Εκκλησιαστική περιουσία και άγρια φύση: μια παλιά φιλία τελειώνει……..

Του Κώστα Παπακωνσταντίνου 

Οι μεγάλες αδιαίρετες εκκλησιαστικές εκτάσεις τραβούν το ενδιαφέρον επενδυτών. Όμως, συνήθως πρόκειται για περιοχές πολύ σημαντικές για την άγρια φύση. Υγρά λιβάδια της Λάμιας, κοντά στο Μετόχι, στο Εθνικό Πάρκο Κοτυχίου Στροφιλιάς.



Το ζήτημα της «αξιοποίησης» της εκκλησιαστικής περιουσίας έχει ιδιαίτερη σημασία για την προστασία της άγριας φύσης. Διότι εκτός από καθαρά εμπορική περιουσία (κτίρια, οικόπεδα εντός σχεδίου κ.λπ.), η εκκλησία διαθέτει και πολλές εκτάσεις σε φυσική κατάσταση ή με παραδοσιακές χρήσεις γης. Δάση και «δασικές εκτάσεις», υγροτοπικές περιοχές (λίμνες, λιμνοθάλασσες, υγρολίβαδα κ.λπ.), «βοσκότοποι», παραδοσιακή αγροτική γη και γενικά, δεκάδες χιλιάδες στρέμματα που έχουν αξία για τη βιοποικιλότητα.

 

Η αξία αυτή οφείλεται στο ότι οι περιοχές αυτές κρατήθηκαν μακριά από την άγρια ανάπτυξη. Επιπλέον, συχνά πρόκειται για μεγάλες εκτάσεις (π.χ. ιδιοκτησίες που περιήλθαν σε Μονές μετά την τουρκοκρατία) που περιλαμβάνουν σπάνια δείγματα από ενιαία οικοσυστήματα (π.χ. παράκτια δάση, υγρολίβαδα) τα οποία, αλλού, υποφέρουν από κατακερματισμό. Δεν είναι τυχαίο ότι αρκετές εκκλησιαστικές εκτάσεις περιλαμβάνονται και στο Ευρωπαϊκό δίκτυο των κορυφαίων για τη φύση περιοχών, το Natura-2000.

 

Μερικές από τις κύριες απειλές για τη βιοποικιλότητα είναι η οικοδομική δραστηριότητα, το οδικό δίκτυο και άλλες μορφές «σφραγίσματος γης» (τσιμεντόστρωση, μπάζωμα, γκαζόν και οτιδήποτε καλύπτει τη φυσική βλάστηση), η εντατικοποίηση της γεωργίας αλλά και η εγκατάλειψη της παραδοσιακής γεωργίας και κτηνοτροφίας, οι αλλαγές στην αλιευτική και δασική διαχείριση και, γενικά, μια δέσμη απειλών υπό τον τίτλο «αλλαγή χρήσεων γης».

 

Το ζητούμενο, λοιπόν, για την άγρια φύση δεν είναι το ποιος κατέχει τη γη αλλά το να μην αλλάξουν οι χρήσεις γης. Από αυτή την σκοπιά, οι εκκλησιαστικές εκτάσεις ήσαν, μέχρι σήμερα, μάλλον ασφαλείς από δραματικές αλλαγές.

Του νεκροταφείου ο χαβάς…..

Σε  επιφυλακή βρίσκεται η «Αριστερή Ριζοσπαστική Πρωτοβουλία Γλυφάδας» και ο επικεφαλής  Τάσος Ταστάνης,  αναφορικά με την υπόθεση του «αυθαίρετου νεκροταφείου» που επιδιώκει να «φυτεύσει» στον Υμηττό ο  Δήμαρχος Γλυφάδας…

(σχετικά   http://oikologein.blogspot.gr/2012/12/blog-post_16.html) 

Γράφει η Αριστερή Ριζοσπαστική Πρωτοβουλία Γλυφάδας: 

Με ανακοίνωσή του ο Δήμαρχος της πόλης μας κ. Κόκκορης καθώς και με ταυτόχρονη ανάρτηση δεκάδων πανό στις πλατείες και άλλα σημεία της πόλης με την ευκαιρία τις θρησκευτικές εκδηλώσεις το Σάββατο 7 και Κυριακή 8 Αυγούστου στον ιερό ναό Γεννήσεως Θεοτόκου καλούσε τους Γλυφαδιώτες να παραβρεθούν  στο  νέο αυθαίρετο κοιμητήριο Γλυφάδας στον Υμηττό.

Για όσους δεν γνωρίζουν τα σχετικά με το νεκροταφείο κατορθώματα και τις απαράδεκτες ενέργειες του κ. Κόκκορη, πρόκειται για τον προκατασκευασμένο ναό που βρίσκεται στο χώρο του παράνομου και αυθαίρετου νεκροταφείου που τον Αύγουστο του 2011, προσπάθησε πραξικοπηματικά και με απαράδεκτες μεθόδους να δημιουργήσει στην Α΄ Ζώνη Προστασίας του Υμηττού, σε δημόσια, δασική και αναδασωτέα έκταση, σε περιοχή ενταγμένη στο ευρωπαϊκό  δίκτυο NATURA 2000,σε χώρο που είναι χαρτογραφημένο ρέμα, όπου απαγορεύεται κάθε οικοδομική δραστηριότητα.. Και όλα αυτά με τις «ευλογίες» της τοπικής Μητρόπολης.

Λίγο αργότερα οι υπηρεσίες του Υ.Π.Ε.Κ.Α. με την με αριθμό 4027/22.12.2011 «Πράξη Βεβαίωσης Παράβασης» διαπίστωσε σωρεία παραβάσεων εκ μέρους του Δήμου Γλυφάδας και στη συνέχεια ο Ειδικός γραμματέας Επιθεώρησης Περιβάλλοντος και Ενέργειας κ. Σάκης Κουρουζίδης επέβαλε πρόστιμο 103.500€ καταλογίζοντάς στο Δήμο όλες τις παραπάνω αυθαιρεσίες.

Εκδήλωση ποίησης και μουσικής , Πλατεία Κλαυθμώνος, 17 Σεπτεμβρίου, ώρα 19.30

                                      

        Για δεύτερη χρονιά η ιστορική πλατεία Κλαυθμώνος, στην καρδιά της Αθήνας, θα πλημμυρίσει ποιήματα και μουσική, την Τρίτη 17 Σεπτεμβρίου στις 19.30, με τη συμμετοχή σημαντικών ποιητών και καλλιτεχνών.

 

          Η εκδήλωση ξεκίνησε από μια ιδέα των Γιώργου Δουατζή ποιητή και Κώστα Κρεμμύδα ποιητή, εκδότη του λογοτεχνικού περιοδικού “Μανδραγόρας”, οι οποίοι φροντίζουν το ποιητικό μέρος της εκδήλωσης, ενώ το μουσικό μέρος συντονίζει ο Άγγελος Σφακιανάκης. Η προσφορά όλων των συντελεστών είναι εθελοντική και η εκδήλωση υλοποιείται με την στήριξη του Οργανισμού Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας του Δήμου Αθηναίων.

 

          Σε μια γκρίζα εποχή γεμάτη ανασφάλεια, ανησυχία και στερήσεις, οι δημιουργοί και οι καλλιτέχνες δηλώνουν παρόντες. Με την εκδήλωση αυτή θυμίζουν ότι υπάρχουν, δρουν, παράγουν, δεν βρίσκονται απομονωμένοι στο περιθώριο, αλλά μέσα στην κοινωνία, δίπλα και μαζί με τους δοκιμαζόμενους πολίτες.

