ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ , του Γιάννη Σχίζα

 

ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ, 8.1.22

Έχω υπόψη μου δυο ιστορίες : Η μια είναι από τους  «Αδελφούς Μαρξ στην άγρια δύση», έργο που  το είδα σε δεύτερη προβολή και δεν μπορώ  να ξεχάσω τα δάκρυα που  έτρεχαν από τα μάτια των θεατών καθώς  έβγαιναν από τον κινηματογράφο – πλην όμως δάκρυα χαράς και απίθανου κεφιού! Στη ταινία , μεταξύ των άλλων  επεισοδίων, ο ένας εκ των αδελφών παράγγελνε στον άλλο  να τηλεφωνήσει στο σερίφη γιατί διαδραματίζονταν ληστεία, για να πάρει την απάντηση : «Μα το τηλέφωνο δεν έχει ανακαλυφθεί ακόμη» !

Η δεύτερη   ιστορία υποτίθεται ότι προέκυψε από τον Γούντη Άλλεν, ο οποίος  ούτε λίγο ούτε πολύ ήθελε την επόμενη ζωή του να τη ζήσει ανάποδα  :

«Ξεκινάς από νεκρός….….Μετά ξυπνάς σε ένα γηροκομείο και αισθάνεσαι κάθε μέρα και καλύτερα….Μετά σε πετάνε έξω από το γηροκομείο,  γιατί δεν είσαι πλέον τόσο γέρος.
Πηγαίνεις και εισπράττεις τη σύνταξή σου και μετά όταν αρχίζεις να δουλεύεις σου δίνουν δώρο ένα χρυσό ρολόι και κάνουν πάρτι για σένα, την πρώτη μέρα στη δουλειά. Μετά γίνεσαι νέος χαίρεσαι  τη ζωή….Κάνεις πάρτι, πίνεις αλκοόλ και γενικά είσαι ‘ατακτούλης’….Μετά είσαι έτοιμος για το γυμνάσιο….Μετά πας στο δημοτικό, γίνεσαι παιδί, παίζεις….Μπουσουλάς,  γίνεσαι βρέφος μέχρι τη στιγμή που γεννιέσαι….Μετά περνάς 9 μήνες κολυμπώντας σε ένα πολυτελές σπα με όλα τα κομφόρ, κεντρική θέρμανση και πλήρη εξυπηρέτηση, μεγαλύτερο χώρο κάθε μέρα και-  τελειώνεις σαν ένας οργασμός ! »… 

Όχι στα θεάματα με αετούς! Η θέση των αετών είναι στη φύση και όχι σε γήπεδα και πλατείες

 

Την εναντίωση της στη χρήση ζώων και συγκεκριμένα αρπακτικών πουλιών για εκδηλώσεις και γενικά για ψυχαγωγικούς σκοπούς εξέφρασε η Ελληνική ΟΡΝΙΘΟΛΟΓΙΚΗ Εταιρεία με επιστολή της στον Υφυπουργό Περιβάλλοντος κ. Γ. Αμυρά.

Η ΟΡΝΙΘΟΛΟΓΙΚΗ, έχει επανειλημμένα επισημάνει στο Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας  ότι οι δημόσιες επιδείξεις και η προβολή δράσεων με εκπαιδευμένα αρπακτικά πουλιά (αετοί, γεράκια, γερακίνες, ξεφτέρια, κίρκοι κ.λπ.) είναι αντίθετες με τις πρακτικές και το πνεύμα της σύγχρονης ευρωπαϊκής και εθνικής νομοθεσίας αλλά και ηθικής, αφού προωθούν τη βαθιά ανθρωποκεντρική ιδέα του ανθρώπου-γητευτή της φύσης. Στη σημερινή εποχή, η προστασία της βιοποικιλότητας εστιάζει στην αξία της άγριας φύσης και των άγριων ειδών όταν ζουν ελεύθερα στη φύση.

Υπάρχουν τρόποι να απολαύσουμε και να θαυμάσουμε τους αετούς! Στο φυσικό τους περιβάλλον μέσω της παρατήρησης και της προώθησης εναλλακτικών δραστηριοτήτων. Όχι ως κατοικίδια.

Σε αντίθεση με ό,τι ίσχυε πριν από 50 χρόνια, όταν τα αρπακτικά πουλιά ήταν ακόμη επικηρυγμένα και υπέφεραν από καταδίωξη, σήμερα προστατεύονται από την διεθνή, ευρωπαϊκή και εθνική νομοθεσία. Επιδείξεις με αιχμάλωτα αρπακτικά όχι μόνο δεν συνεισφέρουν στο φιλοπεριβαλλοντικό αίσθημα αλλά αντίθετα δημιουργούν σύγχυση, καθώς συγχέουν τα άγρια είδη με κατοικίδια που ζουν κοντά στον άνθρωπο.

Ο ισχυρισμός του κ. Αμυρά ότι η νομοθεσία προβλέπει τέτοιες «χρήσεις» εφόσον συμβαίνουν «στο πλαίσιο τήρησης λαϊκών ή τοπικών παραδόσεων», δεν ευσταθεί. Δεν υπάρχουν λαϊκές ή τοπικές παραδόσεις που αφορούν την εκτροφή και χρήση αρπακτικών στην Ελλάδα που να δικαιολογούν την αναβίωση ενός τέτοιου «εθίμου». Η περίοπτη θέση που έχουν οι αετοί και άλλα αρπακτικά στην λαϊκή παράδοση προέρχεται από τον θαυμασμό που προκαλούσαν όταν τα παρατηρούσαν ελεύθερα –όχι αιχμάλωτα.

Δεν αρμόζει, λοιπόν, ο ίδιος ο Υφυπουργός να δικαιολογεί τη χρήση ζώων σε εκδηλώσεις, σε αντίθεση με τις προβλέψεις της νομοθεσίας, αλλά και την παγίωση στην κοινή αντίληψη ότι οι νόμοι μπορούν να ερμηνεύονται κατά το δοκούν, τη στιγμή που έχουν δοθεί σημαντικές μάχες να ανατραπεί ο τρόπος με τον οποίο οι άνθρωποι σχετίζονταν με τη φύση και τα ζώα.

