Ρέ­να Σα­μα­ρᾶ-Μά­ϊ­να : Φω­το­γρα­φί­ες γά­μου

Ο ΠΡΩΤΟΣ ΜΟΥ ΑΝΤΡΑΣ ἦ­ταν ψη­λὸς καὶ γε­ρο­δε­μέ­νος. Τὸ χει­μώ­να φο­ροῦ­σε πάν­τα τρα­γιά­σκα καὶ τὸ κα­λο­καί­ρι ψά­θι­νο παναμά. Ἔ­χει τύ­πο, ἔ­λε­γαν οἱ φί­λες μου. Ἡ ἀ­λή­θεια εἶ­ναι πὼς δὲν κυ­κλο­φο­ροῦ­σε πο­τὲ ἀ­σκε­πής, τὸ κε­φά­λι τὸ εἶ­χε πάν­τα κα­λυμ­μέ­νο, ὄ­χι γιὰ τὸ στύλ, ὅ­πως πί­στευ­αν οἱ φί­λες μου, μὰ μὴν καὶ φα­νεῖ ὁ τρι­χο­φά­γος. Ὅ­ταν ἔ­βλε­πε δι­α­φη­μί­σεις γιὰ σαμ­που­ὰν καὶ τζὲλ μαλ­λι­ῶν, ἔ­βα­ζε πάν­τα τὰ κλά­μα­τα. Κι ὕ­στε­ρα ἔ­βγα­ζε τὶς σχο­λι­κὲς φω­το­γρα­φί­ες καὶ χά­ζευ­ε μὲ τὶς ὧ­ρες τὰ μπου­κλά­κια του, ποὺ ἔ­πε­φταν ἀ­τί­θα­σα μέ­σα στὰ μά­τια του. Ἡ πε­θε­ρά μου ἀ­κό­μα καὶ στὰ σα­ράν­τα του τὸν φώ­να­ζε σγου­ρο­μάλ­λη μου κι ἐ­γὼ με­τὰ βί­ας κρα­τοῦ­σα τὰ γέ­λια. Ἦ­ταν τό­σο ἀ­στεῖ­ος χω­μέ­νος στὴν ἀγ­κα­λιά της κι ἐ­κεί­νη νὰ τοῦ χα­ϊ­δεύ­ει τὰ ἀ­νύ­παρ­κτα μαλ­λιά. Ὅ­ταν πέ­θα­νε φύ­λα­ξα τὴν ἀ­ση­μέ­νια βούρ­τσα τῶν ἀ­νύ­παρ­κτων μαλ­λι­ῶν του. Τὴν ἔ­βγα­λα με­τὰ ἀ­πὸ χρό­νια ἀ­χρη­στί­ας ἀ­πὸ τὸ συρ­τά­ρι – ἦ­ταν τό­τε ποὺ ἄρ­χι­σα τὶς χη­μει­ο­θε­ρα­πεῖ­ες.

       

Οι οικολόγοι φταίνε και για τις πλημμύρες στο Λιανοκλάδι!!

Του Στέφανου Σταμέλλου

Με μεγάλη έκπληξη και αγανάκτηση είδα στο βίντεο της συνέλευσης, που συγκάλεσε η Πρωτοβουλία Πλημμυροπαθών Λιανοκλαδίου από τις τελευταίες πλημμύρες του ΙΑΝΟΥ [https://www.youtube.com/watch?v=VxqpwhOhh3E...], τον πρώην πρόεδρο της κοινότητας Λιανοκλαδίου Γιώργο Καραγκούνη να λέει ότι οι οικολόγοι δεν επέτρεψαν τον καθαρισμό των τεσσάρων ρεμάτων, που κατεβαίνουν από την Όθρη στον κάμπο του Λιανοκαδίου και ειδικά τη Σ3. Συγκεκριμένα αναφέρει (μετά το 1:16’): «Έκανε μια προσπάθεια η δημοτική αρχή με τον Κοτρωνιά να καθαρίσει τη Σ3. Παρενέβησαν οι οικολόγοι με λεχθέντα του δημάρχου και το έργο σταμάτησε». Την άποψη αυτή υιοθέτησε και ο χωρικός αντιπεριφερειάρχης Φθιώτιδας Θανάσης Καρακάντζας λέγοντας ότι δεν θα τον εμποδίσουν οι οικολόγοι για να κάνει τους καθαρισμούς… Συγκεκριμένα δύο φορές αναφέρθηκε λέγοντας: «δεν υπάρχει περίπτωση να μας μπλοκάρει ούτε το δασαρχείο, ούτε οι οικολόγοι, ούτε κάποιοι συγχωριανοί σας που θέλουν να ακούνε τα αηδόνια» Βρήκαν λοιπόν ποιος φταίει: οι οικολόγοι…