 

          Συμμετέχουν (αλφαβητικά) οι καλλιτέχνες: ALDEBARAN, Θάνος Ανεστόπουλος, Ηλίας Βαμβακούσης, Φωτεινή Βελεσιώτη, Χάρης Γιούλης, Δημήτρης Κανελλόπουλος, Ζαχαρίας Καρούνης, Καίτη Κουλλιά, Αφροδίτη Μάνου, Νότης Μαυρουδής, Γιώργος Μεράντζας, Γιάννης Μήτσης, Νεοκλής Νεοφυτίδης, Κώστας Παρίσης, Ηρώ Σάϊα, Μόρφω Τσαϊρέλη, Σάκης Τσαλίκης, Γιώργος Τοσικιάν, Κώστας Χαριτάτος, Δημήτρης Ψαριανός  

 

          Διαβάζουν (αλφαβητικά) οι ποιητές: Κατερίνα Αγγελάκη Ρουκ, Νάνος Βαλαωρίτης, Εσμεράλδα Γκέκα, Βερονίκη Δαλακούρα, Γιάννης Δάλλας, Γιώργος Δουατζής, Γιάννης Ζαρκάδης, Αλέξανδρος Ίσαρης, Ξένια Κακάκη, Κώστας Κρεμμύδας, Ελευθερία Κυρίτση, Χάρης Μελιτάς, Χαρά Ναούμ, Χρίστος Ρουμελιωτάκης, Σταύρος Σταμπόγλης, Κυριάκος Συφιλτζόγλου, Κωστής Τριανταφύλλου, Θωμάς Τσαλαπάτης, Νίκος Φωτόπουλος, Νίκη  Χαλκιαδάκη, Γιώργος Χουλιάρας, Δήμητρα Χριστοδούλου, Γιώργος Χρονάς

 

          Θεατρικό: Νίκος Γκεσούλης, Ναταλία Στυλιανού, σαξόφωνο Γιάννης Ψειμάδας

 

          Χορευτικό: Στεφανία Αϊβαλάκι, στο πιάνο Γιούλη Περβολαράκη

 

          Παρουσίαση: Μαρίνα Λαχανά

          Βιντεοσκόπηση – διαδίκτυο: Ναπολέων Ροντογιάννης

          Εικαστική επιμέλεια: Μιχάλη Αμάραντου

 

Περιβάλλον και φτώχεια: Ηθική ευθύνη από τη σκοπιά ενός γιατρού

Της Μαρίας Αρβανίτη-Σωτηροπούλου, ιατρού

          Λένε ότι “ο γιατρός βλέπει τον άνθρωπο στην αδυναμία του, ο παπάς στο φόβο του και ο δικηγόρος στην ατιμία του”.  Και τα τρία αυτά δεινά συνυπάρχουν στη φτώχεια. Η φτώχεια είναι η αιτία υποσιτισμού, επιδημιών και απώλειας της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Προκαλεί κύματα προσφύγων που αναζητούν ευκαιρίες επιβίωσης σε νέους τόπους. Μερικές φορές δεν γίνονται αποδεκτοί στη νέα τους πατρίδα, κάποτε πεθαίνουν καθ' οδόν προς τη γη των ονείρων τους, μερικές φορές γίνονται θύματα του ρατσισμού που γιγαντώνεται στον αναπτυγμένο κόσμο, σαν αποτέλεσμα της αυξανόμενης ανεργίας.

          Η Γη είναι το κοινό μας σπίτι και πια δε μπορούμε να ισχυριζόμαστε ότι τα προβλήματα του Τρίτου κόσμου δεν είναι και δικά μας προβλήματα. Τα ατύχηματα στο Τσερνόμπιλ και τη Φουκουσιμα απέδειξαν σε όλους ότι δεν υπάρχουν σύνορα στην μόλυνση. Γνωρίζουμε πια ότι κανείς δεν είναι ασφαλής σε μια Γη  με βρώμικους ποταμούς, νεκρές θάλασσες, κάτω από έναν ουρανό με μολυσμένα σύννεφα. Μοιραζόμαστε την ίδια Γη, που είναι το κοινό σπίτι για όλους, καθώς φυτά, ζώα και άνθρωποι είμαστε τμήματα  της ίδιας δημιουργίας.

          Ασχέτως με την τεχνολογική πρόοδο, όσο έστω και ένας άνθρωπος πεθαίνει από πείνα ή από εύκολα θεραπευόμενη ασθένεια, δε μπορούμε να θεωρούμε ότι ζούμε σε πολιτισμένη εποχή. Το παράδοξο είναι ότι αν και ο συνολικός ανθρώπινος πλούτος μεγαλώνει, το κενό ανάμεσα σε πλούσιους και φτωχούς επιμημύνεται περισσότερο. Η οικονομική κρίση σαρώνει πια και απειλεί όλο το Δυτικό κόσμο. Ο πόλεμος και η καταστροφή του περιβάλλοντος δημιουργούν φτώχεια και η φτώχεια είναι αιτία πολέμων και καταστροφής του περιβάλλοντος, σε ένα αμφίδρομο φαινόμενο.

          Θυμόμαστε όλοι στην Ινδονησία ότι οι πυρκαγιές και η οικονομική κρίση προκάλεσαν αστάθεια που έφθασε στα όρια εμφύλιου πολέμου. Επίσης είδαμε ότι δυο πολύ φτωχές χώρες, η Ινδία και το Πακιστάν, κατασκεύασαν πυρηνικά όπλα την ώρα που χιλιάδες πολίτες τους πεθαίνουν από την πείνα, τις αρρώστιες, τις πλημμύρες ή τον καύσωνα. Κάποιοι είπαν ότι οι πυρηνικές δοκιμές στο Πακιστάν ίσως προκάλεσαν τον καταστροφικό σεισμό στο Αφγανιστάν, που προκάλεσε χιλιάδες θύματα. Μας φαίνεται παράλογο να επευφημούνται σε αρκετές χώρες οι ηγέτες επειδή κατασκευάζουν πυρηνικά όπλα αντί για ψωμί, αλλά το φαινόμενο διευρύνεται. Από την άλλη δε μπορεί να υπάρχουν δυο μέτρα και δυο σταθμά.

          Κανείς δεν πρότεινε κυρώσεις κατά της Γαλλίας, που συνέχιζε τις πυρηνικές δοκιμές ή για τις ΗΠΑ που ξεκίνησαν τις πιο κρίσιμες πυρηνικές δοκιμές,

Απολιθωμένο δάσος στον Κάβο-Μαλιά….

Η αυλαία  στη λειτουργία του Ενημερωτικού Κέντρου του Απολιθωμένου Δάσους της Αγίας Μαρίνας, άνοιξε  στις  18 Ιουλίου. Το Κέντρο  πρόσφερε  πλήρη πληροφόρηση και ξενάγηση,  ενώ από το κατώφλι του πέρασαν και ξεναγήθηκαν στα μοναδικά γεωλογικά φαινόμενα της ακτογραμμής  886 επισκέπτες από όλη την Ελλάδα, την Ευρώπη, ακόμη και από τη  Βραζιλία. Στο βιβλίο των επισκεπτών αλλά και σε προφορικές δηλώσεις στους  εθελοντές ξεναγούς  Μαρία  Ζευγολατάκου και Κώστα Αναστασάκη,  όλοι εκδήλωσαν τον ενθουσιασμό τους, ενώ επίσης υπογράμμισαν  την ανάγκη  περαιτέρω ανάδειξης  και  προστασίας αυτού του πολύτιμου «γεννήματος» της γης του Καβομαλιά.