Καλούμε τον Υφυπουργό να σταθεί στο ύψος των δεσμεύσεων που έχει αναλάβει για την προστασία της βιοποικιλότητας και αφενός να τοποθετηθεί ενάντια στη χρήση ζώων για «άρτον και θεάματα» και αφετέρου να πρωτοστατήσει σε ουσιαστικές δράσεις προστασίας των άγριων ειδών από το πλήθος απειλών που αντιμετωπίζουν.

Νάνσυ Ἀγγελῆ : Ἡ πα­ρα­τή­ρη­ση

 

ΜΙΑ ΣΕΙΡΑ ΚΕΙΜΕΝΩΝ μὲ θέ­μα τὶς γυ­ναῖ­κες γρά­φον­ται στὸν Τύ­πο. Συ­χνὰ συ­νο­δεύ­ον­ται ἀ­πὸ φω­το­γρα­φί­ες. Γυ­ναι­κεῖ­α προ­φὶλ μὲ φόν­το ἕ­ναν τοῖ­χο, γυ­ναῖ­κες μὲ τὸ βλέμ­μα ὑ­ψω­μέ­νο πρὸς τὸν οὐ­ρα­νό, πολ­λὲς γυ­ναῖ­κες γε­λών­τας πι­α­σμέ­νες χέ­ρι-χέ­ρι. Φω­το­γρα­φί­ες μπού­στου, ὁ­λό­σω­μες, θαμ­πές, γυ­α­λι­στε­ρές, ἀ­νε­στί­α­στες, ἑ­στι­α­σμέ­νες. Μι­λοῦν γιὰ τὴ ζω­ὴ τῶν γυ­ναι­κῶν, τὰ συ­ναι­σθή­μα­τα τῶν γυ­ναι­κών, τὴν κρί­σι­μη ἡ­λι­κί­α τους, τὸ πῶς νὰ κα­τα­πο­λε­μή­σουν τὸ στρές, τὶς ἄ­σπρες τρί­χες, τὸ λί­πος στὴν κοι­λιά. Ὑ­πάρ­χουν καὶ ἄρ­θρα βι­ο­γρα­φι­κά. Κά­ποι­α ποὺ ἔ­γι­νε ἀ­στρο­ναύ­της, ἡ πρώ­τη ποὺ ἔ­γι­νε πι­λό­τος, ἡ πρώ­τη ποὺ μπῆ­κε στὸ Κον­γκρέ­σο, ἡ πρώ­τη πρω­τα­θλή­τρια τέ­νις καὶ οὕ­τω κα­θε­ξῆς. Ἐ­ξί­σου ση­μαν­τι­κὲς ὅ­μως εἶ­ναι καὶ οἱ ὑ­πο­κα­τη­γο­ρί­ες ἀ­νά­με­σα στὶς πρω­τι­ές: ἡ πρώ­τη μαύ­ρη γυ­ναί­κα, ἡ πρώ­τη ἀ­με­ρι­κα­νί­δα γυ­ναί­κα, ἡ πρώ­τη ἰ­θα­γε­νής. Οἱ ὑ­πο­κα­τη­γο­ρί­ες χρει­ά­ζον­ται με­γα­λύ­τε­ρη ἔ­ρευ­να. Πολ­λὲς γυ­ναῖ­κες δι­α­βά­ζουν τὰ ἄρ­θρα αὐ­τὰ ἀλ­λὰ εἶ­ναι καὶ πά­ρα πολ­λὲς ποὺ δὲν γνω­ρί­ζουν τὴν ὕ­παρ­ξή τους, βυ­θι­σμέ­νες κα­θὼς εἶ­ναι στὴ δι­κή τους δύ­σκο­λη ὕ­παρ­ξη. Ἀ­πὸ αὐ­τὲς ποὺ τὰ δι­α­βά­ζουν, ὁ­ρι­σμέ­νες κά­νουν τὴν ἑ­ξῆς πα­ρα­τή­ρη­ση: Μιὰ σει­ρὰ κει­μέ­νων μὲ θέ­μα τὶς γυ­ναῖ­κες γρά­φον­ται στὸν Τύ­πο. Ἡ πα­ρα­τή­ρη­ση αὐ­τὴ κρέ­με­ται μπρὸς στὰ μά­τια τους σὰν τρα­γα­νὸ μῆ­λο. Τὸ μῆ­λο, κα­τα­κόκ­κι­νο, βαμ­μέ­νο μὲ αἷ­μα, αἰ­ω­ρεῖ­ται ἀπ΄ τὸ κλα­δὶ κι ἔ­τσι τοὺς ἔρ­χε­ται νὰ τὸ δαγ­κώ­σουν. Τὸ δαγ­κώ­νουν. Τὰ δόν­τια τους μπή­γον­ται στὴ σφι­χτὴ σάρ­κα καὶ κό­βουν ἕ­να κομ­μά­τι. Τὸ μα­σου­λᾶ­νε ἀρ­γὰ κα­θὼς δι­α­βά­ζουν.

Πρόσκληση σε διαδικτυακή συζήτηση

 

2022 – ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΕΣ ΣΤΟΝ ΣΤΑΘΜΟ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ:

 Σημαντικές πρόσφατες εξελίξεις

Τετάρτη 12 Ιανουαρίου, στις 19:00

 

Κορυφαίοι επιστήμονες αναλύουν τις τελευταίες εξελίξεις και συζητούν ρεαλιστικές εναλλακτικές.