Περού: Ανακαλύφθηκε εντυπωσιακό γεωγλυφικό με τη μορφή γάτας

 

Περουβιανοί αρχαιολόγοι, που πραγματοποιούν εργασίες συντήρησης στη περιοχή Νάζκα, ανακάλυψαν τη μορφή μιας γάτας στην πλαγιά ενός λόφου που ήταν σχεδόν διακριτή και σχεδόν άθικτη από το χρόνο, όπως ανέφερε το Υπουργείο Πολιτισμού της χώρας.

Πρόκειται για ένα γεωγλυφικό που αναπαριστά μια μεγάλη γάτα με το κεφάλι ψηλά, που κοιτάει ευθεία μπροστά, ενώ το σώμα και η ουρά της εκτείνονται προς το κάτω μέρος του λόφου.

Ο,ΤΙ ΦΑΜΕ , Ο,ΤΙ ΠΙΟΥΜΕ, ΚΙ Ο,ΤΙ ΑΡΠΑΞΟΥΝΕ......

Του Γιάννη Σχίζα

 

Βαντάνα Σίβα (1) : «Ένας μύθος έχει καλλιεργηθεί από τις πολυεθνικές εταιρείες, στην κατασκευή του οποίου συμβάλλουν οι περισσότεροι συμβατικοί περιβαλλοντολόγοι και οργανισμοί για το περιβάλλον, ότι δηλαδή η βιομηχανοποιημένη γεωργία είναι αναγκαία για να παραχθούν μεγαλύτερες ποσότητες τροφίμων και να περιοριστεί η πείνα….»

 

  Στις 16 Οκτωβρίου από το 1979 «εορτάζουμε» ή εν πάση περιπτώσει αναλογιζόμαστε  την Ημέρα της Διατροφής,  που μας φέρνει κοντά σε μια σειρά θεμάτων  που συνιστούν  το διατροφικό πρόβλημα . Παράλληλα μας φέρνει  στο διχασμό του κόσμου σε αυτούς που πεινάνε – περίπου 1 δις ανθρώπους - και στους υπόλοιπους, ενώ επίσης μας προβληματίζει για τις  εκφάνσεις της κατανάλωσης , την υποκατανάλωση και την υπερκατανάλωση.  

Σε εθνικό επίπεδο  βέβαια παρατηρούμε την άνθηση των εκπομπών μαγειρικής  και την καταξίωση των μαγείρων ή σεφ που καθοδηγούν αυτή την άνθηση : Παραδοσιακά φαγητά που μοστράρονται από παραδοσιακές κυρίες, συνταγές  με  γνώσεις αναγόμενες στο παλαιολιθικό διαιτολόγιο, σεφ με «ανατρεπτικές ιδέες»,  ρηξικέλευθοι νεαροί της νέας εποχής με εντυπωσιακές κρεασιόν και μεταμοντέρνα πιατοποιϊα,  όλοι αυτοί καταλαμβάνουν  χώρους στην ύλη εντύπων και χρόνους στα τηλεοπτικά μέσα. Ο  χωροχρόνος των ΜΜΕ έγινε φαγανός όσο ποτέ άλλοτε, η λαϊκή σιελόρροια εν όψει διεγερτικών αφηγήσεων προσέλαβε μοναδικές διαστάσεις. Εδώ και δυο δεκαετίες περίπου, σε αντίθεση με τις κλασικές συνταγές έχουμε τις συνταγές που δίνονται με τον αέρα των αφυψηλού γνώσεων  ….