Όλα αυτά αλλά και πολλά άλλα ενδιαφέροντα ακούσθηκαν σε πρόσφατο  αφιέρωμα του  ραδιοφωνικού  σταθμού  «ΜΟΥΣΙΚΟΣ ΠΑΛΜΟΣ 945». Στο studio του Φώτη  Κοντραφούρη βρέθηκαν οι δύο εθελοντές ξεναγοί, που μίλησαν αναλυτικά για την  εμπειρία τους και για τις εντυπώσεις των  επισκεπτών, ενώ εκεί ήταν  και η Γραμματέας του Συνδέσμου «Ο ΚΑΒΟΜΑΛΙΑΣ», Καλλιόπη Λιβανού, που  «γνωμοδότησε» για το τι  πρέπει να γίνει στο εξής από τον Δήμο και την  Πολιτεία, ούτως ώστε το Απολιθωμένο Δάσος να  αποτελέσει  αναπτυξιακό «πνεύμονα» της περιοχής . Παρέμβαση στην εκπομπή έκανε και ο Πρόεδρος της Τοπικής Κοινότητας του Αγίου Νικολάου,  Παναγιώτης  Παυλάκης.

Σημείωση ΟΙΚΟΝΙΚΗΣ : Τα απολιθωμένα δέντρα ή δάση στην ελληνική γη (Μυτιλήνη, Εύβοια κλπ)αποτελούν πολύτιμα στοιχεία των γεωσχηματισμών, δια μέσου των οποίων εξοικειώνεται κανείς με μια ιστορία πελωρίων διαστάσεων – όπως η γεωλογική. Εννοείται ότι η αντοχή των συγκεκριμένων δέντρων και δασών  στο χρόνο δεν κάνει χωρίς νόημα την προστασία του «φυσικού πλαισίου» μέσα στο οποίο υπάρχουν, καθώς επίσης  και της προσπελασιμότητας των πολιτών …  

Ένα ποίημα του Μάνου Στεφανίδη – κι ένα σχόλιο

 Ρέκβιεμ για μιαν εποχή

Στο Ν. Γ. Ξυδάκη και στο Ν. Σεβαστάκη

Τέτοιαν ημέραν αδελφοί,
Τρεις του Σεπτέμβρη να περνάει
Μνημονεύετε Άκη, τον Μεγαλομάρτυρα
Και Μαλέσιο και Τσουκάτο και Λαλιώτη
Και τ' άλλα τα παιδιά. Πλην Ρουμελιώτη,
Του Αποστάτη και πλην Βαγγέλη,
Του Αχόρταγου, και Αρχολίπαρου.
Μνημονεύετε Μιμή και Φώφη και Άντζελα,
Και Γιωργάκη και Άντα και Μαργαρίτα
Και Βέλτσο και Τσουκαλά και Σημίτη,
Και Γιάννο και πάλι Λαλιώτη, τον Αόρατο
Και Καγιέν και Κλικ και Κωστόπουλο
Και Ψυχάρη και Θέμο καθώς προετάχθη.
Μνημόσυνο σήμερα όχι τόσο
Για αυτούς αλλά για εσάς
Που τους ψηφίσατε και τους ψηφίζετε
Και πιθανόν να τους ξαναψηφίζετε
Μεταλλαγμενους σε Μητρόπουλους και Κουρουμπλήδες
Και Σακκοράφες επειδή
Μια φορά Πάσοκ για πάντα ΠΑΣΟΚ
Αδελφοί μου κλεπτοαμφιφυλόφιλοι
Και αδελφές του λάιφστάιλ
Και της Πινακοθήκης Πιερίδη -μέρα που είναι σήμερα-
Και του Ψινάκη και του MEGA και του Πρετέντερη,
Και του Κωστάλα με την άψογη προφορά
Στα αγγλικά. Τα ελληνικά
Ας τα μιλάνε πλέον οι Αλβανοί.
Τι μας χρειάζονται στη Ψαρού
Και το Σουπερπαραντάιζ;

 

ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΙΚΗΣ  : «Άπαξ δάσος- εσαεί δάσος», λένε οι δασολόγοι ακόμη και τώρα, διότι ουδείς ανέλαβε να τους διδάξει το ότι η διαλεκτική της ζωής εξαλείφει ή προσδίδει  χωρικές ποιότητες,  διαφορετικές από τις υφιστάμενες….Την  ίδια αξία – δηλαδή μηδαμινή - έχει και ο στίχος «Μια φορά ΠΑΣΟΚ για πάντα ΠΑΣΟΚ» .........
 Εδώ  κάποιοι   ΚουΚουΕδογενείς του ΣΥΡΙΖΑ, επωφελούμενοι  του Τσαρουχικού γνωμικού- «στην Ελλάδα είσαι ό,τι δηλώσεις» – αυτοσυστήνονται ως  ανανεωτικοί : Να μην τους πιστέψουμε κι αυτούς;

Αντιμετώπιση(;) των λαθροϋλοτομιών

 

Της Βάσως  Νάκου, Δασοπόνου, Εκπροσώπου  Τύπου των Οικολόγων Πράσινων

Με διάταξη στο Νόμο για τα αυθαίρετα (Ν. 4178/8-8-13, άρθρο 55, ΦΕΚ 174 8/8/13) η αρμοδιότητα ελέγχου της λαθροϋλοτομίας και κατάσχεσης των δασικών προϊόντων αφαιρείται από τη Δασική Υπηρεσία και ανατίθεται στη Θηροφυλακή, έναν ιδιωτικό φορέα με εντελώς διαφορετικό αντικείμενο. Δηλαδή σε μια περίοδο που τίποτα δεν δείχνει ότι η λαθροϋλοτομία αποτελεί παρελθόν, αντιθέτως οι συνθήκες ευνοούν τη συνέχισή της σε βαθμό έξαρσης όπως τα δύο τελευταία χρόνια, η κυβέρνηση μέσω του αρμόδιου Υπουργείου προστασίας περιβάλλοντος έρχεται να δώσει νέο πλήγμα στη Δασική Υπηρεσία και νέα κίνητρα στους λαθροϋλοτόμους.

Έπειτα από διαμαρτυρίες ψηφίζεται στις 21/08/2013 τροπολογία που αναθέτει ξανά το αντικείμενο στα δασικά όργανα, δεν εξαιρεί όμως τους φύλακες θήρας των Κυνηγετικών Οργανώσεων. Αντιθέτως, εισάγει μια νέα ασάφεια σχετικά με αυτούς και τη σχέση τους με το Δημόσιο. Συγκεκριμένα, με νέα προσθήκη στην παράγραφο 8 του άρθρου 271 του ΝΔ 86/69 «οι φύλακες θήρας των Κυνηγετικών Οργανώσεων υπάγονται στον αρμόδιο φορέα για την προστασία και διαχείριση των δημόσιων δασών της χώρας, η διάθεση δε αυτών γίνεται με απόφαση της Κυνηγετικής Συνομοσπονδίας»! Δηλαδή οι ιδιωτικές κυνηγετικές συνομοσπονδίες θα αποφασίζουν αν και πού θα διατίθενται οι υπάλληλοί τους, οι οποίοι κατά το άρθρο υπάγονται στη Δασική Υπηρεσία.

