ΣΤΟ ΠΑΤΑΡΙ σκαλίζοντας παλιὰ τεφτέρια
εἶχε βρεῖ ἐκεῖνο τὸ κείμενο. Τὸ
συνδικάτο τῶν τριῶν, ὑπὸ —ἄνω κάτω τελεία— Λουκία Στέλλα Ροδούλα
—στὴν ὀνομαστική— ἕνα ὅπλο καὶ μιὰ μάσκα ζωγραφισμένα μὲ σινική,
κι ἀπὸ κάτω —πράκτορες
θανάτου —ἄνω κάτω τελεία— πράκτωρ
Υ-17 Νίνα, πράκτωρ Χ-10 Σοφία, πράκτωρ Κ+6 Μαριέτα. Ἔτσι τιμωρεῖ τὸ
συνδικάτο τοὺς παραβάτες – ὄχι ὅμως καὶ τὴν Κόζα νόστρα.Ὑπογραφὲς
δυσανάγνωστες καὶ πάλι ζωγραφισμένα ὅπλα μὲ σινικὴ καὶ ἡ ὑπόλοιπη
σελίδα κομμένη ἐκεῖ ποὺ ἐπιδίκαζαν μιὰ τιμωρία σ’ αὐτήν, ἕναν ἀπὸ
τοὺς τελευταίους πράκτορες. Θυμᾶται ἀκόμα τὸ σφίξιμο στὸ στομάχι ἐκείνης
τῆς ἡμέρας. Τὰ κρυφὰ γέλια, τὰ ὑπονοούμενα καὶ τὶς σιωπὲς τῆς παρέας
στὸ ἰδιαίτερο μάθημα τῶν Μαθηματικῶν, ὅπου βρίσκονταν —τὸ Συνδικάτο—
τὰ ἀπογεύματα. Ἦταν μαζὶ καὶ δὲν ἦταν. Ἦταν φίλες καὶ δὲν ἦταν. Δὲν τὴν
ἔπαιρναν στὶς συνεδριάσεις τοῦ Συνδικάτου καὶ τὴν εἶχαν παιδὶ γιὰ τὰ
θελήματα, ἀλλὰ μέχρι τοῦ σημείου νὰ τῆς ἔχουν κηρύξει ἐμπάργκο, νὰ
τὴν ἔχουν στὸ περιθώριο καὶ νὰ λένε μυστικὰ ἡ μιὰ στὴν ἄλλη κοιτώντας
μὲ νόημα πρὸς τὸ μέρος της, πήγαινε πολύ.
της Σώτης Τριανταφύλλου
Η περιοχή του Παρισιού έχει τους δικούς της θύλακες ανομίας – δεν βρίσκονται στο κέντρο της πόλης, όπως συμβαίνει στην Αθήνα, αλλά στα εγγύς προάστιά της. Γι’ αυτή τη χωροταξική ιδιότητα ευθύνεται η πολεοδομία της γαλλικής πρωτεύουσας: το Παρίσι περιχαράσσεται από τον περιφερειακό αυτοκινητόδρομο ο οποίος το χωρίζει, σαν μια τάφρος, από τα προάστια. Ο αυτοκινητόδρομος αυτός, ένα “ring”, ενέτεινε από τη δεκαετία του 1960 –ανεπίγνωστα για τους αρχιτέκτονές του– την ταξική ζωνοποίηση: δεν την επινόησε· ο περιφερειακός χτίστηκε στην περιοχή όπου το Παρίσι «τέλειωνε» και άρχιζαν τα άχτιστα οικόπεδα.
Από τότε, συνέβησαν πολλά. Σε μερικά προάστια δημιουργήθηκαν πράσινες, φυλλώδεις συνοικίες με ατομικά σπίτια ή με επαύλεις· σε άλλα συνέρρευσαν μουσουλμάνοι μετανάστες που εγκαταστάθηκαν σε συγκροτήματα κοινωνικής στέγασης. Οι άνθρωποι που δεν γνωρίζουν τις συνθήκες στη Γαλλία αλλά μαθαίνουν για τα βίαια επεισόδια στα λεγόμενα λαϊκά προάστια, πιστεύουν ότι στο Σεν Ντενί ή στο Ολνέ σου Μπουά επικρατεί «εξαθλίωση» – κι ότι η αιτία της βίας είναι η φτώχεια. Η αλήθεια είναι κάπως διαφορετική.
Ο περιφερειακός ήταν ένα πολεοδομικό σφάλμα το οποίο δεν έκαναν άλλες μεγαλουπόλεις (το Λονδίνο για παράδειγμα): όρισε, με σαφή τρόπο, ένα εσωτερικό (intra muros) κι ένα εξωτερικό (extra muros). Όσοι ζουν «έξω» βλέπουν το Παρίσι σαν μια βιτρίνα. Και, συχνά, θέλουν να τη σπάσουν. Οι αιτίες συνυφαίνονται μεταξύ τους: η σχολική αποτυχία, το εμπόριο ναρκωτικών και το Ισλάμ.