 

ΤΟ ΦΑΓΗΤΟ ΕΙΝΑΙ ΒΑΣΙΚΗ ΗΔΟΝΗ

   

Κώ­στας Ἀ­ξε­λός (Kostas Axelos): Ἡ Γλώσσα (ὀν­το-λο­γί­α: ὁ λό­γος τοῦ ὄν­τος)

 

ΕΠΤΑ ΚΑΤΟΙΚΟΙ τῆς Ἀ­τλαν­τί­δας ξε­κι­νοῦν γιὰ ἕ­να πε­ρί­πα­το. Ἕ­νας ποι­η­τής. Ἕ­νας ζω­γρά­φος. Ἕ­νας λη­στής. Ἕ­νας το­κο­γλύ­φος. Ἕ­νας ἐ­ρω­τευ­μέ­νος. Ἕ­νας στο­χα­στής. Φτά­νουν στὴν εἴ­σο­δο μιᾶς σπη­λιᾶς. «Τί μέ­ρος κα­τάλ­λη­λο γιὰ ἔμ­πνευ­ση!» ἀ­να­φω­νεῖ ὁ ποι­η­τής. «Τί ὑ­πέ­ρο­χο ζω­γρα­φι­κὸ θέ­μα!» λέ­ει ὁ ζω­γρά­φος. «Τί τό­πος πρό­σφο­ρος γιὰ προ­σευ­χή!» ψαλ­μω­δεῖ ὁ ἱ­ε­ρέ­ας. «Τί ὀ­νει­ρε­μέ­νη το­πο­θε­σί­α γιὰ ἐ­νέ­δρα!» ὁ­μο­λο­γεῖ ὁ λη­στής. «Μιὰ ἀ­νυ­πέρ­βλη­τη κρυ­ψώ­να!» μουρ­μου­ρί­ζει ὁ το­κο­γλύ­φος. «Τί κα­τα­φύ­γιο γιὰ τὸν ἔ­ρω­τά μου!» ὀ­νει­ρο­πο­λεῖ φω­να­χτὰ ὁ ἐ­ρω­τευ­μέ­νος. «Εἶ­ναι μιὰ σπη­λιά!» συμ­πλη­ρώ­νει ὁ στο­χα­στής.

Χρίστος Δάλκος: Τό κακούργημα κακοποίησης τῆς γλώσσας

 

 

Ἐμπρηστὲς ἀπειλοῦνε τὶς λέξεις,

                    τὰ πτερόεντα ὀνόματα πού ᾿χουν φωλιάσει

                                              στῆς δρυὸς τὸ βαθύκομο φύλλωμα∙

                                                                 [...] Δὲν τοὺς κάνουνε, λέει∙

                                                            πέφτουν κάτω ἐγκλίσεις καὶ πτώσεις

                                                                                    λερώνουν τὴν ἄσφαλτο

                                                            καὶ οἱ ρίζες χαλοῦν τὰ πλακάκια τοῦ δρόμου.

                                                Τασούλα Καραγεωργίου, «Μιὰ παλιὰ προφητεία»,

                                                                        Ἡ πήλινη χορεύτρια

 

Τήν ὥρα πού ἡ κακοποίηση τῶν ζώων θεωρεῖται –καί σωστά-κακούργημα, κανένα μέτρο δέν λαμβάνεται γιά τήν κακοποίηση τῆς γλώσσας, παρ᾿ ὅλο πού ἡ στάση ἀπέναντί της εἶναι ἐξ ἴσου βαρύνων δείκτης πολιτισμοῦ. Ὅμως, τό ποτήρι ἔχει πλέον ξεχειλίσει, καί πρέπει νά προβλέπωνται κάποιες -ἔστω καί χρηματικές- ποινές γι᾿ αὐτούς πού ἀσελγοῦν ἀνεύθυνα εἰς βάρος της, καί μάλιστα ἀπό τήν «ἐπίσημη» καθέδρα τῶν κρατικῶν καί ἰδιωτικῶν τηλεοπτικῶν καναλιῶν.

Παραδείγματος χάριν, στίς νυκτερινές εἰδήσεις τῆς ΕΡΤ 1, τῆς 16 -10 - ᾿20, ὁ ἡμιμαθής τιτλογράφος βομβάρδιζε τούς δύστυχους τηλεθεατές μέ ἀλλεπάλληλα μαργαριτάρια: «ΕΠΙΕΙΚΙΑ»ἀντί ΕΠΙΕΙΚΕΙΑ, «ΚΑΤΑΓΓΕΛΕΙ» ἀντί ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΕΙ, «Ο ΣΩΖΩΝ ΕΑΥΤΩ (!) ΣΩΘΗΤΩ» ἀντί Ο ΣΩΖΩΝ ΕΑΥΤΟΝ ΣΩΘΗΤΩ κ.ἄ.