ΕΙΣΑΓΩΓΗ: 

Φωκίων Δεληγιάννης, Δικηγόρος, Συντονιστής της Εκτελεστικής Γραμματείας της Κίνησης Πολιτών για την Προστασία της Πολιτιστικής Κληρονομιάς 

Λούση Κιουσοπούλου, Δικηγόρος

Απόστολος Σοφιαλίδης, Δικηγόρος Θεσσαλονίκης

 

ΟΜΙΛΗΤΕΣ:

Βλάσης Κουμούσης, Ομ. Καθηγητής, Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, Σχολή Πολιτικών Μηχανικών, Τομέας Δομοστατικής

Μαρία Μαυρουδή, Καθηγήτρια Βυζαντινής Ιστορίας, Κλασικών Σπουδών και Σπουδών Μέσης Ανατολής, Πανεπιστήμιο του Berkeley, California

Αριστοτέλης Μέντζος, Βυζαντινολόγος, Ομ. Καθηγητής, Φιλοσοφική Σχολή, ΑΠΘ

Άγγελος Χανιώτης, Καθηγητής Αρχαίας Ιστορίας και Κλασικών Σπουδών, Ινστιτούτο Προηγμένων Μελετών, Πανεπιστήμιο του Princeton, Αντεπιστέλλον Μέλος της Ακαδημίας Αθηνών

 

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ: Ευαγγελία Καμπούρη, αρχιτέκτων, πρ. προϊσταμένη Εφορείας ΥΠΠΟΑ

 

ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ: Κλεοπάτρα Θεολογίδου, αρχιτέκτων αναστηλώτρια, ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ Περιβάλλοντος και Πολιτισμού 

 

 

·      Γιατί προσέφυγαν εκ νέου στο Συμβούλιο της Επικρατείας 8 φορείς για την ακύρωση της Υπουργικής Απόφασης της ΥΠΠΟΑ με την οποία εγκρίθηκε η μελέτη για την απόσπαση και επανατοποθέτηση αρχαιοτήτων στον σταθμό Βενιζέλου;

·      Γιατί προσέφυγαν στο Πολυμελές Πρωτοδικείο της Θεσσαλονίκης 316 πολίτες;

·     

Μα­νου­ὲλ Βι­θέντ (Manuel Vicent) : Κα­φὲς σκέ­τος [Café solo]

 

ΞΕΡΩ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ ὅ­τι τὴ μέ­ρα ποὺ θὰ πε­θά­νω δὲν θὰ μοῦ λεί­ψουν τὰ σπου­δαῖ­α γε­γο­νό­τα ποὺ μπο­ρεῖ νὰ ἔ­χω ζή­σει, ἀλ­λὰ τὸ ἄ­ρω­μα τοῦ κα­φὲ μὲ φρυ­γα­νι­σμέ­νο ψω­μὶ καὶ ὁ­ρι­σμέ­νες μι­κρὲς αἰ­σθή­σεις, ὅ­πως, γιὰ πα­ρά­δειγ­μα, νὰ ἁ­πλώ­νω τὸ πό­δι μου πρὸς τὴ δρο­σε­ρὴ με­ριὰ τοῦ σεν­το­νιοῦ τὰ ἀ­νοι­ξι­ά­τι­κα ξη­με­ρώ­μα­τα, τὴν ὥ­ρα ποὺ κε­λα­η­δά­ει τὸ κο­τσύ­φι στὸν κῆ­πο. Ἂν βα­ρι­έ­μαι κά­πως νὰ πε­θά­νω, εἶ­ναι για­τὶ δὲν θὰ μπο­ρῶ πλέ­ον νὰ πη­γαί­νω τὰ πρω­ϊ­νὰ νὰ ἀ­γο­ρά­ζω ἐ­φη­με­ρί­δα οὔ­τε νὰ χα­ζεύ­ω στὸ δρό­μο, στὴ στά­ση τοῦ λε­ω­φο­ρεί­ου, τὰ δρο­σε­ρὰ πρό­σω­πα τῶν κο­ρι­τσι­ῶν ποὺ ἔ­χουν ἀ­κό­μα ὅ­λο τὸν ἔ­ρω­τα μπρο­στά τους. Ὁ ἀ­γώ­νας μου γιὰ τὴν ὕ­παρ­ξη συ­νί­στα­ται στὸ νὰ εἶ­ναι, τὴν ὥ­ρα τοῦ πρω­ι­νοῦ, πιὸ ση­μαν­τι­κὴ ἡ μυ­ρω­διὰ τοῦ κα­φὲ ἀπ’ ὅ­τι οἱ κα­τα­στρο­φὲς ποὺ δι­α­βά­ζω στὴν ἀ­νοι­χτὴ πλά­ϊ στὸ φρυ­γα­νι­σμέ­νο ψω­μὶ ἐ­φη­με­ρί­δα. Εἶ­ναι ἐ­πί­σης πο­λὺ εὐ­χά­ρι­στο νὰ τη­λε­φω­νεῖς σὲ κά­ποι­ον φί­λο κα­τὰ τὸ με­ση­με­ρά­κι, γιὰ νὰ σοῦ δι­η­γη­θεῖ τὰ τε­λευ­ταῖ­α κου­τσομ­πο­λιά.

Κλιματική κρίση: Η λύση σίγουρα δεν είναι τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα.

 

• Δημήτρης ΜπούσμπουραςΒιολόγος - Περιβαλλοντολόγος

IMBD

.

Διαβάζω ύμνους και κριτική για την πολύ ενδιαφέρουσα και κάπως πικρή κωμωδία «Don’t look up- Μην κοιτάς ψηλά”.

Σε αυτήν οι επιστήμονες προσπαθούν να ενημερώσουν για μία επικείμενη πτώση κομήτη ανάλογου με αυτόν που επέφερε την μαζική εξαφάνιση των δεινοσαύρων, ενώ οι πολιτικοί και τα ΜΜΕ παραγνωρίζουν το θέμα και το χρησιμοποιούν για εκμετάλλευση. Την ίδια στιγμή το αδαές κοινό παρακολουθεί και συμμετέχει με τον τρόπο που κυριαρχεί σήμερα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, δηλαδή με συνθήματα και εξυπνακίστικα σχόλια.

Είναι μία ταινία καταστροφής, όπου η καταστροφή τελικά επισυμβαίνει. Όπως είχα διαβάσει σε ένα παλιό βιβλίο για τον “πολιτιστικό ιμπεριαλισμό” το βασικό μοτίβο των ταινιών καταστροφής του Hollywood είναι ότι κάποιος ή μία μικρή ομάδα καταφέρνει τελικά να σώσει τον πλανήτη από την καταστροφή.

