῖ­α δὲν εἶ­χαν βρεῖ τὸν δρά­στη καὶ τὸν σκό­τω­σαν μό­νο μιὰ φο­ρά, δι­ό­τι δὲν γι­νό­ταν ἀλ­λι­ῶς, ἀλ­λὰ μὲ τρό­πο ὁ­ρι­στι­κό. Αὐ­τός, ὁ κα­κό­μοι­ρος ἄν­τρας ποὺ δὲν εἶ­χε δι­α­πρά­ξει κα­νέ­να ἀ­πὸ τὰ ἐγ­κλή­μα­τα ποὺ τοῦ ἀ­πέ­δι­δαν, μέ­χρι ποὺ με­τα­νό­η­σε στὸ τέ­λος.

       

KAΡΑΝΤΙΝΕΣ

 

Του Γιάννη Σχίζα

Καραντίνα – από την Ιταλική quarantina , που σημαίνει «σαρανταριά» : Μου τόπε ένας φίλος και  το επιβεβαίωσα από την Vikipedia,   ότι ο όρος χρησιμοποιήθηκε από τον 14^ο αιώνα για να δηλώσει τον περιορισμό στον οποίο υποβάλλονταν άνθρωποι προερχόμενοι από περιοχές με μολυσματικές ασθένειες.

Ο  Bartholdy είναι από εκείνους τους περιηγητές- λογοτέχνες που ταξιδεύουν  στην Ελλάδα και στη Μικρά Ασία, στα  1803-1804. Στη Κωνσταντινούπολη  γράφει για τις τέρψεις της ζωής  που θα μπορούσε κάποιος να γνωρίσει, αν δεν ζούσε διαρκώς με τον φόβο της πανούκλας. «Το  μόνο μέτρο που μπορεί να πάρει εναντίον της μάστιγας αυτής, είναι να προφυλαχθεί , κατά το δυνατόν, από την άμεση επαφή με ξένους» - λέει ο Bartholdy.  Και στη συνέχεια αναφέρεται  σε νησιά όπως η Χίος,  όπου η  κυβέρνηση  δεν ανακατεύεται  (!) και όπου η πανούκλα εμαίνετο επί  μήνες, ενώ στην Κω είχε εξολοθρεύσει κάπου 3000 ανθρώπους : Κάνοντας μάλιστα  τους Σαμιώτες να εγκαταστήσουν σκοπιές που δεν άφηναν κανένα να μπει στην πόλη τους , χωρίς την άδεια των προκρίτων…

Σω­τη­ρί­α Τσέ­λιου-Παπ­πᾶ : Τρα­βά

 

ΕΓΩ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ἦρ­θα ὅ­ταν τε­λεί­ω­σα τὸ σχο­λεῖ­ο νὰ προ­σέ­χω ἕ­ναν παπ­πού. «Αὐ­τὸς παι­διὰ δὲν ἔ­χει καὶ θὰ σ’ ­ἔ­χει σὰν κό­ρη του.» Μοῦ εἶ­πε ὁ θεῖ­ος Ἀ­σάν. Τί νά ‘κά­να; Εἴ­μα­στε πέν­τε παι­διὰ κι ἐ­γὼ ἡ με­γα­λύ­τε­ρη. Ὁ πα­τέ­ρας σκο­τώ­θη­κε στὸν πό­λε­μο. Στὴν Οὐ­κρα­νί­α δὲν εἴ­χα­με νὰ φᾶ­με. Δὲν ὑ­πῆρ­χε μέλ­λον γιὰ μέ­να.

