Φωτογραφικό Project SEVEN

Με την “Ζηλοφθονία” συνεχίζεται τo Φωτογραφικό Project SEVEN που διοργανώνει ο Πολυχώρος VAULT. Η έκθεση θα διαρκέσει 7 ημέρες, από την Δευτέρα 7 έως την Κυριακη 13 Νοεμβρίου.

Εγκαίνια: Δευτέρα 7 Νοεμβρίου στις 7:00 μμ

ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ ΟΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΙ:
Αχιλλέας Αγγελόπουλος, Αποστόλης Αναστασόπουλος, Μαρινέζα Βαμβακάρη, Παναγιώτης Γκίκας, Μαρκέτος Δαμίγος, Ανδρέας Ζαφείρης, Βαγγέλης Ιωάννου, Σωτήρης Καινούργιος, Κατερίνα Κασιδιάρη , Αλεξάνδρα Καψή, Αλέξανδρος Κόρπης, Γιάννης Κωβαίος, Μυρτώ Κωνσταντινίδου, Μαρία Λαγού, Πέτρος Μακρής, Βαγγέλης Μακρυγιάννης, Χρήστος Μασούρας, Ευγενία Παππά, Γιάννης Παππάς, Χρήστος Παππάς, Στέφανος Παπαζαπραΐδης, Νίνα Παπακαστρισίου, Μαρία Παπαναστασίου, Κατερινα Παυλιδάκη, Renee Revah, Στέλιος Χαραλαμπάκης, Γιώργος Χρονάκης Hiro, Εύη Χριστοπούλου
Eν όψει : Φωτο Αλέξανδρου  Κόρπη
GUEST στην επιτροπή για το 2ο αμάρτημα την Ζηλοφθονία:
Νίκος Γιαβρόπουλος (εικαστικός, master of ceremonies)

Κοραής Δαμάτης (Σκηνοθέτης, συγγραφέας του μυθιστορήματος "Το Σπίτι Μόνο")

Θωμάς Δασκαλάκης (Φωτογραφος και Courier στην εταιρεία ndpphoto.gr)