Remaining Time-0:00

Fullscreen

Mute

Ένας ύμνος στην ατομική πρωτοβουλία που στην πραγματικότητα όμως δεν υπάρχει, καθώς σε αυτές τις περιπτώσεις κρατικοί μηχανισμοί αντιδρούν. Το κοινό, σύμφωνα με αυτήν την ανάλυση, παραμένει τρομαγμένο και εν τέλει αποδέχεται ότι δεν μπορεί να αντιδράσει μαζικά.

Sinclair Lewis : Μπάμπιτ

 

Μετάφραση: Βασιλική Λογοθέτη-Παγοπούλου

Τιµή: 21,20€, Διαστάσεις: 14x21 cm, Σελίδες: 612

ISBN: 978-618-5413-17-0

Εκδόσεις Λέμβος

 

 

Ο Σίνκλαιρ Λιούις υπήρξε ο πρώτος Αμερικανός συγγραφέας που τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1930 και το μυθιστόρημά του «Μπάμπιτ» υπήρξε ένας από τους κύριους λόγους απονομής του βραβείου.
Ο «Μπάμπιτ» είναι μια παρωδία της αμερικανικής κουλτούρας. O κεντρικός ήρωας είναι ο μεσήλικας Ρεπουμπλικανός μεσίτης ακινήτων Τζορτζ Φ. Μπάμπιτ, υπερήφανο μέλος του Εμπορικού Επιμελητηρίου, της Αθλητικής Λέσχης, της Λέσχης των Μπούστερ και της Λέσχης Προστασίας της Άλκης. Περιπλανιέται στον κόσμο του, τον κόσμο της Ζένιθ, παραπαίοντας από επιχειρηματικές συζητήσεις σε ενδοοικογενειακές προστριβές, από τυχοδιώκτες ευαγγελιστές ιεροκήρυκες σε υπερβολικά φιλικούς επισκοπελιανούς ιερείς, από διαλέξεις γκουρού της Νέας Σκέψης στη στήριξη φλογερών σοσιαλιστών, από απεργίες εργαζομένων σε ραντεβού με ελαφρά κοριτσόπουλα, από τον σκοτεινό κόσμο του λαθρεμπορίου της ποτοαπαγόρευσης σε εύθυμα αστικά πάρτι.

1821: Τὰ Μικρὰ τοῦ Μεγάλου Ἀγώνα : Ὅ­λον τὸ γέ­νος τῶν Χρι­στια­νῶν ἐ­ση­κώ­θη εἰς τ' ἄρ­μα­τα [τοῦ Θεοδωράκη Κολοκοτρώνη]

 

ΑΠΟ ΕΜΕΝΑ τὸν Θε­ο­δω­ρά­κη Κο­λο­κο­τρώ­νη, ἄρ­χον­τα τῶν ἀ­κα­τα­μα­χή­των Ἑλ­λη­νι­κῶν στρα­τευ­μά­των, εἰς ἐ­σέ­να τὸν Μου­στα­φᾶ Κε­χα­γιᾶ βε­γῆ.

       Σοῦ φα­νε­ρό­νω, ὅ­τι τὴν ἀ­λή­θεια εἶ­σαι ἀ­ξι­ο­κα­τά­κρι­τος ἀ­πὸ τὸ γέ­νος τῶν ὁ­μο­πί­στων σου Τουρ­κῶν, καὶ ζη­τεῖς ἄ­δι­κα νὰ τοὺς πά­ρῃς ς' τὸν λαι­μόν σου. Ἐ­σὺ ἐ­γνώ­ρι­σες κα­λὰ τὴν ἀ­πό­φα­σιν τοῦ ὑ­ψί­στου Θε­οῦ καὶ τὴν ἀ­πό­φα­σιν ὅ­λων τῶν με­γά­λων Δυ­νά­με­ων τῆς Εὐ­ρώ­πης, διὰ νὰ ἐ­λευ­θε­ρω­θῇ τὸ γέ­νος τῶν Χρι­στια­νῶν ἀ­πὸ ταῖς ἀ­δι­κί­αις καὶ τυ­ραν­νί­αν σας, ἠ­ξεύ­ρον­τας τὰς ἀν­δρα­γα­θί­ας τῶν Χρι­στια­νῶν εἰς τὴν Ῥού­με­λην· πλὴν ἐ­στο­χά­σθης, ὅ­τι ἀ­περ­νῶν­τας μὲ ὀ­λί­γους λου­φε­τσί­δες* ἐ­πά­νω εἰς τὸν Μο­ρέ­α, πὼς εὔ­κο­λα ἤ­θε­λε φο­βί­σῃς τὰ ἀν­δρεῖ­α ἄρ­μα­τά μας· καὶ τὸ εὔ­κο­λον ἀ­πέ­ρα­σμά σου ἀ­πὸ Βο­στί­τζαν ἕ­ως αὐ­τοῦ διὰ τὴν ἀ­προ­φυ­λα­ξί­αν τῶν ἐ­κεῖ με­ρῶν, εἰς και­ρὸν ὁ­ποὺ καὶ εἰς τὸ Ἄρ­γος εὑ­ρε­θέν­τες τό­τε ὀ­λί­γοι στρα­τι­ῶ­ται σοῦ ἐ­προ­ξέ­νη­σαν πολ­λὰ κα­κά, σὲ ἔ­κα­μαν νὰ φθά­σῃς εἰς μί­αν κα­κὴν ὑ­πε­ρη­φά­νειαν, καὶ νὰ τολ­μή­σῃς ἐ­ναν­τί­ον τῶν ἀν­δρεί­ων Ἑλ­λη­νι­κῶν στρα­τευ­μά­των μας κα­τὰ τὸ Βαλ­τέ­τζι, διὰ νὰ πά­θῃς, ὅ­σα ἔ­πα­θες, καὶ νὰ πά­ρῃς εἰς τὸν λαι­μόν σου τό­σους ὁ­μο­πί­στους σου. Ἐ­ξιπ­πά­σθης, φαί­νε­ται, ὅ­τι εἰς τὸ Ἄρ­γος εὑ­ρὼν με­ρι­κοὺς ζευ­γο­λά­τας καὶ γυ­ναῖ­κας, τοὺς ἐ­θα­νά­τω­σες ἄ­δι­κα. Ἡ­μεῖς εἴ­με­θα εὐ­σπλαγ­χνι­κώ­τε­ροι καὶ γεν­ναι­ό­τε­ροι ἀ­πὸ ἐ­σέ·

Σπέρνουν ανεμογεννήτριες στον κρίσιμο βιότοπο των Όρνιων με πρωτοφανείς μεθοδεύσεις!