        Ὁ παπ­ποὺς στὸ ἀ­να­πη­ρι­κὸ κα­ρο­τσά­κι ἦ­ταν πο­λὺ πλού­σιος. Εἶ­χε με­γά­λο σπί­τι ἀλ­λὰ καὶ με­γά­λα χέ­ρια. Δὲν ἄν­τε­χα τὰ χέ­ρια του πά­νω μου. Τὸ Πά­σχα πῆ­γα στὴν Οὐ­κρα­νί­α μὲ δυ­ὸ βα­λί­τσες γε­μά­τες δῶ­ρα πού μοῦ ἔ­δι­νε κά­θε φο­ρὰ ποὺ τὸν ἄ­φη­να νὰ μὲ χα­ϊ­δεύ­ει. Ἤ­μουν ἀ­πο­φα­σι­σμέ­νη νὰ μὴν ξα­να­γυ­ρί­σω. Τὸ εἶ­πα στὴ μα­μά, τὸ θεῖ­ο Ἀ­σὰν τὸν φο­βό­μου­να, «δὲν θέ­λω νὰ ξα­να­πά­ω στὴν Ἑλ­λά­δα» τῆς εἶ­πα, ἀλ­λὰ δὲν ἄ­κου­γε λέ­ξη. Ἄ­κου­γε μό­νο τὸ θεῖ­ο Ἀ­σάν. Αὐ­τὸς ὅ­λο στὸ δι­κό μας σπί­τι κοι­μό­τα­νε.

       

Ξέ­νια Ψαρ­ροῦ : Τὸ κῆ­τος

 

ΕΙΧΑ ΦΤΙΑΞΕΙ τὴ μι­κρή μου αὐ­το­κρα­το­ρί­α ἀ­νά­με­σα στὸν τρα­πε­ζί­τη καὶ στὸν φρο­νι­μί­τη τοῦ κή­τους. Ὁ τρα­πε­ζί­της ἦ­ταν χα­λα­σμέ­νος κι εἶ­χα χω­θεῖ στὴν τρύ­πα αὐ­τὴ χρό­νια τώ­ρα. Δὲν θυ­μᾶ­μαι πό­τε μὲ κα­τά­πι­ε. Πολ­λὲς φο­ρὲς μὲ τὴ γλώσ­σα του προ­σπα­θοῦ­σε νὰ μὲ βγά­λει γιὰ νὰ μὲ πά­ει κα­τευ­θεί­αν στὴν κόκ­κι­νη ἄ­βυσ­σο τοῦ στο­μα­χιοῦ του. Ὅ­μως γρή­γο­ρα χω­νό­μου­να στὴ δεύ­τε­ρη τρυ­πού­λα ποὺ εἶ­χα φτιά­ξει, στὴ ρί­ζα τοῦ φρο­νι­μί­τη, καὶ σω­νό­μουν. Βέ­βαι­α, με­ρι­κὲς φο­ρὲς ἐ­νῶ γλεν­τοῦ­σα ἀ­πὸ μιὰ νί­κη μου κιν­δύ­νευ­α, ἀλ­λὰ πά­λι σω­νό­μουν τὴ τε­λευ­ταί­α στιγ­μή. Οὐ­ρα­νὸ ἔ­βλε­πα μό­νο ἂν ἄ­νοι­γε τὸ στό­μα του. Ζοῦ­σα μέ­σα στὸ νε­ρὸ μα­ζί του: ἀ­νέ­πνε­α κα­νο­νι­κά! Μό­νο ποὺ δὲν με­γά­λω­να. Κα­λύ­τε­ρα, για­τί ἀλ­λι­ῶς δὲν θὰ χω­ροῦ­σα ἐ­κεῖ μέ­σα. Ζα­ρω­μέ­νη σὰν ἔμ­βρυ­ο, καὶ τὸν πε­ρισ­σό­τε­ρο και­ρὸ ἀ­κί­νη­τη. Κι αὐ­τὸ κα­λὸ ἦ­ταν. Εἶ­δα πολ­λοὺς νὰ περ­νοῦν καὶ νὰ χά­νον­ται μέ­σα του. Του­λά­χι­στον ζοῦ­σα.

       

Να Μου Γελλάς: μια πρωτότυπη ιδέα που στηρίζει το λόγο και το διάλογο

 

Να Μου Γελλάς είναι μια πρωτότυπη ιδέα που στηρίζει το λόγο και το διάλογο με ένα μοναδικά αυθεντικό και δημιουργικό τρόπο. Στην ιστοσελίδα του www.namougellas.com σε «υποδέχεται» ένα φιλόξενο νεοκλασικό, που νιώθεις ότι θα γίνει το νέο σου «στέκι». Μέσα από το Να Μου Γελλάς αποκτάς πρόσβαση σε λογοτεχνικές ιστορίες που θα αγαπήσεις και έχεις την ευκαιρία να ζήσεις ξεχωριστές συναντήσεις με ανθρώπους που θαυμάζεις.