Ἐπί πλέον, ὄχι μόνο αὐτός ἀλλά καί ὅλοι οἱ τιτλογράφοι τῆς ΕΡΤ – καί τῶν ἄλλων, ὡς ἐπί τό πλεῖστον, καναλιῶν- ἔχουν ἀποφασίσει πώς τό τούρκικο ἐρευνητικό σκάφος πού παραβιάζει συχνά – πυκνά τήν κυριαρχία μας πρέπει νά γράφεται OrucReisκαί ὄχι Oruç Reis, διότι προφανῶς δέν ἔχουν ἰδέα ὅτι τό τούρκικο c διαβάζεται «τζ», ἐνῷ τό ç «τσ».

Ἐλᾶτε στήν θέση τῶν Τούρκων πού βλέπουν τήν «μικρή» αὐτή λεπτομέρεια,

Ντέ­η­βιντ Γκάφ­νε­ϋ (David Gaffney) : T­ὰ ρομ­πὸτ εἴ­μα­στε ἐ­μεῖς (We are the robots)

 

ΗΤΑΝ Η ΤΡΙΤΗ κο­πέ­λα ποὺ μὲ πα­ρά­τα­γε φέ­τος. «Πή­γα­με σ’ ἐ­κεῖ­νο τὸ κλάμπ», ἔ­λε­γα στὸν Γκά­ρυ, «καὶ πρὸς τὸ τέ­λος τῆς βρα­διᾶς εἶ­χε ἀλ­λά­ξει ἐν­τε­λῶς. Εἶ­χε γί­νει ἀ­πό­μα­κρη, ἐ­χθρι­κή».

Κοι­τῶν­τας με πά­νω ἀ­π’ τοὺς φα­κοὺς τῶν γυ­α­λι­ῶν του μὲ ρώ­τη­σε. «Χό­­ρε­ψες;»

«Κοί­τα», ἀ­πάν­τη­σα ἀ­κουμ­πῶν­τας μὲ τὸ δά­χτυ­λό τὸ σου­βὲρ τῆς μπύ­ρας μου. «Κά­ποι­α στιγ­μὴ ἔ­ρι­ξα με­ρι­κὲς στρο­φές.»

        Ἔ­γει­ρε τὸ κε­φά­λι του πρὸς τὸ μέ­ρος μου. «Ἔ­κα­νες μή­πως τὸ ρομ­πότ;»

        «Ὄ­χι, οὔ­τε κάν.»

        «Τί μου­σι­κὴ ἔ­παι­ζε;»

        «Τέ­κνο τῆς δε­κα­τί­ας τοῦ ’80.»

        Ὁ Γκά­ρυ ἔ­βγα­λε τὰ γυα­λιά του κι ἔ­τρι­ψε τὰ μά­τια του. «Πό­σες φο­ρὲς τό ’χου­με ξα­να­πεῖ – μὲ τὸ ποὺ ἀ­κοῦς αὐ­τὴ τὴ μου­σι­κή, πρέ­πει νὰ κά­νῃς τὸ ρομ­πότ.» Σή­κω­σε τὸ παλ­τό του. «Κα­μιὰ γυ­ναῖ­κα δὲν θὰ ἀ­νε­χθῇ κά­τι τέ­τοι­ο.»

        Λί­γο ἀρ­γό­τε­ρα ἤ­μουν στὰ πα­τώ­μα­τα. Μιὰ μπα­σο­γραμ­μὴ ποὺ ἔ­βγαι­νε ἀ­πό ’­να συν­θε­σά­ϊ­ζερ κόν­τευ­ε νὰ μὲ πνί­ξῃ, ὁ ἦ­χος ἑ­νὸς με­ταλ­λι­κοῦ ταμ­πού­ρου ἔ­σκι­ζε τὴν ἀ­τμό­σφαι­ρα, κι ἐ­γὼ ἤ­μουν πλέ­ον μέ­ρος μιᾶς μη­χα­νῆς, μιὰ βαλ­βί­δα στὴν καρ­διὰ ἑ­νὸς ἀ­να­θε­μα­τι­σμέ­νου με­ταλ­λι­κοῦ τέ­ρα­τος ποὺ κα­τα­βρό­χθι­ζε τὰ πάν­τα.