Δή­μη­τρα Πα­να­γι­ω­το­πού­λου: Ὁ κύ­ριος καὶ ἡ κυ­ρί­α Δο­τι­κὴ

ΘΑ ΗΤΑΝ ἕ­να ὄ­μορ­φο ζευ­γά­ρι σί­γου­ρα, ὁ κύ­ριος καὶ ἡ κυ­ρί­α Δο­τι­κή. Θὰ ζοῦ­σαν σ’ ἕ­ναν πα­ρα­μυ­θέ­νιο πύρ­γο στὴ βό­ρεια Εὐ­ρώ­πη. Θ’ ἀ­σφά­λι­ζαν μὲ σι­δε­ρέ­νιο κλει­δὶ τὴ μυ­στι­κὴ πορ­τού­λα ποὺ θὰ ἕ­νω­νε τὰ δω­μά­τιά τους. Στὸ χώ­ρι­σμα ἐ­κεί­νη θὰ στοί­βα­ζε ὅ­λα τα βι­βλί­α ποὺ δι­ά­βα­σε τὰ ἑ­κα­τὸ χρό­νια ποὺ ζοῦ­σαν μα­ζί. Ἐ­κεῖ­νος θὰ στρί­μω­χνε ἀ­π’ τὴ με­ριά του στὸ πέ­ρα­σμα τῆς μυ­στι­κῆς τους ἕ­νω­σης ὅ­λες τὶς γλά­στρες του μὲ ἀ­ρω­μα­τι­κὰ φυ­τά. Θὰ ἀ­γα­ποῦ­σαν κι δυ­ὸ τοὺς μο­να­χι­κοὺς πε­ρι­πά­τους σὲ ἄλ­ση μὲ λεῦ­κες, τὶς πτώ­σεις μὲ ἀ­λε­ξί­πτω­το στὰ πα­γω­μέ­να νε­ρὰ τῆς Βαλ­τι­κῆς καὶ τὶς ἄλ­λες πτώ­σεις, ὅ­ταν τὸ οὐ­σι­α­στι­κὸ κα­τρα­κυ­λᾶ μέ­χρι ποὺ γί­νε­ται ἀν­τί­λα­λος σ’ ἕ­να βα­θὺ πη­γά­δι· τό­τε ποὺ σὲ τρο­μά­ζει ἡ φω­νή σου ὅ­ταν μιὰ ἡ­λι­ό­λου­στη μέ­ρα τοῦ χει­μώ­να σκύ­βεις γιὰ λί­γο νὰ κα­θρε­φτι­στεῖς στὰ σκο­τει­νὰ νε­ρά του. Θὰ τοῦ ‘στέλ­νε αὐ­τὴ τὸ πιὸ χον­τρό, τὸ πιὸ κα­λο­ψη­μέ­νο στρα­γά­λι νὰ τὸν ξυ­πνᾶ στὸν ὕ­πνο του τὰ βρά­δια. Θὰ τῆς ἔ­βρι­σκε ἐ­κεῖ­νος τὰ πιὸ ἀ­πί­θα­να ὀ­νό­μα­τα νὰ τὴ φω­νά­ζει, Που­έ­λα καὶ Ἀ­μά­τα, ὅ­λα σὲ πλά­για πτώ­ση, ἀ­πὸ ἀ­φαι­ρε­τι­κὴ καὶ κά­τω. Θὰ εἶ­χαν πέν­τε γά­τες, ἀ­πὸ δύ­ο ὁ κα­θέ­νας, ἡ πέμ­πτη θὰ ἦ­ταν κα­νε­λὶ καὶ  θὰ τό ’­χε σκά­σει ἀ­πὸ τὴ στέ­γη τους τὴ νύ­χτα ποὺ θὰ γι­όρ­τα­ζαν τὰ δι­α­κο­σι­ο­στὰ γε­νέ­θλιά τους. Κά­θε πρω­ὶ ἐ­κεῖ­νος θὰ τῆς ἔ­στελ­νε τὸν Τρο­φαν­τό του νὰ τὴν ξυ­πνή­σει στοὺς μέλ­λον­τες τῶν πιὸ ἀρ­χαί­ων γλωσ­σῶν μὲ ἰ­δε­ο­γράμ­μα­τα κι ἐ­κεί­νη θὰ τοῦ ἀ­φι­έ­ρω­νε ἀ­πὸ τὸ ρα­διό­φω­νο τὰ πιὸ ὀ­νει­ρο­πό­λα φάν­τος. Ὅ­μως ἡ βε­λο­νιὰ τσίμ­πη­σε ἀλ­λοῦ στὴν ἐ­τα­μὶν κι ἐ­κεῖ­νος ἔ­παιρ­νε κά­θε πρω­ὶ τὸ κί­τρι­νο λε­ω­φο­ρεῖ­ο γιὰ Κη­φι­σιά, ἔ­παι­ζε τζό­κερ πάν­τα τοὺς ἴ­διους ἀ­ριθ­μούς, ἔ­τρι­βε τὸ μέ­τω­πο ὅ­ταν οἱ ἄλ­λοι τοῦ ἀ­πηύ­θυ­ναν ἐ­ρω­τή­σεις καὶ ὅ­ταν πή­γαι­νε τὸ κα­λο­καί­ρι στὴ Σκο­τί­να φο­ροῦ­σε ἐμ­πρι­μὲ βερ­μοῦ­δες κι ἔ­λυ­νε σουν­τό­κου, ἐ­νῶ οἱ γιοὶ του ψά­ρευ­αν στὰ ἀ­βα­θῆ μὲ πε­το­νιὰ σα­κοῦ­λες καὶ κομ­μέ­νες σα­γι­ο­νά­ρες. Ἐ­κεί­νη πά­λι ἔ­σερ­νε τὶς μπουρ­νου­ζὲ παν­τοῦ­φλες της στὰ πλα­κά­κια τοῦ μπά­νιου καὶ τρα­γου­δοῦ­σε αὐ­το­σχέ­δι­ες ἄ­ρι­ες ποὺ τὶς τε­λεί­ω­νε μὲ κά­τι ἀλ­λό­κο­τους λα­ρυγ­γι­σμούς, δι­ά­βα­ζε μὲ μα­νί­α ἀ­στυ­νο­μι­κὰ μυ­θι­στο­ρή­μα­τα, ἔπια­νε πά­νω τὰ μαλ­λιὰ μ’ ἕ­να μαῦ­ρο μο­λύ­βι ὅ­ταν ἔ­κα­νε φα­σί­να καὶ κα­τέ­βαι­νε κά­θε πρω­το­χρο­νιὰ στῆς θεί­ας της στὰ Πε­τρά­λω­να γιὰ νὰ φᾶ­νε ψη­μέ­να γου­ρου­νό­που­λα ποὺ ἔ­μοια­ζαν μὲ ρὸζ μω­ρά.

