Ορεινή πεζοπορία: προετοιμασία, τεχνικές κίνησης, εξοπλισμός κλπ.

Ο εκπαιδευτής Ορειβασίας – Αναρρίχησης της Ε.Ο.Ο.Α. και μέλος της εθνικής αποστολής στο Έβερεστ το 2004,  Γιώργος Βουτυρόπουλος θα παρουσιάσει όλα όσα πρέπει να ξέρουν οι πεζοπόροι για ασφαλείς αναβάσεις σε ξερό  πεδίο. Τον Γιώργο Βουτυρόπουλο θα βοηθήσει στην παρουσίαση η Αλεξάνδρα Τσερεμέγκλη, ορειβάτης, μέλος του Ε.Π.Ο.Σ.Φυλής.

στο τέλος της παρουσίασης θα διατεθεί χρόνος στο κοινό για ερωτήσεις.

Είσοδος ελεύθερη

Ώρα: 19:00,

Χώρος: Κεντρική Δημοτική Βιβλιοθήκη του Δήμου Αθηναίων, Δομοκού 2 στο Σταθμό Λαρίσης,

Πρόσβαση: ΜΕΤΡΟ, στάση «Σταθμός Λαρίσης»

Καμίλ Κλοντέλ Mudness»,του Γιάννη Λασπιά

Από 15 Οκτωβρίου,

κάθε Σάββατο στις 19:15 και Κυριακή στις 21:15

ως 8 Ιανουαρίου 2017

    Τρία χρόνια μετά τη μεγάλη επιτυχία που σημείωσε στη θεατρική σκηνή του Αγγέλων Βήμα, το έργο του Γιάννη Λασπιά «Καμίλ Κλοντέλ Mudness» επανέρχεται στον Πολυχώρο VAULT από 15 Οκτωβρίου κάθε Σάββατο στις 19:15 και Κυριακή στις 21:15, έως 8 Ιανουαρίου 2017

http://www.camille-mudness.com/

https://www.facebook.com/CamilleMudness/

Ένας φανταστικός διάλογος ανάμεσα στη γλύπτρια Camille Claudel και την πρώτη γυναίκα ψυχίατρο της Γαλλίας Constance Pascal.

Μια συνάντηση που δεν έγινε ποτέ.

Η ιστορία δύο γυναικών που διεκδίκησαν το δικαίωμα να ζήσουν ελεύθερες, να υπερασπιστούν τα πιστεύω τους, να σπουδάσουν και να εργαστούν, σε μια εποχή που ο ρόλος της γυναίκας περιοριζόταν στο ρόλο της συζύγου και της μάνας.

ΧΑΡΟΥΠΙΕΣ: ΑΝΑΞΙΟΠΟΙΗΤΑ «ΚΑΡΑΤΙΑ» ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΕΩΡΓΙΑ

του Νίκου Θυμάκη, Γεωπόνου-Σύμβουλου Πρασίνου

Η χαρουπιά είναι ένα δένδρο που καρποφορεί για πρώτη φορά από τον 8ο ως 10ο χρόνο της ζωής της. Για περισσότερο από έναν αιώνα μπορεί να παράγει χαρούπια. Στην Ελλάδα υπάρχουν πολλά υπεραιωνόβια δένδρα, κυρίως στη Λακωνία, την Κρήτη, σε νησιά του Αιγαίου και την Αττική. Έχει την τάση να παρενιαυτοφορεί, δηλαδή να δίνει χρόνο παρά χρόνο παραγωγή. Ο καθηγητής της Δενδροκομίας του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών Δρ. Κωνσταντίνος Ποντίκης, έκανε την τολμηρή πρόταση στις διαλέξεις του στις αρχές της δεκαετίας του 1990, να καλλιεργηθεί περισσότερο η χαρουπιά, ακόμη και αντικαθιστώντας σε πολλές περιπτώσεις, κυρίως σε αρδευόμενες εκτάσεις, ακόμη και την ελιά.
Τα επιχειρήματά του βασιζόντουσαν σε δύο άξονες: ο ένας ήταν περιβαλλοντικός και είχε να κάνει με την οικονομία του νερού κι ο άλλος οικονομικός, αφού πολλά χρήσιμα προϊόντα και υποπροϊόντα μπορούν να προέρθουν από το χαρούπι και άλλα μέρη του δένδρου. Θα σημειώσουμε εδώ, ότι εκείνη ακριβώς την εποχή, οι ελαιοπαραγωγοί ήταν αυτοί που παρεμπόδισαν την εξάπλωση της καλλιέργειας, γιατί δεν πείσθηκαν – όπως και για πολλά άλλα- ή ίσως πιο σωστά δεν ήθελαν να ακούσουν, ότι θα μπορούσαν να έχουν μεγάλο κέρδος από την κατοχική τροφή ή την τροφή των … γουρουνιών, περισσότερο ακόμη και από το λάδι σε κάποιες περιπτώσεις. Στη βιομηχανία τροφίμων, ο καρπός της έχει πολλές χρήσεις: ζωοτροφή, τροφή για τον άνθρωπο, παραγωγή αλκοόλης, άλευρα από το σπόρο που χρησιμεύουν για συμπυκνώματα σε κονσέρβες, παγωτά, ζελέδες, ποτά.