 

03.01.2022   Η ΟΡΝΙΘΟΛΟΓΙΚΗ ζητά από την Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας να ανακαλέσει άμεσα τις νέες άδειες αιολικών στα Ακαρνανικά Όρη   Μάρτυρες μίας απίστευτης μεθόδευσης προκειμένου να αδειοδοτηθεί μεγάλος αριθμός αιολικών σταθμών (ΑΣΠΗΕ) στα Ακαρνανικά όρη γινόμαστε αυτές τις ημέρες, με αρνητική πρωταγωνίστρια την Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας (ΠΔΕ). Μέσα σε ένα μήνα, η ΠΔΕ εξέδωσε άδειες για έξι (6) ΑΣΠΗΕ κατηγορίας Β (μικρότερων από 10 MW) στην καρδιά των Ακαρνανικών Ορέων (1), ακόμα και στην κορυφογραμμή του αλώβητου μέχρι σήμερα από παρεμβάσεις Μπούμιστου! Όλοι οι ΑΣΠΗΕ βρίσκονται εντός της Σημαντικής Περιοχής για τα Πουλιά GR090 «Όρη Ακαρνανικά» και σε κοντινή απόσταση από την περιοχή NATURA GR2310011 «Όρος Τσέρεκας (Ακαρνανικά)».   Ενώ λοιπόν: είναι γνωστό πλέον στην κοινή γνώμη της Αιτωλοακαρνανίας (και όχι μόνο) πως βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη Ευρωπαϊκό πρόγραμμα LIFE (LIFE IP 4 NATURA) εθνικής εμβέλειας για την προστασία του Όρνιου (2), με συντονιστή το Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας, είναι γνωστό πώς τα Ακαρνανικά Όρη αποτελούν περιοχή ιδιαίτερης κρισιμότητας για την επιβίωση του είδους, αφού φιλοξενούν τη μεγαλύτερη αναπαραγωγική αποικία του στην ηπειρωτική Ελλάδα και την περίοδο Οκτώβριο – Μάιο καταγράφονται συγκεντρώσεις έως και άνω των 60 ατόμων, το Όρνιο χαρακτηρίζεται ως Κρισίμως Κινδυνεύον στην ηπειρωτική Ελλάδα και η απειλή «Πρόσκρουση σε ανεμογεννήτριες» χαρακτηρίζεται ως Υψηλής Σημασίας στο θεσμοθετημένο Εθνικό Σχέδιο Δράσης για τρία είδη γυπών, καθώς το Όρνιο είναι από τα πλέον ευάλωτα είδη σε επιπτώσεις από ανεμογεννήτριες (3), η ΠΔΕ προχώρησε στην αδειοδότηση των έξι – μέχρι σήμερα - ΑΣΠΗΕ στα Ακαρνανικά όρη χωρίς να θεωρήσει σκόπιμο όχι μόνο να ζητήσει τη συνδρομή του Προγράμματος LIFE στην αξιολόγηση των αιτήσεων, με βάση τα πιο πρόσφατα επιστημονικά δεδομένα, τα οποία και απαιτούνται βάσει της κείμενης νομοθεσίας και έχει στη διάθεσή του το Πρόγραμμα LIFE, αλλά ούτε καν να ενημερώσει για έργα που πρόκειται να λάβουν χώρα στις περιοχές υλοποίησης του Προγράμματος.

Ονειρική - Ολιστική Αρχιτεκτονική

 

Χρίστος Δάλκος: Ἡ ἐπιστήμη τῆς φακῆς

 

 

Τὸ ἔργο τοῦ RobertBeekesEtymologicalDictionaryofGreek(Ἐτυμολογικὸ Λεξικὸ τῆς Ἀρχαίας Ἑλληνικῆς), τ. 2, Leiden -  Brill, 2010, δικαίως θεωρεῖται ἡ τελευταία λέξη στὸν τομέα τῆς ἱστορικοσυγκριτικῆς ἐτυμολογικῆς διερεύνησης τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς. Τὸ ἔργο ἀποκτᾷ ἐπιπρόσθετη ἀξία, λόγῳ τοῦ ὅτι λαμβάνει ὑπ᾿ ὄψη του τὶς τελευταῖες ἐξελίξεις τῆς ἔρευνας τῆς λεγόμενης «προελληνικῆς», στὴν ὁποία ἔχει συμβάλει τὰ μέγιστα, πλὴν τοῦ Beekes, ὁ EdzardFurnée, μὲ τὸ θεμελιῶδες ἔργο του DiewichtigstenkonsonantischenErscheinungendesVorgriechischen(Τὰ κυριώτερα συμφωνικὰ φαινόμενα τῆς προελληνικῆς, 1972).

Ἐν τούτοις, ἐκεῖνο ποὺ κάνει ἐντύπωση μὲ τὸ ἔργο τοῦ σοφοῦ ἐπιστήμονα, εἶναι ὅτι, προκειμένου περὶ τῆς λεγόμενης «προελληνικῆς», ἐλάχιστα λαμβάνει ὑπ᾿ ὄψη του τὶς πλούσιες μαρτυρίες τῆς νέας ἑλληνικῆς, τῆς μόνης ζωντανῆς γλώσσας ποὺ ἔχει νὰ ἐπιδείξῃ εὐρεῖες καὶ πολυποίκιλες σχέσεις μὲ τὸ θεωρούμενο μὴ ἑλληνικὸ καὶ μὴ ἰνδοευρωπαϊκὸ αὐτὸ γλωσσικὸ ὑπόστρωμα, ἀναγόμενο στὴν πρὸ τοῦ 2.000 π.Χ. ἐποχή^[1].