Πη­γή: ΠΛΑΝΟΔΙΟΝ, Πρώ­τη δη­μο­σί­ευ­ση.

Η Σεχραζάτ όταν χορεύει

Τρεις νυχτερινοί χοροί και ένα ιντερλούδιο Χορός δωματίου, Γαλλική κατάδυση Φεστιβάλ χορού με Γαλλική μουσική στο Μικροσκοπικό Θέατρο
Ένα πρόγραμμα τριών νυχτερινών χορών με θέματα από τα παραμύθια και ένα ιντερλούδιο, εμπνευσμένα από τη μουσική του Μωρίς Ραβέλ. Τα έργα «Σεχραζάτ», «Οντίν» και «Λυπημένο πουλί», βασίζονται στα ομώνυμα κομμάτια του Γάλλου συνθέτη. Χορεύουν η Αθηνά Κυρούση, η Ελίνα Παπαδόπουλου και η Αναστασία Λύρα. Περισσότερα
Η χορογραφία, τα κοστούμια και οι φωτισμοί είναι της Αναστασίας Λύρα
ΜΙΚΡΟΣΚΟΠΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ Δεξίππου 5 & Πλατεία Ταξιαρχών, Πλάκα (150 μέτρα από το Μετρό Μοναστηράκι) Τηλέφωνο κρατήσεων: 6989 443157. Κράτηση απαραίτητη λόγω περιορισμένου χώρου Γενική είσοδος: 10 ευρώ, Μειωμένο εισιτήριο, 5 ευρώ.

Μανουὲλ Ἐσπάδα (Manuel Espada) : Τὸ παι­δὶ ποὺ ἔ­τρω­γε τὶς λέ­ξεις

ΣΕ ΚΑΠΟΙΑ ΑΤΟΜΑ κά­νουν με­τα­μό­σχευ­ση πνευ­μό­νων. Σὲ ἄλ­λα, με­τα­μό­σχευ­ση καρ­διᾶς ἢ κε­ρα­το­ει­δοῦς, ὅ­μως πάν­το­τε πρέ­πει νὰ πε­θά­νει κά­ποι­ος. Ἡ πε­ρί­πτω­σή μου ἦ­ταν δι­α­φο­ρε­τι­κή. Ὅ­ταν ἤ­μουν μι­κρὸς δὲν μπο­ροῦ­σα νὰ μι­λή­σω, του­λά­χι­στον ὄ­χι ὅ­πως τὰ ἄλ­λα παι­διά. Κά­θε συλ­λα­βὴ ἀ­παι­τοῦ­σε τὸ μέ­γι­στο τῶν προ­σπα­θει­ῶν μου. Ὡ­στό­σο, ὁ πα­τέ­ρας μου κέρ­δι­ζε τὸ ψω­μί του μὲ τὶς λέ­ξεις. Πα­ρά­δο­ξο. Ἀ­κό­μη θυ­μᾶ­μαι μιὰ Κυ­ρια­κὴ ποὺ γύ­ρι­σε μὲ μιὰ πα­λιὰ γρα­φο­μη­χα­νή. Μπῆ­κα στὸ δω­μά­τιό του, ὅ­ταν ἐ­κεῖ­νος ἔ­βα­ζε τὴν πα­λιὰ Olivetti πά­νω στὸ γρα­φεῖ­ο. Το­πο­θέ­τη­σε ἕ­να φύλ­λο ρι­ζό­χαρ­το στὸν κύ­λιν­δρο, πῆ­ρε τὸν δεί­κτη μου καὶ γρά­ψα­με τὸ ὄ­νο­μά μου. Ὁ πα­τέ­ρας μου τὸ ἔ­κο­ψε μὲ τὸ ψα­λί­δι, τὸ ἔ­κα­νε μιὰ μπα­λί­τσα καὶ μοῦ εἶ­πε: «Νό­στι­μο». Ὅ­ταν τὸ χαρ­τὶ κα­τέ­βη­κε τὸν οἰ­σο­φά­γο μου εἶ­πα τὸ ὄ­νο­μά μου δυ­να­τά. Ἀ­πὸ κεί­νη τὴ μέ­ρα, ὁ πα­τέ­ρας μου δὲν μπό­ρε­σε νὰ τὸ προ­φέ­ρει ξα­νά. Ἔ­πει­τα ἀ­κο­λού­θη­σαν πολ­λὲς ἄλ­λες λέ­ξεις. Ὁ πα­τέ­ρας μου μοῦ ἔ­παιρ­νε τὸ δά­χτυ­λο, μοῦ ψι­θύ­ρι­ζε πράγ­μα­τα στὸ αὐ­τί, τὰ πλη­κτρο­λο­γού­σα­με κι ὕ­στε­ρα μοῦ ἔ­βα­ζε τὶς λέ­ξεις στὸ στό­μα. Ἐ­κεῖ­νος δὲν τὶς χρη­σι­μο­ποι­οῦ­σε πο­τὲ ξα­νά. Πρῶ­τα ἔ­μει­νε χω­ρὶς οὐ­σι­α­στι­κά, ὕ­στε­ρα χω­ρὶς ρή­μα­τα, ἀρ­γό­τε­ρα μοῦ πέ­ρα­σε τὰ ἐ­πί­θε­τα, τὰ ἄρ­θρα, τὶς προ­θέ­σεις, μέ­χρι ποὺ μοῦ με­τα­μό­σχευ­σε ὅ­λες τὶς λέ­ξεις τοῦ κό­σμου. Ἕως ποὺ ἔ­μει­νε βου­βός.