Δημιουργός του είναι η Νικολέττα Λέκκα. Ένας άνθρωπος με μεγάλη, ενδιαφέρουσα και διεθνή διαδρομή που διάλεξε αυτόν τον τρόπο «για να μιλήσει και να αφουγκραστεί» ουσιαστικά και δημιουργικά. Στη διαδρομή της οι ιστορίες κυριαρχούν. Αλλά της αρέσει να λέει ότι στέκεται πάντα με σεβασμό απέναντι στους αριθμούς, γιατί «αν τους προσέξεις, σου λένε πολύ ωραίες ιστορίες.» Στο 2015, όταν οι «κρίσεις», κούραζαν πια τη ψυχή μας, η Νικολέττα ονειρεύτηκε να φτιάξει μια  νέα ιδέα που θα στρέψει το βλέμμα μας ξανά ψηλά και πάλι μέσα μας. Κάπως έτσι γεννήθηκε το Να Μου Γελλάς.

Aιολικά στην Άνδρο: Όταν καταργείται κάθε επιστημονική λογική

 

03.12.2020   Η Ελληνική ΟΡΝΙΘΟΛΟΓΙΚΗ Εταιρεία καταγγέλλει την καταστρατήγηση κάθε έννοιας προστασίας και πρόληψης ζημίας του προστατευόμενου Σπιζαετού κατά την αδειοδότηση Αιολικών Σταθμών Παραγωγής Ηλεκτρικής Ενέργειας (ΑΣΠΗΕ) στο νησί της Άνδρου. Διάτρητες ορνιθολογικές μελέτες αποτέλεσαν τον δούρειο ίππο για να δοθεί το πράσινο φως στην κατασκευή δύο ΑΣΠΗΕ με 11 ανεμογεννήτριες στη νότια Άνδρο. Συγκεκριμένα, οι ΑΣΠΗΕ χωροθετούνται στις περιοχές Φραγκάκι – Ράχη Ξηροκόμπι, εντός περιοχής του δικτύου Natura 2000 και σε απόσταση αναπνοής από φωλιά  Σπιζαετού, είδος απειλούμενο με εξαφάνιση στη χώρα μας. Το νησί της Άνδρου φιλοξενεί τρία ζευγάρια Σπιζαετού, γεγονός που το καθιστά μία από τις σημαντικότερες περιοχές για το είδος στην Ελλάδα, αν αναλογιστεί κανείς ότι συνολικά απαντούν 100-140 ζευγάρια στον Ελλαδικό χώρο, με το είδος να παρουσιάζει τάσεις μείωσης. Ο Σπιζαετός σημειώνει μείωση της τάξης του 30% τα τελευταία 54 χρόνια στην Ε.Ε., ενώ βασικές απειλές αποτελούν η ηλεκτροπληξία, η πρόσκρουση σε ηλεκτροφόρα καλώδια και ανεμογεννήτριες, η υποβάθμιση των ενδιαιτημάτων του, η όχληση κοντά στις θέσεις φωλιάσματος, οι διανοίξεις δρόμων και άλλα έργα, καθώς και η καταδίωξη από τον άνθρωπο.

Νικόλας Άσιμος

 

Πανευρωπαϊκή απαγόρευση της χρήσης μολύβδινων σκαγιών στους υγροτόπους

 

26.11.2020 Η φύση νίκησε τα συμφέροντα:   Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (ΕΚ) ψήφισε υπέρ της απαγόρευσης της χρήσης μολύβδινων σκαγιών στους υγροτόπους της Ε.Ε., προτάσσοντας την προστασία της ανθρώπινης υγείας και της φύσης έναντι της εξυπηρέτησης των λόμπυ των ευρωπαίων κυνηγών και της βιομηχανίας σκαγιών μολύβδου. Παρά το γεγονός ότι η Επιτροπή Περιβάλλοντος του Κοινοβουλίου έχει ψηφίσει την απαγόρευση του μολύβδου από τον περασμένο Οκτώβριο, ακριβώς λόγω της εξαιρετικά υψηλής του τοξικότητας, οι ευρωβουλευτές παρέμειναν διχασμένοι στις ενστάσεις που υπέβαλαν η συντηρητική πολιτική ομάδα «Ευρωπαίοι Συντηρητικοί και Μεταρρυθμιστές» (ECR) και η ακροδεξιά «Ταυτότητα και Δημοκρατία» (ID). Οι ισχυρισμοί από μερίδα ευρωβουλευτών, που υπέκυψαν στην πίεση των λόμπυ, ότι η πρόταση για την απαγόρευση δεν είναι εφαρμόσιμη, απορρίφθηκαν ένας προς ένας από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