OLYMP Awards 2020 - Διαγωνισμοί Τροφίμων και Ποτών

 

 

Προσθέτουν αξία στα προϊόντα του αγροτοδιατροφικού τομέα, προβάλλοντας τα ποιοτικότερα και πιο αναγνωρίσιμα τρόφιμα και ποτά 

Στην Αθήνα έγινε συνάντηση των καλύτερων παραγωγών τροφίμων και ποτών σε Ελλάδα και εξωτερικό μέσα από μια μοναδική διοργάνωση με θέμα την γευσιγνωσία μοναδικών προϊόντων του αγροτοδιατροφικού τομέα. Ελληνικές αλλά και από 12 διαφορετικά κράτη ξένες επιχειρήσεις τροφίμων και ποτών με τα 575 αντιπροσωπευτικά δείγματα τους συμμετείχαν στον Διεθνή Διαγωνισμό “OLYMP AWARDS 2020” Γευσιγνωσίας και Συσκευασίας Τροφίμων και Ποτών. Οι Διαγωνισμοί www.OlympAwards.com απονείμουν διαφορετικά είδη βραβείων OLYMP Awards 2020 για τις κατηγορίες:

 

·        

Νεκρή Φώκαινα Εντοπίστηκε στις Νότιες Ακτές της Σάμου

 

 

Ένα ιδιαίτερα σπάνιο θαλάσσιο θηλαστικό - μία Φώκαινα (κητώδες που μοιάζει με μικρόσωμο δελφίνι) - εντοπίστηκε νεκρό στις νοτιοανατολικές ακτές της Σάμου. Αποτελεί την πρώτη καταγραφή του είδους σε αυτή την περιοχή του Αιγαίου. Αξιοσημείωτο είναι ότι έπειτα από 20 και πλέον χρόνια έρευνας του Ινστιτούτου Θαλάσσιας Προστασίας "Αρχιπέλαγος" στους πληθυσμούς των θαλάσσιων θηλαστικών στη συγκεκριμένη περιοχή του Αιγαίου, δεν έχει εντοπιστεί ποτέ αυτό το είδος ούτε στο ανοιχτό πέλαγος, αλλά ούτε εκβρασμένο στις ακτές.

 

 

Ένας μικρός αλλά απομονωμένος πληθυσμός φώκαινας έχει καταγραφεί σποραδικά τα προηγούμενα χρόνια αρκετά πιο βόρεια στο Αιγαίο - στην ευρύτερη περιοχή του Θρακικού Πελάγους, ενώ σποραδικές καταγραφές έχουν γίνει σπάνια και σε άλλες περιοχές του Αιγαίου.

Τζά­νετ Φρέ­ιμ (Janet Frame) Τὰ που­λιὰ ἄρ­χι­σαν τὸ τρα­γού­δι (The birds began to sing)

 

ΤΑ ΠΟΥΛΙΑ ἄρ­χι­σαν τὸ τρα­γού­δι. Ὑ­πῆρ­χαν τέσ­σε­ρα ἐ­κεῖ καὶ κα­μιὰ εἰ­κο­σα­ριὰ ἀ­π’ αὐ­τὰ τρα­γου­δοῦ­σαν καὶ ἦ­ταν κό­τσυ­φες. Καὶ ‘γὼ τοὺς εἶ­πα, τί τρα­γου­δᾶ­τε μέ­ρα καὶ νύ­χτα, κά­τω ἀ­π’ τὸν ἥ­λιο καὶ τὸ σκο­τά­δι καὶ τὴ βρο­χὴ καὶ μὲς στὸν ἄ­νε­μο ποὺ κά­νει τὶς κορ­φὲς τῶν δέν­τρων ἀ­ση­μι­ές;

        Τρα­γου­δᾶ­με, εἶ­παν. Τρα­γου­δᾶ­με καὶ μό­λις ἀρ­χί­σα­με καὶ ἔ­χου­με πο­λὺ ἀ­κό­μα νὰ τρα­γου­δή­σου­με καὶ δὲν μπο­ροῦ­με νὰ στα­μα­τή­σου­με, πρέ­πει νὰ συ­νε­χί­σου­με καὶ νὰ συ­νε­χί­σου­με τὸ τρα­γού­δι.