Το ζήτημα που ανοίγει τελικά δεν είναι ποιος θα έχει τη σχετική αρμοδιότητα, παρότι δεν είναι διόλου ασήμαντη η απόπειρα αποδυνάμωσης μιας δημόσιας υπηρεσίας, της κατεξοχήν αρμόδιας για την προστασία των δασικών οικοσυστημάτων, και η εμπλοκή με το δασικό αντικείμενο ενός ιδιωτικού σώματος με άλλο αντικείμενο και χωρίς τις απαραίτητες αρμοδιότητες λόγω της ιδιωτικής φύσης του.

Το ζήτημα είναι από πότε οι απασχολούμενοι σε ένα ιδιωτικό σώμα μπορούν να ανάγονται άμεσα ή έμμεσα σε δημόσιους λειτουργούς και ποια σκοπιμότητα κρύβεται πίσω από τη συγκεκριμένη πολιτική επιλογή;

ΚΑΙ λατομείο ΚΑΙ σκουπιδότοπος...

Τα λατομεία συνιστούν ούτως ή άλλως  δυσμορφίες στο ευρύτερο τοπίο, που γίνονται ακόμη πιο απεχθείς (δυσμορφίες στο τετράγωνο…) όταν συνοδεύονται από αποθέσεις σκουπιδιών….Μερικοί θεωρούν ότι η ασχήμια δικαιολογεί την πρόκληση ακόμη μεγαλύτερης ασχήμιας, όμως λογαριάζουν (κάποτε) χωρίς την κοινωνία…

Σε ερώτηση προς τους Υπουργούς Περιβάλλοντος κλπ. και Εσωτερικών,  οι βουλευτές Χαρά Καφαντάρη και Γιάννης Σταθάς  φέρνουν στην επιφάνεια αυτή την αηδιαστική σύζευξη .

Η ερώτηση των Βουλευτών :

Σύμφωνα με δημοσίευμα της τοπικής εφημερίδας "Βοιωτικά Νέα" (φύλλο της 01/08/2013), στην περιοχή της Θήβας πραγματοποιείται πρόδηλη παράνομη απόρριψη αποβλήτων–απορριμμάτων εντός λατομικού χώρου, η οποία όχι μόνο θέτει σε άμεσο κίνδυνο την υγεία των κατοίκων, αλλά ταυτόχρονα έχει και σοβαρές επιπτώσεις στο περιβάλλον.

Συγκεκριμένα, το πρωτοσέλιδο δημοσίευμα της τοπικής εφημερίδας, το οποίο συνοδεύεται από φωτογραφίες προς επιβεβαίωση της εγκυρότητάς του, αναφέρεται σε δραστηριότητες που λαμβάνουν χώρα στην περιοχή Κότσικα Θηβών, σε λατομικό χώρο με την επωνυμία "Λατομεία Θηβών ΑΕ".

Σύμφωνα με τις μαρτυρίες και του φωτογραφικού φακού, κατά τις πρωινές ώρες μεταφέρονται απόβλητα–απορρίμματα από δύο τουλάχιστον ανατρεπόμενα φορτηγά, τα οποία απορρίπτονται σε χώρους του λατομείου και στη συνέχεια σκεπάζονται με μπάζα από άλλο μηχάνημα εντός των εγκαταστάσεων. Εξάλλου, στην περιοχή παρατηρείται έντονη δυσοσμία, η οποία γίνεται εντονότερη και ευρύτερη, φτάνοντας ακόμα και στον επαρχιακό δρόμο Θήβας–Λιβαδειάς, κατά την διάρκεια βροχοπτώσεων. Μαρτυρίες στην περιοχή μιλούν για βιομηχανικά τοξικά απόβλητα και λυματολάσπη, τα οποία απορρίπτονται ανεξέλεγκτα και παράνομα σε χώρους που βολεύουν τον κάθε παραγωγό.

Βιοποικιλότητα στην πόλη; Αλήθεια ή ψέμματα

Της Σταυρούλας Κατσογιάννη,  Γεωπόνου-αρχιτέκτονος τοπίου

 

Πρόλογος ΟΙΚΟΝΙΚΗΣ

Ο Λε Κορμπυζιέ  ελεγε : «Η πόλη είναι κατάσχεση της φύσης από τον άνθρωπο»…Όμως η φύση συνεχίζει να πολιορκεί την πόλη, και κάτι ακόμη περισσότερο : Να οσμώνεται μαζί της…Δεν είναι επομένως παράδοξη η παρουσία απίθανων ειδών στον αστικό χώρο, ούτε ακόμη η μείωση των χωρικών αποστάσεων που έχουν συνήθως ανάγκη τα ζώα γι αυτή τη «συμβίωση»

 

Εν όψει,  έργο της Elizabeth Nead  " Σπίτι είναι εκεί όπου θέλω να είμαι"

ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΚΑΤΣΟΓΙΑΝΝΗ

Βιοποικιλότητα και τοπίο συνδέονται άμεσα με μια σχέση αλληλεπίδρασης και  αλληλεξάρτησης.  Το τοπίο δεν είναι παρά ένα μωσαικό  που συντίθεται από διαφορετικούς τύπους ζωής που κατανέμονται στο χώρο και του δίνουν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά.

Η Ελλάδα αποτελεί μοναδικό τόπο με μεγάλο πλούτο  βιοτόπων και  οικοσυστημάτων, τα φυτικά είδη που έχουν καταγραφεί  ξεπερνούν τα 6.500 και τα ενδημικά είδη φτάνουν τα 1.150 δηλ. φυτά που φύονται μόνο στη χώρα μας και πουθενά αλλού. Αντίστοιχα η Γερμανία, με έκταση σχεδόν τριπλάσια της Ελλάδος έχει 2.700 είδη και 6 ενδημικά, η Αγγλία με διπλάσια έκταση έχει 1.550 είδη και 16 ενδημικά. Η βιοποικιλότητα δεν είναι παρά ένας μηχανισμός που έχει εφεύρει η φύση για να καταφέρνει να επιβιώνει μέσα  στο χρόνο.

Μπορούμε όμως να μιλάμε για αστική βιοποικιλότητα, για  διατήρηση της  και  προστασία των ενδιαιτημάτων των ειδών; και τι σημαίνει αστική βιοποικιλότητα; Αστική βιοποικιλότητα είναι ο πλούτος των ζωντανών οργανισμών που διαβιώνουν μέσα στη πόλη και κυμαίνονται από τα όριά της ως το κέντρο της. Είναι το κοτσύφι που επισκέπτεται κάθε μέρα τις γλάστρες μου, είναι η κάπαρη που φύτρωσε σε μια ρωγμή της δίπλα μονοκατοικίας, είναι οι κουκουβάγιες στο λόφο του Φιλοπάππου,  οι νυχτερίδες,  είναι οι υπερένειες που έχουν φυτρώσει στις νησίδες. Έχει διαπιστωθεί ότι όσο πιο παλιά είναι η πόλη τόσο πιο πλούσια είναι σε είδη. Ακόμα και η οικονομική ευμάρεια μιας πόλης τη θέτει σε πλεονεκτική θέση όσο αναφορά  τη βιοποικιλότητα σε σχέση με φτωχότερες. Μεγάλο ρόλο επίσης παίζει και το περιαστικό περιβάλλον και ο πλούτος του.