ΣΩΤΗΡΙΟΥ Γ. ΡΑΠΤΟΠΟΥΛΟΥ:Ο ΧΡΟΝΙΚΟΣ ΔΙΑΣΠΑΣΤΗΣ

                            

                                                            Στους

                                                       Γ.Χειμωνά,

                                                      Κλαρκ Αστον Σμιθ,

                                                     Χ. ΤΖ. Ουέλλς

 

                           ΔΕΛΦΟΙ, Δεκέμβρης 2003

_ « Αυτό , βέβαια , μένει να αποδειχτεί » είπε ο Φαίδιμος – με έναν αέρα απροσποίητης άνεσης.

Το ποτό –ένα σκουρόχρωμο, βαρύοσμο υγρό- αναδεύτηκε στον πάτο του κρυστάλλινου ποτηριού του προτού, με μια κίνηση,και με μια απροσδιόριστης σημασίας γκριμάτσα, το εκτοξεύσει στο βάθος του λάρυγγά του.

Μπροστά του, στο γυάλινο τραπεζάκι του καθιστικού, ανάμεσα σε επιτοίχιους τάπητες, παλιά ξύλινα έπιπλα και στοίβες βιβλίων με υφασμάτινα ή δερμάτινα εξώφυλλα, το κρυστάλλινο πολύεδρο συνέχιζε να απλώνει τους ιριδισμούς του σε κύματα , μέσα στο παράγωνο δωμάτιο.

_ «Δηλαδή, αν κατάλαβα καλά, δεν σε φοβίζει καθόλου το ενδεχόμενο να κάνεις λάθος»

Ο Μπάμπης, βουλιαγμένος στην δεύτερη δερμάτινη πολυθρόνα, στην άλλη άκρη του σαλονιού, ξεφύσαγε νευρικά τον καπνό του λεπτού πούρου. Παρακολουθούσε την πορεία του καπνου προς το μεγάλο ρολόϊ του τοίχου, που έδειχνε τα είκοσι λεπτά μετά την ενάτη βραδυνή.

 Τον Μπάμπη πάντοτε τον τρόμαζε ο τρόπος με τον οποίον σκεπτόταν ο Φαίδιμος. Τον παρέβαλλε με την σύνθεση ενός μουσικού κομματιού ΄ όταν ακούς την εισαγωγή του, δεν μπορείς να γνωρίζεις ότι αποτελεί ξαναδουλεμένο μέρος του κύριου μουσικού θέματος – ή να αναγνωρίσεις σε αυτό αλληλουχίες του ρεφραίν… Κάθε φορά που επεξεργαζόταν ξανά τους συλλογισμούς του Φαίδιμου, νόμιζε ότι ανακάλυπτε τις απόπειρές του να του στήνει παγίδες΄ η ίδια του η κρίση, φωτισμένη υπό άλλη γωνία, κατέληγε σε άλλα συμπεράσματα.