Λὶσλ Τζόμ­πσον (Liesl Jobson) : Συ­νέν­τευ­ξη γιὰ τὴν μικρομυθοπλασία

στὴν ἐ­πι­θε­ώ­ρη­ση SmokeLong Quarterly, 15.03.2008

Πῶς ἀλ­λη­λε­πι­δρᾷ ὁ τί­τλος μὲ τὴν ἱ­στο­ρί­α;

ΟΠΟΤΕ ΕΠΙΛΕΓΩ ἕ­ναν τί­τλο, προ­σπα­θῶ νὰ βρῶ μιὰ συν­θή­κη ποὺ νὰ ἀν­τι­προ­σω­πεύ­ῃ τὴ βα­θύ­τε­ρη οὐ­σί­α τῆς ἱ­στο­ρί­ας, τὸν πυ­ρή­να τῆς ἀ­φη­γη­μα­τι­κῆς ἐμ­πει­ρί­ας. Τὸ «Χα­στού­κι» [=«Slam»] συμ­πυ­κνώ­νει γιὰ μέ­να τὴν ἐγ­γε­νῆ ἀ­δε­ξι­ό­τη­τα ποὺ κρύ­βε­ται στὶς προ­σπά­θει­ες τῆς μη­τέ­ρας νὰ δεί­ξῃ τρυ­φε­ρό­τη­τα. Εὔ­χο­μαι νὰ κα­τα­φέρ­νῃ [ὁ τί­τλος] νὰ ἐκ­φρά­σῃ τὸ αἴ­σθη­μα μιᾶς γυ­ναῖ­κας ποὺ προ­σπα­θῇ νὰ συμ­πε­ρι­φερ­θῇ ὡς μη­τέ­ρα πα­ρὰ τὶς ἀν­τι­ξο­ό­τη­τες, κα­θὼς ἐ­πί­σης καὶ τὴν αἴ­σθη­ση τῆς ζω­ῆς ποὺ χα­στου­κί­ζει τό­σο αὐ­τὴ ὅ­σο καὶ τὸ παι­δί της κα­θὼς προ­σπα­θοῦν νὰ ὑ­περ­πη­δή­σουν τὴ βί­α ποὺ ἐμ­φα­νί­ζε­ται ὡς ἐμ­πό­διο στὸν διά­βα τους.

Μοῦ ἀ­ρέ­σουν πο­λὺ οἱ εἰ­κό­νες τῆς ἀ­να­πα­ρά­στα­σης τῶν οὐ­λῶν – ἕ­να ξε­θω­ρι­α­σμέ­νο ἀ­ση­μέ­νιο ψά­ρι, καὶ οἱ στοι­χι­σμέ­νοι με­νε­ξε­δέ­νιοι γυ­μνο­σά­λια­γκες. Ἕ­να ψά­ρι καὶ γυ­μνο­σά­λια­γκες... Πλά­σμα­τα...

Αρχειοτάξιο: Λογοκρισία και δημοκρατία. Μετεμφυλιακό κράτος και Μεταπολίτευση

 Τα ΑΣΚΙ και οι εκδόσεις Θεμέλιο σας προσκαλούν την Τρίτη, 8 Δεκεμβρίου, στις 7 μ.μ. στη διαδικτυακή παρουσίαση του νέου τεύχους (22) του περιοδικού Αρχειοτάξιο, που κυκλοφόρησε πρόσφατα.