Οι εξελίξεις στις πόλεις θα επηρεάσουν σίγουρα τόσο την αστική όσο και την περιαστική βιοποικιλότητα

Βανδαλισμοί σε Δημοτικό Λαχανόκηπο

Οι αστικοί βανδαλισμοί είναι ιδιαίτερα απεχθείς, δεδομένου ότι  γενικά  εκφράζουν μιαν άκρως εγωϊστική έως εγωπαθή αντιμετώπιση του δημόσιου και ιδιωτικού  χώρου. Συνήθως πλήττουν βάναυσα την αισθητική μας, συνήθως ή συνηθέστατα εκπέμπουν πολιτικές κοινοτοπίες και μ@λ@κίες, ενώ άλλοτε  δημιουργούν κινδύνους στην  κίνηση οχημάτων και πεζών: Είναι η περίπτωση των πινακίδων της τροχαίας, που υφίστανται τις λυσσώδεις επιθέσεις διαφόρων καραηλίθιων  και μ@λ@κισμένων της Χ ή Ψ θύρας…

Όμως εκτός από το κακό υπάρχει και το χειρότερο,  όπως η περίπτωση ενός αστικού βανδαλισμού αγροτικού περιεχομένου(!), που έλαβε χώρα στις 31 Αυγούστου στην Καλαμάτα με  θύμα έναν παραγωγικό αγροτικό λαχανόκηπο του δυτικού κέντρου της πόλης…

 Συγκεκριμένα, βρέθηκε κατεστραμμένη η περίφραξη, ενώ είχαν γίνει ζημιές στα παρτέρια  όπου είχε ήδη εγκατασταθεί η πρώτη καλλιέργεια χειμερινών λαχανικών (κουνουπίδια, λάχανα, μπρόκολα, μαρούλια, καρότα, παντζάρια, κρεμμύδια, ρόκα κ.λπ.).

Οι  πολίτες που καλλιεργούν  τα παρτέρια  κατήγγειλαν τις ζημιές στην Ασφάλεια Καλαμάτας, ενώ επί πλέον  ο Αντιδήμαρχος Πρασίνου & Καθαριότητας με τα στελέχη της Διεύθυνσης Γεωτεχνικών Υπηρεσιών επιλήφθηκαν του γεγονότος. Η Υπηρεσία του Δήμου Καλαμάτας, με τη  βοήθεια των καλλιεργητών  αποκατέστησε προσωρινά τις ζημιές για να συνεχιστεί το πρόγραμμα της καλλιέργειας.

 Ο Δήμαρχος, σε δηλώσεις του, τόνισε πως ο Δήμος θα εξακολουθήσει να συμπαρίσταται ηθικά στους πολίτες που καλλιεργούν τεμάχια των Δημοτικών Λαχανόκηπων, ενώ θα συμπαρασταθεί και υλικά - με τις υπηρεσίες του - για την αποκατάσταση των ζημιών της περίφραξης, το κλάδεμα των δένδρων και την αποψίλωση στο βόρειο τμήμα του λαχανόκηπου  -  για  πλήρη οπτική επαφή και προστασία του χώρου….

 

 

Εκδήλωση-αφιέρωμα σε έναν ενοχλητικό και άτακτο κύριο…

Για τον Βασίλη Ραφαηλίδη θα μιλήσουν την Κυριακή 8 Σεπτεμβρίου στις 8μμ στο ''Καφέ-Σινέ'' (δυτική παραλία Καλαμάτας) οι  Γιάννης Τριάντης, δημοσιογράφος και Τάσος Μανδραπίλιας, υποψήφιος διδάκτωρ Φιλοσοσφίας, σε μια εκδήλωση που διοργανώνει το βιβλιοπωλείο ''Λυμπερόπουλος'' και οι εκδόσεις ''Αιγόκερως'', με συντονιστή τον Βασίλη Χάντζο και  με αφορμή τη 13^η επέτειο του θανάτου του …

 

  Για τον Βασίλη Ραφαηλίδη γράφει ο  Γιάννης Σολδάτος, συγγραφέας και φίλος του : 

 

...Δεν του στοίχιζε τίποτε, όταν κάτι πήγαινε στραβά στην αντίληψή του κι έχοντας διαγράψει απ' το λεξιλόγιό του τη λέξη ''ανοχή'', ν' αλλάζει εύκολα θέση.Όποια σημαία κι αν υπηρέτησε, την υπηρέτησε από τη σκοπιά του αναρχικού σαρκασμού, κουβαλώντας όμως το τεράστιο απόθεμα γνώσεων που του παρείχε η αστική κουλτούρα.

...Τούτος ο άνθρωπος άντεχε τις αντιθέσεις.Ήξερε καλά το καλό και το κακό δίπολο του Λωτρεαμόν και γι' αυτόν μετρούσαν μόνο τ' αριστουργήματα και οι τραγέλαφοι.Οι γκρίζες ζώνες είναι αμελητέες ποσότητες, δεν ασχολήθηκε μαζί τους.

...Συνέχισε να μιλάει για κουλτούρα γιατί είχε κουλτούρα.

...Ο Ραφαηλίδης ήταν από τους τελευταίους ''αναγεννησιακούς'' που δεν αρκέστηκε στο ρόλο του δασκάλου.Ανατάραξε το τέλμα του κάθε λογής σκοταδισμού.Οι αμύντορες της ημιμάθειας του προκαλούσαν αλλεργία.Αρεσκόταν να τους προκαλέι, να τους ρεζιλεύει, να τους εξευτελίζει, αφού όλοι αυτοί δεν κατέχουν από λόγια ορθά και διαλεκτική.Ήταν ασκητής του πνεύματος.

...Ας έχουμε μαζί μας σαν εφόδια την ειρωνία και το χιούμορ του όταν θυμόμαστε και θέλουμε να μιλήσουμε για το έργο και την προσωπικότητα του Βασίλη.

 

Εγώ προσωπικά διατηρώ  τη μνήμη του Ραφαηλίδη ως «τύπου» αυθεντικού, απολύτως διακριτού  από κάποιους  φλούφληδες της σήμερον, που το παίζουν διανοούμενοι…Δυο στοιχεία από τη προσωπικότητά του μου εγχαράχθηκαν ιδιαίτερα :

Το ένα αφορούσε  τη στάση του το πρώτο διάστημα της πτώσης του «υπαρκτού», όταν αρθρογραφούσε κάργα υπερήφανος γιατί είχε υποστηρίξει με πάθος αυτό που είχε υποστηρίξει. Είχε την έπαρση  τζογαδόρου που έπαιξε και έχασε «τα ρέστα» του αλλά  αποχαιρετούσε την «Αλεξάνδρειά» του χωρίς των δειλών τα παρακάλια και παράπονα… Το ύφος του κατηύγαζε    σε σχέση με τη στάση κάποιων Αριστερών  της εποχής εκείνης, που άναβαν κεράκια στην υπόθεση λέγοντας   «ευτυχώς ,  δεν κερδίσαμε στον εμφύλιο»….