        Τὰ που­λιὰ ἄρ­χι­σαν τὸ τρα­γού­δι.

        Ἔ­βα­λα τὸ παλ­τό μου καὶ περ­πά­τη­σα στὴ βρο­χὴ πέ­ρα ἀ­π’ τὸ λό­φο. Περ­πά­τη­σα μέ­σα ἀ­πὸ ἕ­λη γε­μά­τα κόκ­κι­νο νε­ρό, κα­τέ­βη­κα χαν­τά­κια γε­μά­τα συμ­φο­ρί­καρ­πους κι ὕ­στε­ρα ἀ­νέ­βη­κα πά­λι μέ­σα ἀ­πὸ χαν­τά­κια ὅ­που φύ­τρω­ναν ἀ­γρι­ό­χορ­τα κι ἀμ­μό­φι­λα καὶ πέ­ρα­σα ρυά­κια ποὺ δί­πλα τους φύ­τρω­νε λι­νά­ρι, χορ­τά­ρι καὶ μα­νού­κα.

        Εἶ­δα ἕ­να πεῦ­κο στὴν κορ­φὴ ἑ­νὸς λό­φου.

        Εἶ­δα ἕ­ναν κο­ρυ­δαλ­λὸ νὰ βου­τά­ει μὲς στὸ νε­ρὸ καὶ νὰ ἀ­να­δύ­ε­ται.

        Εἶ­δα ὅ­τι χι­ό­νι­ζε κά­που πέ­ρα ἀ­π’ τοὺς λό­φους, ἀλ­λὰ ὄ­χι ἐ­κεῖ ποὺ ἤ­μουν ἐ­γώ.

        Στά­θη­κα πά­νω σ’ ἕ­να λό­φο καὶ κοί­τα­ξα γιὰ ὥ­ρα πολ­λή.

        Δὲν τρα­γου­δοῦ­σα. Προ­σπά­θη­σα νὰ τρα­γου­δή­σω, ἀλ­λὰ δὲν μπο­ροῦ­σα νὰ σκε­φτῶ κά­ποι­ο τρα­γού­δι.

        Ἔ­τσι γύ­ρι­σα πί­σω στὸ οἰ­κο­τρο­φεῖ­ο ὅ­που ἔ­με­να καὶ κά­θη­σα στὰ σκα­λιὰ τῆς πόρ­τας κι ἀ­φουγ­κρά­στη­κα. Ἀ­φουγ­κρά­στη­κα μὲ τὸ κε­φά­λι καὶ τὰ μά­τια μου, μὲ τὸ μυα­λὸ καὶ μὲ τὰ χέ­ρια μου.

        Τὰ που­λιὰ ἄρ­χι­σαν τὸ τρα­γού­δι.

        Ἦ­ταν κό­τσυ­φες ποὺ κά­θον­ταν πά­νω στὸ τη­λε­γρα­φό­ξυ­λο καὶ πη­δοῦ­σαν πά­νω στὶς μη­λι­ές.

       

We will rock you

 Οι μουσικές περιπλανήσεις στο «σχεδία home» συνεχίζονται
σε ύφος indie rock και electro pop

Η Ζαννίνα Μαργαρίτη (ZanD’ark), ραδιοφωνική παραγωγός στον UP FM του Πανεπιστημίου Πατρών, έρχεται από την αχαϊκή πρωτεύουσα για να εμπλουτίσει τις μουσικές του «σχεδία home» με Indie rock και Electro pop ήχους. 

«Αγαπώ πολύ τη “σχεδία”. Εδώ και χρόνια. Ήταν στις αρχές της ακόμα (κάπου στο 2014), όταν τυχαία έπεσε στα χέρια μου ένα τεύχος της. Λίγο καιρό πριν είχα διαβάσει το βιβλίο του Όργουελ "Οι αλήτες του Παρισιού και του Λονδίνου" που σκιαγραφούσε τη ζωή των αστέγων. Έτσι, όλα ήρθαν και “κούμπωσαν” μέσα μου. Τότε, λοιπόν, έδωσα μια υπόσχεση στον εαυτό μου, πως θα βοηθήσω τους ανθρώπους του ελληνικού περιοδικού δρόμου όσο περισσότερο μπορώ, με όποιο τρόπο μπορώ», λέει η ίδια με αφορμή την εμφάνισή της στο «σπίτι της σχεδίας».

