Ζήσης Σαρίκας: Ἀν­θελ­λη­νι­σμός

 

By planodion on 26 Ἀπρίλιος 2026 Ζήσης Σαρίκας (Ἀφιέρωμα 20/22) Ἀν­θελ­λη­νι­σμός   ΤΣΑΤΙΣΜΕΝΟΣ ἀπὸ τὴ λαί­λα­πα τῆς ἐθνο­κα­πη­λί­ας καὶ τῆς πα­τρι­δο­λα­τρί­ας, ἀπὸ τὰ πα­χιὰ λό­για γιὰ τὸ πε­ρα­σμέ­νο με­γα­λεῖο τῆς Ἑλ­λά­δας, ἄρ­χι­σε νὰ φυλ­λο­με­τρᾶ τὴν ἱστο­ρία ψά­χνον­τας νὰ ἀνα­κα­λύ­ψει τε­ρα­τω­δί­ες καὶ ἀνο­σιουρ­γή­μα­τα κα­μω­μέ­να ἀπὸ Ἕλ­λη­νες. Βρῆ­κε ἕνα σω­ρὸ βέ­βαια, ὁ μπα­ξὲς εἶ­χε ὅ,τι τρα­βοῦ­σε ἡ ψυ­χή του. Τί σφα­γὲς ἀλ­λό­φυ­λων, τί ἐξαν­δρα­πο­δι­σμοὺς ντό­πιων μειο­νο­τή­των σὰν τοὺς Πο­μά­κους καὶ τοὺς Σλα­βο­μα­κε­δό­νες, τί ἐμ­φύ­λιους πο­λέ­μους καὶ ἀδελ­φο­κτο­νί­ες, τί ἐγ­κα­τά­λει­ψη τῶν προ­σφύ­γων στὰ ἕλη νὰ τοὺς φᾶν τὰ κου­νού­πια καὶ νὰ τοὺς λιώ­σει ἡ μα­λά­ρια, τί προ­δο­σί­ες καὶ μπα­μπε­σιές. Ἄρ­χι­σε νὰ τὰ κα­τα­γρά­φει ὅλα αὐ­τὰ θέ­λον­τας νὰ δεί­ξει τὴν ἀπύθ­με­νη κα­τα­φρό­νια του γι' αὐ­τὸ τὸ ἄθλιο σι­νά­φι ποὺ λέ­γε­ται Ἕλ­λη­νες. Γιὰ ὅλα αὐ­τοὶ ἔφται­γαν, οἱ συμ­πα­τριῶ­τες του, οἱ συγ­κά­τοι­κοί του. Ἔγι­νε ἀν­θέλ­λη­νας βαρ­βᾶ­τος, δη­λα­δὴ ἐθνι­κι­στὴς ἀπ' τὴν ἀνά­πο­δη. Πηγή: Ζή­σης Σα­ρί­κας, Μα­κριὰ ἀπ’ τὸν κό­σμο, καὶ ἄλ­λα κεί­με­να, Πα­νο­πτι­κόν, 2008. Γιὰ τὸ ἀ­φι­έ­ρω­μα δεῖ­τε τὴν Εἰ­σα­γω­γή: Γιάν­νης Πα­τί­λης: «Ζή­σης Σα­ρί­κας. Ἕνας ὀξὺς ἐλευ­θε­ρια­κὸς πα­ρα­τη­ρη­τὴς τῆς νε­ο­ελ­λη­νι­κῆς πραγ­μα­τι­κό­τη­τας» Ζή­σης Σα­ρί­κας (Θεσ­σα­λο­νί­κη, 1953). Σπού­δα­σε Nε­ο­ελ­λη­νι­κὴ Φι­λο­λο­γία καὶ Φι­λο­σο­φία στὴ Φι­λο­σο­φι­κὴ Σχο­λὴ τοῦ Ἀρι­στο­τε­λεί­ου Πα­νε­πι­στη­μί­ου Θεσ­σα­λο­νί­κης. Εἶ­ναι συγ­γρα­φέ­ας, με­τα­φρα­στὴς καὶ ἐπι­με­λη­τὴς ἐκ­δό­σε­ων. Ἔγρα­ψε τὰ βι­βλία: Μῦ­θοι τῆς τε­χνο­λο­γί­ας (Ἐκ­δο­τι­κὴ Θεσ­σα­λο­νί­κης, 1987), Ψί­χου­λα: μι­κρὰ πε­ζά (Νη­σῖ­δες, 1998· Πα­νο­πτι­κόν, 2008), Τὸ ὅρα­μα τοῦ ὑπε­ράν­θρω­που: μιὰ ἑρ­μη­νεία τοῦ ἔρ­γου τοῦ Φρίν­τριχ Νί­τσε «Ἔ­τσι μί­λη­σε ὁ Ζα­ρα­τού­στρα» (Νη­σῖ­δες, 2003· Βά­νιας, 2008· Πα­νο­πτι­κόν, 2014), Μα­κριὰ ἀπ' τὸν κό­σμο (Πα­νο­πτι­κόν, 2008), Ἀν­θρώ­πι­νες σκιές (Πα­νο­πτι­κόν, 2012), Κυ­ρια­κὴ ρε­πό (Ἑστία, 2014). Ἔχει με­τα­φρά­σει στὰ ἑλ­λη­νι­κὰ τὸ σύ­νο­λο τοῦ φι­λο­σο­φι­κοῦ ἔρ­γου τοῦ Φρίν­τριχ Νί­τσε, ἔρ­γο ποὺ δι­ήρ­κε­σε εἴ­κο­σι χρό­νια, κα­θὼς καὶ ἔρ­γα τῶν Ντιν­τε­ρό, Μπα­κού­νιν, Στίρ­νερ, Φρόϊντ, Φου­κό, Μπον­τρι­γιάρ, Κα­στο­ριά­δη, Κοϊ­ρὲ καὶ τῶν στο­χα­στῶν τῆς Σχο­λῆς της Φραν­κφούρ­της. Ὑπῆρ­ξε διευ­θυν­τὴς τῆς σει­ρᾶς ἀρ­χαί­ων Ἑλ­λή­νων συγ­γρα­φέ­ων στὶς ἐκ­δό­σεις Ἐξάν­τας, κα­θὼς καὶ τοῦ βρα­χύ­βιου ἐκ­δο­τι­κοῦ οἴ­κου τοῦ Ἀρι­στο­τε­λεί­ου Πα­νε­πι­στη­μί­ου Θεσ­σα­λο­νί­κης. Τὸν Νο­έμ­βριο τοῦ 2016 τι­μή­θη­κε ἀπὸ τὴν Ἑται­ρεία Συγ­γρα­φέ­ων μὲ τὸ βρα­βεῖο "Δι­δῶ Σω­τη­ρί­ου" γιὰ τὸ σύ­νο­λο τοῦ ἔρ­γου του. Ση­μαν­τι­κὴ ἐ­νη­με­ρω­ση γιὰ τὴν πο­ρεί­α τοῦ ἱ­στο­λο­γί­ου: Δεῖ­τε ἐ­δῶ: Γιάν­νης Πα­τί­λης: Πλα­νό­δι­ον – Ἱ­στο­ρί­ες Μπον­ζάι. Στρο­φή .