_«Κοίτα, Μπάμπη…πως θα μπορούσαμε να δημιουργήσουμε ένα παράδοξο, την στιγμή που δεν μπορούμε να γνωρίζουμε εάν η ίδια η πραγματικότητα στην οποία ζούμε είναι ένα παράδοξο ,΄» - έγειρε το σώμα μπροστά – «…και μάλιστα, όταν έχω ήδη εφεύρει τον μηχανισμό που επαναφέρει τον χρονικό διασπαστή στο προηγούμενο μήκος κύματος…»

Ο άλλος τον κύτταξε με απελπισία… Φοβόταν ότι η ίδια η ισχνότητα των δικών του επιχειρημάτων θα έφερνε το Σύμπαν ολόκληρο σε δεινή θέση – και το μόνο που τον παρηγορούσε, ήταν η σκέψη ότι –δεν μπορεί, θα είχε υπερτιμήσει τον ευφάνταστο φίλο του αυτή τη φορά…

Αλλιως , ο Θεός να έβαζε το χέρι του…(ποιάς π ρ α γ μ α τι κ ό τη τας   ο Θεός, όμως ,΄)

«Λ οιπόν, άκου το για μία ακόμη φορά… ενεργοποιώντας αυτή την επιφάνεια, ο χρονικός διασπαστής τίθεται σε λειτουργία…από την χρονική στιγμή εκείνη, που είναι κοινή για τις δύο ‘’ καταστάσεις’’ που θα προκύψουν από την διάσπαση – και μέσα σε μία σφαίρα ακτίνας δυό χιλιομέτρων – η χρονική πορεία διχάζεται, δημιουργούνται δύο ανεξάρτητα πεδία αιτιότητος, με ισόχρονες διαφορετικές πορείες…αυτόματα, όμως, τίθεται σε λειτουργία και ο μηχανισμός επαναφοράς. Μέσα σε δύο λεπτά θα έχουμε επανέλθει».

Σάββας Παύλου : Τα επικίνδυνα υποκοριστικά

EΝΑ σαντουϊτσάκι, τυ­ρο­πι­τού­λα;

— Μιὰ τυ­ρό­πι­τα.

        — Ἀ­να­ψυ­κτι­κά­κι, ἕ­να χυ­μού­λη;

        — Ἀ­να­ψυ­κτι­κό.

        — Κο­κα­κο­λί­τσα;

        — Κό­κα κό­λα.

        Μὲ ἐ­νο­χλεῖ καὶ μὲ προ­βλη­μα­τί­ζει ὁ ὑ­πο­κο­ρι­σμὸς τῶν πάν­των στὴ σύγ­χρο­νη ἑλ­λη­νι­κὴ ἔκ­φρα­ση. Ὁ προ­η­γού­με­νος δι­ά­λο­γος εἶ­ναι κα­τα­γραμ­μέ­νος ὅ­πως ἀ­κρι­βῶς εἰ­πώ­θη­κε. Εἶ­χα μπεῖ κου­ρα­σμέ­νος καὶ δι­ψα­σμέ­νος σ' ἕ­να το­στά­δι­κο τῆς Ἀ­θή­νας καὶ ἡ κο­ρα­σί­δα μὲ ὑ­πε­δέ­χθη εὔ­χα­ρις καὶ προ­ση­νής.

        Ἀ­κού­γον­τας τὰ ὑ­πο­κο­ρι­στι­κά της, θυ­μή­θη­κα μιὰ ποὺ τῆς ἔ­μοια­ζε, ποὺ λί­γες μέ­ρες πρὶν εἶ­χε ξε­σα­λώ­σει ὅ­λους τοὺς με­σή­λι­κες ἄν­δρες στὴν κα­φε­τέ­ρια ὅ­που συ­χνά­ζω. Πῶς βρέ­θη­κε σ' αὐ­τὸν τὸν τό­πο δὲν μπο­ροῦ­σα νὰ κα­τα­λά­βω, ἡ ἡ­λι­κί­α της ἔ­χει τὰ δι­κά της στέ­κια, ὅ­μως αὐ­τὴ ἐ­κεῖ μὲ τὶς ὧ­ρες νὰ πί­νει τοὺς φρα­πέ­δες της καὶ νὰ τη­λε­φω­νεῖ, ἀ­πο­κά­λυ­πτε ὡ­ραῖ­ες γάμ­πες, χα­μο­γε­λοῦ­σε, κοι­τοῦ­σε τοὺς ἄν­δρες κι ἔ­παιρ­νε μοι­ραῖα ὕ­φη, ξε­φυ­σοῦ­σε κα­πνὸ κι ἄ­νοι­γε τὰ σκέ­λια δῆ­θεν νὰ πά­ρει πιὸ ἄ­νε­τη στά­ση, ὅ­λοι κοι­τοῦ­σαν καὶ σκέ­φτον­ταν τὸ με­ρί­διό τους ποὺ χά­θη­κε, ὁ φί­λος μου ποὺ στὴν ἀρ­χὴ τὴν χα­ρα­κτή­ρι­σε μὲ θαυ­μα­σμὸ «— τὴν ἀ­φι­λό­τι­μη», στὴν ἐ­ξέ­λι­ξη, ὅ­ταν τὸ πα­ρά­κα­νε μὲ τὰ τσα­λί­μια της, «— εἶ­δες τὸ αἰ­δοιά­κιον» εἶ­πε, καὶ ὅ­ταν ἐ­γὼ τὸν κοί­τα­ξα ξαφ­νι­α­σμέ­νος γιὰ τὴ λέ­ξη, πρό­σθε­σε μὲ ἔ­παρ­ση γιὰ τὴ γλωσ­σο­πλα­στι­κή του ἱ­κα­νό­τη­τα, «— νὰ εἶ­ναι ὑ­πε­ρυ­ποκο­ρι­στι­κό, ὑ­πο­κο­ρι­στι­κά­ρα μᾶλ­λον».