 

Το δεύτερο αφορούσε  μια  ομιλία του  σε εκδήλωση με θέμα «Κινηματογράφος και Πόλη», που έγινε στην Καστοριά το 1996,  στην οποία συμμετείχα κι εγώ. Εκεί ο Ραφαηλίδης ομολόγησε  «στα ίσα» ότι εξώθησε σε αυτοκτονία έναν κληρικό που ήταν ομοφυλόφιλος . Θα έλεγα μάλιστα, ότι το καυχήθηκε.

Έμεινα άναυδος, και ομολογώ ότι ακόμη  τα έχω   με τον εαυτό μου γιατί δεν τον έκραξα, όπως του άξιζε….

ΑΤΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ : σχετικά με την εκτροφή οικόσιτων ζώων στην Αίγινα

 Δεν πρόκειται μόνο για μια άσκηση επιβολής τουριστικής μονοκαλλιέργειας, δεν πρόκειται μόνο για μια επιθετικότητα εναντίον φτωχών ανθρώπων. Επί πλέον είναι και μια άσκηση χειραγώγησης του ευρύτερου αγροτικού τομέα, που στην Αμερική τουλάχιστον έχει καταλήξει σε εξωφρενικά αποτελέσματα : Π.χ το να απαγορεύεται σε πολίτες η δημιουργία μιας στέρνας ομβρίων υδάτων, επειδή τα ύδατα αυτά ενισχύουν τους υδροφόρους ορίζοντες που έχουν εκχωρηθεί σε κάποιους ιδιώτες (σχετικά http://oikonikipragmatikotita.blogspot.gr/2013/08/blog-post_28.html )

Είναι τα πεπραγμένα του Δήμου Αίγινας, για τα οποία διαμαρτυρήθηκε η περιφερειακή παράταξη ΑΤΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ –ΟΧΙ ΣΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ.

Ιδού η ανακοίνωση :

 Στη συνεδρίαση του Περιφερειακού Συμβουλίου Αττικής στις 29.08.2013 έγινε συζήτηση με αφορμή τις προσκλήσεις συμμόρφωσης  που έστειλε ο Δήμος Αίγινας σε πάνω από πενήντα δημότες του, οι οποίοι εκτρέφουν  μικρό αριθμό οικόσιτων ζώων ( κότες, πάπιες, γαλοπούλες, κουνέλια, πρόβατα, αγελάδες κ.λ.π.), αναφέροντας ότι απαγορεύεται η χωρίς άδεια εκτροφή τους στην Αίγινα , επειδή η τελευταία είναι τουριστικός τόπος, σύμφωνα με το προεδρικό διάταγμα 899/1976, την Υγειονομική διάταξη οικ.13368/21.05.1996 απόφαση της πρώην Νομαρχίας Πειραιά κ.α., η ΑΤΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ  σημειώνει :

WWF: Η περιβαλλοντική νομοθεσία σε διαθεσιμότητα!

Αποκαλυπτική η 9η ετήσια έκθεση του WWF Ελλάς: Στην Ελλάδα της κρίσης, το ποτάμι γυρίζει πίσω και η περιβαλλοντική οπισθοδρόμηση είναι πιο έντονη από ποτέ.

Διαλυμένο Εθνικό Σύστημα Προστατευόμενων Περιοχών, μεγάλες τουριστικές επενδύσεις που αψηφούν το περιβαλλοντικό δίκαιο, υποβαθμισμένο Πράσινο Ταμείο, εκχώρηση της γεωχωρικής πληροφορίας της χώρας σε ιδιώτες. Αυτά είναι μερικά μόνο από τα συμπεράσματα της 9^ης ετήσιας έκθεσης «Δεσμεύσεις για εφαρμογή - Η περιβαλλοντική νομοθεσία στην Ελλάδα», που δημοσιεύει  η περιβαλλοντική οργάνωση WWF Ελλάς.

 

Η έκθεση καταγράφει ραγδαία περιβαλλοντική οπισθοδρόμηση σε εποχές διάτρητης έως ανύπαρκτης νομοθεσίας για το περιβάλλον. Σε σημαντικό βαθμό, η οπισθοδρόμηση αποτέλεσε ξεκάθαρη κυβερνητική επιλογή με πρόσχημα την κρίση, ενώ σε κάποιες περιπτώσεις ήλθε ως απόρροια των μνημονιακών δεσμεύσεων της χώρας. Σημειώθηκε όμως και μια πρωτόγνωρη υποβάθμιση της ποιότητας της νομοθέτησης, με διάσπαρτες διατάξεις για παρόμοια θέματα σε εντελώς άσχετα νομοθετήματα και διεθνείς συμβάσεις, αλλά και ρυθμίσεις που είναι κακογραμμένες ή/και ακατανόητες από το κοινό.

 

Οι κυριότερες εξελίξεις που «σημάδεψαν» αυτήν τη χρονιά ήταν:

!      η πρακτική διάλυση του Εθνικού Συστήματος Προστατευόμενων Περιοχών και η δίχως λογική και οικονομικό αντίκρισμα για τον κρατικό προϋπολογισμό βιαστική νομοθετική ρύθμιση για καταργήσεις ή και συγχωνεύσεις φορέων διαχείρισης·

!      οι απανωτές προσβολές υποβάθμισης του περιβαλλοντικού δικαίου με ρυθμίσεις και νομοθετική πρωτοβουλία του Υπουργείου Τουρισμού για «επιτάχυνση» των μεγάλων τουριστικών επενδύσεων·

!      ο περιορισμός στο 2,5% των ανά έτος διαθεσίμων του Πράσινου Ταμείου και τα πρώτα πλήγματα στην ανεξαρτησία και επιστημονική επάρκεια της διοίκησής του·

!      η παραχώρηση σε επιχείρηση ιδιωτικού δικαίου της ιδιοκτησίας και διαχείρισης δημόσιων γεωχωρικών δεδομένων που πρέπει με βάση κοινοτική νομοθεσία να διατίθενται από το Δημόσιο δωρεάν στο κοινό.

«Παραγνωρίζοντας ότι η θεσμική προστασία του φυσικού κεφαλαίου, η σαφής, ξεκάθαρη και σταθερή νομοθέτηση αποτελούν τη βάση για την ασφάλεια δικαίου που έχει ζωτική σημασία τόσο για την ανάπτυξη επενδύσεων, όσο και για την προστασία του περιβάλλοντος. η πολιτική ηγεσία της χώρας κακονομεί εις βάρος όλων. Τελικά, με αυτή την άνευ προηγουμένου οπισθοδρόμηση, υποσκάπτει τις προοπτικές της χώρας για μια ουσιαστικά βιώσιμη οικονομία», τονίζει η Θεοδότα Νάντσου, συντονίστρια πολιτικής του WWF Ελλάς.

«Περισσότερο από ποτέ, το δίκαιο του περιβάλλοντος μένει ανεφάρμοστο. Η αδιαφάνεια και η πολυνομία αυξάνονται, ενώ οι θεσμοί που διασφαλίζουν την πρόληψη, την επιστημονική τεκμηρίωση, την επιτήρηση των φυσικών μας πόρων και την δημόσια διαβούλευση αποδυναμώνονται», επισημαίνει ο Γιώργος Χασιώτης, νομικός συντονιστής του WWF Ελλάς.