Να γίνει η Οίτη πρότυπο παράδειγμα ήπιου, πολυκεντρικού, βιώσιμου ορεινού τουρισμού

του Στέφανου Σταμέλλου

 

Κοιτάζω κάθε μέρα από το παράθυρο την Οίτη. Το μάτι οδηγεί τη σκέψη σε κάθε της γωνιά, που την έχω περπατήσει και τρέξει. Νιώθω ότι θα αναγκαστώ κάποια στιγμή να απολογηθώ σ’ αυτή - και γι’ αυτή - για ό,τι γίνει και δεν γίνει. Παραλάβαμε την Οίτη ένα υπέροχο βουνό, και μάλιστα Εθνικό Δρυμό, και δεν θα την παραδώσουμε βιομηχανική περιοχή! Ούτε αιολικά, ούτε άλλα μεταλλεία, πουθενά στην Οίτη!

 

Όποιος επισκέπτεται την Οίτη, έχει να απολαύσει τη θέα του τοπίου, να θαυμάσει τα φαράγγια και το άγριο ανάγλυφο, τα πλούσια νερά, τα σπάνια λουλούδια. Αρμονία και δέος γι’ αυτά που έπλασε η φύση∙ και 22 χωριά με τους κατοίκους τους, μόνιμους και εποχιακούς, που είχαν πάντα τη ζωή τους δεμένη με το βουνό. Τα λέω αυτά γιατί στο βουνό σχεδιάζουν να εγκαταστήσουν 15 ανεμογεννήτριες στο βορειοδυτικό της τμήμα και άλλες 22 στο νοτιοανατολικό, ύψους 120μ και σε υψόμετρο 1.700 – 2.150μ, με αναμφίβολες συνέπειες και κινδύνους για το τοπίο, την πανίδα, τη χλωρίδα, την ορνιθοπανίδα, τα νερά.

 

Ναι! οι Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειες αποτελούν γεγονός∙ και είναι ο πυλώνας, πάνω στον οποίο θα στηριχτεί η ανθρωπότητα τα επόμενα χρόνια για την εξασφάλιση ενέργειας. Όμως, στο βωμό της εξασφάλισης κερδών, δεν μπορεί το περιβάλλον και η αειφορία να έρχονται τελευταία σε προτεραιότητα. Ναι στις ΑΠΕ, με όρους και προϋποθέσεις! Γιατί, αλλιώς μπαίνουμε σε ένα φαύλο κύκλο. Η αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης δεν μπορεί να γίνεται σε βάρος της βιοποικιλότητας της φύσης και των βουνών. Ζούμε σε μια εποχή που οι ΑΠΕ μικρής κλίμακας και μεγάλης απόδοσης βρίσκονται στο απόγειό τους παγκοσμίως και εμείς επιμένουμε να εφαρμόσουμε τεχνολογίες που ανήκουν στο παρελθόν, βάζοντας «το φύλλο μπροστά από τα μάτια». Κι αυτό, γιατί ακόμα αποδίδουν υψηλό κέρδος για τους μεγάλους επενδυτές και κατασκευαστές!

 

Δημήτρης Ντούσας : Η πολιτική οικονομία του Αντιτσιγγάνικου απαρτχάϊντ

 

Λέανδρου Πολενάκη : Της γραφής και της σκηνής. Θεατρικές κριτικές 2016-2018

 

Οι πάντες έχουν το δικαίωμα να εκφέρουν κριτικό λόγο, ιδιωτικό ή δημόσιο, για το θέατρο. Το θεωρώ αυτονόητο και απορώ πως κάποιοι επιχειρούν να το αμφισβητήσουν. Το δικαίωμα γνώμης είναι αναφαίρετο σε καθεστώτα δημοκρατικά. Και αλίμονο, αν επιχειρήσουμε να το περιορίσουμε. Η κριτική πρέπει να είναι ελεύθερη και "ο κρίνων κριθήσεται". Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για τους κριτικούς που έχουν στήλη σε έντυπο. Ο κριτικός και ο δημιουργός δεν είναι αντίπαλοι, είναι συνεργάτες. Ο ρόλος του κριτικού είναι, μαζί με τα άλλα, να μεσολαβεί ανάμεσα στον καλλιτέχνη και στο κοινό του, διευκολύνοντας την μεταξύ τους επικοινωνία. Κάθε είδους "αστυνόμευση" του κριτικού λόγου που κάποιοι επικαλούνται, είναι και περιττή και επιζήμια. Η καλύτερη περιφρούρηση της τέχνης είναι να κάνουμε όλοι, δημιουργοί και κριτικοί, σωστά τη δουλεία μας, χωρίς "αστυνομίες του θεάτρου", είχε απαντήσει ο Τσέχωφ στο ανάλογο ερώτημα που του τέθηκε. 