Πηγή:

Ιστορικές σπουδές

Τουρισμός ελευθέρας βοσκής

Του Γιάννη Σχίζα

Δημοσιεύεται στην ΑΥΓΗ της 22.10.2016

Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, το  2016 θα κλείσει με μεγαλύτερες μεν αφίξεις αλλά μικρότερες συνολικά  τουριστικές εισπράξεις,  άρα  με μικρότερες κατά κεφαλήν τουριστικές δαπάνες ….Η εισπρακτική παράμετρος είναι από  σημαντική έως τρομερά  σημαντική σε μια χώρα που δοκιμάζεται  από τη λεγόμενη «κρίση» - αν έτσι ονοματίσουμε το τρέχον «επεισόδιο» νεοαποικιακής  κηδεμόνευσης  . Σε αυτές τις συνθήκες πολλοί και καθόλου άδικα,  καταγγέλλουν τις  δομές all inclusive  ενώ επίσης κατακεραυνώνουν την πολιτική των μεγάλων ταξιδιωτικών γραφείων, που  αποτελούν μεσάζοντες μεταξύ παραγωγών και καταναλωτών  τουριστικών προϊόντων.

 Οι πιο απαισιόδοξοι διαβλέπουν σε αυτά τα δύο κακά μια δυναμική πλήρους απαγκίστρωσης των τουριστικών δομών από την εγχώρια οικονομία : Οι ενσταβλισμένοι τουρίστες που καταναλώνουν τα πάντα μέσα στους χωρικά συγκεκριμένους  θύλακες, τα διεθνή ταξιδιωτικά γραφεία  που τσεπώνουν εξωφρενικά  κέρδη, η  προτίμηση των μεγάλων ξενοδοχειακών συγκροτημάτων στην εισαγόμενη φτηνή εργασία και στις  εισαγωγές  καταναλωτικών ειδών και κεφαλαιουχικών εξοπλισμών, οδηγούν  στη διαμόρφωση  μιας επιχειρηματικότητας  με μηδαμινές εισροές-εκροές προς και από  την εγχώρια οικονομία.

ΣΩΤΗΡΗ Γ. ΡΑΠΤΟΠΟΥΛΟΥ : Θ ε ί α Α μ η χ α ν ί α

      

    

    

                                           Στον

                                     Χόρχε Λουϊς Μπόρχες

                                                και στον

                                    + Γιώργο Ραπτόπουλο

                                         ( 1943-2004)

  

                     ΔΕΛΦΟΙ , ΜΑΡΤΗΣ  2004

 

   Ο δημοσιογράφος είχε φτάσει καθυστερημένος εκείνο το βροχερό απόγευμα του Οκτώβρη – και ο γηραιός κύριος είχε χάσει, περιμένοντάς τον, το μεγαλύτερο μέρος της συγκίνησης και της νοσταλγικής διάθεσης που του είχε προξενήσει εκείνη η (ευγενική, ομολογουμένως) παράκληση για συνέντευξη, λίγες μέρες πριν.