 

1.  το πλήρες κείμενο της 9^ης ετήσιας έκθεσης του WWF Ελλάς «Δεσμεύσεις για εφαρμογή - Η περιβαλλοντική νομοθεσία στην Ελλάδα»,  http://www.wwf.gr/images/pdfs/WWF-NOMOreport%202013.pdf

Περισσότερες πληροφορίες: Θεοδότα Νάντσου, συντονίστρια περιβαλλοντικής πολιτικής WWF Ελλάς,  tnantsou@wwf.gr

 

Ευθύμης Παπαδημητρίου 1940-2012

Προδημοσίευση από αφιέρωμα στην ΑΥΓΗ

 

Ο κύκλος της ζωής του ήταν έμπλεως  γεγονότων,  συγκρούσεων και αντιφάσεων, νεωτερισμών  στη σφαίρα της οικολογικής προβληματικής αλλά και νεοφιλελεύθερων «πισωγυρισμάτων» μεγάλης κλίμακας.

 Ήταν πάντα με αυτή τη πλευρά – τη πλευρά της ριζικής,  κοινωνικής,  σοσιαλιστικής  αλλαγής – όμως αυτό δεν  εγκλώβισε την σκέψη του σε στερεότυπες «αλήθειες» και  ιδεολογικά «δεδομένα».. Αγαπήθηκε από τους ανθρώπους που τον περιέβαλαν γιατί όντας καταξιωμένος πανεπιστημιακός δάσκαλος  απέφυγε τη προσφυγή στην ακαδημαϊκή αυθεντία και  πέρασε μέσα στις γραμμές του κινήματος  απλός, μετριοπαθής, γλυκομίλητος, χωρίς τον «συνήθη» στόμφο της συντεχνίας του.

 

Ο πανεπιστημιακός, ο μαχητής της αυτοδιοίκησης, ο συμμέτοχος εκδοτικών εγχειρημάτων στο χώρο της οικολογίας, ο περιβαλλοντικός ακτιβιστής , ο ιστορικός της φιλοσοφίας για τη φύση αλλά και στοχαστής  Παπαδημητρίου, άφησε σε όλους εμάς τις ψηφίδες  μιας ζωής  δημιουργικής  και ανιδιοτελούς. Σε αυτή τη δύσκολη συγκυρία όπου πολλά νοήματα και ιδέες ατονούν, όπου η προβληματική και οι αγώνες για ποιότητα ζωής μπαίνουν σε δεύτερο πλάνο,  η επαναξιολόγηση του έργου του  είναι μια σοβαρή πολιτική επιταγή,  για το χώρο της ευρείας Αριστεράς και της Οικολογίας:  Γιατί  είναι μια  καταξίωση της δυναμικής και  των ανθρώπων που ζουν μια ιδιαίτερη σχέση με το σκοπό τους, που αγαπούν και δεν χρησιμοποιούν αυτό που κάνουν….

 

Η Κομμούνα της Θεσσαλονίκης (1342-1350)[1]

του Κώστα Λάμπου[2]

 

"Δεν έχει σημασία που ο πατριωτισμός είναι τόσο συχνά καταφύγιο

για αχρείους. Η διαφωνία, η εξέγερση και ένας γενικός χαλασμός του

κόσμου παραμένουν τα πραγματικά καθήκοντα των πατριωτών".

Μπάρμπαρα Έρενράιχ

Στο ύστερο Βυζάντιο παρατηρείται μια σταδιακή μετακίνηση της εξουσίας από τον αυτοκράτορα προς τους μεγαλοφεουδάρχες, οι οποίοι συνδύαζαν την υποστήριξή τους προς τον αυτοκράτορα με αντάλλαγμα την παραχώρηση μεγάλων εκτάσεων κρατικής γης, πράγμα που άλλαξε ριζικά τις σχέσεις ιδιοκτησίας και εκμετάλλευσης της γης, οπότε και "ο οικονομικός δεσμός κράτους και χωρικών αντικαθίσταται από το δεσμό γαιοκτήμονα και χωρικών", με συνέπεια οι γαιοκτήμονες "να στερούν από τους φτωχούς ακόμα και τον Ήλιο"[3].

Το Βυζάντιο, δομημένο όπως είναι πάνω στον σκοταδισμό της λεγόμενης ορθοδοξίας, της πιο σκληρής δουλοπαροικίας ασιατικού τύπου[4] και της απόλυτης πνευματικής στειρότητας, σπαράσσεται από «βυζαντινά πραξικοπήματα», θρησκευτικές συγκρούσεις μεταξύ «ορθόδοξων» και αιρετικών, μεταξύ «ησυχαστών» και «ζηλωτών», μεταξύ αυτοκρατορικών και αντιαυτοκρατορικών. Σε τελική ανάλυση, σπαράσσεται από ασταμάτητες συγκρούσεις μεταξύ των ευγενών μεγαλογαιοκτημόνων και του εκκλησιαστικού ιερατείου που ασκούν την εξουσία από τη μια μεριά και των εξαθλιωμένων δουλοπάροικων της υπαίθρου και των ναυτικών, των εμπόρων και των τεχνιτών που αποδεκατίζονται από την πείνα, στην οποία τους καταδικάζει η τάξη των αριστοκρατών μεγαλογαιοκτημόνων από την άλλη. Και, βέβαια, στο πλαίσιο αυτών των κοινωνικών συγκρούσεων λαβαίνουν χώρα και συγκρούσεις μεταξύ των αντίπαλων ομάδων για τη νομή της εξουσίας, αλλά αυτό, ως δευτερεύουσα αντίθεση, δεν αναιρεί την πρωταρχική κοινωνική αντίθεση μεταξύ εξουσιαστών και εξουσιαζόμενων. Τα φορολογικά πλιάτσικα που τους επιβάλλει η κεντρική και η τοπική εξουσία, καθώς επίσης και οι ατέλειωτες πολεμικές και εμφυλιοπολεμικές περιπέτειες, οδηγούν, εδώ κι εκεί, τα φτωχά κοινωνικά στρώματα σε σπασμωδικές περιοδικές αγροτικές εξεγέρσεις, οι οποίες κατά κανόνα πνίγονται στο αίμα των εξεγερμένων. Από τον 13ο και τον 14ο αιώνα, όμως, οι συγκρούσεις αποκτούν έντονο κοινωνικό περιεχόμενο και η ιδέα "ότι η γη αποτελεί κοινό κτήμα και πρέπει να αφαιρεθεί από τους γαιοκτήμονες και την εκκλησία και να μοιραστεί στους αγρότες"[5] γίνεται αίτημα όλων των αγροτικών εξεγέρσεων.