Για το τεύχος, με αφιέρωμα
"Λογοκρισία και δημοκρατία. Μετεμφυλιακό κράτος και μεταπολίτευση" θα μιλήσουν οι:

Μάνος Αυγερίδης, ιστορικός ΑΣΚΙ, μέλος της Συντακτικής Επιτροπής του Αρχειοτάξιου
Έφη Γαζή, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Ιστορίας, Τμήμα Εκπαιδευτικής και Κοινωνικής Πολιτικής Πανεπιστημίου Πελοποννήσου
Δημήτρης Δημούλης, Καθηγητής Συνταγματικού και Δημόσιου Διεθνούς Δικαίου Πανεπιστημίου Bandeirante Σάο Πάολο και
Πηνελόπη Πετσίνη, συνεπιμελήτρια του αφιερώματος, Διδάσκουσα Τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας Παντείου Πανεπιστημίου

Γιάννη Παπαδημητρίου : Ποιός υπερασπίζεται το πολιτισμικό τοπίο ;

 

Η καλύτερη εισαγωγή είναι το συναίσθημα της θλίψης, το οποίο κατέλαβε πολλούς κατοίκους των Ιωαννίνων με την αναγγελία ότι τα πλατάνια του παραλίμνιου δρόμου τους πάσχουν από μεταχρωματικό έλκος και πρόκειται να κοπούν. Η περιγραφή αυτή ανταποκρίνεται απόλυτα στον ορισμό της Ευρωπαϊκής Σύμβασης της Φλωρεντίας του 2000 για το τοπίο, ότι είναι μια περιοχή, έτσι όπως γίνεται αντιληπτή από τους ανθρώπους, της οποίας ο χαρακτήρας προκύπτει από την δράση και την αλληλεπίδραση φυσικών και ανθρωπογενών παραγόντων, ως σύνθεση δηλαδή ενός αντικειμενικού στοιχείου, της πραγματικότητας, όπως έχει προκύψει από τη συνδυασμένη δράση φύσης και ανθρώπου, αλλά και ενός υποκειμενικού, της πρόσληψής της από τους κατοίκους μιας περιοχής. 

Με αυτή τη Σύμβαση του Συμβουλίου της Ευρώπης η νομική πρακτική έκανε ένα μεγάλο βήμα προς την κοινωνική ανθρωπολογία και επιχείρησε να ρυθμίσει ένα δικαίωμα, το οποίο συμπεριλαμβάνει και νοητικές κατασκευές και διαπραγματεύεται το δύσκολο ζήτημα της ταυτότητας. Ίσως αυτό να εξηγεί, μέχρι ένα βαθμό, και τις δυσκολίες στην εφαρμογή της Σύμβασης. 

«Ἡ Χολεριασμένη», του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη

Μὲ εἶχαν παραιτήσει ὅλοι οἱ δικοί μου, ὁ ἄνδρας μου, ὅπως κι ὁ ἀδερφός μου… Εἶχα πανδρευθῆ μικρή, μ᾽ αὐτὸν τὸν μπαρμπα-Λευθέρη, ποὺ κοντεύει τώρα τὰ ὀγδονταπέντε. Θὰ ἦτον ὣς εἴκοσι χρόνια μεγαλύτερος ἀπὸ μένα.

Τόσο μικρὴ καὶ τόσο ἄκακη καὶ ἄγνωστη ἤμουν, κορίτσι δεκατριῶν χρονῶν. Ἐκεῖνος μ᾽ ἔπαιρνε στὰ γόνατά του, καὶ μ᾽ ἐφίλευε καραμέλες. Θὰ ἦτον τριαντάρης τότε. Ἐγὼ οὔτε ἰδέαν εἶχα ἀπ᾽ αὐτὰ τὰ πράγματα.

Σὰν ἦρθε ἡ φοβερὴ χρονιά, ποὺ ἔφερε τὴν κατοχὴ τῶν Ἀγγλογάλλων καὶ τὴν χολέρα· ποὺ βάσταξε τρεῖς μῆνες, κ᾽ ἔπαψε τὴν ἡμέρα τοῦ Ἁγίου Φιλίππου, ὕστερα ἀπὸ μεγάλη λιτανεία καὶ δέηση ποὺ ἔκαμε ὁ λαὸς μὲ τοὺς παπάδες, μὲ τὰ εἰκονίσματα, μὲ Σταυροὺς καὶ μὲ ξεφτέρια· κ᾽ οἱ Ἀγγλογάλλοι φοβέριζαν τὸν βασιλιά μας, τὸν Ὄθωνα, κ᾽ ἐκεῖνος ἦτον κλεισμένος στὸ Παλάτι, μόνο γιὰ νὰ παρηγορῇ τὸν λαὸ ἔβγαινε, καὶ δὲν τὸ κούνησε ἀπὸ τὴν Ἀθήνα, μ᾽ ὅλη τὴν χολέρα καὶ τὸ θανατικό.