Ηλίας Σαμπετάϊ : Ιουδαίοι και Έλληνες

Το βιβλίο περιέχει Ιουδαϊκά μελετήματα βασισμένα στην Βιβλική και Ταλμουδική ερμηνευτική παράδοση. Παράλληλα παρακολουθεί και αναλύει την διαχρονική πνευματική συνομιλία ανάμεσα στους Ιουδαίους και τους Έλληνες, οι οποίοι θεμελίωσαν το πνευματικό και πολιτισμικό υπόβαθρο του επονομαζόμενου σήμερα Δυτικού Πολιτισμού.  Πρόκειται για μια πρωτότυπη συμβολή στην ελληνική βιβλιογραφία των ιουδαιοελληνικών πολιτισμικών σχέσεων δεδομένου ότι για πρώτη ίσως φορά τόσο συστηματικά και τεκμηριωμένα γίνεται η προσέγγιση του θέματος από την θεολογική και ιστορική σκοπιά ενός Έλληνα Ραββίνου.  

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΗΠΟΤΕΧΝΙΑ ΜΕ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ :Αριά, αντί φοίνικα...

του Νίκου Θυμάκη, Γεωπόνου-Σύμβουλου Πρασίνου

Από τον καιρό που συνειδητοποιήσαμε ότι δεν θα έχουμε καλά «ξεμπερδέματα» με τον ρυγχοφόρο και οι απώλειες των ξενόφερτων κατά γενική ομολογία φοινικοειδών στους αστικούς κήπους αλλά και το δημόσιο πράσινο ήταν αναρίθμητες, άρχισε να μας απασχολεί το ερώτημα: «και στη θέση του φοίνικα που είχα, τι βάζω;». Η ερώτηση αυτή, εύλογη, δείχνει ότι το κοινό, όντας πλέον περισσότερο ευαισθητοποιημένο από ότι πριν, έρχεται να ζητήσει από τον Γεωτεχνικό, τον Κηποτέχνη, μια πραγματική λύση, βιώσιμη, αισθητικά αποδεκτή, ιστορικά σημαντική και φυτοτεχνικά εύκολη σε χειρισμούς.

Με λίγα λόγια, απαιτεί από εμάς , τους «ειδικούς» , να παρέμβουμε με έργο κι όχι με θεωρία. Να παρέμβουμε κατ’ουσίαν, κοινωνικά και «παιδευτικά» στο Πράσινο του ελεύθερου χώρου, μακριά από «μόδες» , «μανίες» και άλλα συναφή ενός ….αμαρτωλού παρελθόντος που οδήγησε στην «Φοινικολαγνεία».
Βέβαια , δεν φταίνε σε τίποτα τα φυτά. Οι χρήστες φταίνε και οι εισηγητές. Και δεν ήταν συχνά εισηγητές οι Γεωτεχνικοί.
Μέσα από την επικοινωνία μου με πολύ κόσμο που είχε (δυστυχώς δεν έχει πια) «μνημειακούς» φοίνικες κανάριους σε κτίσματα της νεοκλασικής περιόδου, της πόλης του Πρασίνου της Κηφισιάς,  έπρεπε να αναζητήσω μία λύση, με παραμέτρους όσους προαναφέραμε. Πιστεύω ότι δίκαια οδηγήθηκα στην επιλογή να προτείνω σχεδόν μονοσήμαντα την ΑΡΙΑ (Quercus ilex) , γιατί:

Η απιστία των άστρων

Τη Δευτέρα 17 Οκτωβρίου, στις 20.00, στον πολυχώρο Αίτιον (Τζιραίων 8-10, Ακρόπολη, Αθήνα), θα διεξαχθεί η κεντρική παρουσίαση της νέας ποιητικής συλλογής του καθηγητή πανεπιστημίου Δημοσθένη Δαββέτα "Η απιστία των άστρων" (εκδόσεις Vakxikon.gr 2016).

Για τη συλλογή θα μιλήσουν: ο Κώστας Γεωργουσόπουλος (κριτικός θεάτρου-μεταφραστής), ο Ξενοφών Μουσάς (αστρονόμος-καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών) και ο Γιώργος Χρονάς (ποιητής). Θα παίξει κιθάρα η Μίρκα Λαμπροπούλου. Special guest η σοπράνο Βασιλική Καραγιάννη. 

ΥΓ. ΟΙΚΟΛΟΓΕΙΝ : Θα προτιμούσα κάποιο συγκεκριμένο βιογραφικό περί της ποιητικής ή λογοτεχνικής δράσης του Δ. Δαββέτα, αντί κατάθεσης  πανεπιστημιακού τίτλου- που  δεν αποτελεί πασπαρτού για τους νοήμονες πολίτες

Χωροκατακτήσεις…

Παλιά, οι αναφορές του Ινστιτούτου Worldwatsch – ενός πρωτοποριακού μορφώματος στο χώρο του ευρύτερου Οικολογισμού – μιλούσαν για «Βιοεπιδρομές», εννοώντας τα ξενικά είδη που από διάφορες  αιτίες μεταφέρθηκαν σε άλλα οικοσυστήματα προκαλώντας μέχρι και τη συνολική κατάρρευσή τους…Τρανταχτό παράδειγμα αυτής της εξέλιξης ήταν η Πέρκα, που εισήχθη στη λίμνη Βικτωρία  και κατέφαγε όλα τα υπόλοιπα ψάρια – εμπνέοντας μάλιστα ένα ιστορικό ντοκυμανταίρ, τον «Εφιάλτη του Δαρβίνου»…

Βέβαια τα ξενικά είδη δεν είναι πάντοτε δολοφονικά ή προβληματικά, όμως η τελική απόφανση περί αυτού προϋποθέτει ανάλυση και μελέτη. Μερικοί εξαιρούν τον άνθρωπο από αυτές τις  νοητικές κατηγορίες – «ξενικό», «γηγενές» κλπ., -  υποθέτοντας ότι το ανθρώπινο είδος έχει άπειρες δυνατότητες προσαρμογής σε ένα οποιοδήποτε κοινωνικό περιβάλλον, ακόμη και στην βραχυπρόθεσμη περίοδο, και ταυτόχρονα εκφωνώντας κατηγορίες περί «ξενοφοβίας» εναντίον των όποιων αντιρρησιών ή σκεπτικιστών…. Χωρίς βεβαίως να υιοθετούμε μια «αναγωγιστική» θεώρηση και να υποθέτουμε   ότι το ανθρώπινο είδος πειθαρχεί σε ένα νόμο ισχύοντα στη γενική φύση, μπορούμε να πούμε ότι η ανθρωποκεντρική προβληματική για το «ξένο» και το «εγχώριο» και την μεταξύ τους συσχέτιση – κάποτε συγκρουσιακή και κάποτε σχέση αμοιβαίου οφέλους – διατηρεί στο ακέραιο την αξία της.

Όσον αφορά τα χωροκατακτητικά ξενικά είδη φυτών κλπ., άξια αναφοράς είναι μια παρέμβαση του  Μιχάλη Αναστασιάδη

(Γεωπόνος ΓΠΑ Τμ. Αξιοποίησης Φυσικών Πόρων & Γεωργικής Μηχανικής

MSc Περιβαλλοντικής Πολιτικής & Διαχείρισης) στον δικτυακό τόπο της ΠΕΕΓΕΠ :