Με ρωτάτε ποια πρέπει να είναι η σκευή του κριτικού θεάτρου. Ας έχει λίγες γνώσεις και πολλή εντιμότητα. Προς θεού, όχι το αντίθετο.

Λέανδρος Πολενάκης

Κόβουν εκατομμύρια στρέμματα από τους δασικούς χάρτες

 

Το υπουργείο Περιβάλλοντος αφήνει βορά σε ιδιωτικά συμφέροντα τις πεδινές εκτάσεις των νησιών και των παραθαλάσσιων περιοχών. ● Εντονες αντιδράσεις από δασολόγους, Γεωτεχνικό Επιμελητήριο και περιβαλλοντικές οργανώσεις.

Άρθρο του Άρη Χατζηγεωργίου
που δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών

Ερχεται η ανάπτυξη ολοταχώς! Με απόφασή του ο υφυπουργός Περιβάλλοντος Νίκος Ταγαράς συμπληρώνει το νομοθετικό παζλ που ξεκίνησε το 2003 και επιτρέπει τον αποχαρακτηρισμό εκατομμυρίων στρεμμάτων δασικού χαρακτήρα σε πεδινές εκτάσεις νησιών και παραθαλάσσιων περιοχών ώστε να μετατραπούν σε χορτολιβαδικές και ιδιωτικές – άρα αυτομάτως και οικοδομήσιμες.

Η απόφαση (ΥΠΕΝ/ΔΔΕΥ/92364/2651) δημοσιεύτηκε στις 5 Οκτωβρίου και αφορά μεταξύ άλλων τη συγκρότηση και λειτουργία των Επιτροπών Εξέτασης Αντιρρήσεων (ΕΠΕΑ) επί των δασικών χαρτών. Υπενθυμίζεται ότι οι δασικοί χάρτες είχαν αναρτηθεί σε μεγάλο τμήμα της ελληνικής επικράτειας (55%) επί ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ακυρώθηκαν και η νέα κυβέρνηση ξεκίνησε και πάλι τη διαδικασία.

Η επανεκκίνηση έγινε με τον νόμο 4685/2020 που αποκλήθηκε «περιβαλλοντοκτόνος» καθώς, μεταξύ άλλων, στο θέμα των δασικών χαρτών έθετε πολύ πιο ελαστικά κριτήρια για τον αποχαρακτηρισμό των εκτάσεων.

Με τα νέα κριτήρια, όσοι διεκδικούν τον αποχαρακτηρισμό δασικών εκτάσεων μπορούν να χρησιμοποιούν πλήθος δικαιολογητικών όπως χαρτιά από τον ΟΠΕΚΕΠΕ – ακόμη και οικοδομικές άδειες που εξέδιδαν οι τοπικοί σταθμοί της Χωροφυλακής πριν από το 1975, όπως πρόσφατα αποκαλύψαμε.

Χαρακτηριστικό είναι αυτό που μας λέει ο πρόεδρος της Πανελλήνιας Ενωσης Δασολόγων Δημοσίων Υπαλλήλων (ΠΕΔΔΥ), Νικήτας Φραγκισκάκης, ότι ενώ επί των ακυρωμένων δασικών χαρτών είχαν υποβληθεί 180.000 αντιρρήσεις, «με τα νέα κριτήρια οι αντιρρήσεις θα πέσουν στις 40.000 και οι υπόλοιπες θα αρχειοθετηθούν».

Δεν είναι όμως μόνο το πρόβλημα του δασικού χαρακτήρα. Με οδηγό τον νόμο 998/1979, που αποτελεί τη βάση της δασικής νομοθεσίας, σε όσες εκτάσεις χαρακτηρίζονταν δάση το Δημόσιο αποκτούσε αυτομάτως τεκμήριο κυριότητας.