Προχωρούν στη Λαμία στην κατασκευή της πανάκριβης υπερδιαστασιολογημένης ΜΕΑ

 

TOY ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΣΤΑΜΕΛΛΟΥ

 

Ο υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας, Κωστής Χατζηδάκης, εισηγήθηκε χθες στο Υπουργικό Συμβούλιο την έγκριση, μεταξύ των άλλων, της εφαρμογής της διαδικασίας αναγκαστικής απαλλοτρίωσης του άρθρου 7 του Ν. 2881 για τη Μονάδα Επεξεργασίας Αποβλήτων (ΜΕΑ) και Χώρο Υγειονομικής Ταφής Υπολειμμάτων (ΧΥΤΥ)στη θέση «Νευρόπολη» του Δήμου Λαμιέων και τη ΜονάδαΕπεξεργασίας Προδιαλεγμένων Οργανικών (ΜΕΠΟ) στη Λιβαδειά.

[πηγή:https://www.euro2day.gr/news/economy/article/2054098/anagkastikes-apallotrioseis-gia-thn-kataskeyh-trio.html]

 

Η Μονάδα Επεξεργασίας Αποβλήτων (ΜΕΑ) του Δήμου Λαμιέων προβλέπεται να γίνει στη θέση Νευρόπολη, δίπλα στον υπάρχοντα ΧΥΤΑ. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, θα είναι η μεγαλύτερη ΜΕΑ στην Κεντρική Ελλάδα. Πρόκειται να έχει 25ετή διάρκεια λειτουργίας και δυναμικότητα 76.750tn/έτος σύμμεικτωνΑστικών Στερεών Αποβλήτων (ΑΣΑ),10.250n/έτοςΠροδιαλεγμένωνΟργανικών και 7.000tn/έτος ιλύος.Θα εξυπηρετεί δε τους έξι από τους επτά Δήμους της Π.Ε. Φθιώτιδας (όλους εκτός από τον Δήμο Λοκρών, που θα τα πηγαίνει στη ΜΕΑ Θήβας), τους δύο Δήμους της Π.Ε. Ευρυτανίας και τους δύο βόρειους Δήμους της Π.Ε. Ευβοίας (Ιστιαίας-Αιδηψού και Μαντουδίου-Λίμνης-Αγίας Άννας). Ο ΧΥΤΥ προβλέπεται επίσης να έχει διάρκεια ζωής 17, 5 έτη. Φαίνεται ξεκάθαρα η υπερδιαστασιολόγηση της Μονάδας, τη στιγμή που η δυναμικότητά της υπερβαίνει κατά πολύ και το σύνολο των παραγόμενων ΑΣΑ στους δέκα Δήμους!!

 

Άρθρο μισανθρωπιάς στην «Καθημερινή» για νοηματική: «Κωμική φιγούρα χειρονόμου ορχηστή»

 Κατάφωρα προσβλητικό για τους κωφούς συμπολίτες μας αλλά και τους διερμηνείς της νοηματικής γλώσσας είναι το σχόλιο του Χρήστου Γιανναρά στην «Καθημερινή» για την μετάδοση της νοηματικής στη δημόσια τηλεόραση, κατά τη διάρκεια εκκλησιαστικών λειτουργιών.