  Ο καιρός ήταν ακόμα ζεστός στον μεγάλο κάμπο όπου βρισκόταν η αγροικία – ένα μονόχωρο σπίτι  θεμελιωμένο στα ερείπια ενός τεράστιου χώρου σταυλισμού αιγοπροβάτων , που πήγαινε πίσω στον δέκατο ένατο αιώνα , φτιαγμένος από τεράστιους ογκόλιθους ,μονολιθικές παραστάδες και ανώφλια  ,δίνοντας  την εντύπωση ενός μυστηριώδους προϊστορικού οικοδομήματος. Η  αίσθηση της  προσμονής που εβίωνε ο γηραιός κύριος εβάρυνε ακόμη περισσότερο μια άλλη αίσθηση (κοινή σε μωρά, παιδιά, ενήλικες και υπερήλικες) – την αίσθηση του Χειμώνα, ο οποίος είναι όλος μπροστά και όπου νάναι θα ξεκινήσει…

  Έτσι, η συνέντευξη δεν πραγματοποιήθηκε  με τις καλύτερες προϋποθέσεις – οι τόνοι ήταν χαμηλοί, και αποδείχθηκε ότι ο ενθουσιώδης δημοσιογράφος που την ζήτησε ήταν άλλος από εκείνον που έστειλε , τελικά, η εφημερίδα… Ο γηραιός κύριος σκέφθηκε .΄ « εάν δεν ήμουν τόσο γέρος, θα είχα απογοητευθεί πάρα πολύ ». Στ’αλήθεια, είχε την ευκαιρία να το παρατηρήσει πολλές φορές, η ηλικία του ,πιά, δρούσε σαν ασπίδα απέναντι στην έλλειψη καλλιέργειας ή λεπτότητας. Παρουσίασε , λοιπόν, κι’αυτός, μια ξερή εικόνα των περιστατικών .΄ Ναί, είχε γνωρίσει τον Ζάο Συνερκά, στα φοιτητικά του χρόνια. Ναί, ναί, θυμόταν και εκείνη την προσβολή που του είχε κάμει ο καθηγητής της Κλασσικής Φυσικής – παροιμιώδης, πια, στην παραεπιστημονική βιβλιογραφία… Φυσικά και θυμόταν την ημέρα που παρουσίασε την εξίσωση του « φωτονιακού αντίλαλου », βασικής αρχής των  «τηλεσκοπίων Γκέρμ», αφήνοντας άφωνους τρείς καθηγητές Κβαντικής Φυσικής που είχαν έρθει εκεί με σκοπό να τον γελοιοποιήσουν… Ναί, πράγματι είχε δώσει στο ερώτημα εάν είναι θρήσκος, την (δυσνόητη, ακόμη και σήμερα) απάντηση «…δυσκολεύομαι να αποδεχτώ την δυνατότητα μιας μετά θάνατον ζωής, αλλά, επειδή ο πόνος είναι ένα μετρήσιμο μέγεθος μέσα στο σύμπαν, έχω προνοήσει να πιστεύω στην μετά θάνατον τιμωρία». Όχι, δεν αλήθευε η φήμη που τον ήθελε ευέξαπτο και είρωνα – ήταν ένας ευγενικός και ντροπαλός συνομιλητής… Παρ’όλ’αυτά, ναι, ήταν ένας εσωστρεφής τύπος, που μάθαινε με εξαιρετικά αργούς ρυθμούς (λεπτολογώντας και το τελευταίο στοιχείο και ανάγοντάς το στην απώτατη αρχή του) – και διατύπωνε τις θεωρίες του με έναν απίστευτα άκαμπτο λόγο, σκληρότερο και από τους ίδιους τους μαθηματικούς τύπους… Ναι, θυμάται την γενική θυμηδία που ακολούθησε την αποκάλυψη ότι αυτός ήταν ο άγνωστος συγγραφέας του φιλοσοφικού δοκιμίου « Ο σοφιστής Γοργίας και η Κοσμολογία ».΄Τότε είχε αρχίσει να διαδίδεται (και να καλλιεργείται, είναι αλήθεια) η φήμη ότι ο Ζάος Συνερκάς ήταν ένας αγύρτης, ένας πανέξυπνος απατεώνας που είχε βαλθεί να γελοιοποιήσει όσα το ανθρώπινο πνεύμα είχε χτίσει εδώ και αιώνες – και εκδόθηκε εναντίον του εκείνος ο λίβελλος με τίτλο «ο άνθρωπος του τσίρκου». 