ΟΙ ΕΥΧΕΣ

 

Του Γιάννη Σχίζα

Αυγή 30.12.21

Οι ευχές είναι γενικά καλό πράγμα , αν και τελικά  έχουν  μια άσφαιρη διάθεση  που  εξαντλείται μέσα σε μερικές ημέρες.  Παρ’ όλα αυτά , μας επιτρέπουν να ερχόμαστε σε επαφή με διάφορα ευγενικά  αισθήματα ιδιαίτερα  σε ορισμένες «περιοχές» του χρόνου , πχ  στη Πρωτοχρονιά .….

Οι ευχές είναι πολλές και ποικίλες. Ανατρέχω στην μηχανή των αναζητήσεων και ανακαλύπτω ετοιματζήδικες ευχές ένα σωρό, και μάλιστα κατηγοριοποιημένες ! Υπάρχουν  ευχές  για τον  αρραβώνα, το γάμο,  την  ονομαστική εορτή, μια προσωπική επέτειο,  τη γιορτή  της μητέρας. Υπάρχουν ευχές για ανθρώπους που ζητούν συγγνώμη ,  υπάρχουν ευχές για τα γενέθλια, για τη γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου, για το νέο σπίτι που αγοράσαμε, για μια καινούργια  δουλειά  , για την αποφοίτηση από το Πανεπιστήμιο, για τη φιλία, τη γέννηση αγοριού ή  κοριτσιού ,τη βάπτιση, για  τα εγκαίνια πολυκαταστήματος  ή μονοκαταστήματος (αν επιτρέπεται  ο όρος..), για την συνταξιοδότηση. Υπάρχουν ευχές για τα νεογέννητα,  υπάρχουν ευχές  που απευθύνονται σε ερωτευμένους, υπάρχουν ευχές που δίνονται για επικείμενες εμπειρίες  πτήσεων.

Υπάρχουν ευχές αληθινές  και υπάρχουν άλλες , συμβατικές ή υποκριτικές, όπως αυτές που έδωσε ο Ερντογκάν στον ασθενούντα Πατράρχη.  Υπάρχουν ευχές για τη νέα σχολική χρονιά, υπάρχουν ευχές που είναι γενικώς απραγματοποίητες  όπως αυτή του περιοδικού  Lifo     « να μιλήσει η γάτα μου». Υπάρχουν οι ευχές της ΕΛΕΤΑΕΝ (Επιστημονική Ένωση Αιολικής Ενέργειας) που όταν την ακούς φτύνεις τον κόρφο σου , υπάρχουν κι εκείνες ενός συμπαντικού(!)  μπλογκ  που γράφει για τις ευχές που πραγματοποιούνται : « είναι τελικά σαν βέλη. Όσο πιο δυνατό το χέρι που τεντώνει τη χορδή του τόξου τόσο πιο μακριά θα φτάσουν. Το τόξο είναι οι συμπαντικοί νόμοι. Το χέρι ο νους σας. ...».

 

 Εξ άλλου οι ευχές συνοδεύονται από «γούρια», που είναι   περίτεχνα  σύμβολα καλής τύχης,  εμπράγματα ευχολόγια. Και όχι λίγες φορές οι ευχές που ανταλλάσσονται στις κοπές πιτών μετά την Πρωτοχρονιά, θυμίζουν μια διάσταση που με τις  προηγηθείσες ευχές δεν καλύψαμε.

Υπάρχουν ευχές του θανάτου και της ζωής : Τις πρώτες, όπως το περιβόητο «καλό βόλι», τις λέμε σπάνια, ενώ την ευχή «να ζήσουμε για να τον θυμόμαστε» τη λέμε σε ζωντανούς για  περιπτώσεις  όπως  του αδελφού μου Κωνσταντίνου Σχίζα, που πέθανε ήσυχα την επαύριο των Χριστουγέννων…

,

Γι­ώ­τα Ἀ­να­γνώ­στου : Κά­θε μέ­ρα Χρι­στού­γεν­να

 

 

ΠΡΩΤΑ ΣΕ ΕΘΙΣΑΜΕ στὸ κάλ­πι­κο. Τὸ βρε­φι­κό σου γά­λα ἀ­γε­λά­δας. Σὲ σκό­νη. Ὕ­στε­ρα σοῦ δεί­ξα­με πὼς νὰ μὴν κά­νεις φί­λους καὶ νὰ με­τρᾶς ἕ­να-ἕ­να τὰ δι­κά σου πλα­στι­κὰ παι­χνί­δια. Με­τὰ σὲ πή­γα­με σχο­λει­ὸ νὰ μά­θεις. Τί; Ἱ­στο­ρί­α. Σί­γου­ρα. Γε­ω­γρα­φί­α. Ὁ­πωσ­δή­πο­τε. Γλώσ­σα. Ο.Κ. Μα­θη­μα­τι­κά. Πρω­τί­στως. Σὲ μυ­ή­σα­με στὸν ἔ­ρω­τα-ὀ­θό­νη. Μὲ μιὰ με­ζού­ρα. Νὰ με­τρᾶς τὶς ἴν­τσες, τὰ pixel, τὶς γραμ­μώ­σεις τῆς κοι­λιᾶς, δι­α­στά­σεις στή­θους, πε­ρι­φέ­ρειας, τὸ μῆ­κος τῆς βλε­φα­ρί­δας σὲ συ­νάρ­τη­ση μὲ τῶν χει­λι­ῶν τὸ πά­χος. Κα­τό­πιν σοῦ στα­λά­ξα­με σι­γὰ-σι­γὰ πὼς δὲν ἀ­ξί­ζει νὰ προ­σπα­θεῖς γιὰ τί­πο­τα κι οὔ­τε τὸν δι­πλα­νὸ νὰ νοι­ώ­θεις. Θὰ σὲ βο­λέ­ψουν –ἔ­τα­ξαν οἱ φί­λοι οἱ κομ­μα­τι­κοὶ  —σὲ μί­α θέ­ση. Ἄς πᾶ­νε νὰ κουμ­που­ρια­στοῦν οἱ ἄλ­λοι. Μέ­χρι τό­τε «ἅρ­πα­ξε γιὰ νὰ φᾶς καὶ κλέ­ψε νὰ­’ ­χεις». Καὶ ποῦ­ ’­σαι; ἔ­σο ἕ­τοι­μος – ἂν πα­ρα­στεῖ ἀ­νάγ­κη – νὰ πά­ρεις ὅ­πλο, νὰ ὑ­πε­ρα­σπι­στεῖς μιὰ χού­φτα χῶ­μα καὶ ἕ­να ὀρ(ι)ο­θε­τι­κὸ πα­λού­κι. Ἂν δι­α­κρι­θεῖς θὰ ἔ­χεις ἔ­πα­θλο χι­λιά­δες like στὰ μέ­σα κοι­νω­νι­κῆς δι­κτύ­ω­σης κι ἕ­να κου­πό­νι προ­τε­ραι­ό­τη­τας γιὰ σύν­τα­ξη τι­μη­τι­κή.