Ο Χρήστος Γιανναράς μεταξύ άλλων, γράφει:

«(…) Κάθε φορά που η κρατική στην Ελλάδα τηλεόραση μεταδίδει την εκκλησιαστική λατρεία χωρίς λατρεύουσα εκκλησία, μόνο με μίαν άσχετη, σχεδόν κωμική φιγούρα χειρονόμου αορχηστή στην οθόνη να παλεύει, με γκριμάτσες και νοήματα, να κάνει κατανοητά τα δρώμενα και λεγόμενα, σε κωφάλαλους.(…) Δεν βρέθηκε ούτε ένας να διαμαρτυρηθεί ή να καγχάσει γι’ αυτή την κωμική παντομίμα, το ανθρωπάκι με τις γκριμάτσες και τα νοήματα, που θέλει να κάνει “κατανοητή” την ιλλιγιώδη ποίηση της εκκλησιαστικής λατρείας;»

Οφείλουμε να υπενθυμίσουμε στον κ. Γιανναρά ότι η νοηματική γλώσσα, εκτός από αναγνωρισμένη νομικά στη χώρα μας γλώσσα, συνιστά και αναφαίρετο δικαίωμα για τους κωφούς συνανθρώπους μας, κι αν οι διερμηνείς που παρέχουν σε αυτούς τη δυνατότητα να συμμετέχουν με αυτόν τον τρόπο στις εκκλησιαστικές λειτουργίες χαλούν την αισθητική του και προκαλούν τον καγχασμό του, τότε το πρόβλημα δεν το έχουν ούτε οι διερμηνείς ούτε οι κωφοί.

Κων­σταν­τῖ­νος Πα­λαι­ο­λό­γος : Μαί­ρη Λίν­τα

 

ΤΗ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΦΟΡΑ ποὺ πῆ­γα στὴ Βε­νε­τί­α, δὲν εἶ­χα γεν­νη­θεῖ ἀ­κό­μα.

       Στὶς 6 Μα­ΐου τοῦ 1962 ὁ Φά­νης καὶ ἡ Καί­τη, μὲ αὐ­τὴ τὴ σει­ρά, ἀ­νέ­βη­καν τὰ σκα­λιὰ τοῦ Ἁ­γί­ου Βα­σι­λεί­ου στὰ Ἑ­ξάρ­χεια. Ἔ­μελ­λε νὰ μεί­νουν μα­ζὶ μέ­χρι τὸ 2010, ἀλ­λὰ τό­τε οὔ­τε τὸ ἤ­ξε­ραν οὔ­τε τοὺς ἐν­δι­έ­φε­ρε. Ἡ τε­λε­τὴ ἔ­χει τὰ γνω­στά: νυ­φι­κό, κου­στού­μια, του­α­λέ­τες, παι­δά­κια ποὺ πιὰ βρί­σκον­ται στὴν ἀρ­χὴ τῆς τρί­της ἡ­λι­κί­ας, ἐ­νή­λι­κες ποὺ πιὰ δὲν ὑ­πάρ­χουν.

       Πο­τὲ δὲν μὲ ἐν­δι­έ­φε­ρε τὸ ἄλ­μπουμ μὲ τὶς φω­το­γρα­φί­ες ἀ­πὸ ἐ­κεῖ­νο τὸ ἀ­νοι­ξιά­τι­κο ἀ­πό­γευ­μα στὸν Ἅ­γιο Βα­σί­λει­ο Ἑ­ξαρ­χεί­ων· στὴ μνή­μη μου ἔ­χει μεί­νει ἀ­νε­ξί­τη­λο τὸ με­τά, κι ἂς ἔ­χει φτά­σει ἀ­πὸ ἐ­κεῖ­νο τὸ με­τὰ μί­α καὶ μό­νο ἀ­σπρό­μαυ­ρη φω­το­γρα­φί­α στὰ χέ­ρια μου: ΚΟΣΜΙΚΟΝ ΚΕΝΤΡΟΝ ΤΡΙΑΝΑ, ἐ­πὶ τῆς λε­ω­φό­ρου Συγ­γροῦ. Ἐ­κεῖ, ἀ­π’ ὅ,τι φαί­νε­ται, ἔ­γι­νε τὸ γα­μή­λιο γλέν­τι· τρα­γου­δοῦν ὁ Μα­νώ­λης Χι­ώ­της καὶ ἡ Μαί­ρη Λίν­τα, ἀλ­λὰ στὴ φω­το­γρα­φί­α ποὺ προ­α­νέ­φε­ρα, δὲν ὑ­πάρ­χει ὁ Χι­ώ­της, ὅ­πως οὔ­τε καὶ ἡ Καί­τη.