    Όχι, όχι, δεν θυμόταν κάτι σχετικό με τις γυναίκες της ζωής του – ούτως ή άλλως ο Συνερκάς ήταν ιδιαίτερα εχέμυθος και δεν αποκάλυπτε στους φίλους και τις παρέες του τίποτε, πέρα από τα απολύτως προφανή… Είχε δύο ή τρεις σχέσεις από αυτές που θα ονομάζαμε «μόνιμες» - μάλλον  οι κυρίες αυτές ανήκαν  στο σύνολο που ο ίδιος ονόμαζε  «Σ.Ι.Θ.» ( «Συναισθηματικώς Ιδιοφυή Θηλυκά» ) που σήμαινε, όπως είχε εξηγήσει στα γραπτά του, τις γυναίκες που ήταν αρκετά έξυπνες ώστε να γνωρίζουν πώς να αποφεύγουν να τον φέρουν σε δύσκολη θέση…

Εν όψει : Φωτο Βαγγέλη Πουλή

Τα παιδιά παίρνουν αμπάριζα

Μπολερό, ένας Λαβύρινθος του Χρόνου - Τρεις ερμηνείες

Χορός δωματίου, Γαλλική κατάδυση
Φεστιβάλ χορού με Γαλλική μουσική στο Μικροσκοπικό Θέατρο 

 Στο Μπολερό του Μικροσκοπικού Θεάτρου* συναντώνται τελετουργικά δύο περιστρεφόμενες ιερατικές φιγούρες, που η κίνησή τους πλαισιώνεται, υπογραμμίζεται, μεγεθύνεται και μεταμορφώνεται από το στοιχείο του υφάσματος, του οποίου οι πτυχές λειτουργούν ταυτόχρονα ως θεατρικό ένδυμα και ως σκηνικό εργαλείο.
Η παράσταση περιλαμβάνει τρεις διαδοχικές ερμηνείες του έργου. Την πρώτη εκδοχή παρουσιάζουν δύο γυναίκες, τη δεύτερη δύο άνδρες και την τρίτη μια γυναίκα και ένας άνδρας, σε ένα κάλεσμα για σύγκριση, σπουδή και στοχασμό πάνω στο ρόλο του φύλλου του ερμηνευτή στην παράσταση.
Η κίνηση των χορευτών είναι εξαιρετικά λιτή, υπολογισμένη, αργή και αναλυτική. Ωστόσο, οι κινητικές επιλογές τους μεγεθύνονται δραματικά από τα υφάσματα που τις καλύπτουν.

Ο Μπομπ Ντύλαν σνομπάρει το Νόμπελ Λογοτεχνίας...

Από ό,τι ξέρω, ο Ζαν Πωλ Σαρτρ ήταν ο πρώτος που  αποποιήθηκε το  Νόμπελ Λογοτεχνίας  υποστηρίζοντας  ότι "ο συγγραφέας πρέπει να αρνηθεί να μετατρέψει τον εαυτό του σε όργανο, ακόμα κι αν αυτό συμβαίνει κάτω από τις πιο τιμητικές περιστάσεις" , κι ακόμη  ότι  ο Ντίνος Χριστιανόπουλος  ήταν αυτός που τάχθηκε  γενικά   εναντίον των λογοτεχνικών βραβείων, σε σχετικό μανιφέστο... Τώρα ο  Μπομπ Ντύλαν  είναι άγνωστο με ποιό σκεπτικό μπορεί να αρνηθεί μια τέτοια τιμή, πάντως το βέβαιο είναι ότι αναρριπίζει ιδέες που έχουν αποδυναμωθεί  από τη στάχτη της παγκοσμιοποίησης. Μεταξύ αυτών   και η υπέροχη σκέψη  του Μικ Τζάγκερ, για τον Μπομπ ως δικό μας Walt Witman - δηλαδή ημών των ροκάδων...Και μια δική μου ανάρτηση, για τα 50 χρόνια των Rolling Stones :http://oikologein.blogspot.gr/2012/11/50-rolling-stones.html