       

Τελετή Απονομής των Best in Rhodes

 

 Reader’s Choice Awards 2021: Ήταν μία υπέροχη βραδιά για την τοπική επιχειρηματικότητα

 

Σε μία λιτή, λόγω των μέτρων κατά της πανδημίας, αλλά λαμπρή γιορτή για την τοπική επιχειρηματικότητα, έδωσαν το παρών εκπρόσωποι των τοπικών αρχών, των επιχειρηματικών και επαγγελματικών φορέων του νησιού, αλλά και εκπρόσωποι των φορέων και επιχειρήσεων που βραβεύθηκαν. Η Τελετή Απονομή των Best in Rhodes – Reader’s Choice Awards 2021 πραγματοποιήθηκε την Τρίτη, 21 Δεκεμβρίου 2021 στη Νέα Πτέρυγα του Νεστοριδείου Μελάθρου του Μουσείου Νεοελληνικής Τέχνης του Δήμου Ρόδου, με τήρηση όλων των μέτρων κατά της πανδημίας.

Τα Best in Rhodes είναι ένας νέος θεσμός που ήρθε για να μείνει. Μια ιδέα του Μιχάλη Καβουκλή, αρκετά παλιά, που πρόσφατα αναγεννήθηκε και απέκτησε μία πραγματική δυναμική, παρά την πανδημία. Μία διαδικασία που σκοπό έχει να δώσει φωνή στο κοινό της Ρόδου, ντόπιους και ξένους, με σκοπό να αναδείξει τα καλύτερα στη Ρόδο: τα καλύτερα στο φαγητό, στη ψυχαγωγία, στα τοπικά προϊόντα, στη μόδα, την ομορφιά, τον πολιτισμό, την κοινωνία.

Ἄν­νε Βά­ισ­γκέρ­μπερ (Anne Weisgerber): Ἡ μι­κρο­μυ­θο­πλα­σί­α ὡς τέ­χνη τῆς γλώσ­σας (Flash fiction as language art)

 

Μου­σεῖ­α : Μυ­θι­στο­ρή­μα­τα :: Ζω­γρα­φι­ές : Γλώσ­σα

ΟΠΟΤΕ ἐ­πι­σκέ­πτο­μαι ἕ­να μου­σεῖ­ο καὶ προ­χω­ρῶ ἀ­πὸ τό ’­να ση­μεῖ­ο στὸ ἑ­πό­με­νο, βρί­σκο­μαι ἀν­τι­μέ­τω­πη μὲ δι­ά­φο­ρους ζω­γρα­φι­κοὺς πί­να­κες. Πλη­σι­ά­ζον­τάς τους, εἶ­μαι σὲ θέ­ση νὰ μυ­ρί­σω τὸ ἔ­λαι­ο λι­να­ρό­σπο­ρου τῶν χρω­μά­των τους,[1] ἐ­νῷ κα­μιὰ φο­ρὰ μπο­ρῶ νὰ ἀν­τι­λη­φθῶ τὴ στά­ση στὴν ὁ­ποί­α ἐρ­γα­ζό­ταν ὁ καλ­λι­τέ­χνης (ὅ­ταν στέ­κε­ται ἀ­κρι­βῶς μπρο­στὰ ἀ­πὸ τὸν καμ­βά του, λ.χ., οἱ πι­νε­λι­ὲς κι­νοῦν­ται στὸ ὕ­ψος τοῦ πή­χε­ώς του ἢ τοῦ ὤ­μου του;) Πῶς στε­κό­ταν ὁ δη­μι­ουρ­γός; Συμ­βαί­νει κά­τι στὴν ἐ­πι­φά­νεια τοῦ ἔρ­γου, ἢ ἀ­πὸ κά­τω της; Τί ἀ­να­δύ­ε­ται μέ­σα ἀ­πὸ τὸν πί­να­κα; Δὲν στα­μα­τῶ στὰ ἀ­φη­ρη­μέ­να ἔρ­γα, κα­θὼς τὰ πε­ρισ­σό­τε­ρα ἐξ αὐ­τῶν προ­ϋ­πο­θέ­τουν κά­ποι­α πρό­τε­ρη γνώ­ση προ­κει­μέ­νου νὰ κα­τα­λά­βῃ κα­νεὶς τὶς ἀ­να­φο­ρὲς στὶς ὁ­ποῖ­ες βα­σί­ζε­ται ὁ ἑ­κά­στο­τε πί­να­κας. Μὲ τὸν ἴ­διο ἀ­κρι­βῶς τρό­πο, ἡ ἀν­τί­λη­ψη καὶ ἡ ἐ­κτί­μη­ση τῆς στά­σε­ως τοῦ συγ­γρα­φέ­α, τοῦ ἐ­λέγ­χου ποὺ αὐ­τὸς ἀ­σκεῖ στὴ σύν­τα­ξη, στὸν ρυθ­μό, ἢ στὶς ἀ­να­φο­ρές του, βο­η­θᾷ στὴν ἐ­ξα­γω­γη συμ­πε­ρα­σμά­των σχε­τι­κὰ μὲ τὸ πῶς στά­θη­κε ἀ­πέ­ναν­τι στὸ ἔρ­γο του, ἐ­νι­σχύ­ον­τας ἔ­τσι τὴν ἀ­πό­λαυ­ση τῆς μι­κρο­μυ­θο­πλα­σί­ας.