Στις αρχές της δεκαετίας 1340 ο Ιωάννης Καντακουζηνός, που εποφθαλμιά τον αυτοκρατορικό θρόνο, συγκρούεται με την αυτοκρατορική φάρα των Παλαιολόγων. Η μερίδα του ιερατείου που έμεινε στην ιστορία γνωστή ως «Ησυχαστές»[6] συγκρούεται με τους «Ζηλωτές»[7], ένα λαϊκοθρησκευτικό κίνημα που γεννήθηκε και αναπτύχθηκε στη Θεσσαλονίκη, τη δεύτερη μεγάλη πόλη του Βυζαντίου και τη μεγαλύτερη οικονομική δύναμη των Βαλκανίων. Το Κίνημα των Ζηλωτών αντιμετώπιζε με καχυποψία τη συνεργασία του μεγάλου εξουσιαστικού ιερατείου με την αριστοκρατική φεουδαρχία και ζητούσε τον χωρισμό της εκκλησίας από το κράτος.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΕΡΧΟΜΑΙ ΣΤΗΣ ΖΗΡΕΙΑΣ ΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΠΗΓΑΙΝΩ

του Γρηγόρη Κλαδούχου

(ΤΑ ΣΗΜΑΤΑ - ΤΑΥΤΟΤΗΤΕΣ ΤΩΝ ΤΟΠΩΝ)


Από ένα φίλο έλαβα μια ευγενική πρόσκληση: «… στην εκδήλωση 5⁰ Ziria Music Festival “Νίκος Δόικας’’». Οροπέδιο Ζήρειας (Κυλλήνη) Κορινθίας, υψόμετρο 1600 μέτρα.H απάντησή μου; Σκέψεις ανάμεσα σε πολλά που είναι συζητήσιμα. Όπως η αντίληψη της υπαίθρου, των βουνών. Τι σημαίνει ελευθερία της φύσης, προστασία της γης και στις γεωσυμβολικές όψεις της. Πεδία διερεύνησης για πολιτικούς, αυτοδιοικητικούς, συλλόγους, πολίτες. *

ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ δεν σημαίνει μονάχα παγιοποίηση δεδομένων, αποκατάσταση τραυματισμένου τοπίου ως αισθητικού και αρχιτεκτονικού υποκειμένου. Αλλά και τιθάσευση της ανθρώπινης συμπεριφοράς στην εισβολή στα βουνά, στη φύση, με τη λάθος εκδοχή της ζωής. « Τη φύση πήρε για δάσκαλο ο άνθρωπος στο δρόμο του στη ζωή του». Αυτό πίστευε ο Πικιώνης. Δεν γνωρίζουμε αν θα το υποστήριζε σήμερα.
Η ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΠΟΥ ΚΥΡΙΑΡΧΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΑΙΘΡΟ, το βουνό: ψυχαγωγικά γήπεδα, τόποι προορισμένοι για ξεκούραση των ανθρώπων της πόλης. Η μεταπολεμική αλλά και η μεταπολιτευτική Ελλάδα χαρακτηρίσθηκε από την εγκατάλειψή τους. Η οικοδόμηση πόλεων διέρρηξε τη σχέση τους με τη φύση.
ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΝΟΗΤΗ Η ΑΝΑΓΚΗ ΦΥΓΗΣ ΑΠΟ ΤΟ ΑΞΕΝΟ, ιδιαίτερα της Αθήνας. Ωστόσο, μια νέα σχέση πόλης-υπαίθρου, αστικού πολιτισμού, αντιλήψεων, συμπεριφορών, επαφής με το χώρο της υπαίθρου,η χρήση του αγροτικού χώρου απαιτούν συζήτηση. Αλλά και οι άνθρωποι της υπαίθρου σε μια άνιση πολιτισμική σχέση εκδήλωσαν μια υποτέλεια στην «μητροπολιτική» επιβολή. Αυτή τη σχέση αλλά και μια ερμηνευτική του πολιτισμικού και φυσικού όγκου του βουνού, την αξιοποίησή του, περιγράφει η καθηγήτρια γεωφιλοσοφίας Λουίζα Μπονέζιο.
*

AΝΤΙ ΜΙΑΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΠΟΛΙΤΩΝ καλλιεργήθηκε η ψυχοκοινωνική οργάνωση αλλοτρίωσης, αυτοκαταστροφικής διάρρηξης δεσμών με την εργασία, τους τόπους, τα παραγωγικά, πολιτισμικά, οικιστικά συστήματα της ιστορίας και της υπαίθρου. Το ατομικό, κρατικό, συντεχνιακό ακύρωσε δεσμούς αλληλεγγύης, τοποφιλίας, οριζόντιας οικονομίας. Με αποτέλεσμα συμπεριφορές αποξένωσης από το πολιτισμικό περιβάλλον και δάνειους τρόπους ζωής.
ΜΕ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΧΡΕΟΥΣ, ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ, αλλά και συμπεριφορών πληρώνουμε και την κυριαρχία του ουίσκυ επί του οίνου. Το κρασί ταιριάζει στην Ελλάδα. Εδώ είναι ο Διόνυσος. Στην Κρήτη ταιριάζει η ρακί. Και η λύρα στα βουνά της.

Έρχεται «ο μανάβης» στο θερινό σινεμά της ΕΡΤ, Αγία Παρασκευή

 Δεν πρόκειται για κυριολεξία, αλλά για ταινία…..Είναι η  ταινία  που θα προβληθεί στο προαύλιο της ΕΡΤ την Τρίτη 27-8 και θα συνδυασθεί με την παρουσία του σκηνοθέτη  Δημήτρη  Κουτσιαμπασάκου και στη συνέχεια με συζήτηση με το κοινό..

Η υπόθεση της ταινίας :

 Ο  πλανόδιος μανάβης Νίκος Αναστασίου  με τη γυναίκα του Σοφία,  κάνουν το ίδιο δρομολόγιο από τη δεκαετία του 1980, κάθε  εβδομάδα σε όλη τη διάρκεια του χρόνου! Τα τελευταία χρόνια στο δρομολόγιο βοηθάνε και τα δυο τους παιδιά, ο Κώστας και ο Θύμιος. Ξεκινώντας από τα Τρίκαλα ο Νίκος και η οικογένειά του επισκέπτονται τα εγκαταλειμμένα χωριά της νοτιοδυτικής Πίνδου, σε  μία διαδρομή 75 χιλιομέτρων Η ταινία (Διεύθυνση φωτογραφίας:  Χάρης Φάρρου,  Μοντάζ : Αποστόλης  Αγρογιάννης, ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 82')παρακολουθεί το δρομολόγιο τους στις τέσσερις εποχές του χρόνου. . .

 Η οικογένεια αυτή δεν είναι απλά έμποροι μαναβικής αλλά κυρίως  η μοναδική σταθερή επικοινωνία  των  κατοίκων τους με τον πολιτισμό και τον έξω κόσμο. Ένα "δούναι και λαβείν" διαφορετικό, που πυροδότησε την ιδέα του ντοκιμαντέρ.  Ο σκηνοθέτης είδε ότι "αυτό που συμβαίνει με τον μανάβη και τους κατοίκους της Πίνδου δεν είναι μια απλή πράξη αγοροπωλησίας αλλά ουσιαστικά μια πράξη ανθρώπινης επικοινωνίας»..

 

Η ταινία (« μάθημα ζωής πραγματικά απολαυστικό» «ένα διαρκές παρόν» κατά τον σκηνοθέτη, έχει πάρει το βραβείο κοινού για ελληνική ταινία άνω των 45 λεπτών στο  15ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, η δε  προβολή της θα συνεχιστεί από το Σεπτέμβριο στις αίθουσες…

 

ΣΧΟΛΙΟ  ΟΙΚΟΛΟΓΕΙΝ :

Κάποτε η αγορά δεν είχε προσλάβει – λόγω του μικρού μεγέθους της – τα απωθητικά και διχαστικά χαρακτηριστικά που έχει σήμερα. Επίσης, ο «μανάβης» ως πωλητής ζαρζαβατικών ήταν κάτι αδιανόητο, σε αγροτικές κοινωνίες πλουραλιστικής παραγωγής και αντιπραγματισμού…