Η ΕΙΔΗΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΑΜΕ/ΜΠΕ :

Ο Αμερικανός τραγουδοποιός Μπομπ Ντύλαν τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας την περασμένη Πέμπτη, αλλά δεν έχει ακόμη αναγνωρίσει τη νίκη. Ο Ντύλαν εμφανίστηκε στο Λας Βέγκας το ίδιο βράδυ και δεν έκανε αναφορά στο βραβείο. Την Παρασκευή συμμετείχε στο Desert Trip Festival στο Ίντιο, στην κοιλάδα Coachella στην Καλιφόρνια εκεί όπου πραγματοποιείται και το πιο διάσημο ετήσιο φεστιβάλ μουσικής και τέχνης στις ΗΠΑ, "Coachella Valley Music and Arts Annual Festival".

Οι Μικ Τζάκερ και Κηθ Ρίτσαρντς των Rolling Stones, οι οποίοι επίσης εμφανίστηκαν στο Desert Trip Festival του έπλεξαν το εγκώμιο, αλλά ο Μπομπ Ντύλαν δεν έκανε καμία αναφορά.

Ἕλενα Στριγγάρη:Ἡ Ἑ­λέ­νη

ΣΑΡΑΝΤΑΡΙΣΕ ὁ παπ­πούς. Κι αὐ­τὸς καὶ τ’ ἀ­δέρ­φια του ζοῦ­σαν στε­ρη­μέ­νοι καὶ μό­νοι. (Ὁ κό­σμος τοὺς ἀ­πο­κα­λοῦ­σε «Κα­λό­γη­ρους» καὶ τὴν πε­ρι­ο­χὴ ὅ­που ζοῦ­σαν τὴν ὀ­νό­μα­ζαν τῶν «Κα­λο­γή­ρων».) Ἐ­κεῖ­νοι, ὅ­μως, πα­ρὰ τὴν ἡ­λι­κί­α τους, ὀ­νει­ρευ­όν­του­σαν νὰ φτιά­ξουν, ἐ­πι­τέ­λους, ὁ κα­θέ­νας τους δι­κή του οἰ­κο­γέ­νεια. Νὰ ζή­σου­νε ἀν­θρώ­πι­να. Νὰ χα­ροῦ­νε παι­διά, ποὺ δὲν θὰ ζοῦ­σαν στε­ρη­μέ­να, κι ἂν ἤ­θε­λε ὁ Θε­ός, καὶ ἐγ­γό­νια. Πρῶ­τα, ἀ­πο­κα­τέ­στη­σαν τὶς ἀ­δερ­φές τους. Τὶς κα­λο­προί­κι­σαν καὶ τὶς τα­κτο­ποί­η­σαν, τώ­ρα ποὺ εἶ­χαν μπεῖ κι αὐ­τοὶ σὲ μιὰ σει­ρά. Με­τά, ἕ­να-ἕ­να παν­τρεύ­τη­καν καὶ τὰ ἀ­γό­ρια. Ὁ παπ­πούς μου πῆ­ρε, βέ­βαι­α, τὴν για­γιά μου, ποὺ ἤ­τα­νε τό­τε κο­ρί­τσι εἴ­κο­σι χρο­νῶν. Δὲν ξέ­ρω ἂν πέ­ρα­σαν κα­λὰ μα­ζί. Ἡ για­γιὰ δὲν μοῦ εἶ­χε ἀ­να­φέ­ρει οὔ­τε ἕ­να πα­ρά­πο­νο. Μά­λι­στα, τὸν θε­ω­ροῦ­σε πρά­ο, κα­λό­βο­λο ἄν­θρω­πο καὶ ἐ­ξαι­ρε­τι­κὰ σε­μνό. Μοῦ ’­δει­χνε πῶς τοῦ ἔ­κο­βε τσιμ­πιὰ μὲ τὸ με­γά­λο καὶ τὸ δεύ­τε­ρο δά­χτυ­λο τοῦ πο­διοῦ της, ὅ­ταν παί­ζα­νε στὸ κρε­βά­τι. Ἤ­τα­νε νὰ πε­θαί­νεις ἀ­πὸ τὸν πό­νο. Ὅ­μως ὁ παπ­πούς, λέ­ει, γε­λοῦ­σε!