Πορ­τραῖ­τα : Μυ­θο­πλα­σί­α :: Σχέ­δια : Προ­τά­σεις

ΣΥΓΧΡΟΝΑ ΘΕΜΑΤΑ

 

Τεύχος 153-154, Ιούλιος-Δεκέμβριος 2021

 

Στο νέο διπλό τεύχος #153-154 των Σύγχρονων Θεμάτων, με εξώφυλλο που φιλοτέχνησε η Τέτη Καμούτση, στη στήλη «Έπεα Πτερόεντα», ο Χρίστος Κανελλόπουλος γράφει για την προεδρία Μπάιντεν, ο Βαγγέλης Κουμαριανός για το νέο ασφαλιστικό και η Αθηνά Πεγκλίδου για τις γυναικοκτονίες στην πανδημία.

Στον Φάκελο «Η τέχνη στον γύψο: Η λογοκρισία στη δικτατορία των συνταγματαρχών», που επιμελείται η Πηνελόπη Πετσίνη, ο Γιάννης Γκλαβίνας ανατρέχει στο αρχείο της Γενικής Γραμματείας Τύπου και Πληροφοριών για να εξετάσει την προληπτική λογοκρισία στο τραγούδι κατά τη δικτατορία, η Ελένη Κούκη φωτίζει τις πολλαπλές, αν και αφανείς, όψεις της λογοκρισίας των εικαστικών, η Ηρώ Κατσιώτη και η Κωνσταντίνα Σταματογιαννάκη συνομιλούν γύρω από τη λογοκρισία στο θέατρο με σκοπό να συμβάλουν στη σχετική ιστοριογραφική έρευνα, ο Σπύρος Κακουριώτης εστιάζει στο Άσμα για το σκιάχτρο της Λουσιτανίας του Πέτερ Βάις ως περίπτωση που αναδεικνύει τόσο τα όρια της λογοκρισίας κατά την περίοδο της ελεγχόμενης «φιλελευθεροποίησης» της χούντας όσο και τους τρόπους παράκαμψης του λογοκριτικού μηχανισμού, και η Μαρία Χάλκου συγκρίνει διεξοδικά το κατατεθειμένο στην επιτροπή λογοκρισίας (1973) σενάριο του Θιάσου του Θόδωρου Αγγελόπουλου με την ίδια την ταινία αλλά και με το σενάριο που δημοσιεύτηκε το 1975.

Ο ΧΡΟΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΡΩΤΗ ΑΝΑΓΚΗ

 

Του Γιάννη Σχίζα

ΠΟΝΤΙΚΙ 29.12.2021
 

 

 μηδὲ ἃ νεωτέρῳ καὶ μᾶλλον ἐρρωμένῳ ὄντι ἔδοτε, πρεσβύτερον καὶ ἀσθενέστερον γιγνόμενον ἀφέλησθε

(Και μη μου στερήσετε τώρα που γίνομαι πρεσβύτερος και ασθενέστερος αυτά που μου δώσατε όταν ήμουν νεώτερος και δυνατότερος)

 

Λυσίου,  ο υπέρ αδυνάτου λόγος

Τώρα που μπαίνουμε  σε καινούριο χρόνο, με όλες τις σκοτούρες να μας γυροφέρνουν , καιρός να σκεφθούμε για την ηλικία που έχει τις μεγαλύτερες σκοτούρες . Καιρός  να σκεφθούμε για την τρίτη ηλικία  γιατί είναι παρατηρημένο πως  τα προβλήματά της απλώς ξεχνιούνται και περνάνε στο περιθώριο της ζωής, σε πείσμα του χρόνου που αμείλικτα κυλάει…Κατά τα άλλα, σε πείσμα ενός τύπου  κοινής γνώμης  που βλέπει ανθρωποφάγα τις ζωές των υπερηλίκων  , που βλέπει τις συντάξεις ως υστέρηση από τις μεγάλες πτήσεις στον ουρανό της δικής τους  ευτυχίας,  αξίζει να θυμίσουμε ότι : Οι συντάξεις δεν είναι παροχή, δεν είναι ένα δώσιμο χάριν φιλανθρωπίας, αλλά επιστροφή χρέους  !    Επιστροφή χρέους που δημιουργήθηκε επί δεκαετίες με κρατήσεις επί των μισθών, που το λαμβάνουμε εμείς οι συνταξιούχοι , ελάχιστα ή καθόλου ανατοκισμένο .

Όμως δεν είναι μόνο αυτό οι συντάξεις. Για πολλούς από εμάς ο ελεύθερος χρόνος της συνταξιοδοτικής ηλικίας «γεμίζει» με την ενίσχυση που κάνουμε στις διγονεϊκές και μονογονεϊκές οικογένειες, κρατώντας τα παιδιά των παιδιών μας, φροντίζοντας την μόρφωσή τους,  φτιάχνοντας φαγητό κλπ. Άλλοι πάλι από μας τροφοδοτούν  άνεργα ή υπό εκπαίδευση νεαρά άτομα του οικογενειακού περιβάλλοντος, και γι αυτό το λόγο η σύνταξη  αποτελεί στην ουσία ένα άδηλο επίδομα ανεργίας.

 

Οι Ζαν Φοσέ και Λεό Λορενζί , δυο συνδικαλιστές της Αριστεράς με εξέχουσα θέση στα ζητήματα των εργαζομένων,  επιγράφουν το 4^ο κεφάλαιο του βιβλίου των για τον «Ελεύθερο χρόνο : καιρός για αλλιώτικες διακοπές» : «Ο χρόνος είναι πρώτη ανάγκη του ανθρώπου»…